In bed schijtende kat, in woonkamer kotsende en poepende hond, doktersassistenten die op hun strepen staan: Ik laat me niet kisten. Hupsakee, vooruit met de geit, stel je niet aan, kom op kom op kom zeg, hoppa, toe maar, schop onder je kont: Heks moedigt zichzelf aan om vooral door te gaan. Niet stil blijven staan daar heb je niets aan!

BAH, BAH HUMBUG,

Vrijdagmorgen kruip ik moeizaam mijn bed uit. Na twee dagen plat liggen voel ik me nog niet veel beter. Ik hijs mezelf in de kleren, zoek me een ongeluk naar de ampullen injectievloeistof, gord Ysbrandt aan mijn riem en haast me richting huisarts voor een paar prikken. Ik arriveer te laat. De nieuwe hulp-assistente wuift wuft van nee. Potverdorie!

BAH, BAH HUMBUG, BAH, BAH HUMBUG, BAH, BAH HUMBUG,

Voor niks me zo gehaast. Voor niks m’n tegenstribbelende lijf jachtig in de kleren gewurmd. Voor niks Ysbrandt zo lopen opjagen om toch eens een beetje door te lopen. Dat je je twee keer in de week moet melden voor prikken is al geen pretje. Maar dit is toch zo irritant.

BAH, BAH HUMBUG, BAH, BAH HUMBUG, BAH, BAH HUMBUG,

‘Alsof ze echt niet eventjes een prikje in mijn bil kunnen gooien in die vijf minuten! Regelmatig moet IK op hen wachten en dan lukt het opeens wel!’ pruttel ik verontwaardigd in mezelf.

Maar ja, het is waar. Ik ben echt te laat. En de dames hebben nu eenmaal deze grens getrokken en op die streep gaan ze pontificaal staan. Ze willen gewoon lekker even pauzeren, zoals elk werkend mens. Geef ze maar eens ongelijk!

BAH, BAH HUMBUG,

Als ik naar buiten loop komt een assistente terug van eventjes een sigaretje roken. ‘Daar hebben ze blijkbaar wel tijd voor,’ mopper ik inwendig verder. Jeetje, wat heb ik een slecht humeur gekregen.

BAH, BAH HUMBUG,

En oh, wat voel ik me belabberd. Ik sukkel maar weer naar huis, laat Varkentje onderweg even los in een park. Om half 1 komt mijn hulp. Tegen die tijd lig ik machteloos voor de televisie. ‘Ik kom zo helpen!’ roep ik, maar het duurt nog zeker een uur voordat ik ben bijgetrokken van mijn nutteloze ritje naar de dokter.

BAH, BAH HUMBUG,

Omdat het zo’n bende is, lukt het mijn hulp niet om eventjes de vloer te dweilen. Te weinig tijd. En dat nadat Ysbrandt afgelopen week de hele kamer heeft ondergekotst en gescheten. Uit alle openingen van zijn lichaam hadden zich de meest ranzige substanties naar buiten geperst. Als bonus had hij nog een ronde door de kamer gepiest. Wat dat betreft kun je beter een teefje hebben, want die plassen op 1 plek…..

BAH, BAH HUMBUG, BAH, BAH HUMBUG, BAH, BAH HUMBUG,

Zodoende moest ik met mijn brakke lijf al een keer enorm aan de slag met schoonmaakspullen. Een extra dweilbeurt stond eigenlijk wel op het programma. Daarom doe ik het dan toch nog maar eventjes zelf. Niet verstandig, maar mijn vloer ziet er zo erbarmelijk uit, helemaal uitgebeten van de biologische turboallesreiniger. Ik kan het niet aanzien.

Daarna is het wel een beetje op bij Heksje. Ik heb vandaag ook al vijf wassen gedraaid, want dat kan eindelijk weer. Nu wil ik eventjes helemaal niks.

BAH, BAH HUMBUG, BAH, BAH HUMBUG, BAH, BAH HUMBUG, BAH, BAH HUMBUG,

Helaas denken de katten daar anders over. Als ik mijn slaapkamer inkom betrap ik de Benjamin van mijn kattenvolkje, terwijl hij een dikke drol draait in mijn bed. Ik ben net te laat om het te voorkomen….. Aan de consistentie te zien, heeft het hem ook overvallen. Toch jaag ik hem nijdig de kamer uit. Bah bah, nog meer was…… En ik wil niks meer doen, niet meer bewegen, de spieren zijn slap en leeg, mijn hoofd zit vol wattenbollen en mijn borstkas vult zich met tranen.

