Eenzaamheid grijpt me bij de kladden. Vouwt zich in een wurggreep om mijn kwetsbare keel. Opent visioenen van vallen en onderkoelen. Ten onder gaan zonder vangnet. Een cel buiten een lichaam kan niet overleven. Een outcast. Een verstotene.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Heks is eenzaam. Hele dagen en vooral nachten sla ik in mijn uppie stuk. Met een lam pijnlijk lijf. Na de euforie van een kleine maand in Plumvillage ben ik weer helemaal terug bij af. Helemaal?

Het lijkt er op. Maar het is niet zo. Ik ben intussen lid van de Blauwe Knoop en ik ben opnieuw toegetreden tot de Leidse Sangha. Helaas merk ik totaal geen verschil met mijn leventje voor deze heugelijke feiten.

Nog steeds sta ik ’s morgens op met een zware kater. En de Sangha is met enige regelmaat geen haalbare kaart. Ben ik de hele dag bezig om genoeg energie over te houden om er heen te gaan en lig ik evenzogoed helemaal om voordat ik de deur uit ben.

Of ik ga wel, maar kan het nauwelijks volhouden om op de grond te zitten. Of op een stoel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het koor is ook weer begonnen. Die avonden bijwonen lukt me iets beter, omdat we halverwege een pauze hebben. Tevens leidt het samen zingen enorm af van mijn pijnlichaam. Door het zingen gaat mijn cortisolniveau omhoog, waardoor ik me veel beter ga voelen. Ik ga er doorgaans vloekend naar toe, maar op de terugweg zit ik altijd luidkeels te zingen!

Zing een lied
Laat de buren maar lullen, jouw opera in de douche is absoluut de moeite waard. Een studie, gepubliceerd in het Journal of Behavioral Medicine laat zien dat door hardop zingen je cortisolniveau (cortisol is een hormoon dat stress veroorzaakt) daalt en dat de productie van oxytocin omhoog gaat, dat er voor zorgt dat je relaxt.

Op het koor ben ik eventjes niet ziek. Althans, ik ben er niet mee bezig. Ik vermijd dan wel het inzingen met alle gymnastiekoefeningen. Tevens zit ik de gehele avond op mijn stoel vastgeplakt, waar anderen zich uitputten in opstaan en weer gaan zitten……

Donderdagavond wil ik naar de Sangha. Ik red het maar net om ook daadwerkelijk te gaan. VikThor krijgt een miezerige uitlaatronde. De arme schat. Even voor achten schuif ik het kapelletje van Verbum Dei binnen. Ik giet een kop thee naar binnen, wissel drie woorden met de anderen. Dan klinkt de bel. We gaan beginnen.

Tijdens het mediteren zwabberen mijn gedachten alle kanten op. Sombere zware gedachten. Over hoe alleen ik me voel. Hoe ik de pest heb gekregen aan bepaalde dierbaren. Ja, ik weet het: Het klinkt tegenstrijdig.

En dat is het ook. Het lukt me niet meer om liefde te genereren tot in het oneindige, terwijl ik tegelijkertijd in de bek gescheten word door dezelfde mensen, die ik tracht lief te hebben. Waarom doe ik zoveel moeite? En slaat het ergens op? Denken aan degenen die me kwellen genereert op dit moment alleen maar woede.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

En wanhoop.

Ik zie mezelf van een flat springen met mijn hoofd naar beneden. Of voor een trein. Dingen, die ik nooit ga doen. Maar mijn voorstellingsvermogen trekt zich daar niets van aan.  ‘In de sneeuw zitten en langzaam onderkoeld raken,’ tipt mijn kikkergeest me opeens. Dat klinkt best aantrekkelijk voor dit Elfstedenlid. Beter nog dan naar Engeland zwemmen.

Het zorgt voor een zachte dood. Je dooft als het ware uit. En je schijnt prachtige visioenen te krijgen op de valreep.

Ons klimaat is daar echter niet naar. Dus ik zal het moeten volhouden. Ook al zit ik veel te veel alleen. Voel ik me ontzettend eenzaam. Heeft bijna geen hond in de gaten hoe de zaken er voor staan in mijn lullige leventje.

