Heks mijmert voor de televisie. Elfstedenkoorts tijdens hittegolf. Mijn held, Maarten van der Weijden, levert een topprestatie. Zomaar. Omdat hij genezen is van kanker en anderen niet….. Helaas is een opgekalefaterde ME-patiënt niet de aangewezen persoon om dit kunstje te evenaren. Wie oh wie gaat er voor zorgen, dat wij ook eens worden behandeld voor deze ernstige invaliderende ziekte? Heks wordt weer overal weggestuurd momenteel…….

De mussen vallen van het dak, maar Heks ligt in bed voor de televisie. Doodmoe na een dagje op stap met de heksenschool. Grafheuveltjestoertocht. Dodenwegwezenexcursie. Heerlijk!

Lekker in bed dus. Met dit weer. Helemaal niet erg: Maarten van der Weijden is aan zijn laatste kilometers bezig. Mijn held. Heks is dol op deze enorme vriendelijke zwemreus. Vorig jaar heb ik twee nachten aan de televisie gekluisterd met de man meegeleefd.

Baalde met hem mee, dat hij moest stoppen. Dacht direct stiekem dat hij vast weer een poging zou gaan doen. Dat zit in zijn karakter. Het karakter van een duursporter. Mijn slag sporters……

Ik ben ook nog speciaal dol op deze man, omdat ik jaren geleden op dit blog over hem schreef en hij schreef terug! Een superleuke reactie ook nog. Echt een hele aardige gast.

En dan ben ik stapeldol op de elfstedentocht. Zelf al jaren lid van de elfstedenvereniging. Nog steeds, ondanks ME. Ik heb namelijk nog steeds de stille hoop, dat er een geneesmiddel voor deze kloteziekte wordt gevonden.

Helaas krijg je geen ME-patiënt zo gek om zijn leven te wagen met een dergelijke monsterprestatie. Ze zijn überhaupt al te moe om helemaal naar Friesland af te reizen. Laat staan, dat ze ook maar 1 Fries stadje hadden weten te bereiken.

Niemand wil ook voor ons iets dergelijks op touw zetten. Je gaat zo’n groep notoire aanstellers toch niet lopen steunen. Een pak op hun flikker moeten ze krijgen. Die luie donders. Die verfoeide aandachtsvragers. Die verdraaide teringlijers. Een schop onder hun kont, hup, zo zelf het Friese water in. Dat zal ze leren!

Het is dus ook dubbel, mijn gevoel als ik naar dit spektakel kijk. Mensen gooiden een tijdje geleden massaal emmers ijswater over hun hoofd voor ALS. Een groot succes. Vrienden gingen mij zelfs hun grappige filmpjes sturen. Maar op mijn verzoek mee te doen aan de natte dweil in je gezicht voor ME heeft nooit iemand gehoor gegeven!

Wel krijg ik nog met enige regelmaat een natte dweil in mijn gezicht. Door de diverse behandelaars.

Zo ben ik al sinds november bezig om ergens voor langere tijd therapie te krijgen. Ik spring tegen de muren op, sinds ik heb ontdekt, dat mijn moeder me een heleboel rotstreken heeft geleverd alvorens in haar dementie te verdwijnen. Ik loop dagelijks tegen de gevolgen aan en het gekke mens wil me ook nog eens niet meer zien! Alsof ik iets verkeerd heb gedaan……

Als ik haar op zoek rent ze van me weg als was ik de duvel. Onverdraaglijk.

Mijn ziekte maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Ik zie soms wekenlang bijna niemand. En als ik dan mensen zie, wil ik niet gaan zitten zemelen over mijn mislukte leventje. Anderen ook niet overigens. Mensen praten liever over zichzelf tegen Heks. Nog steeds.

Dus iemand om de boel mee op een rijtje te krijgen is echt geen luxe. Maar het lukt niet. Wel sta ik drie maanden op de wachtlijst bij een vent, die me op de ochtend van de afspraak afbelt. Hij heeft de vragenlijsten, waar ik een middag bloedig op heb geploeterd om ze in te vullen, net ingekeken. Vijf minuten voor de afspraak.

‘Ik doe geen lange trajecten. Dus u kunt niet komen,’ blaat hij vanuit zijn schapenbaard in de hoorn. Mijn reactie ‘Dus u stuurt me ook weer weg, ik word altijd overal weggestuurd,’ maakt hem razend. Te vuur en te zwaard bestrijdt hij mijn inzicht. maar ik mag toch niet komen.

Uiteindelijk krijg ik de tip van Transparant. Een alternatief voor Rivierduinen. De doorzichtige club heeft zich afgescheiden van de reguliere Rivierduinen, omdat ze niet goed werden van het protocol daar. Maar zelf zijn ze geen haar beter. Ik word lullig te woord gestaan. Ze slaan me met hun protocol om de oren. En mag niet komen.

