Eenzaamheid grijpt me bij de kladden. Vouwt zich in een wurggreep om mijn kwetsbare keel. Opent visioenen van vallen en onderkoelen. Ten onder gaan zonder vangnet. Een cel buiten een lichaam kan niet overleven. Een outcast. Een verstotene.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Heks is eenzaam. Hele dagen en vooral nachten sla ik in mijn uppie stuk. Met een lam pijnlijk lijf. Na de euforie van een kleine maand in Plumvillage ben ik weer helemaal terug bij af. Helemaal?

Het lijkt er op. Maar het is niet zo. Ik ben intussen lid van de Blauwe Knoop en ik ben opnieuw toegetreden tot de Leidse Sangha. Helaas merk ik totaal geen verschil met mijn leventje voor deze heugelijke feiten.

Nog steeds sta ik ’s morgens op met een zware kater. En de Sangha is met enige regelmaat geen haalbare kaart. Ben ik de hele dag bezig om genoeg energie over te houden om er heen te gaan en lig ik evenzogoed helemaal om voordat ik de deur uit ben.

Of ik ga wel, maar kan het nauwelijks volhouden om op de grond te zitten. Of op een stoel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het koor is ook weer begonnen. Die avonden bijwonen lukt me iets beter, omdat we halverwege een pauze hebben. Tevens leidt het samen zingen enorm af van mijn pijnlichaam. Door het zingen gaat mijn cortisolniveau omhoog, waardoor ik me veel beter ga voelen. Ik ga er doorgaans vloekend naar toe, maar op de terugweg zit ik altijd luidkeels te zingen!

Zing een lied
Laat de buren maar lullen, jouw opera in de douche is absoluut de moeite waard. Een studie, gepubliceerd in het Journal of Behavioral Medicine laat zien dat door hardop zingen je cortisolniveau (cortisol is een hormoon dat stress veroorzaakt) daalt en dat de productie van oxytocin omhoog gaat, dat er voor zorgt dat je relaxt.

Op het koor ben ik eventjes niet ziek. Althans, ik ben er niet mee bezig. Ik vermijd dan wel het inzingen met alle gymnastiekoefeningen. Tevens zit ik de gehele avond op mijn stoel vastgeplakt, waar anderen zich uitputten in opstaan en weer gaan zitten……

Donderdagavond wil ik naar de Sangha. Ik red het maar net om ook daadwerkelijk te gaan. VikThor krijgt een miezerige uitlaatronde. De arme schat. Even voor achten schuif ik het kapelletje van Verbum Dei binnen. Ik giet een kop thee naar binnen, wissel drie woorden met de anderen. Dan klinkt de bel. We gaan beginnen.

Tijdens het mediteren zwabberen mijn gedachten alle kanten op. Sombere zware gedachten. Over hoe alleen ik me voel. Hoe ik de pest heb gekregen aan bepaalde dierbaren. Ja, ik weet het: Het klinkt tegenstrijdig.

En dat is het ook. Het lukt me niet meer om liefde te genereren tot in het oneindige, terwijl ik tegelijkertijd in de bek gescheten word door dezelfde mensen, die ik tracht lief te hebben. Waarom doe ik zoveel moeite? En slaat het ergens op? Denken aan degenen die me kwellen genereert op dit moment alleen maar woede.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

En wanhoop.

Ik zie mezelf van een flat springen met mijn hoofd naar beneden. Of voor een trein. Dingen, die ik nooit ga doen. Maar mijn voorstellingsvermogen trekt zich daar niets van aan.  ‘In de sneeuw zitten en langzaam onderkoeld raken,’ tipt mijn kikkergeest me opeens. Dat klinkt best aantrekkelijk voor dit Elfstedenlid. Beter nog dan naar Engeland zwemmen.

Het zorgt voor een zachte dood. Je dooft als het ware uit. En je schijnt prachtige visioenen te krijgen op de valreep.

Ons klimaat is daar echter niet naar. Dus ik zal het moeten volhouden. Ook al zit ik veel te veel alleen. Voel ik me ontzettend eenzaam. Heeft bijna geen hond in de gaten hoe de zaken er voor staan in mijn lullige leventje.

Na het mediteren bekijken we een video. Sister Gina houdt een heel verhaal over ‘right livelihood’, maar ik kan me er niet op concentreren. Ze tekent schema’s op een bord. Verbind het ene begrip met het andere. Right thinking, right action, right dit, right dat…….