Na het mediteren bekijken we een video. Sister Gina houdt een heel verhaal over ‘right livelihood’, maar ik kan me er niet op concentreren. Ze tekent schema’s op een bord. Verbind het ene begrip met het andere. Right thinking, right action, right dit, right dat…….

Heks voelt zich hondsberoerd. Haar schouders hangen uit de kom, dus zitten is een crime. Tijdens de loopmeditatie ben ik niet vooruit te branden en ook de video pakt me niet. Dikke machteloze tranen prikken achter mijn ogen.

Tijdens het dharma-delen over de video neem ik uiteindelijk het woord. Ik vertel over mijn ziekte. Over de eenzaamheid. Hoe ik op zie tegen de winter. Met de korte dagen, de rondwarende virussen, het opgesloten zijn in mijn huis. In mijn lijf.

Over mijn disfunctionele familie. Over hoe mijn demente moeder me niet meer wil zien. Alsof ik iets verkeerd heb gedaan! De omgekeerde wereld! Het intense verdriet hierover…..

Ik weet ook niet waarom ik erover praat. Het lost niks op. ‘Ik ben een paar keer niet geweest en dat heeft een reden….’ begin ik haspelend.

Bij het afscheid pakt iemand me even beet. Een ander maakt een praatje. Een derde zegt iets liefs. Ik krijg een fijne mail van weer iemand anders. Mijn delen lost misschien niks op, maar ik word wel gezien. En dat is al heel wat.

Op weg naar huis druppen tranen langs mijn wangen. Ik huil en huil. De bevroren vijver in mijn borstkas ontdooit.  De sluizen gaan helemaal open. En ook de dagen erna blijf ik maar janken. Wat een verdriet.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Verdriet over een verloren leven. Een leven, dat spaak is gelopen. Zonder dat iemand het in de gaten heeft.

‘Jij bent mijn meest getalenteerde kind, maar je doet er helemaal niets mee,’ zei mijn moeder altijd, toen ze nog goed bij de pinken was. Ik had toen al jaren ME. Om me op bizarre wijze een hart onder de riem te steken? Om me nog eens extra onderuit te halen? Wat ze er ook mee voor ogen had, het getuigt niet bepaald van begrip voor mijn conditie..

‘We hebben allemaal wel eens wat,’ roept een zus van me altijd, zodra dit onderwerp ter sprake komt. Ik vermijd dit gespreksonderwerp dus maar met haar. Een andere zus zong me een paar jaar geleden vrolijk toe samen met haar dochter, tijdens een weekend uit met de familie.

Heks moest alle zeilen bijzetten om überhaupt acte de présence te geven tijdens dat uitje. Maanden erna was ik nog totaal van slag door de enorme inspanning. Maar wat zongen zij voor mij? Een liedje van Brigitte Kaandorp! ‘Ik heb een heel zwaar leven, heel zwaar. Ik heb een heel zwaar leven, echt waar. Moeilijk, moeilijk, moeilijk…..’

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Ik haat dat lied natuurlijk. En die Kaandorp vind ik ook helemaal niks. Dat begrijp je ook wel.

Moeder en dochter zongen samen het hele lied uit. En nog eens. Bij wijze van toegift. Gierend van de lach. Deze twee gelovige christenvrouwen. Is uitlachen soms een vorm van empathie? Hoe moet ik dit interpreteren?

Ik krijg dus al jaren de raarste dingen naar mijn kop, zodra het over mijn ziek zijn gaat. ‘Je wilt gewoonweg niet beter worden,’ bijvoorbeeld. Huh? Ja echt.

Ook zijn er mensen, die van geen geklaag willen horen. Zo lang Heks positieve praatjes produceert is het goed. Maar als ik probeer te delen, wat er echt in me leeft zijn de rapen gaar. Dat mag ik niet voelen. Ik moet sterk zijn. En blij met een dooie mus.

