Zich misdragende honden: De honden lusten er geen brood van. Een lekker kippetje soldaat maken of een woest potje ‘Zwaan kleef aan’ is nog niets vergeleken bij het vileine geblaf van mijn buurman: Hij heeft deze fladderende Toverheks in het vizier. Wat wil hij bereiken? Dat is onduidelijk. Wellicht zoekt hij een pispaal, louter voor zijn plezier!

‘Oh, dat stelt niks voor!’ lacht de vrouw met hond waarmee ik een praatje maak, ‘Een hond hier uit de wijk heeft laatst voor de verbijsterde ogen van een hele schoolklas kleine kinderen een kip te grazen genomen…’ Heks heeft haar zojuist verteld, dat mijn lieve kleine hondje onlangs een kip had gevangen. Gelukkig kwam die er zonder kleerscheuren vanaf.

‘Nou, dat arme dier op de educatieve boerderij hier in de wijk had minder geluk,’ vervolgt de vrouw, ‘Die hond heeft hem echt aan flarden gescheurd. Die kids kunnen allemaal in therapie…… Niks leuk en lief beestjes aaien op Kinderboerderij Merenwijk!’

Als ik verder fiets zie ik alweer een hond zich misdragen. Hij rent dwars door een weiland langs een sloot waar een jonge zwaan zich probeert uit de voeten te maken. Nou ja, uit de zwemvliezen. Het beest is nog geen jaar oud en duidelijk niet in staat dit blaffende monster het gevederde hoofd te bieden.

Het succes van zijn vermetele actie stijgt de tevens jonge hond naar het hoofd. Als een dolleman gaat hij tekeer. Op het fietspad staat een man het met lede ogen aan te zien. In de verte klinkt de ijle roep van s’honds baasje. Een vrouw met nog een hond en een kind in de kinderwagen probeert wanhopig haar ontaarde viervoeter weer onder appel te krijgen. Onbegonnen werk. Al helemaal vanaf die afstand.

Heks stapt van haar fiets en maakt zich drie keer zo groot. ‘Blijf,’ brul ik tegen VikThor. Er is geen tijd om hem aan te lijnen en op zich lust hij natuurlijk ook wel een zwaantje. Met rasse schreden banjer ik door het hoge gras naar de slootkant. Ondertussen op barse toon sprekend en gebarend naar de hond. Het voelt alsof ik hopla over de sloot kan springen en die hond zo bij kop en kont kan pakken……

Als een haas gaat het stomme dier er vandoor. Het is in een oogwenk gefikst. De zwaan haalt opgelucht adem. De baas in verte ook. ‘Goh,’ zegt de onthutste man op het fietspad met een zweem van bewondering in zijn stem, ‘Dat had je snel voor elkaar!’

Heks heeft net een uurtje naar Cesar Milan zitten kijken. ‘Zo’n hond ziet energie,’ beweert de man, nadat hij weer een ongelofelijk staaltje van zijn specialiteit heeft laten zien: Een onmogelijke gevaarlijke draak van een hond aanlijnen en er vervolgens mee wandelen alsof  het een puppy betreft.

‘Mensen zien ook energie,’ denkt Heks bij zichzelf, ‘Onbewust. Ze weten direct of ze over je heen kunnen walsen of tegen je aan kunnen zeiken is mijn ervaring. Ik kan mezelf in zulke situaties beter ook eens wat meer opblazen. En van me af blaffen en bijten…..’

Ik ben nogal van het harmoniemodel. Ik vermijd conflicten en probeer Jan en Alleman te vriend te houden door middel van pleasen. Vandaar dat ze over me heen piesen. Het is namelijk een volstrekt contraproductieve houding, dat pleasen. Tenzij je dat gepies lekker vindt……

Een week later krijg ik de kans. Als ik de buurman aanspreek op zijn stomvervelende briefjes. Helaas kom ik van een koude kermis thuis. Hij blijft bij hoog en bij laag beweren, dat er een verschil is tussen zijn al jaren in de gang van de berging geparkeerde fiets en de mijne, die er tijdelijk staat. Er is geen redeneren aan.