Heks voelt zich hondsberoerd. Haar schouders hangen uit de kom, dus zitten is een crime. Tijdens de loopmeditatie ben ik niet vooruit te branden en ook de video pakt me niet. Dikke machteloze tranen prikken achter mijn ogen.

Tijdens het dharma-delen over de video neem ik uiteindelijk het woord. Ik vertel over mijn ziekte. Over de eenzaamheid. Hoe ik op zie tegen de winter. Met de korte dagen, de rondwarende virussen, het opgesloten zijn in mijn huis. In mijn lijf.

Over mijn disfunctionele familie. Over hoe mijn demente moeder me niet meer wil zien. Alsof ik iets verkeerd heb gedaan! De omgekeerde wereld! Het intense verdriet hierover…..

Ik weet ook niet waarom ik erover praat. Het lost niks op. ‘Ik ben een paar keer niet geweest en dat heeft een reden….’ begin ik haspelend.

Bij het afscheid pakt iemand me even beet. Een ander maakt een praatje. Een derde zegt iets liefs. Ik krijg een fijne mail van weer iemand anders. Mijn delen lost misschien niks op, maar ik word wel gezien. En dat is al heel wat.

Op weg naar huis druppen tranen langs mijn wangen. Ik huil en huil. De bevroren vijver in mijn borstkas ontdooit.  De sluizen gaan helemaal open. En ook de dagen erna blijf ik maar janken. Wat een verdriet.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Verdriet over een verloren leven. Een leven, dat spaak is gelopen. Zonder dat iemand het in de gaten heeft.

‘Jij bent mijn meest getalenteerde kind, maar je doet er helemaal niets mee,’ zei mijn moeder altijd, toen ze nog goed bij de pinken was. Ik had toen al jaren ME. Om me op bizarre wijze een hart onder de riem te steken? Om me nog eens extra onderuit te halen? Wat ze er ook mee voor ogen had, het getuigt niet bepaald van begrip voor mijn conditie..

‘We hebben allemaal wel eens wat,’ roept een zus van me altijd, zodra dit onderwerp ter sprake komt. Ik vermijd dit gespreksonderwerp dus maar met haar. Een andere zus zong me een paar jaar geleden vrolijk toe samen met haar dochter, tijdens een weekend uit met de familie.

Heks moest alle zeilen bijzetten om überhaupt acte de présence te geven tijdens dat uitje. Maanden erna was ik nog totaal van slag door de enorme inspanning. Maar wat zongen zij voor mij? Een liedje van Brigitte Kaandorp! ‘Ik heb een heel zwaar leven, heel zwaar. Ik heb een heel zwaar leven, echt waar. Moeilijk, moeilijk, moeilijk…..’

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Ik haat dat lied natuurlijk. En die Kaandorp vind ik ook helemaal niks. Dat begrijp je ook wel.

Moeder en dochter zongen samen het hele lied uit. En nog eens. Bij wijze van toegift. Gierend van de lach. Deze twee gelovige christenvrouwen. Is uitlachen soms een vorm van empathie? Hoe moet ik dit interpreteren?

Ik krijg dus al jaren de raarste dingen naar mijn kop, zodra het over mijn ziek zijn gaat. ‘Je wilt gewoonweg niet beter worden,’ bijvoorbeeld. Huh? Ja echt.

Ook zijn er mensen, die van geen geklaag willen horen. Zo lang Heks positieve praatjes produceert is het goed. Maar als ik probeer te delen, wat er echt in me leeft zijn de rapen gaar. Dat mag ik niet voelen. Ik moet sterk zijn. En blij met een dooie mus.

En als ik dat niet voor elkaar krijg lig ik er uit. Zie ik iemand een hele tijd niet. Tot het me weer lukt om lekker positief te doen. Of tot zo iemand me ergens voor nodig heeft. Om lekker positief te doen bijvoorbeeld………

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Het komt ook voor, dat zo’n persoon tegen mij aan gaat klagen. Zijn ze opeens zelf ziek, zwak of misselijk. Zitten ze opeens zelf thuis achter de geraniums te koekeloeren. Rekenen ze op mijn begrip. For the time being, want zodra ze zijn herstelt is het weer uit met de pret.