En als ik dat niet voor elkaar krijg lig ik er uit. Zie ik iemand een hele tijd niet. Tot het me weer lukt om lekker positief te doen. Of tot zo iemand me ergens voor nodig heeft. Om lekker positief te doen bijvoorbeeld………

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Het komt ook voor, dat zo’n persoon tegen mij aan gaat klagen. Zijn ze opeens zelf ziek, zwak of misselijk. Zitten ze opeens zelf thuis achter de geraniums te koekeloeren. Rekenen ze op mijn begrip. For the time being, want zodra ze zijn herstelt is het weer uit met de pret.

Het is dan ook een verademing om vanavond op de Sangha mijn hortende verhaal te doen. Hierna kan ik niets meer zeggen. Laat staan iemand aankijken. Gek genoeg schaam ik me ook een beetje. En ik ben bang, dat mensen me allemaal tips gaan geven. Of met oplossingen aan zullen komen. Of de boel gaan relativeren…….

Niets van dit al. Er wordt gewoon geluisterd.

Het effect is dramatisch. Al op weg naar huis voel ik hoe ik weer zacht word vanbinnen. Hoe de verbinding met de Sangha me ontdooit. Je kunt niet zonder anderen……

En ook al huil ik de dagen erna de ogen uit mijn hoofd, toch heb ik het gevoel op de goede weg te zitten. Ik wil ergens bijhoren. Ik wil niet altijd alleen zijn. Heks heeft mensen nodig, die echt van haar houden. Niet alleen als het hen uitkomt. En ook niet alleen als Heks positieve praat uitslaat…..

Want ik heb een heel zwaar leven. En het is moeilijk. Veel moeilijker dan de gemiddelde mens zich kan voorstellen.

Kun jij je voorstellen, dat je ELKE dag doodziek opstaat? En dat al dertig jaar lang? En dat je maar een fractie van de energie te besteden hebt van wat je nu te besteden hebt? Maar dat je wel ALLES met die energie moet doen?

Altijd pijn. Altijd van slag. Altijd griep. Altijd je lijf op tilt. Altijd doodmoe……..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

ME is een ernstige multi systeem ziekte, waarvan niemand nog weet hoe het ontstaat. Laat staan dat er een geneesmiddel is. Omdat de patiënten louter overlijden door zelfdoding word er weinig onderzoek naar gedaan. Kortom: Je gaat er niet dood aan. Je verandert in een levend lijk!

Het is een godswonder, dat ik nog altijd een hart vol liefde heb. Dat er zo weinig voor nodig is om weer liefde te voelen voor mijn medemensen. Zelfs als ze me pijn doen.

Want houden van heeft niks te maken met hoe mensen zich naar jou toe gedragen.

Houden van is een vermogen van het hart. En als je hart liefheeft, maakt het object van die liefde niet meer uit. Zelfs al zingen ze nare liedjes voor je. Of geven ze je louter dooddoeners cadeau…… Een functionerend hart weet er wel raad mee.

‘Om te functioneren heeft mijn hart jullie nodig. Draag me in jullie hart, asjeblieft..’ stamel ik tegen de Sangha. Ik kan het niet alleen. In mijn eentje verander ik in een bitter boos wijf, die van flats wil springen. En daar wordt niemand beter van.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

 

 

 

Prachtig concert van twee exotische zangeressen, Namgyal Lhamo en Tyva Kyzy, in Qbus te Leiden. Georganiseerd door ‘De X’. Heks wordt mee uit genomen door haar Belgische Boezemvriendin. Een verrukkelijke middag met mosseltjes toe…..

keelzang01

Een druilerige zondag

Dit jaar ging mijn verjaardag ongemerkt voorbij. Hoewel…. Je zou ook kunnen spreken van een uitgesmeerd verjaarspartijtje. Afgelopen zondag is het alweer feest! Fiederelsje neemt me mee uit. We gaan een prachtig concert beluisteren van keel-neus-en oorzangeressen…. Het wordt exotisch en verrassend…. Dat staat vast!

