Eenzaamheid grijpt me bij de kladden. Vouwt zich in een wurggreep om mijn kwetsbare keel. Opent visioenen van vallen en onderkoelen. Ten onder gaan zonder vangnet. Een cel buiten een lichaam kan niet overleven. Een outcast. Een verstotene.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Heks is eenzaam. Hele dagen en vooral nachten sla ik in mijn uppie stuk. Met een lam pijnlijk lijf. Na de euforie van een kleine maand in Plumvillage ben ik weer helemaal terug bij af. Helemaal?

Het lijkt er op. Maar het is niet zo. Ik ben intussen lid van de Blauwe Knoop en ik ben opnieuw toegetreden tot de Leidse Sangha. Helaas merk ik totaal geen verschil met mijn leventje voor deze heugelijke feiten.

Nog steeds sta ik ’s morgens op met een zware kater. En de Sangha is met enige regelmaat geen haalbare kaart. Ben ik de hele dag bezig om genoeg energie over te houden om er heen te gaan en lig ik evenzogoed helemaal om voordat ik de deur uit ben.

Of ik ga wel, maar kan het nauwelijks volhouden om op de grond te zitten. Of op een stoel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het koor is ook weer begonnen. Die avonden bijwonen lukt me iets beter, omdat we halverwege een pauze hebben. Tevens leidt het samen zingen enorm af van mijn pijnlichaam. Door het zingen gaat mijn cortisolniveau omhoog, waardoor ik me veel beter ga voelen. Ik ga er doorgaans vloekend naar toe, maar op de terugweg zit ik altijd luidkeels te zingen!

Zing een lied
Laat de buren maar lullen, jouw opera in de douche is absoluut de moeite waard. Een studie, gepubliceerd in het Journal of Behavioral Medicine laat zien dat door hardop zingen je cortisolniveau (cortisol is een hormoon dat stress veroorzaakt) daalt en dat de productie van oxytocin omhoog gaat, dat er voor zorgt dat je relaxt.

Op het koor ben ik eventjes niet ziek. Althans, ik ben er niet mee bezig. Ik vermijd dan wel het inzingen met alle gymnastiekoefeningen. Tevens zit ik de gehele avond op mijn stoel vastgeplakt, waar anderen zich uitputten in opstaan en weer gaan zitten……

Donderdagavond wil ik naar de Sangha. Ik red het maar net om ook daadwerkelijk te gaan. VikThor krijgt een miezerige uitlaatronde. De arme schat. Even voor achten schuif ik het kapelletje van Verbum Dei binnen. Ik giet een kop thee naar binnen, wissel drie woorden met de anderen. Dan klinkt de bel. We gaan beginnen.

Tijdens het mediteren zwabberen mijn gedachten alle kanten op. Sombere zware gedachten. Over hoe alleen ik me voel. Hoe ik de pest heb gekregen aan bepaalde dierbaren. Ja, ik weet het: Het klinkt tegenstrijdig.

En dat is het ook. Het lukt me niet meer om liefde te genereren tot in het oneindige, terwijl ik tegelijkertijd in de bek gescheten word door dezelfde mensen, die ik tracht lief te hebben. Waarom doe ik zoveel moeite? En slaat het ergens op? Denken aan degenen die me kwellen genereert op dit moment alleen maar woede.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

En wanhoop.

Ik zie mezelf van een flat springen met mijn hoofd naar beneden. Of voor een trein. Dingen, die ik nooit ga doen. Maar mijn voorstellingsvermogen trekt zich daar niets van aan.  ‘In de sneeuw zitten en langzaam onderkoeld raken,’ tipt mijn kikkergeest me opeens. Dat klinkt best aantrekkelijk voor dit Elfstedenlid. Beter nog dan naar Engeland zwemmen.

Het zorgt voor een zachte dood. Je dooft als het ware uit. En je schijnt prachtige visioenen te krijgen op de valreep.

Ons klimaat is daar echter niet naar. Dus ik zal het moeten volhouden. Ook al zit ik veel te veel alleen. Voel ik me ontzettend eenzaam. Heeft bijna geen hond in de gaten hoe de zaken er voor staan in mijn lullige leventje.

Na het mediteren bekijken we een video. Sister Gina houdt een heel verhaal over ‘right livelihood’, maar ik kan me er niet op concentreren. Ze tekent schema’s op een bord. Verbind het ene begrip met het andere. Right thinking, right action, right dit, right dat…….

Heks voelt zich hondsberoerd. Haar schouders hangen uit de kom, dus zitten is een crime. Tijdens de loopmeditatie ben ik niet vooruit te branden en ook de video pakt me niet. Dikke machteloze tranen prikken achter mijn ogen.

Tijdens het dharma-delen over de video neem ik uiteindelijk het woord. Ik vertel over mijn ziekte. Over de eenzaamheid. Hoe ik op zie tegen de winter. Met de korte dagen, de rondwarende virussen, het opgesloten zijn in mijn huis. In mijn lijf.

Over mijn disfunctionele familie. Over hoe mijn demente moeder me niet meer wil zien. Alsof ik iets verkeerd heb gedaan! De omgekeerde wereld! Het intense verdriet hierover…..

Ik weet ook niet waarom ik erover praat. Het lost niks op. ‘Ik ben een paar keer niet geweest en dat heeft een reden….’ begin ik haspelend.

Bij het afscheid pakt iemand me even beet. Een ander maakt een praatje. Een derde zegt iets liefs. Ik krijg een fijne mail van weer iemand anders. Mijn delen lost misschien niks op, maar ik word wel gezien. En dat is al heel wat.

Op weg naar huis druppen tranen langs mijn wangen. Ik huil en huil. De bevroren vijver in mijn borstkas ontdooit.  De sluizen gaan helemaal open. En ook de dagen erna blijf ik maar janken. Wat een verdriet.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Verdriet over een verloren leven. Een leven, dat spaak is gelopen. Zonder dat iemand het in de gaten heeft.

‘Jij bent mijn meest getalenteerde kind, maar je doet er helemaal niets mee,’ zei mijn moeder altijd, toen ze nog goed bij de pinken was. Ik had toen al jaren ME. Om me op bizarre wijze een hart onder de riem te steken? Om me nog eens extra onderuit te halen? Wat ze er ook mee voor ogen had, het getuigt niet bepaald van begrip voor mijn conditie..

‘We hebben allemaal wel eens wat,’ roept een zus van me altijd, zodra dit onderwerp ter sprake komt. Ik vermijd dit gespreksonderwerp dus maar met haar. Een andere zus zong me een paar jaar geleden vrolijk toe samen met haar dochter, tijdens een weekend uit met de familie.

Heks moest alle zeilen bijzetten om überhaupt acte de présence te geven tijdens dat uitje. Maanden erna was ik nog totaal van slag door de enorme inspanning. Maar wat zongen zij voor mij? Een liedje van Brigitte Kaandorp! ‘Ik heb een heel zwaar leven, heel zwaar. Ik heb een heel zwaar leven, echt waar. Moeilijk, moeilijk, moeilijk…..’