‘Ik ben al vanaf november op zoek naar hulp. Ik spring tegen de muren op en roep elke dag als eerste dat ik dood wil,’ klap ik uit de school. Het is niet gelogen. Elke dag baal ik van mijn leven, van mijn pijnlijke lijf, mijn gebrek aan energie, van mijn afwezige familie, van mijn gebrek aan geliefden, van mijn uitdunnende vriendenclub…….

Ik vecht, maar verlies terrein. Elk jaar weer. En overal word ik weggestuurd. Al jaren. Ik ben al dertig jaar mijn eigen behandelaar.

Alleen het alternatieve circuit wil me hebben. Dankzij hen ben ik nog in de lucht. Helaas hebben zij ook geen afdoende oplossing voor ME. Pappen en nathouden.

Vanmiddag zit ik bij de reumatoloog in het Alrijne ziekenhuis. Ze moet ontzettend lachten als ze mijn status ziet. ‘Hahaha,’ hikt ze als ik haar vraag wat er zo lachwekkend is,’ u mankeert van alles en denkt dan toch dat er nog dingen kunnen worden uitgezocht. Hahaha….’

Geweldige binnenkomer toch weer. Ik ben eventjes helemaal overbluft. Ik ben wel eens onthaald met de tekst ‘Wat doet u allemaal om uw klachten in stand te houden?’, maar dit is ook apart…..

Dan blijkt ze gewoon een reumatoloog uit het LUMC te zijn, de club waar ik gillend ben weg gelopen, nadat ze me steeds met een verpleegkundige opzadelden in plaats van een arts…….

Toch weet ze me nog wat interessante dingen te melden. Nadat ze uitgelachen is.

‘Uw lichaam doet verschrikkelijk zijn best, om het goed te doen. Te goed eigenlijk…’ Een heel verhaal volgt. Mijn hoofd wil niet luisteren, maar het moet. Haar verhaal komt er op neer, dat je bij heel veel van patiënten met fibromyalgie sprake is van aanleg, maar ook iets dat het triggert.

En laat nu datgene wat het triggert vaak traumatische ervaringen in je jeugd te zijn. ‘Zoals zware lijfstraffen bijvoorbeeld?’ Ja, dat is een uitstekend voorbeeld.

‘Uw lichaam heeft geprobeerd die stress op te vangen, maar te goed. Intussen loopt u daardoor ook nog steeds rond. Jullie ervaren het vaak als last hebben van je lichaam, het wil niks meer. Maar in feite doet uw lijf geweldig zijn best….’

‘Ja,’ denk ik later, ‘lekker is dat. Kun je ook van kanker zeggen: Uw doodzieke lichaam doet geweldig zijn best om allemaal celletjes te splitsen. Maar te goed. Te veel. Je hebt er misschien last van, maar het is eigenlijk een geweldige actie van je lijf…..’

Natuurlijk zegt niemand dat tegen een kankerpatiënt. Dat zou zeer onkies zijn. Je kunt het ook moeilijk verkopen, dat je lijf geweldig zijn best voor je doet, terwijl je daar tegelijkertijd dood aan gaat, Wij ME-patienten gaan niet dood aan onze ziekte, we veranderen doorgaans in een levend lijk, tegen ons kun je gewoon alles zeggen. Blijkbaar.

Tel je zegeningen!

Zo word ik dan weer weggestuurd bij de zoveelste behandelaar. Kan het ze iets schelen? Nee. In het huidige hopeloze medische bestel zit iedereen op zijn of haar eilandjes te prutselen. Na hun de zondvloed. En ME-ers zijn vervelende zeurkousen. Zo. Klaar. Volgende patiënt.

Maar Maarten is binnen!!!!!!!! Klokslag half acht……

 

 

 

 

 

 

Overpeinzingen van een Toverheks op haar persoonlijke brandstapel. Terwijl de fik erin gaat maakt ze wat flauwe grappen. Rake klappen. Uit een vaatje verse pijn valt best een mop te tappen!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Ik ben zwaar geblesseerd, ik heb in een concert meegezongen en zelf mijn bladzijden omgeslagen, nou ja, dat had ik beter niet kunnen doen….’ mijn fysio moet lachen. Het is al de derde die ik bezoek de afgelopen drie dagen. En allemaal gaan ze druk aan de gang om mijn lijf weer vlot te trekken. Evenzogoed kan ik niks meer met mijn rechterarm en loop ik op stelten.