Om half drie komt mijn vriendin me ophalen. Ze gooit een enorm pak mosselen de koelkast in. Voor na het concert. Vandaag worden alle zintuigen aangenaam geprikkeld!

Het is koud en miezerig weer als we door de stad fietsen. In de Qbus is het een drukte van belang. Er zijn veel mensen  op het concert afgekomen. We lopen om het gebouw heen. De ingang is verplaatst naar een iets moeilijker te vinden locatie aan de andere kant van het gebouw op last van de Gemeente Leiden.

In plaats van door een royale toegangsdeur in de hal bij de garderobe te belanden moeten we nu door een wirwar aan gangetjes en deuren onze weg vinden naar de zaal. Uiteindelijk belanden we toch in die hal met garderobe. Vanwege die garderobe. Dus het idee van die andere ingang ontgaat me volkomen. Laat staan dat iemand in een rolstoel bijvoorbeeld nog toegang tot het gebouw kan krijgen….

Onze locale overheid tracht al jaren de stekker uit elk spontaan en idealistisch initiatief te trekken. Als dat niet lukt maken ze alles wat makkelijk kan gewoon veel moeilijker. Zoals dit idiote gedoe. Schande Gemeente Leiden! Hebben jullie nu echt niets beters te doen dan burgertje pesten?

Gelukkig zijn we bijtijds binnen! Het concert is druk bezocht. We vinden een plekje vooraan. Even later zijn alle plaatsen bezet. Maar de muzikanten zijn nergens te bekennen! Ze blijken vast te zitten in het verkeer. Tegen de aanvang van het concert komt de Tibetaanse zangeres, Namgyal Lhamo, binnen rennen met een houten kist onder haar arm.

mijn nieuwe vriendin

De beeldschone Namgyal Lhamo

Ze haalt er een instrument uit, een gumang, die ze probeert te stemmen. Dat valt nog niet mee. Het snaarinstrument heeft net als mijn Tampura houten knoppen voor dit doel, maar het mist de kleine zwaantjes waarmee ik mijn instrument subtiel en verfijnd kan stemmen. Bovendien is het temperatuurverschil met buiten zodanig dat haar verdraaide jammerhout blijft ontstemmen……

Glimlachend staat ze te ploeteren. Na een klein kwartier is ze klaar. Ze verdwijnt van het toneel om even later terug te komen in prachtige Tibetaanse kleding. Als ze begint te zingen vervliegen alle ergernissen van wie dan ook in deze zaal en waarschijnlijk ook in de hele omgeving van Leiden: Er schuilt een zangvogel in haar keel!

Later lees ik dat haar bijnaam ‘de Nachtegaal van Tibet‘ is…..

Af en toe horen we boventonen riedelen in haar mooie devote liederen. De muziek is soms zo ingetogen en subtiel, dat we ons doodschrikken van het keiharde applaus tussendoor. Ook de ruige rockmuziek in de pauze is een soort modderschuit waar deze prachtige vaandel niet op hoort te wapperen…..

Na de pauze zingt er een vrouw, Choduraa Tumat van de groep Tyva Kyzy, uit het zuiden van Rusland; het gebied tegen Mongolië aan. Ook zij ziet er werkelijk schitterend uit in haar authentieke pak. Deze kleine stoere dame trakteert ons op een college boventonen en keelzang. Vol overgave demonstreert ze ons de verschillende technieken.  Ik hoor allemaal nieuwe dingen.

Grappig genoeg kent Heks nog een andere manier om boventonen te zingen: Nasaal. Het zal wel de oer-Hollandse variant zijn!

Ook dit deel van het concert draagt ons al snel op vleugels van verwondering naar verre windstreken. We raken niet uitgekeken en niet uitgeluisterd! Maar helaas komt er wel een einde aan het festijn…..

Ik wil ook zo'n vlecht!

Tyva Kyz, Namgyal Lhamo en Toverheks

Als toegift zingen de dames samen een lied. Ze zien elkaar vandaag voor het eerst, dus dat is best een prestatie. Natuurlijk wil het instrument van de Tibetaanse niet stemmen….. Ze mept verwoed met de houten klossen op de ondergrond in een poging het toch voor elkaar te krijgen. Vergeefs. Het geeft niet. Zonder gaat ook prima. Heel ontroerend….