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Ik haat dat lied natuurlijk. En die Kaandorp vind ik ook helemaal niks. Dat begrijp je ook wel.

Moeder en dochter zongen samen het hele lied uit. En nog eens. Bij wijze van toegift. Gierend van de lach. Deze twee gelovige christenvrouwen. Is uitlachen soms een vorm van empathie? Hoe moet ik dit interpreteren?

Ik krijg dus al jaren de raarste dingen naar mijn kop, zodra het over mijn ziek zijn gaat. ‘Je wilt gewoonweg niet beter worden,’ bijvoorbeeld. Huh? Ja echt.

Ook zijn er mensen, die van geen geklaag willen horen. Zo lang Heks positieve praatjes produceert is het goed. Maar als ik probeer te delen, wat er echt in me leeft zijn de rapen gaar. Dat mag ik niet voelen. Ik moet sterk zijn. En blij met een dooie mus.

En als ik dat niet voor elkaar krijg lig ik er uit. Zie ik iemand een hele tijd niet. Tot het me weer lukt om lekker positief te doen. Of tot zo iemand me ergens voor nodig heeft. Om lekker positief te doen bijvoorbeeld………

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Het komt ook voor, dat zo’n persoon tegen mij aan gaat klagen. Zijn ze opeens zelf ziek, zwak of misselijk. Zitten ze opeens zelf thuis achter de geraniums te koekeloeren. Rekenen ze op mijn begrip. For the time being, want zodra ze zijn herstelt is het weer uit met de pret.

Het is dan ook een verademing om vanavond op de Sangha mijn hortende verhaal te doen. Hierna kan ik niets meer zeggen. Laat staan iemand aankijken. Gek genoeg schaam ik me ook een beetje. En ik ben bang, dat mensen me allemaal tips gaan geven. Of met oplossingen aan zullen komen. Of de boel gaan relativeren…….

Niets van dit al. Er wordt gewoon geluisterd.

Het effect is dramatisch. Al op weg naar huis voel ik hoe ik weer zacht word vanbinnen. Hoe de verbinding met de Sangha me ontdooit. Je kunt niet zonder anderen……

En ook al huil ik de dagen erna de ogen uit mijn hoofd, toch heb ik het gevoel op de goede weg te zitten. Ik wil ergens bijhoren. Ik wil niet altijd alleen zijn. Heks heeft mensen nodig, die echt van haar houden. Niet alleen als het hen uitkomt. En ook niet alleen als Heks positieve praat uitslaat…..

Want ik heb een heel zwaar leven. En het is moeilijk. Veel moeilijker dan de gemiddelde mens zich kan voorstellen.

Kun jij je voorstellen, dat je ELKE dag doodziek opstaat? En dat al dertig jaar lang? En dat je maar een fractie van de energie te besteden hebt van wat je nu te besteden hebt? Maar dat je wel ALLES met die energie moet doen?

Altijd pijn. Altijd van slag. Altijd griep. Altijd je lijf op tilt. Altijd doodmoe……..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

ME is een ernstige multi systeem ziekte, waarvan niemand nog weet hoe het ontstaat. Laat staan dat er een geneesmiddel is. Omdat de patiënten louter overlijden door zelfdoding word er weinig onderzoek naar gedaan. Kortom: Je gaat er niet dood aan. Je verandert in een levend lijk!

Het is een godswonder, dat ik nog altijd een hart vol liefde heb. Dat er zo weinig voor nodig is om weer liefde te voelen voor mijn medemensen. Zelfs als ze me pijn doen.

Want houden van heeft niks te maken met hoe mensen zich naar jou toe gedragen.

Houden van is een vermogen van het hart. En als je hart liefheeft, maakt het object van die liefde niet meer uit. Zelfs al zingen ze nare liedjes voor je. Of geven ze je louter dooddoeners cadeau…… Een functionerend hart weet er wel raad mee.

‘Om te functioneren heeft mijn hart jullie nodig. Draag me in jullie hart, asjeblieft..’ stamel ik tegen de Sangha. Ik kan het niet alleen. In mijn eentje verander ik in een bitter boos wijf, die van flats wil springen. En daar wordt niemand beter van.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

 

 

 

Heks en Steenvrouw kleden kale kerstkalkoen aan met keur aan kleurige groenten. Zelf lopen we allemaal in het zwart: Hartstikke chic!

Tweede kerstdag slaap ik uit. Ik slenter een ochtendhondenronde door de stad en lunch met het restant haring van gisteren. Supersloom ben ik vandaag. En ik hoef ook hoegenaamd niets.

Dat is dan weer het voordeel van een jaartje kerst overslaan. Geen toestanden rondom het optuigen van de kerstboom. Geen metershoge stapels met lege dozen, geen emmers met takken, bloemen en bessen, geen heidense troep in de keuken. Nee. Serene rust all over the place.

 

Aan het eind van de middag ga ik met VikThor richting Leiden Zuid West. Ik fiets langs het Vlietkanaal en laat mijn hondje goed rennen. Het is ongelofelijk vies koud pisweer. Ik ben blij als ik de warme gezellige woonkeuken van Steenvrouw in schuif. Wat een verademing. En wat ruikt het hier lekker!

Mijn vriendin is al de gehele dag bezig met het braden van de kalkoen. Ieder half uur wordt het bakbeest besprenkeld met eigen vleessappen. ‘Wat een klus,’ verzucht Steenvrouw, ‘Het is echt heel veel werk lieve Heks. Kijk, ik heb het spek er afgehaald, zodat het velletje een mooi kleurtje kan krijgen….’

We inspecteren de kalkoen. De kernthermometer wordt in het borststuk gestoken. 67 graden. We rekenen uit of het de goede temperatuur is bij een kalkoen van deze grote en kwaliteit. ‘Ik zoek het nog een keertje op,’ Heks staat alweer op internet te neuzen, ‘Het is goed hoor, schat. Dit monster is ongetwijfeld helemaal gaar.’

Omdat de kalkoen er eng wittig blijft uitzien, ondanks de kerntemperatuur, gooien we de grill nog eventjes aan. En ja hoor, binnen een kwartier heeft Meneer de Kalkoenkoekepeer een fantastisch Goois oranjebruin kleurtje opgedaan. Koningsgezind bijkans……

Nu moet Heks nog eventjes in actie komen. Er moet nog een listige jus worden gebrouwen van alle vettigheid, vleessappen en het onderliggende groentegarnituur. Ik pak mijn roerzeef uit mijn tas. De zoon van Steenvrouw kijkt perplex naar het apparaat. ‘Ja jongen, jullie hebben mooie machines in jullie bouwbedrijf, maar wij huisvrouwen hebben ook zo onze speciale hulpmiddelen…..’

‘Huisvrouwen…’ sist Steenvrouw verontwaardigd, ‘Tsssss…..’ Ze wenst niet met dit vlijtig stofzuigende volkje vergeleken te worden. Ze is per slot van rekening beeldhouwster. Ze houdt zich bezig met hakken in plaats van naaien. Emmers worden door haar uitsluitend gebruikt om papier maché in te prepareren. Ramen zemen is volstrekt onbelangrijk. Haar heerlijke huishouden van Jan Steen rommelt ze er maar zo’n beetje bij…..