Het is dan ook een verademing om vanavond op de Sangha mijn hortende verhaal te doen. Hierna kan ik niets meer zeggen. Laat staan iemand aankijken. Gek genoeg schaam ik me ook een beetje. En ik ben bang, dat mensen me allemaal tips gaan geven. Of met oplossingen aan zullen komen. Of de boel gaan relativeren…….

Niets van dit al. Er wordt gewoon geluisterd.

Het effect is dramatisch. Al op weg naar huis voel ik hoe ik weer zacht word vanbinnen. Hoe de verbinding met de Sangha me ontdooit. Je kunt niet zonder anderen……

En ook al huil ik de dagen erna de ogen uit mijn hoofd, toch heb ik het gevoel op de goede weg te zitten. Ik wil ergens bijhoren. Ik wil niet altijd alleen zijn. Heks heeft mensen nodig, die echt van haar houden. Niet alleen als het hen uitkomt. En ook niet alleen als Heks positieve praat uitslaat…..

Want ik heb een heel zwaar leven. En het is moeilijk. Veel moeilijker dan de gemiddelde mens zich kan voorstellen.

Kun jij je voorstellen, dat je ELKE dag doodziek opstaat? En dat al dertig jaar lang? En dat je maar een fractie van de energie te besteden hebt van wat je nu te besteden hebt? Maar dat je wel ALLES met die energie moet doen?

Altijd pijn. Altijd van slag. Altijd griep. Altijd je lijf op tilt. Altijd doodmoe……..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

ME is een ernstige multi systeem ziekte, waarvan niemand nog weet hoe het ontstaat. Laat staan dat er een geneesmiddel is. Omdat de patiënten louter overlijden door zelfdoding word er weinig onderzoek naar gedaan. Kortom: Je gaat er niet dood aan. Je verandert in een levend lijk!

Het is een godswonder, dat ik nog altijd een hart vol liefde heb. Dat er zo weinig voor nodig is om weer liefde te voelen voor mijn medemensen. Zelfs als ze me pijn doen.

Want houden van heeft niks te maken met hoe mensen zich naar jou toe gedragen.

Houden van is een vermogen van het hart. En als je hart liefheeft, maakt het object van die liefde niet meer uit. Zelfs al zingen ze nare liedjes voor je. Of geven ze je louter dooddoeners cadeau…… Een functionerend hart weet er wel raad mee.

‘Om te functioneren heeft mijn hart jullie nodig. Draag me in jullie hart, asjeblieft..’ stamel ik tegen de Sangha. Ik kan het niet alleen. In mijn eentje verander ik in een bitter boos wijf, die van flats wil springen. En daar wordt niemand beter van.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

 

 

 

Aangrijpend thema in voorstelling ModernLive van Introdans. Heks wordt uitgemaakt voor Cougar. Ook een aspect van het moderne leven. Moet je daar nu trots op zijn of is het eigenlijk een belediging? Ziet mijn Toy Boy er juist te jong uit of heb ik toch ongemerkt een ouwe kop gekregen?

Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

Donderdagmiddag ren ik bij de slager naar binnen. De winkel is helemaal leeg, wat een geluk. Meestal sta je hier wel eventjes te wachten. Ik heb haast, want Fiederelsjes komt eten. Daarna gaan we naar de Schouwburg om een heerlijke dansvoorstelling te bekijken. Mijn vriendin heeft me uitgenodigd, een verlaat verjaardagscadeau…..

Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

‘Ik heb U al een hele tijd niet gezien,’ zegt de slagersjongen, terwijl hij een groot stuk rookworst richting Varkentje gooit. Het is een goeiige jongen met een grappig gezicht. Hij is dol op Ysbrandt en verwent hem altijd verschrikkelijk. ‘Oh,’ Heks is verbaasd, ‘Ik rijd toch constant rond in de buurt met mijn hondje.’ ‘Misschien bent u precies op dagen gekomen, dat ik niet werk.’

Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

‘We hebben wel een meneer gezien!’ roept zijn olijke collega vanachter het hakblok, ‘Hij kwam hier binnen met je hondje.’ ‘Dat is mijn vriend,’ Heks grijnst van oor naar oor. Van trots. Oh, wat zijn ze nieuwsgierig! ‘Dat doe je goed!’ roept de collega. Hij refereert aan het feit, dat mijn liefje jonger is dan Heks. ‘Ja,’ geef ik toe, ‘Ik ben een echte Cougar!’ De heren liggen dubbel.

Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

Er volgt een vreemd gesprek over de worstdraaier, ik ken hem wel, een beer van een kerel. Hij fluit naar alle jonge meisjes, die voorbij komen. ‘Dus ik zeg op een gegeven moment tegen hem: “Die zijn wel erg jong, nog geen twintig,”‘ zegt de slagersjongen,'”Als je er twee op elkaar stapelt zijn ze ook veertig,” zei hij! Die ouwe gek!’

Heks grijnst. Wat een verhaal toch weer. Wel balen, dat ze me zoveel ouder schatten dan mijn Toy Boy. ‘Hij ziet er gewoon heel jong uit!’ mopper ik bij mezelf. Het leven van een Cougar gaat niet altijd over rozen…..

Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

Ik tover een lekker maaltje op tafel voor mijn vriendinnetje. ‘ik vind juist, dat je helemaal niet ziet, dat jullie in leeftijd schelen,’ verzekert mijn zielsmaatje me, als ik me beklaag over mijn plotselinge Cougarstatus. ‘Ze zien me in die winkel ook alleen maar in mijn ouwe kloffie met een kreukelig en onopgemaakt slaaphoofd,’ troost ik mezelf nog maar eens. Snel trek ik een leuk outfitje aan en kwast mezelf tien jaar jonger.

Daarna reppen we ons naar de Schouwburg. Wat is het toch een lief klein theatertje! Fiederelsje heeft geweldige plaatsen geregeld. We kunnen alles zo goed zien. Geweldig. Tot er een man twee rijen voor ons besluit languit als een dweil over de balustrade te gaan hangen. Misschien om niet tegen zijn vrouw aan te hoeven zitten. ‘Hij is gewoon bang voor haar!’ fluister ik in het oor van mijn vriendin. Zij mist daardoor helaas een groot deel van de eerste helft.

Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dansIntrodans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

In MODERNlive herneemt Introdans Ed Wubbes indrukwekkende meesterwerk De dood en het meisje, magistraal begeleid door het Van Dingstee Kwartet en musici van het Het Gelders Orkest. In hetzelfde programma danst het gezelschap de wereldpremière van Lucinda Childs en creëren twee Introdansers, Jorge Pérez Martínez en Laurent Drousie, beiden een nieuw werk. Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

‘Het ziet er prachtig uit, maar het emotioneert niet of nauwelijks,’ zeggen we in de pauze, terwijl we nippen van een glaasje wijn. Daarna praten we over onze vriendinnenclub en hoezeer we die kleine krachtige vriendin missen, die ons vorig jaar ontvallen is. Door een stom ongeluk….

Na de pauze wordt ‘De dood en het meisje’ gedanst. De voorstelling krijgt plotseling diepgang en heftigheid. Ons pauzegesprek krijgt een artistiek vervolg. Alsof de voorstelling speciaal voor ons is gemaakt. Aan het eind zitten we met tranen in de ogen.

Wat een heerlijke avond. Wat is het toch fijn, om zo te genieten van schoonheid!’ zeggen we bij het afscheid. We bedanken elkaar. Voor het uitje. Voor het eten. ‘We moeten dit vaker doen!’ 

Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans Introdans, de dood en het meisje, ModernLive, ballet, moderne dans

Gesneden bloemen en een onbesneden vinger. Een zonnige middag met mijn oude vriend Pluim. En een geweldige gluten-soya-lactosevrije pittige tomatensoep met gehaktballetjes.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Zondagmiddag krijg ik een berichtje van Pluim:’Ben morgen in de buurt, strandwandeling?’ Ja, superleuk! ‘Ik zorg voor de lunch!’ mail ik hem terug. Heks loopt een beetje te kreukelen, dus zo’n vrolijk initiatief is zeer welkom! Diezelfde avond kook ik de sterren van de hemel voor Frogs. Het voorgerecht is een heel lekker tomatensoepje. Ik maak genoeg voor een weeshuis.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Fruit drie uien, drie tenen knoflook, smoor een kilo tomaten, voeg water toe, bouillonblokjes, twee waspenen en drie stengels bleekselderij,  Even laten koken, oregano toevoegen, mespunt cayennepeper, pureren.