Wel stelt hij vragen als: Waarom heb je eigenlijk vier fietsen? Alsof dat iets ter zake doet. Al had ik er tien. Zolang ik ze niet allemaal in de gang zet is er niet aan de hand. Hij mag er wat mij betreft zestig hebben. Of tweehonderd.

Zodra we er echter eentje in de gang zetten zijn we in overtreding. Allebei. Hij heeft het echter over gedogen van mijn misbruik van openbare ruimte.  Heel apart. Alsof ik niet al jaren hetzelfde van hem gedoog!

Waar ken ik dit gevoel toch van? Dat iemand je in het vizier heeft om het bloed onder je nagels vandaan te treiteren? Dat iemand er gestoorde redeneringen op na houdt, maar jou ervan beschuldigt. Dat iemand vindt dat er voor voor hemzelf andere regels gelden dan voor de gemene mens…….

‘Psychopaat!’ schreeuwt de boze buurman, ‘Als je nog 1 keer zo doet bel ik de woningbouwvereniging en dan word je er zo uitgezet!’ Nu moet ik toch echt lachen. Ondanks alle woede. Hoe denkt hij dat voor elkaar te krijgen?

Hijzelf draait met enige regelmaat keiharde muziek, zijn vrienden kotsen op mijn deurmat, bellen ’s nachts met hun dronken hoofd aan bij Heks. Niet elke nacht. Maar het gebeurt.

‘Jouw kat heeft een keer in de gang gescheten!’ gilt de buurman. De gang, die ik met mijn pijnlijke lijf als enige af en toe stofzuig en dweil. Heks is intussen ook gaan schreeuwen, ook al had ik me nog zo voorgenomen om het niet te doen.

Een bovenbuurvrouw mengt zich in het gekrakeel. Zij had ooit dergelijke problemen met de vorige bewoner van hetzelfde pand. Zou er een vloek rusten op die woning?

‘Als ik mijn fiets niet voor de buitenmuur van jouw berging mag zetten, omdat die lucht blijkbaar van jou is, lijkt het me logisch, dat jij niet meer parkeert met je vaders auto voor mijn keukenraam,’ sneer ik tenslotte, ‘En waarom heb je eigenlijk geen eigen auto?’ voeg ik er dan ook maar een stompzinnige edoch geniepige vraag aan toe. Het ontgaat de eikel volkomen…..

maxresdefault-1

Egel eet kip….

Uiteindelijk trek ik de voordeur met een klap dicht. Ik kan die gestoorde gelijkhebberige rotkop van mijn naaste buur niet meer zien. Eerst maar eens een heel eind fietsen met mijn hondje. De natuur in. Herademen.

Doodmoe kom ik een uurtje later thuis. Ik heb er spijt van dat ik mijn bovenbuurman op zijn gedrag heb aangesproken. Ik dacht dat mijn stevige energie er, net als bij die andere hond in dat weiland afgelopen week, voor zou zorgen, dat hij zijn doel zou verleggen. Een ander slachtoffer voor zijn zieke geobsedeerde gedoe zou zoeken.

Ik had hem beter kunnen negeren, zoals ik al jaren doe. Af en toe beetje pleasen met een vriendelijk nietszeggend woord of compliment en verder de boot afhouden. Ik dacht door duidelijk mijn grens aan te geven iets te winnen.

Ik had er eventjes geen rekening mee gehouden, dat ik misschien te maken zou hebben met iemand met een persoonlijkheidsstoornis. Ja, weet ik veel. Dat zie je niet aan iemands neus. Al had ik het uit een bijzonder onverkwikkelijk gesprek afgelopen zomer wel kunnen destilleren…….

Maar dat bedenk je altijd achteraf.

Jezelf groot maken. Duidelijk in beeld je zegje doen. Je grenzen aangeven. Zulke grappen moet je niet uithalen met een narcist. Die medemensen mijd je beter als de pest.

Hoewel. Als je toch al op hun radar staat kun je hen maar beter goed afschrikken.

Hond gered uit handen zwaan……

Magische Walvis in Katwijkse wateren. Janneke opgeslokt! Maar ook weer uitgespuwd op de boulevard. Gelukkig is ze niet bang uitgevallen. En: Ze is weer veilig thuis. Geloof jij dat dat mogelijk is? Heks wel…..