Als de jus klaar is roepen we alle kids aan tafel. We krijgen een fantastisch voorgerecht voorgeschoteld. Tonijnsalade met garnalen. ‘Voor jou hebben we avocado in plaats van brood, Heks,’ de dochter kijkt me stralend aan. Vanavond heeft iedereen echt rekening met me gehouden!

Ik kijk de tafel rond. Allemaal vrolijke gezichten. Iedereen is op zijn paasbest. Met kerst. Zelfs de zoon heeft een mooi colbert aangetrokken! Geweldig. We proosten op het mooie leven en vallen aan op het voorgerecht. Het is heerlijk!

De kalkoen steelt echter de show vandaag. Vol trots dient Steenvrouw het enorme stuk gevogelte op. We poseren samen naast de vrucht van onze arbeid. Hij ziet er goed uit, die kalkoen. Ook de groentes liggen naar ons te lonken. ‘Ik ben toch zo benieuwd naar die rode kool. Ongetwijfeld heeft dat nachtje marineren in cranberrysap goed uitgepakt. Maar ik wil het nu wel eens proeven…..’

kalkoentje11

Heks staat te popelen om een en ander in haar mond te stoppen. We zijn er ten slotte al een dag mee bezig. Na de verrukkelijke hoofdmaaltijd volgt nog een zalig toetje. Helaas mag ik niet proeven van de Tiramisu, maar er zijn ook nog eens stoofpeertjes op tafel gezet. Met een heerlijke stroperige saus.

Het traditionele kerstdiner is alweer ten einde. Steenvrouw ruimt als een haas de keuken op, jeetje wat is ze hard aan het werk vandaag. ‘Je mag me niet helpen, Heks, ga maar lekker tv kijken met zoonlief. Straks drinken we nog een kopje koffie.’ Dochter en haar vriendje zijn met VikThor aan het wandelen. Ze blijven lekker lang weg, dus het ventje komt goed aan zijn trekken.

 

Een uurtje later rijd ik met hond, fietskar en bakken vol restanten kerstdiner weer naar de binnenstad. De komende dagen ga ik aan de kalkoen, dat is wel duidelijk. Zielstevreden schuif ik alles in mijn koelkast.

Die avond val ik alweer voor de televisie in slaap. En opnieuw word ik pas midden in de nacht weer wakker. Gelukkig is het geen vijf uur in de morgen. En evenmin hoef ik nog te eten. Wel moet ik de volgende dag bijtijds op. Prikken halen bij mijn huisarts. Het gewone leven is weer begonnen.

 

 

 

Hijgend Hert aan je voet, het moet niet gekker worden. Je bent zelf ternauwernood de jacht ontkomen tenslotte!Intussen verzuip je bijna in een blubberpoel en je zusje staat erbij en kijkt ernaar….. Beetje raar. Maar waar!

Ik zit op mijn balkonnetje in de zon. Ingepakt in jassen en dekens en een soort schapenvacht. Ik slurp de zonnestralen in. Vanmorgen had ik weer eens therapie. Dat was een tijdje geleden, want ook therapeuten krijgen griep.

‘Ik maak een soort studie van enge mensen. Soms kijk ik naar de meest vreselijke programma’s op televisie. Gewoon om mezelf ervan te doordringen dat het bestaat, zulk afschuwelijk gedrag.’ Ze knikt en geeft me groot gelijk. Wat een verademing. Geen vermanende woorden over het aandacht geven aan negativiteit.

‘Jouw krachtige basis komt juist voort uit het feit, dat je zoveel hebt meegemaakt,’ ze kijkt me indringend aan. Het is waar. Mijn leven is een aaneenschakeling van extreme gebeurtenissen geweest. Wie is er bijvoorbeeld zeker drie keer op straat in elkaar getimmerd? Heks! Ik heb er de krant mee gehaald.

En dat is nog het minst vervelende. Dat zijn maar klappen, blauwe plekken en een flinke hersenschudding door een trap tegen mijn hoofd. De laatste keer door uitsmijters van ‘Het Koetshuis’. Omdat hun vriendinnen me in het voorbijgaan uitscholden en ik iets terug riep…… Dan kun je als kleerkast vol anabole steroïden natuurlijk niet achterblijven. Zeker niet als je ook al impotent bent, en regelmatig voor lul staat met je knakworst bij diezelfde vriendin. Want impotent word je van die troep. En agressief.

Maar goed. Beurse plekken trekken wel weer bij. Andere verwondingen zijn lastiger te helen.

‘Een ander had al lang aan een touwtje aan het plafond gehangen,’ geef ik toe, ‘De meeste mensen worden al gek als ze drie weken griep hebben, laat staan een chronische versie daarvan. Ook worden mensen er over het algemeen helemaal niet goed van als ze zoveel alleen zijn als ik.’

‘Hopeloze relaties alsmede vriendschappen drijven nogal eens iemand naar de rand van de afgrond, maar ook dat heb ik overleefd. Daarbij kom ik ook niet uit een achtergrond waarbij ze de deur bij me plat lopen om voor me te zorgen als ik helemaal om lig. Eufemistisch uitgedrukt. Dus ja, ik doe het lang niet gek.’

‘Jij komt er wel uit, Heks. Je bent er nog niet. De bezem moet er door en je moet eindelijk eens voor jezelf gaan kiezen. Maar uiteindelijk komt het goed met jou!’

Als ik later met Ysbrandt langs de Zijl wandel spookt zo’n griezelprogramma door mijn hoofd. Een jongeman rijdt zichzelf bijna dood tegen een boom. Hij blijkt ternauwernood een aanslag op zijn leven te hebben overleefd. Gepleegd door zijn eigen zus!

Zij en haar vriendje en nog een paar trawanten sloegen het joch half dood alvorens hem in een grote vijver te dumpen met een zwaar gewicht aan zijn been. Ze lieten hem voor dood achter, maar hij wist zichzelf los te rukken van het betonnen tuinbeeld aan zijn voet. Een hertje notabene.

Hij sleept zich zijn auto in met een grote bloedende hoofdwond en longen vol smerig water. Langzaam maar zeker verliest hij het bewustzijn en rijdt zichzelf bijna te pletter tegen een boom. Maar hij wordt snel gevonden en gered!

Hij is er verschrikkelijk aan toe. Bont en blauw en opgezwollen. Buiten bewustzijn…… Zijn zus zit schijnheilig naast zijn bed gedurende de gehele periode dat hij in coma lig. Zijn overlevingskans is 1 op 4 miljoen. Hoe ze dat hebben berekend is mij dan weer een raadsel.

De gruwelzuster wijkt niet van zijn bed en als hij dan eindelijk zijn ogen opent, een waar wonder,  begint zij hem direct onder druk te zetten. Het is een echte bitch! Hij mag niet reppen over het feit, dat zij hem heeft geprobeerd te vermoorden voor een paar honderd dollar. Want daar ging het allemaal om, zuslief wilde dat hij zijn spaargeld aan haar gaf.