Drie ons gehakt vermengen met een eitje, glutenvrij brood, peper, zout, uitje, knoflook en oregano. Bak in ruim olijfolie piepkleine gehaktballetjes. Voeg toe aan de soep. Mmmmmmmm.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichtengekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Maandagmiddag rond het middaguur staat Pluim op de stoep. We lunchen uitgebreid. Met de heerlijke soep en andere verwennerijen. Daarna rijden we naar het strand. We lopen een enorme ronde. Het is fantastisch weer. Ysbrandt is zielsgelukkig. Enthousiast springt hij door de golven.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

En weer raken we niet uitgepraat. Deze hele oude vriendschap ondergaat een metamorfose. Wordt door de tijd heen getild naar het nu. Sprankelt met vertrouwde zwartepietenchemie. Goeie hemel, wat hebben we weer veel te bespreken!

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Op de terugweg halen we tulpen bij de knappe bollenboer. Al mijn vriendinnen weten nu over wie ik het heb. We zijn het daarover helemaal eens. Hij heeft de beste bloemen en is een stuk.

De knappe is er niet, maar een zoon of vakantiekracht verkoopt ons een paar prachtige bossen. Tevreden rijden we naar huis. Met rozige wangen van de zon en het glas witte wijn bij ‘Brasserie de Badmeester’. De middag is voorbijgevlogen.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichtengekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

‘Kom Pluim, we gaan nog even lekker gekke foto’s maken!’ zegt Heks bij het afscheid. Bekkentrekkend kijken we in de camera. ‘De bloemen moeten erop!’ ‘Dank voor die bloemen!’ roept Pluim door het dolle, met een lekker paus-accent. ‘Ja,ja, dank, dank!’ We buigen, wuiven de bloemen heen en weer voor de camera. Pluim ontdekt het gaatje, waar de lens zich bevindt. We maken nog een paar uiterst vreemde foto’s met zijn vinger voor de lens.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Als ik hem ’s avonds die plaatjes stuur, moet hij erg lachen. ‘Gesneden tulpen en een onbesneden vinger….’ reageert hij. Daar moet Heks dan weer om lachen. En dat komt vooral, omdat we het diezelfde middag uitgebreid over het fenomeen besnijdenis hebben gehad. En dan vooral de variant bij vrouwen. Pluim heeft beroepsmatig veel met deze groep te maken gehad. En daar valt weinig te lachen kan ik je verzekeren.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichtengekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

We nemen afscheid. Het is al een soort traditie, die gekke foto’s. In de hernieuwde vriendschap. Eerst lunchen, dan wandelen en tot slot: Pietenchemie!!!!

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Heks kijkt al uren naar een film, The Sound of Music! Het is heel spannend nu, bijna afgelopen. Zal het weer goed aflopen deze keer? Vast wel. Ik reken erop.

The Sound of Music, film

Vanavond kijk ik naar de Sound of Music. Het is al uren aan de gang . Op mijn schoot heeft Snuitje zich genesteld. De laatste keer, dat ik die hele film heb uitgezeten was met Koe. Mijn innig geliefde kater, toen achttien jaar oud. De avond voordat hij de pijp uit ging. Ik had hem die avond in ellendige toestand aangetroffen, toen ik terugkwam van een wandeling met de hond. Een herseninfarct. Halfzijdig verlamd en overstrekte ledematen……

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Het was me direct duidelijk, dat hij het niet ging redden, mijn enorme schat. In zijn hoogtijdagen woog hij rond de tien kilo…. Dus heb ik die laatste avond met hem in bed doorgebracht, kijkend naar dezelfde film als nu. Ondertussen gaf ik hem de meest heerlijke hapjes. Zalm, slagroom, worst en kattensnoepjes. Hij was al dertien jaar op een vreselijk streng dieet, dus hij genoot! Luid knorrend en snorrend nam hij afscheid van het leven.

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film The Sound of Music, film

Ik genoot ook, van die oude film. Het is de eerste film, die ik ooit heb gezien. Mijn oma van moederskant nam al haar kleinkinderen mee naar de bioscoop hier in Leiden, om haar verjaardag te vieren. Ik was net vier geworden en zwaar onder de indruk van het hele uitje. Eerst gingen we pannenkoeken eten in ‘Het Karrewiel’. De exemplaren, die ze serveerden deden de naam van het restaurant eer aan met hun afmetingen….., ik herinner me een werkelijk enorm Delfts Blauw bord met daarop de grootste pannenkoek, die ik ooit had gezien…..