Nar het concert sprint Heks naar de tafel met CD’s. Ik gris snel een van de laatste exemplaren van de keelzangeres naar me toe. Ook van de Tibetaanse koop ik een CD.

Als ik de deur open naar de garderobe, loop ik in de armen van laatstgenoemde. Ze pakt mijn handen en begint in vloeiend Nederlands tegen me te praten: Ze blijkt in Utrecht te wonen! Later lees ik dat zij daar een vegetarisch restaurant drijft. Het contact is hartverwarmend. Wat een lieve schat! We hebben een klik!

Beide vrouwen signeren hun CD. Een mooi aandenken.

een handtekening tot besluit

Choduraa schrijft een heel verhaal op mijn nieuwbakken CD

Fiederelsje maakt een paar prachtige foto’s met mijn telefoontje. Stom genoeg ben ik mijn geweldige fototoestel niet bij me. Gelukkig lukken er een paar opnamen, ondanks het gegeven dat we ons in een soort donker hol onder de grond bevinden….

Later kookt mijn vriendin een geweldige mosselmaaltijd voor Heks. Eerst krijg ik een paar rauwe mosselen met citroen en peper. Jammie. Wat is dat toch een heerlijke Belgische manier van mosseltjes eten….. Daarna volgt het echte werk. Een grote pan wordt volgegooid met een groentegarnituur, kruiden en heerlijke verse mosselen van Klaas.

‘Ik heb hem van zijn apropos gebracht,’ grinnikt mijn vriendin. Ze vertelt hoe ze deze lokale visboer aan het blozen heeft gekregen…. Heks moet lachen. Ik geloof haar graag. En hij is vast niet de eerste man die van zijn stuk is geraakt na een ontmoeting met dit lekkere stuk: Mijn lieve vriendin Fiederelsje. Ook Heks is vandaag va haar stutten door deze dame: Culinair overdonderd…….

zo lekker

Mosselen van de Mosselvrouw

mmmmmm

Niet uit Scheveningen maar uit België…..

Programma “Ik kan het niet alleen” zet ontspoorde weer op de rails. Ook weer opgelost. Mweuhh. Maakbaarheid versus er iets van maken.

alleen op de wereld

Alleen op de wereld

‘Ik kan het niet alleen’ is op de televisie. In dit programma gaan vijfendertig mensen uit alle lagen van de maatschappij met iemand aan de slag, die volstrekt is vastgelopen in zijn of haar leven. De ontspoorde doet zijn tragische verhaal. De ouders en verdere familie komen aan het woord. Iedereen vindt van alles.

De 33-jarige jongeman in kwestie heeft Hodgkin overleefd. Hij woont sinds kort weer bij zijn ouders en heeft een klein baantje in de kinderopvang. Opvallend is zijn isolement. Tijdens zijn ziekte werd hij gesteund door zijn familie, maar nu is hij een blok aan hun been. Een bekend fenomeen.

tot last, aanstellen, zelf kunnen , weten niet half

Zo ga je je voelen

Op accute momenten in mijn ziektegeschiedenis, als ik op sterven na dood was bijvoorbeeld, stonden er echt mensen om mijn bed, maar de rest van de tijd moest ik toch maar een beetje zien. Als gekwakkel te lang duurt gaat het nieuwtje er vanaf. Chronisch zieken zijn de grootste zeurkousen, die er zijn in de ogen van velen….

Ook opvallend in de ‘je kunt het niet alleen-show’ is, dat er niet veel oog is voor de effecten van bestraling en chemo op de lange termijn. Iedereen vindt de man maar een futloos figuur, maar ik weet wel beter. Een vriend van mij heeft ook deze vreselijke ziekte overleefd en kampt dertig jaar later nog met extreme vermoeidheid tengevolge van de behandelingen. En hij heeft er een paar flinke operaties aan zijn hart aan overgehouden als toegift.