Oh ja, ze heeft ook nog het ouderlijk huis in brand gestoken om de sporen van het bloederige gevecht van drie volwassen kerels tegen één leptosome adolescent uit te wissen…..

Maar goed, het komt toch uit natuurlijk. De boosdoeners worden opgepakt. En nu komt het: De jongeman weigert te getuigen tegen zijn zus. ‘Ze is toch mijn zuster, ik hou van haar, ik heb altijd een sterke band met haar gehad…..’

Hij houdt voet bij stuk, dus de criminelen komen er vanaf met een lichte straf en de monsterzus gaat vrijuit. Ze neemt een nieuwe vriend en verhuist naar de andere kant van de wereld. Veel berouw lijkt ze niet te voelen. Waarschijnlijk een narciste/psychopate. De broer heeft nog steeds contact met haar.

De moeder van de jongen komt ook aan het woord. Zij houdt natuurlijk van allebei haar kinderen. Met een extatische uitdrukking op haar gezicht geeft ze gedurende het gehele item commentaar op de gebeurtenissen. Een vreemd gezicht.

Ja, zo kan het ook. Dit is heel erg hoe Heks altijd heeft geprobeerd te leven. Vergeven bij voorbaat en dan gewoon doorgaan met liefhebben. Als iemand je iets flikt zet je gewoon nog een tandje bij.

Gevangenissen kweken nu eenmaal in het algemeen kleine crimineeltjes op tot monsters. Het is dus nogal wat om je broeder of zuster er bij te lappen om hen naar een dergelijk oord te doen verbannen…..

Toch is er een verschuiving in me aan de gang. Ik heb geen idee welke kant het op gaat, maar ik kan je één ding zeggen: Probeer me niet te vermoorden of iets dergelijks, want je hangt! Als ik het overleef tenminste. De tijd dat Heks Jan en Alleman met alles liet wegkomen is definitief voorbij.

 

Grote rode varkenstepels en andere natuurfotografie. De kracht van statistieken en hun keiharde realiteit versus het simpele plezier van het goed geschreven woord……..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Varkentje Ysbrandt Foto: Rik van Boeckel

Het gaat goed met mijn blog. De statistieken rijzen de pan uit. Plotseling zijn mijn toverrecepten heel populair in de Verenigde Staten. Ik heb het vermoeden, dat het verhaaltje over al die kleine mensen uit Boston in mijn gele autootje er de oorzaak van is. Maar helemaal zeker is dat niet. Voor hetzelfde geld ben ik ontdekt door een kolonie Nederlanders in den vreemde, die geniet van mijn verhalen over grachtenstadjes, hondjes en Hollandse ijspret.

Hoe het ook zij, feit is, dat ik nog nooit zoveel lezers in een week heb gehad als vorige week. En nog nooit zoveel in één maand als vorige maand. En ook nu denderen de statistieken maar door. Piek na piek. En dat terwijl ik nog nooit zo weinig heb geschreven als in de afgelopen maand….. Wonderlijk.

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Recentelijk ben ik er ook achtergekomen, dat mijn verhaaltjes regelmatig worden gedeeld. Een statistisch getalletje, 9.075 keer, dat me tot nu toe ontgaan was. Ik weet niet wat er waar wordt gedeeld, alhoewel ik soms een aanwijzing kan aflezen uit de rijtjes en tabellen. En heel af en toe kom ik er wel achter, waar mijn verhaaltjes worden gepromoot. Op een receptensite bijvoorbeeld. Of eentje met verhalen over vlooienplagen. Maar de andere 9.073 keer tast ik in het duister..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Statistieken zijn best leuk, maar relatief. Met de enorme hoeveelheid labels, die ik aan mijn teksten hang, de zogeheten tags, krijg ik natuurlijk mensen binnen, die wel op zoek zijn naar informatie over bijvoorbeeld grote rode tepels, maar dan niet in een verhaal over een kinderboerderij willen belanden. Waar de zeug haar biggetjes aan de tiet heeft. De tietenbatterij beter gezegd. Met die enorme grote rode tepels…..

varkenstepels, rode tepels, grote tieten, borsten, batterij varkenstieten

De gewraakte foto, populair in de zoekmachines…… en bij mannelijke varkentjes, behalve Ysbrandt…… Foto: Toverheks

Misleidende informatie mijnerzijds? Welnee. Het staat toch in mijn stuk, die tepels. Alleen in een geheel andere context dan op de gemiddelde pornosite. Misschien is het wel een verademing voor deze hitsige lezers om nu eens met echte natuurfoto’s te maken te krijgen in plaats van de klassieke pornografische ‘natuurfotografie’……

Ook schep ik er heimelijk genoegen in deze groep zoekenden op het verkeerde been te zetten. En die foto van die varkenstepels is echt mooi. En voor de gemiddelde beer vast heel opwindend. Maar ja, die knorrige heren hebben helaas geen wifi in hun kot……

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Een deel van mijn lezers zal dus ook bij toeval op mijn blog terecht komen. Ontdekken, dat ze er niets te zoeken hebben. Om vervolgens dan ook niets van hun gading te vinden. En tenslotte snel de plaat te poetsen. Om nooit meer weer te keren in dit heksenhol van een blog.

Maar die 9.075 keer dat mensen de moeite hebben genomen een verhaaltje van mij te delen vertelt ook een ander verhaal. Voor deze lezers is er wel sprake van herkenning. Ze vinden iets, dat de moeite waard is om anderen op te wijzen. Of om hun medemens van te laten meegenieten…..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

 

In de begindagen van mijn blog, toen ik soms maar 4 lezers op een dag had, drong het al snel tot me door, dat ik ook voor 1 lezer zou schrijven. Uiteindelijk was de aanleiding tot dit avontuur een maandenlange dagelijkse correspondentie met een kluizenaar in Het Hoge Noorden. Deze kwam uit zijn holletje onder invloed van al dat gecorrespondeer en kreeg verkering met een lokale schone. Dit ging ten koste van onze penvriendschap, maar ik ben nog steeds heel blij voor hem. JOOOOOO!!!!! Alle geluk voor Friesland!!!!

Heks houdt gewoon heel erg van schrijven. Dat maakt me gelukkiger, dan welke statistiek ook. Een perfecte zin, een goed verhaal, een rake bewoording: Het doet mijn hart zingen! Het is tevens ongeveer het enige succesvolle, dat ik in jaren heb gepresteerd. Alle andere dingen doe ik voor spek en bonen.

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Zangopleiding? Ik oefen nooit, want daar heb ik de puf niet voor. Koorprojecten? Ik oefen nooit, zelfde reden. Mediteren? Doe ik lopend in het bos, terwijl ik de hond uitlaat, want ik heb niet de energie om een half uur te zitten op een kussentje. Zwemmen? Onbegonnen werk momenteel. Sportschool? Ik betaal mijn abonnement, schrijf me in voor lessen en kom dan niet opdagen. En zo kan ik nog wel eventjes doorgaan.