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

In het filmtheater zaten we geduldig te wachten, tot het doek open zou gaan. Dat duurde een hele tijd. Ik had werkelijk geen idee, wat ik kon verwachten. Een film? Mijn neefje maakte een grapje: ‘Spannende film hoor, ik zie alleen maar gordijnen…’ Hij was iets ouder dan ik en mijn grote held. Ik lag dus helemaal dubbel.

Gek genoeg herinner ik me nog flarden eerste indruk. Het zingen, die prachtige vrolijke Julie Andrews. De verandering van toon. Het vreselijk griezelige en spannende einde.

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Sind mijn jeugd heb ik die film oneindig vaak voorbij zien komen op TV, meestal zo rond de kerst. Ik weet niet welke film ik vaker heb gezien, deze of Sissi. Maar deze film heeft toch qua film echt mijn voorkeur. Elke keer vind ik em weer ontzettend leuk. Al weet ik veel  oneindig leukere natuurlijk. Een heleboel zelfs.

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film The Sound of Music, film

Maar geen van die leukere films kan me zo ontroeren als dit exemplaar. Ik ben ermee opgegroeid. Vroeger keken we gezamenlijk, mijn moeder, zusters en ik. Het is een echte wijvenfilm natuurlijk. En nichtenfilm. Ontelbaar vaak hebben we om mijn jongste zus zitten lachen, omdat zij altijd ging huilen. Ik was altijd een bikkeltje als kind, wist het met wijd opengesperde ogen droog te houden. Tegenwoordig ben ik ook een overlopend vat….

Overmorgen ga ik met Snuitje naar de dierenarts. Knobbeltje. Gezien de locatie, haar leeftijd en het feit, dat ze laat is gesteriliseerd, hou ik rekening met een slecht scenario. Duimen dus maar, dat de geschiedenis zich niet herhaalt: Dat ik weer afscheid zit te nemen van een kat tijdens deze film…..

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Het leuke van de Sound of Music is, dat alles helemaal goed komt aan het eind. Dat wil ik ook! Dat wil iedereen! Lang en gelukkig zijn! Alles opgelost! Nou ja, lang ben ik wel, maar in het echte leven is er altijd weer een nieuwe uitdaging. Keer op keer doemen er weer allerlei problemen op. Vaak lossen ze helemaal niet op, maar moet je slikken en buffelen. Of uit je vel springen en ontdekken, dat het contraproductief is.

Maar ja, saai is het echte leven nooit. Het is zuur, bitter, bitterzoet, zoet en soms heb je het nooit zo zout gegeten….. En dat hebben die feel good films wel in hevige mate: Ze zijn voorspelbaar en oersaai! En mierzoet. Maar heerlijk om bij te zwijmelen!

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

KASSAV speelt in Den Haag en Frogs neemt Heks en Cowboy mee. Een in de schoot geworpen uitje!

Beeld Nelson Mandela, Den Haag, bloemen bij beeld, graftakken en kransen,

OLYMPUS DIGITAL CAMERABeeld Nelson Mandela, Den Haag, bloemen bij beeld, graftakken en kransen,

Zaterdagavond nodigt Frogs ons uit voor een heel geinig concert van de band Kassav in Het Congrescentrum in Den Haag. Vrijkaartjes! Heks kookt roti zonder pannenkoek en Cowboy snijdt de groenten. Het hele huis ruikt zoet naar kerrie als onze kikkervriend arriveert om een hapje mee te eten. De maaltijd is heerlijk!

Beeld Nelson Mandela, Den Haag, bloemen bij beeld, graftakken en kransen,

Beeld Nelson Mandela, Den Haag, bloemen bij beeld, graftakken en kransen,

Om acht uur rijden we de stad uit. Onderweg hoor ik de heren babbelen over muziek, stromingen, bands. Ken je die en die? Heks ligt lui uit te buiken achterin die enorme groene auto van Frogs. Hij biedt aan ons voor de deur af te zetten. Hij gaat de auto verderop parkeren, vlak bij het beeld van Nelson Mandela.

Beeld Nelson Mandela, Den Haag, bloemen bij beeld, graftakken en kransen,Beeld Nelson Mandela, Den Haag, bloemen bij beeld, graftakken en kransen,

“Er liggen allemaal bloemen bij, Heks, ik ga er vandaag een bos neerleggen…’ Dat willen wij natuurlijk meemaken. Zodoende wandelen we gedrieën langs het beeld richting concert. Frogs heeft een mooi gedicht geschreven. Hij wil het stilletjes met de bloemen neerleggen, maar wij willen het natuurlijk horen. Laat maar klinken die mooie woorden!