‘Stokbenen noem ik het. Zoiets als een stokstaartje. Maar dan benen…….’ alweer ligt mijn fysio dubbel. Waar haalt die Heks het vandaan? ‘Het zijn overigens rare beestjes, die stokstaartjes. Ze zijn hun hele leven bezig om oorlog te voeren tegen verwante stammen. En ook onderling kunnen ze flink bakkeleien. Er is altijd een pispaal, die wordt uitgekotst en afgezeken door de rest van de groepsleden. Als de eerste beste familieclan. Zeer herkenbaar. Net mensen!’ leuterkoek ik lekker verder.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Misschien wordt je, wanneer je alleen maar ruzie maakt, bonje trapt en altijd gelijk wilt hebben, voor straf ondergebracht bij deze diersoort in je volgende leven. Helemaal onderaan de pikorde natuurlijk. Reïncarneer je als stokstaartje op je eeuwige stokpaardje…..’ blebber ik vrolijk in de ruimte.

Het beeld van stokstaartjes op stokpaardjes wordt zeer gewaardeerd. En intussen is de behandeling bijna voorbij. Mooi zo. Het is weer een ware marteling.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Ik word twee keer per week geprikt. Allebei nare ellendige injecties. De ene is een bijtend goedje tegen de eeuwige ontstekingen in mijn holtes. De andere is B12 in mijn bilspier. Ook niet echt lekker,’ kletskous ik nog even door, ‘Dus ik ben blij dat ik soms cranio sacraal therapie krijg, want dat is tenminste prettig om te ondergaan. Vroeger werd ik nog wel eens lekker gemasseerd door een fysiotherapeut. Maar tegenwoordig zijn jullie allemaal weliswaar effectief doch tevens heel gemeen geworden.’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Om mijn woorden kracht bij te zetten porrelt mijn fysio onaangenaam tussen mijn ribben. Er schieten allerlei spieren en pezen los,  terwijl ik het uitschreeuw. ‘Nou ja,’ vervolg ik op gewone toon, ‘Zonder al die pijnlijke behandelingen was ik veranderd in een grote knoperige kwarktaart. Het is al erg genoeg dat ik een oude taart aan het worden ben, maar met mijn lactose intolerantie asjeblieft geen kwarktaart!’

Na de behandeling plannen we afspraken door tot september. Ik wil niet al teveel gaten tussen de afspraken laten vallen en dat is lastig met al die weken vakantie. Want ook al martelt deze man me een paar keer per maand grondig, zonder hem kon ik mijn armen helemaal niet meer gebruiken.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Het is ook niet uit te leggen, dat je je armen blesseert door bladzijden om te slaan, mijn boek stond om die reden op een standaard en nog gaat het mis’ zeg ik later tegen Trui. Ze is gezellig bij Heks te gast. ‘Ik word altijd boos als mensen niet begrijpen hoe ernstig en invaliderend mijn ziekte is. Maar het klinkt inderdaad absurd. Idioot.’

Boos worden helpt niet. Niet boos worden is ook niet goed, want het is natuurlijk belachelijk dat er zo weinig begrip is voor ME. Dus word ik afwisselend boos en laat het dan maar weer voor wat het is. Ziek zijn went nooit. Kwalen laten je falen. En balen. Voor mij zijn het geen fabeltjes, noch verhalen, maar dagelijkse realiteit.

Gelukkig kan ik nog steeds schrijven. Daarin raak ik veel frustratie weer kwijt. En verder: Een schop onder je kont, zelf doen en vooruit met de geit.

Blijven ademhalen……

En vooral blijven lachen. Jaja. En: Als je haar maar goed zit……..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Cowboy geeft me een speciaal presentje. Gedeelde smart is halve smart. Maar gaat dat ook op voor een griepje?

griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek, griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek,

Maandag zit ik nog steeds in Amsterdam. Op verzoek van mijn lief ben ik nog een dagje blijven plakken. Hij is licht grieperig. Heks is ook moe. Samen keutelen we de dag door. We lunchen op zijn zonnige balkon. Lezen alle achterstallige kranten. Drinken verse jus voor de vitamientjes. Drinken cappuccino, omdat het zo verrukkelijk smaakt.

griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek, griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek,

Aan het eind van de middag strijken we neer in het Oosterpark met Varkentje. Laatstgenoemde rent vol overgave achter een balletje aan. Wij drinken thee en genieten van een waterig zonnetje. Om ons heen zit een kleurrijke menselijke mengelmoes van nationaliteiten, sociale achtergronden en leeftijden.

griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek, griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek, griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek, griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek,