Vanmorgen glip ik weer op het nippertje de kerk in. O jee, als ik maar niet op mijn vingers wordt getikt straks! Jip en Janneke zitten naar me te glimmen. Ik schuif naast hen in de rij en zing mee met het openingslied. Ligt het nu aan mij of zingen we al weken een terts hoger dan normaal? Piepend breng ik het vers tot een goed einde. Om me heen ook niets dan gefrustreerd geknerp. Ik kom hier ook echt voor de muziek, maar de lol gaat er wel een beetje af zo.

Alweer mopperen, Heks? Welnee. Ik constateer gewoon een feit.

De preek gaat over het horen van stemmen. Een weinig populair verschijnsel, behalve in de bijbel. Het is bovendien een actueel onderwerp, gezien recente schietpartijen, waarbij de dader beweerde te handelen in opdracht van stemmen in zijn hoofd. Is hier sprake van Goddelijke leiding? Het resultaat is weinig verheffend: Een heleboel onschuldig slachtoffers……

Er worden drie verhalen uit de bijbel aangehaald. Een mij vrij onbekend verhaal over de roeping van de profeet Samuel, waarbij God midden in de nacht de arme jongen alsmaar uit zijn slaap wakker schreeuwt. Hij schrikt zich elke keer een ongeluk, maar heeft aanvankelijk volstrekt niet in de gaten dat de Schepper hem probeert wakker te schudden. Letterlijk en figuurlijk…..

Dan volgt het verhaal van Jezus in de woestijn en hoe de duivel daar dan pogingen doet om onze heiland in verleiding te brengen. Onbegonnen werk natuurlijk. Het Christusbewustzijn doorziet nu eenmaal elke list.

En tot slot Jonas in de Wallevis. Waar Jezus juist niet moet luisteren naar de stem in zijn hoofd moet Jonas het weer wel. Want Jonas hoort de stem van de Ene.

Het is dus wel zaak te onderscheiden met wie je te maken hebt. Wie heb je ‘aan de lijn’ of met wie ben je ‘online’?

Heks hoort ook altijd van alles, maar ik heb het er zelden over. In onze maatschappij krijg  je namelijk direct het predicaat psychotisch opgeplakt of je bent schizofreen. Nou, mij niet gezien. Voor je het weet word je volgestopt met enge pillen, waarna je inderdaad geen stemmen meer hoort. Je transformeert tot dikke wattendeken  en hoort vrijwel niets meer…..!

Ik weet wat ik hoor en het is zeker niet een duivel. Noch lijd ik aan de bij een psychose horende wanen en hallucinaties. Tevens heb ik geen persoonlijkheidsstoornis. Ik ben maar een eenvoudige toverheks en die horen nu eenmaal vrij veel met hun grote flapperende toveroren.

Daarnaast praat ik ook nog eens in mezelf, maar dat is te wijten aan de grote hoeveelheid tijd, die ik in mijn eentje stuksla. Ik kan nu eenmaal niet constant in Noble Silence leven al gaat het wel die kant op….

De preek heeft een beetje een abrupt einde. Je moet zelf je geweten gebruiken om die stemmen te beoordelen of iets dergelijks. Ja, dat lijkt me nogal voor de hand liggen. Maar elke gek zijn gebrek en in een psychose ben je toch goed gek. Dat is meestal niet het moment om een beroep te doen op het geweten. Alles rondom weten is dan even vergeten…..

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat diepe eenzaamheid en diep lijden leiden tot dit soort extremiteiten. Of zoals een levensgevaarlijke jongeman bij dr. Phil laatst zei: ‘Ik zou dolgraag een keertje een heleboel onschuldige mensen de dood injagen, zodat enorm lijden ontstaat. Dan kunnen die mensen tenminste eens voelen wat ik voel: Ondraaglijke pijn vanbinnen…’

Gesticht en verlicht gaan we aan de koffie. ‘Ga je strakjes nog even mee met ons?’ Janneke nodigt me uit. Eerst moet er opgeruimd worden, want zij hebben corvee vandaag. Ik help Jip om de vaat in de vaatwasser te zetten. Niet veel later fietsen we zorgeloos door de stad richting Professorenwijk. Daar passen mijn vrienden op het huis van hun dochter.