BAH, BAH HUMBUG,

Vertwijfeld bel ik Cowboy. ‘Ik denk niet dat ik het ga redden om dit weekend naar je toe te komen.  De boel staat op zijn kop en ik heb het helemaal gehad. Klaag, klaag. Help, Au Au en Bleghgh!!!!!!’ Mijn lief luistert geduldig naar mijn litanie. ‘Ik kom je wel helpen, zal ik morgenochtend naar je toe komen? Zeg jij het maar!’

BAH, BAH HUMBUG, BAH, BAH HUMBUG,

‘Kom maar vanavond, dan kook ik Soto soep. Daar knap ik meestal van op. En het gaat er altijd in, zelfs als ik te moe ben om te eten, zoals nu.’ Ik heb alweer een paar dagen overgeslagen, maar dat vertel ik hem maar niet.

Zo race ik dan een rondje door de stad om de ingrediënten bij elkaar te sprokkelen. Uren later zit ik met mijn schatje aan de soep. Het is heerlijk. We trekken helmaal bij en Heks wordt weer een beetje blij. Gelukkig maar.

BAH, BAH HUMBUG,

BAH, BAH HUMBUG,

Gesneden bloemen en een onbesneden vinger. Een zonnige middag met mijn oude vriend Pluim. En een geweldige gluten-soya-lactosevrije pittige tomatensoep met gehaktballetjes.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Zondagmiddag krijg ik een berichtje van Pluim:’Ben morgen in de buurt, strandwandeling?’ Ja, superleuk! ‘Ik zorg voor de lunch!’ mail ik hem terug. Heks loopt een beetje te kreukelen, dus zo’n vrolijk initiatief is zeer welkom! Diezelfde avond kook ik de sterren van de hemel voor Frogs. Het voorgerecht is een heel lekker tomatensoepje. Ik maak genoeg voor een weeshuis.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Fruit drie uien, drie tenen knoflook, smoor een kilo tomaten, voeg water toe, bouillonblokjes, twee waspenen en drie stengels bleekselderij,  Even laten koken, oregano toevoegen, mespunt cayennepeper, pureren.

Drie ons gehakt vermengen met een eitje, glutenvrij brood, peper, zout, uitje, knoflook en oregano. Bak in ruim olijfolie piepkleine gehaktballetjes. Voeg toe aan de soep. Mmmmmmmm.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichtengekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Maandagmiddag rond het middaguur staat Pluim op de stoep. We lunchen uitgebreid. Met de heerlijke soep en andere verwennerijen. Daarna rijden we naar het strand. We lopen een enorme ronde. Het is fantastisch weer. Ysbrandt is zielsgelukkig. Enthousiast springt hij door de golven.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

En weer raken we niet uitgepraat. Deze hele oude vriendschap ondergaat een metamorfose. Wordt door de tijd heen getild naar het nu. Sprankelt met vertrouwde zwartepietenchemie. Goeie hemel, wat hebben we weer veel te bespreken!

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Op de terugweg halen we tulpen bij de knappe bollenboer. Al mijn vriendinnen weten nu over wie ik het heb. We zijn het daarover helemaal eens. Hij heeft de beste bloemen en is een stuk.

De knappe is er niet, maar een zoon of vakantiekracht verkoopt ons een paar prachtige bossen. Tevreden rijden we naar huis. Met rozige wangen van de zon en het glas witte wijn bij ‘Brasserie de Badmeester’. De middag is voorbijgevlogen.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichtengekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

‘Kom Pluim, we gaan nog even lekker gekke foto’s maken!’ zegt Heks bij het afscheid. Bekkentrekkend kijken we in de camera. ‘De bloemen moeten erop!’ ‘Dank voor die bloemen!’ roept Pluim door het dolle, met een lekker paus-accent. ‘Ja,ja, dank, dank!’ We buigen, wuiven de bloemen heen en weer voor de camera. Pluim ontdekt het gaatje, waar de lens zich bevindt. We maken nog een paar uiterst vreemde foto’s met zijn vinger voor de lens.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

Als ik hem ’s avonds die plaatjes stuur, moet hij erg lachen. ‘Gesneden tulpen en een onbesneden vinger….’ reageert hij. Daar moet Heks dan weer om lachen. En dat komt vooral, omdat we het diezelfde middag uitgebreid over het fenomeen besnijdenis hebben gehad. En dan vooral de variant bij vrouwen. Pluim heeft beroepsmatig veel met deze groep te maken gehad. En daar valt weinig te lachen kan ik je verzekeren.

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichtengekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten

We nemen afscheid. Het is al een soort traditie, die gekke foto’s. In de hernieuwde vriendschap. Eerst lunchen, dan wandelen en tot slot: Pietenchemie!!!!

gekke bekken trekken, blommen, man en vrouw, smoelen trekken, rare gezichten