’s Avonds pak ik een trein terug. Ik zie er tegenop, want mijn bagage is met al die extra boeken loodzwaar. Cowboy bindt mijn koffer achter op mijn vouwfietsje. Met Ysbrandt aan de hand, een tas aan het stuur, eentje om mijn schouders en die hutkoffer achterop peddel ik richting station. ‘Zorg dat iemand je helpt om je fiets in de trein te tillen’, roept mijn liefje me bezorgd na. Ik beloof het hem. Om dan vervolgens op het nippertje zelf mijn fiets de trein in te hijsen. Bij gebrek aan medemens……

honingdrop, dropjes,griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek, honingdrop, dropjes,

De katten zijn erg blij me te zien. Ze uiten dat door keihard door het huis te rennen, ruziënd en vechtend, om dan naar buiten te verdwijnen. Nadat ze lekker gegeten hebben natuurlijk. Eentje piest stiekem in mijn schone bed. Bij wijze van verrassing. ‘Welkom thuis, Heks! Hier een blijk van mijn waardering…’ Getsiederrie. Ze hebben me gemist!

griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek, griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek,

Dinsdag begin ik me vrij gammel te voelen. In navolging van het aanstekelijke griepje van Cowboy. Met veel moeite sleep ik me naar de koorrepetitie. Ik heb hoofdpijn. De microfoon van de dirigent staat keihard. Het doet pijn aan mijn oren, als hij de verschillende partijen voorzingt. De goede man kan geweldig koren dirigeren, maar zijn eigen stem klinkt als een gebarsten scheepstoeter. Versterkt is het nauwelijks te verdragen. Vooral niet als je vlak voor een luidspreker zit…..

griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek, griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek,

Vannacht slaap ik slecht. Mijn hoofd klopt. Ik moet vroeg op. Fysiotherapie. Voorwaar geen pretje, als je stijf staat van de spierpijn. Ik lijk verdorie wel een kwarktaart. De verschillende loshangende onderdelen worden weer ingetapet. Redelijk vroeg loop ik met Ysbrandt in Het Leidse Hout. Met een lamme arm gooi ik een balletje. Ik sukkel een ruime ronde.

griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek,

Dan heb ik het plotseling helemaal gehad. ik bel alle resterende afspraken van vandaag af. Dit lijf moet in bed liggen. Of in een hangmat, want een beetje zon op mijn snoet is misschien wel lekker. Als die pijnlijke storm in mijn kop tenminste enigszins gaat liggen.

Ik haal wat boodschappen: perssinaasappelen, honingdropjes zonder zetmeel, alle ingrediënten voor een kippensoepje. Over twee dagen moet ik er weer staan. Dan geeft Frogs een feestje. Buiten dat ik het absoluut niet wil missen, zijn feestjes zijn altijd geweldig, heeft hij het ook nog eens speciaal voor mij verzet. Dus ziek zijn is geen optie!

Vandaag geef ik toe aan dit virusje. Ook wel eens lekker!

griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek, griep, sinaasappelen, persen van jus, hatsjoe, ziek zijn, virus , koutje gevat, ziek,

Slapen in Snurkensteijn. Rusten naast een zaagmachine. Hele bossen geveld door dit oorverdovende geweld……

images-579 images-577Unknown-159images-583189851_original_252189oimages-584 images-582

SLAAPLIEDJE VOOR ONDERWEG

Droom 

drummer

drijf zacht

wollige wolkenbaren

proef genade

van nacht

laat je geest

alle gebaren

van de dag

lijf, leden

varen

droom

wezen

in kracht

droomdrummer

dobber zacht

in armen

van de nacht

images-574images-576images-575images-58165023e4f3b9d5d2703342990e5d3682aMTMwNTFfMTkwNjk2MjE2ODQ3XzczOTE1OTM2ODQ3XzMxNTE5NTZfODk3MjVfbi5qcGc=.jpg_500x500???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Zwarte Draak verschijnt in droom. Vanwaar schroom? Tipje van de heksensluier…….

DRAAK, schedel, obsidiaan, kristal, EmedZondagmiddag. Wat is het toch vroeg donker! Mijn huis is stil, de stad is stil. Heks is stil, als na een storm. Zo voelt het ook wel een beetje, alsof er een storm heeft gewoed in mijn lijf…. Een grote golf van transformatie en verandering. Een reinigende binnenbrand.

DRAAK, schedel, obsidiaan, kristal, DRAAK, DRAAK,

Een paar weken geleden ondernam ik een heksenreisje. Hierin werden me een aantal zaken heel duidelijk, rondom mijn talenten op dat vlak. Een paar dagen later viel ik verschrikkelijk van de fiets. Ik was te ontdaan om er hier met een woord over te reppen, maar geloof me: Het bracht een scala aan emoties teweeg…. De wonden hadden weken nodig om te helen en nog steeds voelen bepaalde lichaamsdelen beurs. Een fysieke herinnering aan die wake up call…..