Gelukkig gaan sociale contacten me wel goed af. Zelfs vanuit bed lukt het me altijd nog om genoeg vriendschappen te onderhouden. Niet met iedereen natuurlijk. In tijden van grote bedlegerigheid is het grootste deel van mijn sociale kring me weer snel vergeten. Maar ik heb een paar gouden vrienden door dik en dun.

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Mensen, die niet schromen regelmatig voor me te koken. Of mijn hondje uit te laten op slechte dagen. Zoals gisteren Frogs bijvoorbeeld. Terwijl Heks gestrekt lag, liep Varkentje lekker met zijn suikeroompie op het strand. Ik kreeg allemaal leuke foto’s toegestuurd, zodat ik een beetje mee kon genieten.

Ik heb dan misschien geen knoop, ben totaal mislukt qua goeie baan, gelukkige gezinsvorming en oudedagvoorziening. Kreupel maar zo’n beetje in de rondte op goede dagen en lig nog steeds veel onderuit. Maar ik kan schrijven! En ik word gelezen! En daar geniet ik van. Met volle teugen.

En mensen, die niet willen dat ik schrijf wat ze lezen, raad ik aan vooral niet te lezen wat ik schrijf…..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

MONBOS, een prachtig oud kerkje uit de tijd van de Godin. Toen seks nog niet uit den boze was en gewoon bij het leven hoorde. Net als de dood.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vrijdag 27 juni. Vanmorgen krijgt ik een verschrikkelijk bericht. Eén van mijn vriendinnen is gisteren verongelukt.

Toen ik zondag terug reed, dat enorme stuk vanuit de Dordogne, heb ik flink in de file gestaan. Een paar keer vanwege een ongeluk. Een keer vlak bij de plek, waar mijn vriendin werd aangereden. Wel zeven auto’s met zwaailichten zag ik afgetekend in de nacht.  Schokkend. ‘What happens when we die’ krijgt nu toch wel een geheel andere lading.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk Vorige week vrijdag ga ik een dagje op stap met mijn lievelingszuster. Na de talk van Thay nemen we de benen . Of beter gezegd, het ‘Gele Gevaar’. In de buurt van het klooster is een heel oud kerkje, nog van voor de christelijke tijd.

Omdat er een gebeeldhouwde afbeelding in te vinden is van een mythisch beest met ‘Het Boze Oog’,  hebben de katholieken dit heiligdom destijds niet durven verwoesten. Zoals ze verder bijna alles hebben geëlimineerd, dat verwijst naar de Grote Moeder.

Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk

Eerst picknicken we in de schaduw van de oude muren van een belendend gebouw. We kijken uit over het prachtige landschap met een kasteeltje.

‘Daar woont een oude dame, een markiezin’, vertelt mijn vriendin. ‘Zij onderhoudt het kerkje, best veel werk. Maar ze is niet in voor hulp vanuit Boeddhistische hoek. Dat gaat haar dan toch weer te ver, ondanks de heidense tendensen binnen dit kerkje.’

Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het kapelletje is wel opgeslokt door het Katholieke geloof, maar de heidense afbeeldingen zijn nog intact en levendig aanwezig.

Een aantal copulerende echtparen op de pilaren rondom het altaar. een mannetje met een enorme hoorn in de hand, naast hem een gat in de muur, waar mensen van oudsher hun vinger in staken. Om vruchtbaarheid af te roepen? Wie zal het zeggen. Dat er een oude vruchtbaarheidscultus heeft geresideerd op deze plek lijkt me evident.

Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mijn non-vriendin en ik dwalen geruime tijd door het kleine gebouw. Heks maakt foto’s van de prachtige overblijfselen uit de tijd voor de inquisitie. We zitten rustig te genieten van de fijne sfeer in dit kleine goed onderhouden heiligdom.

Daarna dwalen we over het lieflijke kerkhof. Het is allemaal van een ongekende schoonheid. En de rust in de omgeving is een verademing, na alle drukte van de retraite…… Wat een heerlijk plekje om eeuwige rust te vinden….. Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk We drentelen, dreutelen en talmen, maar uiteindelijk is het echt tijd om terug te gaan naar ons klooster.

Op de terugweg praten we over de dharmatalk van Thich Nhat Hanh. Over hoe hij heel vanmorgen vroeg ‘What happens when we die?’ Om daarop heel guitig te roepen: ‘Nothing!!!!’ Iedereen lag in een deuk. Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk ‘Ik vond het niet zo grappig,’ zegt mijn vriendin, ‘Je zult maar net iemand verloren hebben, dan kan zo’n statement behoorlijk pijn doen!’ Haar rake opmerking dreunt na, galmt door mijn versufte hoofd.

Want alle gekke Zen-wijsheid op een stokje: We willen onze dierbaren niet missen en afscheid doet zo verdomd veel pijn. Vooral als het zo onverwacht is, zoals nu. Een moeder, vrouw, dochter, tweelingzus, vriendin. Weggerukt. Ontnomen. Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk

Uit liefde en respect voor mijn vriendin vandaag de mooie foto’s van Mombos. Zij kon als geen ander schoonheid in al haar facetten waarderen. Zij had er haar beroep van gemaakt.

Tijdens één van de vele missies voor haar werk is dit fatale ongeluk op haar pad gekomen. Haar man, kinderen, familie en vrienden….. we zijn verbijsterd. Ik denk overigens niet dat er na de dood niets is. Thay zou nog wel eens raar kunnen opkijken als het voor hem zover is…..

Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkOLYMPUS DIGITAL CAMERAMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk

Heks komt uit de bezemkast. Vreemde verhalen en rare verschijnselen. Ach, het moest er maar eens van komen. Aldus Draak.

heksenhoed heksenhoedheksenhoedheksenhoedheksenhoed

Begin jaren negentig kwam ik in contact met een regressietherapeut. Ik had de stille hoop, dat mijn ziekte zou worden veroorzaakt door een trauma uit een vorig leven. Het moest toch ergens vandaan komen, nietwaar? En de reguliere medische wetenschap verklaarde me sowieso al zonder meer voor gek,  nog steeds overigens, dus een wat vage therapie kon er ook nog wel bij.

heksenhoed

Welnu, trauma’s genoeg. Mijn eerste regressie voerde me linea recta naar de brandstapel. Daar werd een kruidenvrouw, Lena, net als vele van haar zusters (en broeders) geofferd op het altaar van de patriarchale kerk met z’n macht en enge celibaat. Lena met haar bochel, horrelvoet en grote wrat, zwarte kat en hutje in het bos: Archetypischer kan het bijna niet. Zo’n ellendig levenseinde verklaart dan weer wel mijn warsheid van het openbaar tonen van mijn vakvrouwschap als heks…..