Band Kassav, Den Haag, december 2013

We maken een paar vrolijke foto’s met het enorme beeld, om de man te eren. Hij lachte zelf zo graag!

Daarna wonen we een heerlijk concert bij. Frogs staat met zijn aantekeningenboekje in de aanslag, want hij is natuurlijk wel aan het werk. Hij schrijft er later dit artikel over. Af en toe doen we even een salsadansje tussendoor. Cowboy zwiert ook al met me in de rondte. Zalig hoor, zo’n avondje uit.

Band Kassav, Den Haag, december 2013

Band Kassav, Den Haag, december 2013Band Kassav, Den Haag, december 2013

Heerlijk weer en alweer een uitje! Het wordt een prachtig weekend, vol kunst en gezelligheid!

GELDERSE ROOS

GELDERSE ROOS

Vandaag vliegt Heks van hot naar haar. Op haar bezemsteel. en ze veegt met diezelfde bezem haar huisje aan kant. Maar nu lig ik in de ruststand, want vanavond ga ik op stap. Niet te geloven toch? Alweer een uitje. Zo ga je een keer per jaar uit. Zo is het aan de orde van de dag…..

IMG_2861IMG_2858

Ik kan er nog niet over uit, dat ik het voor elkaar krijg. Maar nu moet ik eigenlijk wel een uurtje slapen, anders wordt het niks vanavond. Frogs is met het varken op stap, dus ik heb eventjes vrij.

IMG_2865 IMG_2860IMG_2851

De sigarenboer speelt in een hele goeie band, Liquid Sun Orchrestra. Lekkere Afro Rock, dus de beentjes kunnen van de vloer. Normaal gesproken spelen ze in het buitenland, maar bij wijze van uitzondering nu eens hier in Leiden. En ongeveer om de hoek, in de Qbus……

KARDINAALSMUTSJES

KARDINAALSMUTSJES

Oh, wat wordt dit een heerlijk weekend. Het weer is prachtig. Het is kunstroute hier in ons sleutelstadje. En heel veel vrienden van Heks doen mee. Dus ik ga beide dagen uitgebreid op pad om al het moois, dat ze hebben gemaakt, te bewonderen.

GELDERSE ROOS

GELDERSE ROOS

 

Onschuldig weeskind strijdt op magische wijze om op reis te gaan. Met een altruïst. Op een bezemsteel……

innocent baby

The Innocent

Vandaag dan eindelijk mijn vakantie geboekt. Ik maak me wel een beetje zorgen over dat kamperen, want allebei mijn armen hebben er de brui aan gegeven. Door het uitvallen van mijn linkerarm doe ik meer rechts. Met mijn slechte arm dus. Die tijdelijk iets beter was dan mijn goede arm. Maar niet voor lang. Fysiotherapeut op vakantie. Ik moet maar gaan oefenen om die tent met mijn voeten op te zetten….

Het zal wel loslopen. Frogs komt al mijn spullen in de auto zetten en de zoon van Tromvrouw helpt me een handje met de tent. Nu is het een kwestie van elke dag iets doen aan de voorbereiding.

zot

The wanderer

Heks is toe aan een een uitje. Op één of andere manier zit ik teveel te kieskauwen op allerlei oud zeer. En ik ben er flauw van. Ik mis het zingen. Op televisie is weer de zoveelste herhaling van een talentenjacht bezig. Alleen maar hoogtepunten. Er staat een jonge vrouw de sterren van de hemel te zingen. Het is heerlijk om te horen. Ondanks het circus eromheen.

Er komt een jongen uit China langs, die piano speelt met zijn voeten! Hij heeft er ‘China’s got talent’ mee gewonnen! Wat een toeval toch weer….. Ik krijg ook altijd precies de inspiratie die ik nodig heb van het universum. 😉

images-42

pas op voor

Tijdens de leergang stembevrijding werkten we met archetypen. De onschuld, het weeskind, de zwerver of reiziger, de krijger, de altruïst, de magiër….. In ons allemaal huizen deze gedaanten. We worden stuk voor stuk onschuldig geboren. Kennen momenten van buitengesloten voelen. Alleen op de wereld. Zoeken onze eigen weg. Strijden. Delen…..

amazone

Amazone

Uiteindelijk kom je dan uit bij je je innerlijke magiër. Of toverheks… En ben je dan klaar? Nee, dan begint het weer van voren af aan. Komen er opeens weer weeskindgeluiden uit je pen vloeien. In mijn geval dan. Of je gooit mensen de deur uit en vecht met spoorwegbeambten als een rasechte amazone. Je bent nooit klaar. Maar ook dat is een universeel principe. Niemand ontkomt daaraan.

images-43

practice, practice!