DRAAK,

Afgelopen week zat ik met een zwarte draak van obsidiaan op schoot, genaamd Emed. Gelukkig als een kind. We raakten in gesprek. Dat klinkt behoorlijk gek. Ik weet het. Verliefd worden op een stenen beeld. Voorwaar, mijn kind, heel heidens!

Griffioen Griffioen DRAAK,

Vannacht woedde een uitslaande binnenbrand in mijn lijf. Ontdekend gaf ik genoeg hitte af om een middelgrote gymzaal te verwarmen. Intense dromen brandden hun koortsachtige beelden op mijn netvlies. Opeens: De Zwarte Draak.

‘Waarom heb je toch zo’n hekel aan openbaar sjamanistisch werk? Waarom ben je ooit opgehouden met je talenten voor het voetlicht te brengen. Waarom deed je indertijd al die dingen tegen heug en meug?’ Ik moet het antwoord schuldig blijven. Ik weet , dat hij gelijk heeft. Maar ik weet niet waarom ik zo’n weerstand heb tegen het uitdragen van wat dan ook.

Misschien floreer ik achter de schermen?

DRAAK, DRAAK,

Een rare voorkeur voor zo’n theatraal type als Heks.

Vanmiddag laat ik Surfcowboy wat foto’s zien van onze ceremonie in december van het vorige jaar. Met al die Orbs….  Duizenden, volstrekt ronde, prachtige lichtbollen tussen de bomen. ‘Ik zie gewoon drie bomen, Heks. En wat vlekjes op de camera…..’

Orbs, lichtbollen, ceremonie, Leiden, heksjes, december 2012,

Ik moet eerlijk toegeven, dat ik ook aanvankelijk dacht, dat die lichtbolletjes regendruppels waren. Totdat ik naar de foto’s keek, die ik zonder flits had gemaakt: Geen regendruppeltjes te bekennen. En dan nog: Duizenden regendruppeltjes op zo’n kleine lens?

Orbs, lichtbollen, ceremonie, Leiden, heksjes, december 2012, Orbs, lichtbollen, ceremonie, Leiden, heksjes, december 2012, Orbs, lichtbollen, ceremonie, Leiden, heksjes, december 2012, , kristallen scherels

Ik ervaar al dat licht al jaren, maar was toch verrast het op beeld te zien….

Later vanmiddag maak ik opnieuw een heksenreisje met mijn coven. Opnieuw komt de draak. Ik word me nog sterker bewust van mijn vermogens als heks. Wederom blijf ik het antwoord schuldig, waarom ik die vermogens verberg.

Orbs, lichtbollen, ceremonie, Leiden, heksjes, december 2012, , kristallen scherelsZonder:Orbs, lichtbollen, ceremonie, Leiden, heksjes, december 2012, , kristallen scherels

Nadat ik met mijn hondje een rondje door de schemerstad heb gefietst valt het kwartje. Het is weer die oude angst voor afwijzing, die ons allen plaagt. Wat nu als? Als ik mijn ware aard toon? Mijzelf volledig laat zien? Overgeef?

En wat is nu weer het frappante?

Slecht in volledige overgave aan jezelf, met onvoorwaardelijke liefde voor je innerlijk wezen, kom je tot leven. Kun je onbaatzuchtig en vol ledig liefhebben… Al het andere is overleven. ‘Dat wil je toch niet?’ zeg ik tegen mezelf.

drakendraken

Nee, dat wil niemand uiteindelijk. Daarom roepen we massaal, dat we vooral onszelf blijven, als we de loterij winnen. Of ‘The voice of Holland’. Of wat dan ook. Als je wint heb je vrienden. Ook nog eens.

Maar in het falen, de mislukking, ligt ook een kans. De schaal moet leeg voor ‘ie weer gevuld kan worden. Door acceptatie van je eigen donkere kanten, leer je je ware aard kennen. Die mooie eeuwige kern. Soms heb je een Draak van een droom voor nodig om er eens goed over na te denken……

Overeenkomst tussen Heks en Draak vind je hier…..

drakendraken

Tevreden Heks na dag van kutklusjes. Schouderklopje, schouderklopje: Na gedane arbeid is het goed rusten……

heksen en regen heksen en regenheksen en regen

Het is al laat. Ik ben net terug van een rondje wandelen door de stad. Het was heerlijk rustig op de grachten, geen zuchtje wind en geen regen…… Na diverse keren een nat pak halen vandaag had ik het helemaal gehad met hond uitlaten. Maar ja, het varkentje moest toch nodig nog een echte uitlaatronde hebben.

heksen en regen

Wat vlerkt daar?