Na een reeks regressies voelde ik me fysiek nog niet veel beter. De therapeut nodigde me uit voor een rondreis door Frankrijk met zijn camper. Ja, dubieus aanbod natuurlijk. Maar ik zag er weinig kwaad in. Achteraf denk ik, dat de man in kwestie een stevig oogje op me had laten vallen. In zijn langetermijnplanning zat zeker een relatie met de jonge schone Heks. Zonder horrelvoet in dit leven gelukkig.

heksenheksen

Hij heeft dit nooit toegegeven overigens. Wel ondernam hij wat vreemdsoortige pogingen in die richting op momenten, dat ik tegen de vlakte lag. Zoals na een ziekenhuisopname met een aantal fikse operaties.

Gelukkig ben ik totaal niet gevoelig voor het relatiemantype ‘redder in nood’. En hij was oud genoeg om mijn vader te zijn, ook geen pré wat mij betreft. Bovendien was het totaal mijn type niet….. Ook een schat met een hart van goud! Het heeft de vriendschap wel opgebroken uiteindelijk.

heksenheksen

Maar voordat het zover was maakten we jarenlang wonderlijke reizen. ‘Ga in trance, Heks,’ zei de regressieman die eerste keer, zodra we Leiden verlieten. Als vanzelf wist ik hoe ik dat moest doen. Vanuit andere dimensies kreeg ik aanwijzingen hoe we moesten rijden.

Buiten dat het reizen erg spannend maakt, dit puzzelrit-effect, bracht het ons ook op de meest mysterieuze plekken. Kerkhoven zonder een sprietje groen, zwarte madonna’s in de Ardennen en ga zo maar door. Het was een beetje vleesgeworden Suske en Wiske, deze avonturen.

heksenheksen

Op bepaalde plekken, vaak ruïnes van kerken en andere heiligdommen, werden we behoorlijk aan het werk gezet. Ik had eerlijk gezegd geen idee, wat ik toch allemaal aan het doen was. Wel kreeg ik en passant een volledig sjamanistische opleiding vanuit die andere dimensies.

Ook begon ik met het blote oog vreemde vliegende objecten waar te nemen aan de nachtelijke hemel, ook wel UFO’s genoemd. Daarnaast ontwikkelde ik het vermogen om klanken te horen bij mensen, die door henzelf gezongen een weldadige uitwerking op hen hadden. Ik gaf hen hun eigen oerklank cadeau…… En het begrip synchroniciteit is sindsdien niet meer weg te denken uit mijn bestaan. Maar dat eeuwige trancewerk….. Ik werd er flauw van.

heksenheksen

Bijkomend nadeel was, dat mijn vriendenkring me voor gek verklaarde. Ik kreeg te maken met onverdraaglijke veroordeling op iets, waar ik nu ook niet bepaald om had gevraagd. Ik herinner me, hoe jeugdvrienden zich in een discussie massaal op me stortten tijdens een etentje. Alsof zij zelf zulke geweldige ideeën hadden! Wetenschappelijk cynisme, daar zit de wereld op te wachten!

Het was dubbel. Enerzijds voelde ik een grote passie voor het spirituele werk. Anderzijds baalde ik van het enorme isolement, dat het met zich meebracht. Op de regressietherapeut na had niemand eigenlijk enig idee, waar ik mee bezig was. En hij had een dubbele agenda…..

Zelfs tijdens mijn heksenopleiding bij de SOOP ( Haha, wat een naam toch! Stichting Opleiding en Onderzoek Paranormaal begaafden) vond ik weinig aansluiting bij mijn medestudenten met mijn vreemde avonturen. We kregen medische basiskennis, psychologie, parapsychologie, ethiek en bedrijfsvoering, heel praktisch.  En dat was het. Ook hier vond men mijn ervaringen te buitenissig.

heksenheksenhoed met zwarte kat

Pas vele jaren later kwam ik bij Drunvalo Melchizedek terecht. Hier vond ik dan eindelijk herkenning en erkenning. Ik heb eens een hele avond met die man zitten praten, een verademing! Eindelijk werd me duidelijk, wat ik toch allemaal had beleefd begin jaren negentig. Ik bleek niet de enige te zijn! Hij had precies dezelfde ervaringen gehad.

\heksenhoedheksenhoed

Over de hele wereld waren heksen zoals hij en ik opgeroepen om krachtplekken te reinigen. Het energieveld rondom de aarde moest worden opgeschoond. Vraag me niet waarom. Er is meer dat ik niet weet dan wel. In de loop van de jaren negentig was het opschoningsproces klaar. Ik liet me omscholen tot systeembouwer en -ontwerper, kreeg een baan in de automatisering en hing mijn toverstokje aan de wilgen.

Ik ben altijd dankbaar geweest voor die rare moeilijke tijd. Het heeft mij een schat aan inzicht en kennis verschaft. En mijn kompaan heb ik zijn dubbele agenda al lang vergeven. Hij heeft ook zijn gloeiende best gedaan voor de goede zaak. En wat mijn toenmalige vrienden betreft: Tja, je zal maar zo’n rare heks aan tafel hebben, dat valt natuurlijk ook niet mee…. Het grappige is, dat sommigen van hen nu zelf dit pad zijn gaan bewandelen!

Soms voel ik me wel schuldig en opgelaten, dat ik tegenwoordig zo weinig actief ben met die hele santenkraam. Maar 1 ding weet ik zeker: Ik heb mijn sporen indertijd verdiend. Al zou ik nooit meer een bal uitvoeren op dat vlak……, dan ga ik toch lekker naar de toverheksenhemel…….

heksenheksen

Verwachtingen zijn dodelijk. Bitches ook. Gewenste en ongewenste handen op billen en de ongelofelijke diversiteit aan druppels in de oceaan……

bitchesbitches, queen bitch

Aan het eind van de ochtend gooi ik Varkentje in mijn auto en rijd naar Barendrecht voor een zangles. Ik heb heerlijk en lang geslapen. Ik kan er weer eventjes tegen. In het kleine dijkhuisje ga ik eerst aan de koffie. Mijn juf en ik kletsen elkaar de oren van het hoofd. We zitten in een vergelijkbare omslag in ons leven en ja, dat zet de kaken in beweging! De switch van Doetje naar Bitch! We zijn er vol van.

bitchesbitches bitches

Na een half uur strijken we dan eindelijk giebelend neer in het souterrain. Tussen de Tampoera’s. We beginnen te zingen. Heks doet haar ogen dicht, om zich beter te concentreren. Het is een lastige ‘toonsoort’, waarin deze Raga staat. Als ik even afdwaal met mijn gedachten sla ik de plank mis. Bovendien begin ik dan ook nog te balken. Ik moet dus goed bij de les blijven…..

verwachtingen, expectationsverwachtingen, expectations verwachtingen, expectations verwachtingen, expectations

Mijn hoofd wordt heerlijk leeg terwijl mijn stem kronkelt en draait. Af en toe steekt mijn docente haar duim op. Goed zo, Heks, je bent lekker bezig!