Hodgkin, de verschillende stadia

Rotziekte

Maar goed, je bent genezen verklaard en moet niet zo zeuren. Ga proberen een olympische zwemmedaille te halen of iets dergelijks. Dan ben je een vent. Maar niet zo lamzakken please.

Nu is Heks zelf een behoorlijk bikkeltje, maar je kunt geen ijzer met handen breken. Ooit ben ik na vijf jaar totale bedlegerigheid begonnen met twee keer twee uur in de week werken. De rest van de tijd lag ik weer in bed om bij te komen. Ik heb dit uiteindelijk kunnen uitbouwen naar veertig uur. Daar heb ik jaren over gedaan. Buiten die veertig uur lag ik gestrekt.

ME, CVS

Zoiets

Helaas werkte ik op een gegeven moment in een ziek gebouw. Een foute airco heeft me de das om gedaan. Als een parkietje in een kolenmijn was ik de eerste, die na deze in ons klimaat volstrekt overbodige luxe van haar stokje ging. En gezien mijn slecht functionerende immuniteit heb ik jarenlang gestrekt onder dat stokje gelegen. Nog net niet met de pootjes omhoog….

pootjes omhoog, insect

met de pootjes omhoog

In het TVprogramma is alles weer zo maakbaar als wat. Je kunt een succes van je leven maken. Je moet gewoon dit en dat doen: Opgelost!

De jongeman heeft,naar eigen zeggen, zo voor de camera, veel aan de adviezen van de groep. Aandacht is essentieel natuurlijk. Daar knapt iedereen van op! Hoe zal hij zich voelen als iedereen weer is opgehoepeld en zijn leven nog steeds rammelt?

Je kunt het inderdaad niet alleen, maar of een horde wildvreemden met uiteenlopende adviezen nu de oplossing is? Het levert leuke televisie op, goed voor de kijkcijfers.

groep diverse mensen

Vogels van allerlei pluimage

Ik heb een hekel gekregen aan die maakbaarheidsverhalen. Wat een bullshit. Je kunt niet altijd alles doen wat je wilt doen, of worden wat je wilt worden. Tegen de klippen op. Het is ook een onzinnig streven. Want dan ben je het en dan valt het alsnog vies tegen. Vraag maar aan de burn -out -workaholic -junkies.

levenskunst in uitvoering

dag in dag uit

Ik hecht meer waarde aan er iets van maken. Gewoon je situatie omarmen en er mee leren leven. Dat vereist levenskunst. En kunst maakt, buiten jezelf, ook anderen gelukkig. In dit gedeelde geluk ben je, mooi meegenomen,  ook niet meer alleen. 😉

leven is een kunst

en niet iedereen is even kunstzinnig

MOZART? Heks geniet van hemels concert met haar moedertje!!!! MAROKKANENDEBAT? Exotisch Roodkapje is aanwinst voor het stadsbeeld!

Op een hele mooie avond!

Proost moeders!

Vanmorgen rende een beeldschone moslima als een exotisch Roodkapje, een knalrood hoofddoekje om haar mysterieuze krullen geknoopt, over het Noordeinde. Ze probeerde een bus te halen. Buiten adem danste ze de stadsbus in, die haar als een gemoderniseerde, mechanische versie van de wolf sissend opslokte. Zou ze bij haar grootmoeder op bezoek gaan? De Islamitische gemeenschap staat bekend om de hechte familiebanden….

Het Groot Marokkanendebat. Ik heb er weinig van meegekregen. Ik ben er eigenlijk alweer over uitgepraat. Nog één dingetje dan. Hoe is het toch mogelijk, dat een Indische jongen zo tegen buitenlanders is? Mijn invalhulp dacht vandaag dat Wilders half Zweeds was. Gefopt door zijn gebleekte haardos. Maar nee. Een jongen uit de gordel van smaragd. Met een Hongaarse vrouw… Mij hoor je niet klagen. Ik hou wel van een beetje variatie. Maar toch…

De avond is begonnen

Daar zitten we dan eindelijk!