Vandaag had ik een ouderwetse minkukeldag. Spierpijn, hoofdpijn, hier pijn, daar pijn…. Gelukkig kon ik vanmiddag terecht bij mijn fysiotherapeut. Die heeft mijn hoofd er weer opgezet, mijn rug ontknoopt en mijn armen weer aan mijn lijf bevestigd. Zo, ik kan er weer een weekje tegenaan.

heksen en regen, duveltje

als duveltjes uit doosjes vallen de buien uit de lucht

heksen en regenheksen en regen

Omdat er toch al niet veel te redden viel aan deze dag, heb ik een aantal kutklusjes ter hand genomen. Nota’s sturen naar mijn zorgverzekeraar, rekeningen betalen, een brief schrijven in het kader van de afhandeling van die whiplash. Het is hard werken hoor, dit halvezolenbestaan….

Mandragora Tacuinum Sanitatis, plantmannetjes

Lekker voor moeder aarde?

Mandragora plantmannetjes plantmannetjes

Dus wie schetst mijn verbazing: Ik ben content. Schouderklopje, schouderklopje lieve Heks. Je hebt je kranig geweerd vandaag. Morgen hoop ik er weer een beetje te zijn. Als het dan ook nog ietwat opdroogt buiten, hoor je me niet meer klagen. Dan ga ik lekkere dingetjes halen op de markt en eens flink koken. Misschien wel roti. Dat is lang geleden. Mijn ingevroren voorraad is helemaal op. Wie weet, eerst maar eens een nachtje goed slapen…..

heksje, plantmannetje, heksje, katten, nacht

This is it! Leven met een ziekte roept veel vragen op. Ik hou van vragen, dus in die zin ben ik een gelukkig mens. Anderen geven graag antwoord voor mij. En daar heb ik dan weer zo mijn vraagtekens bij……

HONDJE IN herfstBOS MET GROTE STOK

Ysbrandt bij een enorme afgewaaide tak

Heks ligt in bed met AL haar katten, zelfs de panter houdt me gezelschap. Het griepje van twee weken geleden heeft een soort chronische verkoudheid achtergelaten, gepaard gaande met bronchitis. Balen natuurlijk, want dat pakt veel vitaliteit weg. Bovendien weerhoudt het me om te gaan sporten. En mijn stemgeluid is ook niet om over naar huis te schrijven….

Daarom heb ik mezelf rust, reinheid, regelmaat voorgeschreven: Vandaag niet in Barendrecht zingen en deze week geen gekke dingen. Eerst van die blafhoest af. Het lijkt wel alsof er twee honden wonen in Huize Heks….

Het andere hondje moet natuurlijk wel worden uitgelaten. Ik wandel uitgebreid door Het Leidse Hout. Het bos ligt bezaaid met bladeren en afgewaaide takken. Ik laat Ysbandt poseren bij de tak, die wij gisteren rakelings naast ons zagen vallen. Wat een enorm ding. Het gaf ook een flinke klap. Vandaag is het hier veel beter toeven. Dat vinden meer mensen. Hier en daar kom ik weer wandelaars en joggers tegen. Een man in een wetsuit spant de kroon. Zijn flippers en zuurstoftank ontbreken, verder is hij helemaal klaar voor de volgende zondvloed…..

HONDJE IN herfstBOS MET GROTE STOK

Achter een balletje aan

Onder het wandelen dwarrelen gedachten door mijn lege hoofd. Als bladeren vallen ze op de grond van mijn hart. Zo ligt daar uiteindelijk een heel pakketje. ‘Ik hou van vragen’, en ‘Iemand, die weet hoe het zit, is wat mij betreft verdacht’, of ‘Als je ziek zou zijn, omdat je iets verkeerd doet, impliceert dat dat je die ziekte bent. Want alleen vanuit zijn kun je invloed uitoefenen. Maar ik ben Heks en heb een ziekte.’ En ook ‘This is it. Kijk dit bos eens, de schoonheid van stilte na de storm.’ Om me dan de analogie tussen mijn lijf en deze natuur te realiseren……

De vraag ‘Waarom ben je ziek, Heks?’ is natuurlijk geen nieuwe voor mij. De meest afgrijselijke theorieën  heb ik naar m’n kop gekregen de afgelopen 27 jaar. Vaak uit Spirituele Kringen met een hoofdletter. Bijna altijd krijg je dan de schuld van je ziekte!