‘Ik was in Israel op het strand, toen ik een bord zag staan: Hier heeft de walvis Jonas uitgespuugd,’ grinnikt Janneke, ‘Grappig he? Mijn zus vroeg of ik dat geloofde. Maar natuurlijk geloof ik dat!’ Ze kijkt me ondeugend aan. Zo’n walvis is veel te leuk om niet in te geloven.

Kwam er maar eens zo’n Magische Walvis rondzwemmen in de buurt van het strand van Katwijk, dat christelijke bolwerk waar ze woont. Dan ging ze vast tijdens haar wekelijkse zwempartijtjes in de Noordzee een poging wagen om opgeslokt te worden….. Om op de Boulevard te worden uitgespuwd! De Katwijkers zouden het absoluut fantastisch vinden. Gelovigen genoeg daar!

‘Ik ook! Ik geloof het ook!’ roept Heks.

Het is sowieso al onmogelijk voor de vriendelijke bultrugwalvis om een mens op te eten met die baleinen in zijn mond. Hoewel…. Er doen wat gekke verhalen de ronde. Ook betwijfel ik of ze in de Middellandse Zee rondzwemmen, want daar is geen krill te vinden. Maar wie weet heeft Jonas zo’n levensgevaarlijk potvis getroffen. Of een andere tandwalvisachtige of een walvishaai, die hem uiteindelijk toch niet lust. Want misschien was Jonas wel een heel smerig mannetje. Wie zal het zeggen?

Zo zitten we lekker te lachen om van alles en nog wat.

Dan zegt mijn innerlijke stem dat het tijd is om naar huis te gaan. Ik heb helaas geen walvis bij me, die me liefdevol opslokt en hier op de Oude Vest precies op het bordes van de Schouwburg weer uitspuwt. Het zou wat zijn zeg. Een enorme aanwinst voor de stad zo’n oudtestamentische toeristische attractie!

Nee, ik fiets naar huis. Wel zo makkelijk.

Heks heeft heerlijke dag met Sherry Whitfield en Synergy, de oeroude kristallen schedel uit Lemurië. Heksjes uit alle windstreken zijn toegesneld op hun kristallen bezemstelen om deze dag mee te beleven…….

KRISTALLEN SCHEDELS, stenen schedeltjes, Synergy, deva's in kristal

Zaterdagmorgen sta ik brak en wiebelig naast mijn bed. Het is pas kwart over zeven en ik heb niet al te best geslapen de laatste twee nachten. Mijn hersenpan draait overuren in een poging dingen op te lossen, die onoplosbaar zijn. Hoe meer ik probeer de emotionele kluwen, waarin ik de laatste tijd verzeild ben geraakt, te ontwarren, hoe meer ik erin verstrikt raak. Het is onbegonnen werk….

KRISTALLEN SCHEDELS, stenen schedeltjes, Synergy, deva's in kristal

Ik wek mezelf tot leven met een straf bakkie koffie. Sloom beweeg ik me door het huis. Ik moet mezelf bij elkaar rapen. Over een uur staat mijn heksenvriendin op de stoep. Traag is het woord vandaag. Uiteindelijk sta ik dan onder de douche. De bel gaat. Jeetje. Het is al bijna half negen. Ik hoor eigenlijk al helemaal aangekleed, bepakt en bezakt klaar te staan! Ik gris wat kleding uit de kast en kleed mezelf in een rap tempo aan. Een kwartier later ben ik dan toch nog zo ver.

KRISTALLEN SCHEDELS, stenen schedeltjes, Synergy, deva's in kristal

Gelukkig hebben we een zeer ruime marge genomen qua tijd. We arriveren dan ook ruim op tijd in Den Haag op het heksenfestival. Uit heel Nederland zijn medeheksjes gekomen in gezelschap van hun kristallen schedels. Ook Heks heeft haar stenen vrienden meegebracht.