Later loop ik met mijn hondje langs de dijk. Hij rent enthousiast achter een balletje aan. Mijn hoofd bevat dwarrelgedachten. Weer realiseer ik me, hoe weinig we als mens van elkaar weten. Hoezeer we onderling verschillen. Hoe we vol verwachtingen zitten. Hoe teleurgesteld we zijn, als die niet worden waargemaakt. En tegelijkertijd zijn we allemaal verbonden: Lijken we als twee druppels water op elkaar…… Druppels en oceaan.

verwachtingen, expectations verwachtingen, expectationsverwachtingen, expectations

Een herinnering verschijnt voor mijn geestesoog. Ik bevind me op een feestje. Een vriendin van me kikkert helemaal op van een hand op haar bil van een wildvreemde vent. Ze moet er enorm om lachen. Misschien geniet ze ook wel van de aandacht, of het feit, dat ze zo goed in de knijp-en-grijpmarkt ligt…. Maar dat weet ik dus niet, ik kan niet in haar hoofd kijken. In elk geval ben ik blij, dat die man van mij afblijft. Het is hem maar geraden ook: Heks is daar volstrekt niet van gediend!

ongewenste inimiteiten ongewenste inimiteitenklap op kont koeienkont enorme vrouwenbillen ongewenste inimiteitengewenste intimiteiten gewenste intimiteiten

Op hetzelfde feest spreken we een vrouw, die zeer onlangs in een dergelijke situatie de heer in kwestie een paar blauwe ballen heeft bezorgd. Ja, wie heeft er hier nu gelijk? Welke verwachtingen werden hier waargemaakt en wie werd teleurgesteld?

Het heeft ook wel iets moois, al die variaties op het thema mens. Het maakt het leven oneindig boeiend. Toch is het ook een verademing om zielsverwanten om je heen te hebben. Lang leve de vriendschap en liefde! Waar zouden we zijn zonder?

verwachtingsvrij verwachtingen

De tuin van True is een stukje paradijs aan de rand van Leiden! Elfjes, fauntje, kabouters, bosgeesten en een wasbeer bevolken deze lusthof……

Molly's tuin

Frogs en Trueman tussen het groen, op de achtergrond de tent

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Van de andere kant

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, sla tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Aalbessen onder een fleurig net

Aalbessen onder een fleurig net

Heks is gammel, haar lijf is van slag. Van de warmte? Ik vrees van wel. Terwijl ik ook zo geniet van dit zomerse weer. Mijn onwillige lichaam raakt echter de kluts kwijt. Mijn innerlijke thermostaat werkt sowieso voor geen meter. Ik heb het bijna altijd ijskoud bijvoorbeeld. Nu ben ik rillerig. Vreemd toch weer.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Een piepklein kasje gemaakt van gevonden materialen

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Overal Indische kers

Op de televisie gaat psychiater Bram Bakker geweldig tekeer over treurige seksualiteit, pornoficatie van de samenleving en de gemiddeld hopeloze seksuele opvoeding van kinderen. Heerlijk. Een verademing tussen alle stomme kutlulverhalen, waar je gewoonlijk mee wordt doodgegooid! Dit programma is zeer de moeite waard om eens te bekijken. Hij benoemt exact de dingen, waar ik ook helemaal de balen van heb. Het is, dat ik tegen het celibaat ben, anders werd ik non!

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

True leidt me rond in haar paradijs

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, artisjok tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

True bezig sporen van de varen te verspreiden…..

Gisterenavond was ik te gast in een andere wereld. Al maanden wordt  Heks regelmatig uitgenodigd in de tuin van haar vriendin True. Door de aanhoudende kou kwam het maar niet van een bezoekje. Op deze zwoele zomeravond is het dan eindelijk zover. Samen met Frogs en varkentje ga ik op pad. Aan de rand van Leiden draaien we een kleine rommelige woonwijk in. Pal daarachter loopt een landweggetje. Midden tussen snelweg, woonwijken, industrieterreinen en een drukke stad ligt hier een stukje verloren gewaand paradijs.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

True in haar onderaardse veldkeuken

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman gardentuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Voor de ingang van haar grotwoning….

Als ik het terrein betreed overvalt me een diepe ontroering. Wat een bijzondere plek. Ik kijk mijn ogen uit. Overal is wel iets te zien. Vol trots leidt True me rond. Hoewel het oppervlak gemiddeld is oogt de tuin gigantisch. True heeft een uitgekiend plan gemaakt met hoogteverschillen en aparte ruimtes. Door de jaren heen heeft ze dit met noeste arbeid uitgewerkt. Heel bijzonder is, dat ze alle materialen, stoelen, tafels, planten, stenen heeft gevonden of gekregen.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Wat is dit ? Een gevonden voorwerp in elk geval

IMG_1580 IMG_1586 IMG_1584 IMG_1582

“When I need something, the universe will provide me!’ licht ze toe. Ze laat wat frappante voorbeelden zien. Een prachtige glazen tafel bijvoorbeeld. Stukken steen. Golfplaten…. Ik loop ademloos rond en verbaas me over alle kleine details. Achterin heeft mijn vriendin een enorm gat in de grond gegraven en daaroverheen een soort hut gebouwd. Het is er heerlijk koel. Het fungeert als een soort veldkeuken.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Frogs en Trueman in het struweel

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, framboostuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, sedumtuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,  campanulatuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, kamperfoelie lonicera

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, hond, chiwawa

Max, het piepkleine door en door verwende schatje van mijn vrienden

Ook staat er een tent. Mijn vrienden bivakkeren een paar dagen in hun paradijs. Normaal gesproken heeft True op deze plek haar labyrint. Ze laat me het ontwerp zien. Prachtig! Heks houdt van doolhoven. Al jaren intrigeren de mysterieuze verhalen over deze kunstige ontwerpen me mateloos.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,borago officinalis, komkommerkruid

Borago officinalis ofwel komkomeerkruid.

vruchtbaarheidsgodin

weer zo’n vreemde bewoner van deze Hof van Eden

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,, artisjok

artisjck metbezige bijtjes

wasbeer

‘This is probably the only garden in Holland with a Raccoon living in it’, zegt True

Na de wandeling over haar landgoed nemen we plaats aan een prachtig gedekte tafel. True tovert een heerlijke maaltijd uit haar grotwoning tevoorschijn. We lachen en praten. De tijd staat stil. Na het eten verkassen we naar weer een andere locatie in de tuin. De heren gaan uit wandelen met de hondjes. De dames genieten van het lage avondlicht.  De tuin lijkt te gloeien.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Doorkijkje bij de eettafel

IMG_1562IMG_1560IMG_1608

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Prachtige gedekte tafel

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

True met geschenk uit Plumvillage van Heks op haar hoofd

IMG_1649IMG_1635

Het is één van de mooiste tuinen, die ik in mijn leven heb bezocht. Helemaal een tuin naar mijn hart. Overal spelen elfjes en fauntjes. Vreemde beeldjes en ornamenten hebben er een plekje gevonden. Het houten hert is op eigen kracht de tuin in gewandeld. ‘One morning he was there out of the blue’, vertelt True, ‘I once chanced his place, the next day he was back on his old spot…’ Heks gelooft haar direct. In mijn huis zijn ook op onverklaarbare wijze bepaalde stenen opgedoken ooit…..