Vanavond was het dan eindelijk zover: Het langverwachte uitje met mijn moeder! Ik pikte haar even voor zessen op en nam haar mee de stad in. Op de Lange Mare in restaurant ‘ De Brasserie‘ lieten we ons flink verwennen. Mijn moeder is hier kind aan huis. Het is dat speciale restaurantje uit de begindagen van de relatie met haar man. Hun wittebroodsweken…Haar ogen twinkelen als ze erover vertelt.

Dat weet de gastheer al, ze hoeft niets te zeggen....

Gebakken geitenkaas is favoriet!

jammie

Heks heeft lamsburger met truffelmayonaise

We worden enorm in de watten gelegd. Wat een fijne mensen werken hier toch. Echt, heel bijzonder. Veel te snel nemen we alweer afscheid en lopen op ons gemak naar de Aalmarkt. Het is om de hoek! Daar, in de nieuwe Aalmarktzaal gaan we naar een prachtig concert luisteren. Ik zag de musicus laatst bij ‘Vrije Geluiden’ op TV en werd getroffen door een stuk van Mozart, dat hij speelde. “Daar wil ik heen met mamma”, dacht ik.

Entrecôte

Hoofdgerecht met frietjes….

Wij hebben in ons gezin een enorm muzikale opvoeding genoten. Allemaal op blokfluitles, koortjes, pianoles. Ik ging ook nog dwarsfluit spelen… We musiceerden vaak samen. Het hele gezin rond de piano…

Dat stuk van Mozart, Sonate in C-Andante KWV545, heb ik uit den treure gespeeld. Ik hou echt van die muziek. Alleen daarvoor wilde ik al naar het concert. En wel met de aanstichtster van al deze muzikale honger, mijn moedertje.

zie ik nu weer lichtbolletjes?

zaal is stampvol

De zaal was stampvol en er hing een heerlijke elektrische vonk in de lucht. Door de hoge ramen zagen we de stad blauwig worden. De lichten doofden en het begon. Wat heerlijk om naar al die oefenstukken te luisteren, die Kristian Bezuidenhout voor de pauze ten gehore bracht. Muziek, die Mozart heeft gecomponeerd voor zijn leerlingen. En late leerlingen, zoals ik.

ja verdomd

Er vonkt iets in de lucht

Bovenin zit Mozart commentaar te geven

Het plafond

Na de pauze werd zijn spel virtuoos. Mede omdat hij concertstukken speelde van de grote componist. Hier hoor je Mozarts’ genialiteit in elke frase. Wat een feest der herkenning voor moeder en dochter! Wat een genot voor onze oren. Helaas had hij Sonate in C-Andante KWV545 niet gespeeld en het concert was afgelopen. Iedereen stond als één man (vrouw!) op en droeg de vertolker op handenvol applaus.

We kregen een toegift. Rustig ging hij weer zitten en dromerig kalm begon hij te spelen:

Sonate in C-Andante KWV545

De tranen sprongen in mijn ogen. Wat hou ik toch van dit stuk. Hoe vaak ben ik er zelf niet helemaal ingedoken. De lastige gedeelten, de zangerige ondertoon. De vingervlugge variaties….

Helemaal voldaan rijd ik later met mijn geliefde mamaatje richting polderdorp. Daar woont ze in een supermodern en strak penthouse. Je zou niet zeggen, dat ik haar dochter was wat dat betreft. Maar tijdens het concert pakte ze opeen mijn handen en hield ze naast de hare. ‘Dezelfde handen!’, zei ze en het is zo. Wij hebben dezelfde handen en dezelfde voeten. En dezelfde ronde toet.

En dezelfde humor, we lachen altijd wat af….

Ik lever haar veilig af en kijk hoe ze naar binnen loopt. Dan laat ik het varkentje nog even uit, die is gezellig mee oma wegbrengen. Hij is dol op mijn moeder. En ik mijmer… Wat een gouden avond. Dank je wel ma, voor dit fantastische verjaardagscadeau!

zelfde bolle toet

Zelfde handen en voeten