KRISTALLEN SCHEDELS, stenen schedeltjes, Synergy, deva's in kristal

In de ruimte staan al de nodige schedels opgesteld. Sherry Whitfield, de hoedster van de oude schedel Synergy, wappert door de ruimte met een waaier. ‘Oh, it’s so hot!’ roept ze uit, terwijl ze de aangevoerde schedeltjes in het veld zet. Intussen is ze gefocust op de balans binnen dit veld. Ze praat met de schedeltjes en maakt af en toe een grap. Ik zet mijn exemplaren op de grond buiten de cirkel.

KRISTALLEN SCHEDELS, stenen schedeltjes, Synergy, deva's in kristal

‘Meer schedels’, roept Sherry, ‘Wie heeft er nog een paar?’ Heks geeft een paar piepkleine schedelhangertjes. Ze krijgen ook een plekje. Uiteindelijk is Sherry, de kleine roodharige vos, tevreden. Ze zwaait met haar staart en neemt plaats op haar stoel.

KRISTALLEN SCHEDELS, stenen schedeltjes, Synergy, deva's in kristal

Niet veel later zoekt iedereen zijn of haar plek op. Uit een grote speciale tas komt de oude schedel tevoorschijn. Sherry plaatst em op een speciaal gemaakte standaard, waar blauwig licht in is aangebracht. Dat schijnt door de schedel en geeft het geheel een blauwige gloed.

KRISTALLEN SCHEDELS, stenen schedeltjes, Synergy, deva's in kristal

Synergy met zijn blauwe lamp

‘Waarom zet je Synergy op dat blauwe licht?’ vraagt één van de cursisten, ‘Ik vond het mooier zonder licht….’

De hoedster van de oeroude schedel begint te lachen.’The skull asked for it. I had this thing specially made for him. The light was supposed to be like a rainbow. That was my plan…’ Sherry zit geanimeerd te vertellen over hoe de schedel zelf bepaalde welke kleur het licht heeft dat door hem heen schijnt.

‘Deze standaard is vooral bedoeld om de schedel te stabiliseren. Zo kunnen mensen mijn kristallen vriend aanraken, zonder het gevaar te lopen hem perongeluk op de grond te stoten. Ik had dus een fantastisch regenbooglicht besteld. Onverwoestbaar volgens de maker. Na een kwartier begaven alle lampjes het, behalve de blauwe. Zo wil Synergy het nu eenmaal. Ik heb me erbij neergelegd!’

KRISTALLEN SCHEDELS, stenen schedeltjes, Synergy, deva's in kristal

Zo ziet Synergie eruit zonder blauwe lamp

Om tien uur opent onze docente haar mond en begint te praten. Met een paar kleine pauzes en een lunch tussendoor vliegt de dag voorbij. Onze oren flapperen van alle rare verhalen. Als ikzelf niet zulke bizarre avonturen had beleefd in mijn mislukte leventje dan zou ik denken dat ze het allemaal uit haar duim zat te zuigen. Het is heerlijk, al die heksenverhalen. Heks geniet!

KRISTALLEN SCHEDELS, stenen schedeltjes, Synergy, deva's in kristal

’s Avonds stuiter ik nog uren door mijn woonkamer om alles weer een plek te geven. En dan heb ik nog een tweede dag in het verschiet! Een heerlijk vooruitzicht……

KRISTALLEN SCHEDELS, stenen schedeltjes, Synergy, deva's in kristal

Woeste installatie van gestabiliseerd wildwaterbed. Ach ja. Alle begin is moeilijk. Je vindt eindeloos opnieuw hetzelfde wiel uit: Het bed ligt erin. Heks is enorm tevreden….

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Vandaag installeer ik mijn nieuwe waterbed. Samen met Cowboy. Heb ik je ooit al verteld dat ik het leukste vriendje van de wereld heb? En dat ik hou van hoe hij de telefoon aanpakt bijvoorbeeld. Hoe zijn stem dan klinkt: Ik voel me lekker bij hem.

En dat is nog maar het begin. Dan is het ook nog zo, dat hij heel knap is. Maar vooral en bovenal is hij echt heel aardig. En behulpzaam. Hij steekt graag zijn prachtige handen uit zijn handige mouwen.

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER, waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER, waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Gelukkig zijn we intussen redelijk aan elkaar gewend. Hij aan mijn chaotische aanpak en ik aan zijn rechttoe rechtaan benadering…..