IMG_1597 IMG_1595IMG_1647IMG_1610

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Ysbrandt met zijn suikeroompie

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Onwerkelijke kleuren

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Trueman als oerman op de foto

De man van True vind het allemaal onzin, hij moet lachen om onze verhalen. Hij is wiskundige en bekijkt de wereld vanuit zijn eigen logica. Tja, niet iedereen heeft heksenbloed. En dat is maar goed ook.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

True en Heks aan de thee

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

welke kopjes zullen we eens nemen?

IMG_1637 IMG_1638

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

En lachen wat af

Bij de thee in de vallende schemering zingt True een aria uit Tosca van Puccini. In het Italiaans! Hier de engelse vertaling:

I lived for art, I lived for love,
I never harmed a living soul!
With a discreet hand
I relieved all misfortunes I encountered.
Always with sincere faith
my prayer
rose to the holy tabernacles.
Always with sincere faith
I decorated the altars with flowers.
In this hour of grief,
why, why, Lord,
why do you reward me thus?
I donated jewels to the Madonna’s mantle,
and offered songs to the stars and heaven,
which thus shone with more beauty.
In this hour of grief,
why, why, Lord,
ah, why do you reward me thus?

We zijn er stil van.

‘Die tekst is je op het lijf geschreven, lieve True,’ zegt Heks uiteindelijk. ‘Behalve de wanhoop, daar zie ik hier niets van terug,’ ik wijs om me heen,’ Deze tuin is een loflied op liefde, kunst, schoonheid en leven!’

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Vlak voordat de zon ondergaat gloeit de tuin op

IMG_1653 IMG_1666 IMG_1662 IMG_1659

Bij het afscheid krijg ik een takje van de sterk geurende kamperfoelie. En een plattegrond van het labyrint. We verlaten deze mystieke plek en rijden even later de warme binnenstad weer in. Hoe is het mogelijk, dat dit beloofde land slechts op een steenworp afstand van de drukke stad ligt!

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

De leukste kopjes staan hier op tafel

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Het ontwerp van True’s labyrinth

Het was een heerlijke avond. Dank jullie wel, lieve vrienden!

De seksuele opvoeding van jonge meisjes is heel moeilijk zolang het collectieve zelfrespect van vrouwen schipbreuk lijdt. Neem een voorbeeld aan het gedrag van een loopse teef: Bijt van je af…..

Willem van Scheijndel

‘Ik zit in een figuratieve periode’, zegt de schilder

Al op de vroege ochtend trakteert dokter Lul me op een programma over seksuele voorlichting aan pubermeisjes. Wanhopige moeders met samengeknepen pruimenmondjes van frustratie doen hun verhaal over losgeslagen nakroost. Foto’s van veertienjarige schoonheden in niets verhullende kleding met genoeg verf op hun gezicht om een vooroorlogs gebouw te renoveren flitsen over het beeldscherm.

Willem van Scheijndel, atelier

‘Je gaat toch geen foto maken van die troep?’

Lul heeft een seksuoloog uitgenodigd, een man ook nog, die nou net een boek heeft geschreven over het onderwerp seksuele voorlichting voor deze doelgroep. Want daar blijkt dan de crux te zitten, de meisjes gedragen zich als een prostituee  op hun eigen Facebook pagina, maar weten de ballen van zaadballen met bijballen in balzakken, scrotae en penissen. En de hormonaal ontregelde eigenaren van deze toverstafjes.

Willem van Scheijndel, atelier

Machteld, het vaste model van Willem

De vrouwen in het programma zijn veelal zelf tienermoeder. Schaamte over die jeugdzonde werpt nog steeds een schaduw over hun voorlichtingsverhaal. In feite geven ze vaak alleen de boodschap mee: ‘Seks: NIET DOEN!’. Dat werkt natuurlijk weer een premature zwangerschap in de hand. En de cirkel is rond.

Willem van Scheijndel, atelier

Nog meer Machteld

De koppeling tussen praten over seks en devaluatie van de morele waarde van het meisje in kwestie wordt gemakkelijk gelegd door de opvoeders. Dokter Lul is het hier natuurlijk niet mee eens. Het is noodzakelijk om over seks te praten met die meiden! Ze moeten weten van de hoed en de rand….

Zijn enigzins geplastificeerde vrouw in het publiek breekt een lans voor het behandelen van vrouwen met respect….

Helaas ziet ze er zelf uit als een barbiepop, het meest vrouwonvriendelijke stuk speelgoed ter wereld. De ideale vrouw met de proporties van een kind. Kijk maar eens goed, neus, ogen, lippen van een achtjarige en een enorm hoofd op een klein lijf.  Wel weer enorme borsten, die in het werkelijke leven alleen met siliconen kunnen worden gerealiseerd. En ellenlange benen, die zie je soms wel in het wild, zoals onder de bezemsteel van heks.

Willem van Scheijndel, atelier

en weer een hele andere Machteld

Gisteren las ik een column, waarin Saskia Noord en een man, beschreven als een vrouwenfluisteraar aan elkaar schrijven. De man jammerde een uitgebreide klaagzang over de gemiddelde bitse reactie van vrouwen op een man. Ik kijk naar de foto van deze fluisteraar bij het artikel en begrijp de reactie van vrouwen op deze man maar al te goed. Als hij zich aan je opdringt ben je echt niet blij. En dat gefluister belooft niet veel goeds voor het bewaren van gepaste afstand.

Willem van Scheijndel, atelier

Willem vanouds met een sigaretje

Helaas is het zo, dat vriendelijk gedrag tegenover een grensoverschrijdende man je enorm in de problemen kan brengen. Heks kan daar uitgebreid over meepraten. Ik ben tegenwoordig ook een bitch. Na jarenlang geduld met het andere geslacht en hun knijp,-grijp en vergrijppraktijken ben ik er uit. Je kunt je het best opstellen als de gemiddelde loopse teef. Flink van je afbijten. Een grote bek opzetten. Aardig doen kan altijd nog.

Willem van Scheijndel, atelierWillem van Scheijndel, atelier

Na al deze heerlijke gedachten ga ik even bij mijn vriend, Willem van Scheijndel, de schilder langs. Hij heeft allemaal prachtige portretten staan van zijn vaste model sinds jaar en dag. “Ik zit in een figuratieve periode,’ zegt hij. Gelukkig kloppen bij hem de verhoudingen wel. Het is een echte vrouw. Heel erg mooi ook, dat kun je mijn vriend wel toevertrouwen. Hij heeft een timmermansoog voor fraaie vrouwen.

Willem van Scheijndel, atelier Willem van Scheijndel, atelier

Vanavond ga ik eten met de OB-dames. Dit zeer vrijgevochten damesclubje is altijd een verademing in een land, waar een partij, die vrouwenkiesrecht wil verbieden gewoon in de kamer mag zitten. Waar de rechten van de vrouw nog vaak worden teruggebracht tot dat ene recht. Het aanrecht. Waar we dan wel op kunnen staan. Een schrale troost.

Willem van Scheijndel, atelier

Machteld ten voeten uit

Willem van Scheijndel, atelier Willem van Scheijndel, atelier