HONDJE IN herfstBOS MET GROTE STOK

Gelukkig viel ie niet bovenop ons, dan had ik dat weer meten uitleggen

Ja, dat is wel lekker makkelijk natuurlijk. Hoef je je er verder als buitenstaander niet druk over te maken: Eigen schuld, zoek het uit met je bult….. Sommigen beweren, dat ik weiger mijn lesje te leren in het leven….. Ook van overheidswege word ik altijd in de psychosomatische hoek gestopt. Hetgeen slecht te verteren is, als je zoals ik een dagtaak hebt aan jezelf in de lucht houden, dat kan ik je wel vertellen.

In Noorwegen krijgen ME patiënten chemotherapie en 70% knapt op. Plotseling door de chemo geleerd van hun fouten?

Het is een stokpaardje van me, ik weet het. En ik heb bijzonder weinig nodig om dat paardje te berijden. Een opmerking bedoeld als plagerijtje kan al genoeg zijn om me van leer te doen trekken…….

HONDJE IN herfstBOS MET GROTE STOK

Mijn gekke hondje, door het dolle

Nu ik een medicijn heb ontdekt, LDN, dat iets voor me doet, is het me eens te meer duidelijk: Waarom je een ziekte hebt, is een vraag die we niet kunnen beantwoorden vanuit ons beperkt menselijk perspectief. En al helemaal niet voor een ander.

De vraag wie ben ik? Ten diepste? Kijk, dat is nu een echte interessante en wezenlijke vraag. Daar kun je wat mee. Een ziekte kan wel degelijk helpen in het ontdekken van het laatste. Door alle frustratie en het overwinnen daarvan is de kans groot, dat je jezelf goed leert kennen. In voor en tegenspoed. Van jezelf leert houden, uit bittere noodzaak. (Jezelf trouwen zelfs, zoals in geval van Heks) Omdat je er vaak alleen voorstaat, gevangen in je lijf. Zo kun je een heel gezonde verstandhouding ontwikkelen met jezelf in je ziek zijn.

Rest de vraag: Is het wel gezond om nooit ziek te zijn?

HONDJE IN herfstBOS MET GROTE STOK

We doen niets verkeerd blijkt maar weer

Droombaan, droomvrouw, droombenen; Dromen zijn bedrog toch? Dromen als richtsnoer en houvast met dit doel; Je eigen essentie beleven……

knappe man

Mijn knappe Fysiotherapeut

Heks heeft al ruim twee jaar twee knappe heren in dienst, die wekelijks haar lijf weer in elkaar flansen. De ene plakt de boel aan elkaar met tape en masseert. De ander heeft gruwelijke doch effectieve martelmethoden om pezen en spieren uit de knoop te halen.

massage

Voor de foto, masseren

Eerstgenoemde gaat emigreren. Zo jammer! Voor ons dan. Voor hem is het leuk, want hij gaat samenwonen met de vrouw van zijn dromen! Heks heeft haar allerlaatste sessie met deze fijne fysiotherapeut….

in tapen. fysiotherapeut

De magische tape

De gouden zomer suddert voort.  Na de behandeling haal ik mijn moedertje op voor een gezamenlijk uitje. Eerst rijden we naar de duinen. Ik weet een heel fijn koel meertje, waar we het varkentje kunnen laten zwemmen. Het is niet zover lopen. Althans, onder normale omstandigheden. Met deze temperaturen valt het vies tegen. En geen zuchtje wind! Enigzins bezwaard hoor ik mijn moeder naast me puffen. Wat doe ik haar aan?

moeder

Goddank, schaduw

Eindelijk zijn we dan in dat kleine duinpanparadijs beland. Ysbrandt stort zich in het verrukkelijke zoete water. Wij strijken neer in het zand. Ik maak foto’s van ons samen. Een heleboel. En bijna allemaal heel leuk!

moeder en dochter

Zelfde bolle toet

Zoals altijd zitten we in no time enorm te lachen om van alles en nog wat. Mijn moeder blijft haar ondeugende streken houden. Ik lig dubbel om een verhaal over hoe ze haar huisarts bij de neus had. Het is me er eentje, mijn mamaatje.

moeder en dochter

Nog maar een foto

Ik bedenk een kortere weg terug, maar dan moeten we wel over een duinrug klimmen. ‘Alles liever, dan dezelfde weg terug,’ hoor ik naast me. Dus sjokken we heuveltje op, weer een stukje omlaag om dan de volgende bult te beklimmen. Goddank waait bovenop het duin wel een heerlijk zeebriesje…..

moeder en dochter

Zelfde lach

Terug in de stad strijken we neer op onze vaste stek. Een restaurantje hier om de hoek. Mijn moeder bestelt altijd hetzelfde, dus ze hoeft helemaal niets te zeggen. Voor Heks wordt een maaltijd aangepast aan haar hopeloze dieet.