Na alle opstartperikelen van deze dag beginnen we dan serieus aan de klus: Het grote pakket in de hal wordt opengemaakt. ‘Snij niet in het nieuwe bed!’ grapt Heks, als ze haar vriendje op het karton bezig ziet met een molenmes…. We krijgen de slappe lach…

 waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Dan halen we het bed af en ritsen de tijk open. Binnenin ligt de schuldige: Mijn oude matras is gaan lekken bij de dop. Onherstelbaar! Ik schroef het gewraakte object open en stop er een slang in. Die is weer verbonden met een pomp. Vandaaruit loopt weer een andere hele lange slang naar mijn toiletpot.

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Vervolgens giet ik een liter water in de pomp. Om oververhitting te voorkomen. Cowboy zet de pomp aan en hopla: Liters schuimend water lopen de pot in. ‘Waarom schuimt dat water zo?’ vraagt mijn lief verwonderd. Nou, dat komt door alle griezelige chemicaliën, die ik door de jaren heen in heb gegooid…… Tegen algvorming.

qwaterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Het is nog een heel gedoe om al het water uit het matras te krijgen. Onbegonnen werk in feite. Steeds zuigt de pomp lucht. Dan zetten we em uit. Gooien er weer een litertje water in. Tillen het loodzware matras omhoog: En hopla, het water loopt weer!

Aan het eind van het traject ligt Cowboy met zijn hele krachtige lijf om de vacuüm gezogen matras heengevouwen om het laatste beetje water eruit te persen. Heks staat in het toilet te commanderen: ‘Ja nu loopt ie, nu niet, ja, zo gaat ‘ie goed!’

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Het vullen is weer een heel ander verhaal. Cowboy bemoeit zich er niet mee. Hij brengt de pomp terug naar de winkel. Heks zit naast het bed voor te waken, dat er niet teveel water in het matras terecht komt. Heb ik slechte herinneringen aan. Ooit ging ik lekker eten met iemand, terwijl het matras zich vulde. Echt, ik was maar tien minuten weg. Het resulteerde in eindeloos emmertjes er weer uit halen later. Hopeloos.

Het bed stond helemaal bol! Als een soort berg……

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Vandaag houd ik het scherp in de gaten. Ik check meermalen hoe het ligt intussen. Cowboy komt ook testen natuurlijk. Uiteindelijk bereik ik het kritieke punt. Bed of berg. Als ik de kraan uit zet is de waterzak nog heel licht bergachtig, maar dat komt door al de lucht, die automatisch meekomt met kraanwater. De rest van de middag lig ik met een handdoek over het matras te vegen om al die lucht er weer uit te krijgen. Het zal weken duren, voordat dat punt bereikt is weet ik uit ervaring.

Blubblub.

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Aan het eind van de middag lopen we lekker de stad in. Er speelt een geweldige salsaband en onze vrienden zijn daar al: Frogs, Fiederelsje, Manlief en Lehrerin. Overal om me heen zie ik bekende gezichten!

salsa dansen, salsa dance, couple

Omdat ik helemaal fysiek in de kreukels lig, moet ik even acclimatiseren. Iemand geeft me een glas wijn. “Kom op spieren, ga uit de knoop! Ik wil lekker dansen!’ Ik neem wat pufjes medicinale cannabis. Dat scheelt enorm! Als Frogs me de dansvloer opsleurt laat ik me helemaal meeslepen!

salsa dansen, salsa dance, couplesalsa dansen, salsa dance, couple

Hij sleurt en sleept. Duwt en trekt! Draait commando’s met zijn vingertoppen! De kunst met Frogs is, dat hij mijn geschiedenis kent. Hij weet van de hoed en de rand met mijn lijf. Dus hij is voorzichtig! Hij sleurt, maar op een tedere manier: Ik kan erop anticiperen! En zo dansen we samen dan toch maar eventjes de sterren van de hemel. Echt HEERLIJK!!!!!

salsa dansen, salsa dance, couple

‘Goh,’ roepen onze vrienden, ‘Jullie oefenen zeker regelmatig!’  Nou, dat valt wel mee. Maar gelukkig dansen we af en toe weer. Ik ben er jaren gewoon niet toe in staat geweest. Zelfs niet met de subtiele aanpak van Frogs. ‘Fijn hè, dat het weer gaat!’ fluister ik hem toe. Mijn alsmaar lachtende dansende kikkervriend.

salsa dansen, salsa dance, couple

Later thuis met Cowboy smullen we opnieuw van mijn goed gelukte spaghetti bolognese. Al drie dagen eten we dit goddelijke goedje. Als kind was dit mijn favoriete verjaardagsmaaltje…….