Nog lang en gelukkig leven is een volstrekt zinloos en onbereikbaar doel. Zolang je er nu niet bent en nu niet leeft in deze prachtige spiralende vortex met z’n eindeloze herhalingen, hou je jezelf er alleen maar mee voor de gek.

Nu ben ik heel moe en halfzacht. Een echte ME-dag. Frogs heeft het hondje meegenomen. Straks komt hij hem weer terugbrengen. Dan krijgt hij een lekker biertje van me en praten we over van alles en nog wat. Bijvoorbeeld zijn nieuwe project: Een internationale voordrachtwedstrijd. Heerlijk inspirerend!

Torus

Eén zwaluw maakt nog geen zomer en misschien blijft het tobben: De kunst is om er iets van te maken en sommige mensen zijn daar vrij goed in…….

Dame met hond

De kunst in het leven is om er iets van te maken

Foto005#4

Dieet? Ik zorg dat ik toch lekker eet!

Het herfstachtige weer nodigt niet uit tot wandelen, maar met zo’n viervoetig monster zit je eraan vast. Vandaag was hij extra blij, want oma ging mee. Traditiegetrouw lopen we bij een bezoekje aan mijn moeder altijd gezamelijk een rondje door het prachtige stukje bos achter het enorme gebouw, waar ze een stuk dak bewoont met haar man. In hun penthouse met kamers als balzalen zou je bijna verdwalen!

De natuur is zo mooi momenteel, sprookjesachtig. Fluitekruid bloeit links en rechts manshoog langs de paden. Op ons gemak kuierden we door het bos grenzend aan weilanden. De ooievaars hebben jongen, dus daar wilden we ook heen. Maar halverwege de wandeling begon het water met bakken uit de hemel te vallen. Dan maar lekker aan de thee. Al die tijd staan onze monden niet bepaald stil. Wat is er altijd weer veel bij te kletsen.

Op weg naar huis besloot ik Ysbrandt nog een extra uitje te geven bij een meertje. Uit de wind in de zon was het best goed toeven. Ik sprak een vrouw aan over haar hond, Bobo. Wat een kanjer! Ze had hem uit het asiel gehaald alweer vier jaar geleden. ‘Hij zou een jaar oud zijn, maar daar klopt niets van’, zei ze,’hij zou dolgraag met de bal spelen, niet dus. Hij kon prima met katten overweg, nou, hij vreet ze het liefst op, haha’. Maar de liefste hond van de wereld natuurlijk.

Net als heks ondervindt de dame wat medische beperkingen in haar leven. ‘De kunst is om er iets van te maken’, zie ze vol overtuiging, ‘en daar ben ik vrij goed in.’ Heel knap, als je bedenkt, dat ze een nog veel vreselijker dieet dan de heks moet volgen!

Wat verderop zag ik wel vijftien zwaluwen over water scheren. Ik probeerde als een gek er een paar te fotograferen. Niet te doen, buitelend joegen ze op insecten, soms vlak langs me heen duikend. Het lukte me slechts om er één voor de camera te krijgen en tja, één zo’n vogel maakt nog geen zomer….  Toch was het een hoopgevend gezicht, terwijl ik intussen uit mijn hemd stond te waaien.

Vandaag was verder een suffe dag. Ik worstel met de grieperigheden als reactie op het feit, dat ik over m’n grens gegaan ben. Dinsdag zingen in Amsterdam was wat teveel van het goede. Dat heb ik al twee dagen op mijn brood. Maar het was wel een superleuke avond. Met hoedjes, picknick, dansen en zingen.

zwaluw scheert over water, zwaluw, zomer 1 zwaluw maakt nog geen zomer

Zwaluw scheert over water.

1 zwaluw maakt nog geen zomer, zwaluw scheer door lucht, vliegt, duikelt

Maar hij gaat komen, die zomer!!!!!