Zo slaan we een aantal genoeglijke uurtjes stuk. Na het eten drink ik espresso. Niet erg slim, want nu stuiter ik ’s nachts tot drie uur door het huis. En om negen uur staat mijn onvolprezen hulp alweer op de stoep!

IMG_2373 IMG_2372 Gevolgd door Steenvruw, die spontaan op de koffie komt. Ze loopt in hot pants helemaal lekker te wezen. Dat inspireert Heks tot het dragen van een vergelijkbaar speelpakje. Ja, zo gaat dat met vriendinnen……

Arme Ysbrandt. Hij is daarna pas aan de beurt. We sukkelen naar een parkje. Er zitten een paar kerels te vissen. Als ze mijn blote benen in het vizier krijgen worden ze helemaal blij….. Droombenen…..Als enorm menselijk aas houdt die aanblik hun blik gevangen!!! Hun kleine uitwendig gedragen hersenen raken geactiveerd. Hun dobbertje zijn ze vergeten…

moeder

Ma, niet zo serieus!

Gelukkig treffen we in een volgend park Rosa, net zo’n hondje als Ysbrandt, maar stokoud. En heel lief. Haar baasje ken ik ook al jaren. ‘Hoe is het in de Keukenhof?’, vraagt Heks. Ik weet, dat hij daar als kok werkt. Het blijkt slechts een tijdelijke baan te zijn geweest.

Hij is net terug van een job als archeoloog in Afrika. De eerste/oudste mensen opgraven. Superleuk natuurlijk. ‘Lijken ze een beetje op dolfijnen?’, grap ik, want dat lees ik wel eens in mijn wonderlijke heksenboeken….. Het blijkt een aflopende business te zijn, de archeologie. En weet je waarom? Omdat er niet gebouwd wordt. Elke bouwput levert nieuw onderzoeksterrein op. …..

moeder

Hou op, Heks

De ene crisis instigneert de volgende. En ach, wie ligt er wakker van een werkloze archeoloog? Die opgravingen lopen niet weg. Die liggen er over een paar miljoen jaar ook nog wel.

Ja, zo gaat dat. Heb je een droom, die je jarenlang volgt. Je studeert je suf. Er is werk genoeg. En opeens is het uit met de pret, geen droog brood meer te verdienen met je passie. Gelukkig heeft deze man nog een talent: Koken. Uiteindelijk komt het wel weer goed met hem. Maar leuk is anders….. eten   Heks heeft haar dromen al zo vaak moeten bijstellen. Veel verlangens van het hart zijn nooit waargemaakt. Toch voel ik me heel gelukkig en compleet. Nu lig ik bijvoorbeeld in mijn hangmat te relaxen.

Pure noodzaak ook, want ik heb een avondprogramma. Ergens op mijn pad heb ik het geheim ontdekt. Een schat kostbaarder dan een dikke bankrekening. Kwetsbaarder dan waterglas. Met een receptuur simpeler dan Hollandse stamppot. Maar ja, geheim hè?  Hèhèhè.

moeder

Prachtig toch?

Regen in het paradijs. Heks slaapt op een waterbed….. Heel luxe!

20130807-204832.jpg

Het regent, het regent, de pannen worden nat. En de tenten ook… Mijn tent is veranderd in een waterbed. Zacht golf het water onder mijn grondzeil door. Gelukkig is het binnen nog steeds droog. Maar wel klam en koud. Brrrrr. Wat een verschil met een week geleden.

20130807-204846.jpg

Gelukkig zingen we ons overdag warm. Vandaag had ik les van onze andere docent, Anna. Zij studeerde een prachtig Zuid Afrikaans liedje met ons in, vierstemmig. Vanavond gaan we het uitvoeren in het grote theater.

Gisterenavond hebben we genoten van een optreden van de zoon en dochter van Tromvrouw. Zoon had de legendarische tekst: ‘Ja KUT’ . We lagen helemaal in een deuk. dat is dus onze lijfspreuk nu……

Heks is nogal brak vandaag. Mijn lijf krijgt te weinig rust en lijdt teveel kou. Dus HPDP (hier pijn, daar pijn).

20130807-210359.jpg

Ja, vakantie vieren is voor ME patiënten echt een enorme klus. Meestal moet ik er maanden van bijkomen. Toch blijf ik het leuk vinden, dat kamperen.

20130807-210454.jpg

Helaas heb ik niet genoeg echt warme kleren bij me. Laag over laag draag ik alles wat maar enigszins warmte vasthoudt. Morgen schijnt het wat op te knappen.

Gelukkig.

20130807-211138.jpg

Dagelijks

Zijn toch dagelijks

nieuwe wegen

verse schreden

nu zetten

laat verleden

niet beletten

te balletten

dansen

springen

Laat lijf

lieflijk

zingen

nu

vol

herinneringen