Daarna moeten we die vermaledijde tijk nog om het watermatras ritsen. Een rotklus. Ik heb het ding gewassen. Dat is dan wel weer lekker natuurlijk. Maar oh, oh. Mijn lijf wil niet meer. Alle bewegingen slingeren zich een weg naar hun doel. Knersenknars en kreundersteun. We ritsen het onding eromheen. Ik moet zeggen, dat Cowboy zich volhardend in de strijd gooit. Een ook nadat de klus is geklaard helpt hij me enorm uit de brand.

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Ondanks het feit, dat hij een trein wil halen, laat hij Varkentje nog even uitgebreid voor me uit. Ik kan wel spugen van vermoeidheid intussen, maar ik moet mijn bed nog opmaken. En dat doe ik. Met overgave. De helft is schoon en de andere helft doet mijn hulp morgen. Je moet consessies doen natuurlijk, als MEer.

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Als het klaar is hang ik mijn volledige schone en gerepareerde klamboe weer boven het bed. Dan plof ik erin. Oh, wat ligt dit lekker. Is ‘ie te vol? Of moet er nog meer lucht uit? Waarschijnlijk het laatste. Maar dat is van later zorg. Voorlopig dobber ik zielstevreden met dit alles in mijn nieuwe waterbed; Cowboy, vrienden, salsa dansen, hulp, liefde, amour, love, liebe…….

kikkerprins

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Grote rode varkenstepels en andere natuurfotografie. De kracht van statistieken en hun keiharde realiteit versus het simpele plezier van het goed geschreven woord……..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Varkentje Ysbrandt Foto: Rik van Boeckel

Het gaat goed met mijn blog. De statistieken rijzen de pan uit. Plotseling zijn mijn toverrecepten heel populair in de Verenigde Staten. Ik heb het vermoeden, dat het verhaaltje over al die kleine mensen uit Boston in mijn gele autootje er de oorzaak van is. Maar helemaal zeker is dat niet. Voor hetzelfde geld ben ik ontdekt door een kolonie Nederlanders in den vreemde, die geniet van mijn verhalen over grachtenstadjes, hondjes en Hollandse ijspret.

Hoe het ook zij, feit is, dat ik nog nooit zoveel lezers in een week heb gehad als vorige week. En nog nooit zoveel in één maand als vorige maand. En ook nu denderen de statistieken maar door. Piek na piek. En dat terwijl ik nog nooit zo weinig heb geschreven als in de afgelopen maand….. Wonderlijk.

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Recentelijk ben ik er ook achtergekomen, dat mijn verhaaltjes regelmatig worden gedeeld. Een statistisch getalletje, 9.075 keer, dat me tot nu toe ontgaan was. Ik weet niet wat er waar wordt gedeeld, alhoewel ik soms een aanwijzing kan aflezen uit de rijtjes en tabellen. En heel af en toe kom ik er wel achter, waar mijn verhaaltjes worden gepromoot. Op een receptensite bijvoorbeeld. Of eentje met verhalen over vlooienplagen. Maar de andere 9.073 keer tast ik in het duister..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Statistieken zijn best leuk, maar relatief. Met de enorme hoeveelheid labels, die ik aan mijn teksten hang, de zogeheten tags, krijg ik natuurlijk mensen binnen, die wel op zoek zijn naar informatie over bijvoorbeeld grote rode tepels, maar dan niet in een verhaal over een kinderboerderij willen belanden. Waar de zeug haar biggetjes aan de tiet heeft. De tietenbatterij beter gezegd. Met die enorme grote rode tepels…..

varkenstepels, rode tepels, grote tieten, borsten, batterij varkenstieten

De gewraakte foto, populair in de zoekmachines…… en bij mannelijke varkentjes, behalve Ysbrandt…… Foto: Toverheks

Misleidende informatie mijnerzijds? Welnee. Het staat toch in mijn stuk, die tepels. Alleen in een geheel andere context dan op de gemiddelde pornosite. Misschien is het wel een verademing voor deze hitsige lezers om nu eens met echte natuurfoto’s te maken te krijgen in plaats van de klassieke pornografische ‘natuurfotografie’……

Ook schep ik er heimelijk genoegen in deze groep zoekenden op het verkeerde been te zetten. En die foto van die varkenstepels is echt mooi. En voor de gemiddelde beer vast heel opwindend. Maar ja, die knorrige heren hebben helaas geen wifi in hun kot……

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Een deel van mijn lezers zal dus ook bij toeval op mijn blog terecht komen. Ontdekken, dat ze er niets te zoeken hebben. Om vervolgens dan ook niets van hun gading te vinden. En tenslotte snel de plaat te poetsen. Om nooit meer weer te keren in dit heksenhol van een blog.

Maar die 9.075 keer dat mensen de moeite hebben genomen een verhaaltje van mij te delen vertelt ook een ander verhaal. Voor deze lezers is er wel sprake van herkenning. Ze vinden iets, dat de moeite waard is om anderen op te wijzen. Of om hun medemens van te laten meegenieten…..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

 

In de begindagen van mijn blog, toen ik soms maar 4 lezers op een dag had, drong het al snel tot me door, dat ik ook voor 1 lezer zou schrijven. Uiteindelijk was de aanleiding tot dit avontuur een maandenlange dagelijkse correspondentie met een kluizenaar in Het Hoge Noorden. Deze kwam uit zijn holletje onder invloed van al dat gecorrespondeer en kreeg verkering met een lokale schone. Dit ging ten koste van onze penvriendschap, maar ik ben nog steeds heel blij voor hem. JOOOOOO!!!!! Alle geluk voor Friesland!!!!

Heks houdt gewoon heel erg van schrijven. Dat maakt me gelukkiger, dan welke statistiek ook. Een perfecte zin, een goed verhaal, een rake bewoording: Het doet mijn hart zingen! Het is tevens ongeveer het enige succesvolle, dat ik in jaren heb gepresteerd. Alle andere dingen doe ik voor spek en bonen.

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Zangopleiding? Ik oefen nooit, want daar heb ik de puf niet voor. Koorprojecten? Ik oefen nooit, zelfde reden. Mediteren? Doe ik lopend in het bos, terwijl ik de hond uitlaat, want ik heb niet de energie om een half uur te zitten op een kussentje. Zwemmen? Onbegonnen werk momenteel. Sportschool? Ik betaal mijn abonnement, schrijf me in voor lessen en kom dan niet opdagen. En zo kan ik nog wel eventjes doorgaan.

Gelukkig gaan sociale contacten me wel goed af. Zelfs vanuit bed lukt het me altijd nog om genoeg vriendschappen te onderhouden. Niet met iedereen natuurlijk. In tijden van grote bedlegerigheid is het grootste deel van mijn sociale kring me weer snel vergeten. Maar ik heb een paar gouden vrienden door dik en dun.

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Mensen, die niet schromen regelmatig voor me te koken. Of mijn hondje uit te laten op slechte dagen. Zoals gisteren Frogs bijvoorbeeld. Terwijl Heks gestrekt lag, liep Varkentje lekker met zijn suikeroompie op het strand. Ik kreeg allemaal leuke foto’s toegestuurd, zodat ik een beetje mee kon genieten.

Ik heb dan misschien geen knoop, ben totaal mislukt qua goeie baan, gelukkige gezinsvorming en oudedagvoorziening. Kreupel maar zo’n beetje in de rondte op goede dagen en lig nog steeds veel onderuit. Maar ik kan schrijven! En ik word gelezen! En daar geniet ik van. Met volle teugen.

En mensen, die niet willen dat ik schrijf wat ze lezen, raad ik aan vooral niet te lezen wat ik schrijf…..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel