Het leven is hard voor het hart van de wolfshond! Oedipus, brievenbus, lantarenpaal. Overal schuilt wel een verhaal. Heks heeft haar hart lief. Ze houdt van dit hart. Harten van goud bestaan echt. Je krijgt ze echter niet cadeau. Nee, het is keihard incasseren….

Zondag ga ik bij Chris langs om het restant wijn van mijn feestje terug te brengen. Ik heb het onlangs van haar cadeau gekregen. ‘Het is over van mijn feest en ik doe er niks mee,’ wimpelde ze een financiële vergoeding af. Maar nu heb ik weer van alles over.

Ik breng het dus maar weer terug. ‘Voordat ik het zelf op drink,’ wil ik grappen bij het afgeven. Maar ze is er niet. Geen hondengejoel uit de woonkamer. Haar huis is in diepe rust.

Ik stop de drank in een grote bloempot naast de voordeur en klap het transportkrat dicht. Dan frommel ik een kerstboom op een haarband door de brievenbus. Er zitten minuscule lampjes in. ‘Misschien kunnen die wijn met kerst soldaat maken,’ knipperen de lichtjes, als je de kerstboom op een bepaalde manier indrukt. Nou ja. Niet echt. Bij wijze van spreken dan.

De boom past precies door de borstelige sleuf. Een wonder!

Wat zijn brievenbussen eigenlijk oedipale objecten. Vooral als er bij wijze van clitoris een bel bovenop is gemonteerd. Ja, de wereld zit vol vruchtbaarheidssymboliek. Verwijzen de diverse fallussymbolen vaak naar oorlog en geweld, denk maar aan de obelisken, het vrouwelijk geslachtsdeel staat vanouds borg voor communicatie!

Ik draai me om. Mijn hondje is aan de beurt, we gaan lekker een rondje om het golfveld. Een grote grijze wolf rent over het plein. Als hij me ziet maakt hij rare bokkensprongen van enthousiasme. ‘Hallo,’ roep ik naar zijn baasje, ‘Zullen we een stukje samen oplopen?’

‘Ze kijkt me treurig aan. ‘Kiliam is heel erg ziek, hij kan elk moment dood neervallen….’ Verbijsterd kijk ik naar haar enorme bakbeest. Hij rent vrolijk achter VikThor aan. Het zijn oude kameraadjes. Als pup hebben ze eindeloos met elkaar gespeeld. Ze zijn precies even oud!

Mijn arme hondenvriend heeft een ernstige hartkwaal. Het is pas net ontdekt, maar als ik de verhalen hoor doet het me sterk aan de laatste weken van Ysbrandt denken. Vocht in de longen, een fladderhart…. ‘Het is waarschijnlijk aangeboren. Maar tot een maand geleden had hij nergens last van. De afgelopen zomer met al die hitte heeft hij prima doorstaan.’

We wandelen het eilandje op. Dit kleine stukje ruige natuur ingeklemd tussen schapenweitjes, poldersloten en een heus strandje aan het Joppe is uitermate favoriet bij onze viervoeters. Het rizzelt er van de fazanten, egeltjes en ander interessant ruikende vreemde vogels.

Het is zo’n landje, dat iedere avond aan zichzelf wordt teruggegeven. Onlangs raakte ik VikThor er zelfs op kwijt in de schemering. Opeens was ik in vergeten wildernis. Ver van de bewoonde wereld. Mijn hondje kon wel overal zijn. Opgegeten door een Loe. Een kruising tussen verwilderde huiskat en koe.

Heks was erg blij, toen ze haar monstertje na een kwartier zag opduiken uit het struweel. Ik gaf hem een uitbrander van jewelste, want dit soort geintjes mag hij natuurlijk niet herhalen. Maar waar zeur ik over? De brakken van Chris komen volstrekt niet terug in een vergelijkbare situatie. Ik spreek uit ervaring. We hebben wel eens 2,5 uur zitten wachten op die joelende gekken. Een kwartiertje is niks.

Behalve als je alleen op zo’n godverlaten plek bent. Dan duurt een kwartier een eeuwigheid.

‘Ze hebben op dat eilandje onlangs een hele kolonie illegalen opgepakt. Ze woonden op bootjes in het riet……’ hoor ik onlangs van een vriend. Het is inderdaad een soort niemandsland, zodra het gaat schemeren.

Vandaag lopen we bij daglicht en dan is het een verrukkelijke plek. De hondjes draven vrolijk voor ons uit. ‘Ik heb Kiliam in geen weken zo zien rennen. De medicatie doet hem toch goed.’ We genieten van onze schatjes. Het is bitterzoet. Misschien is het wel de laatste keer, dat ze zo samen lopen te dollen.

Bij het afscheid noteer ik het telefoonnummer van mijn hondenvriendin. Ik heb nog dozen met hartpillen van Ysbrandt liggen. Die dingen zijn werkelijk peperduur. Daarom heb ik ze bewaard. Waarschijnlijk zijn het precies dezelfde, die de Ierse wolfshond voorgeschreven krijgt. ‘Alleen zal de dosering anders zijn….’ Kiliam is reusachtig. Daar past mijn oude hondje drie keer in.

Aangeslagen ga ik weer naar huis. Want het is toch zo verdrietig als je je hondje verliest. ‘Gelukkig hadden we net een Galgo uit Spanje gereserveerd. Als maatje voor Kiliam. We dachten aanvankelijk dat hij gedeprimeerd was. Eenzaam. Maar het bleek dus die hartkwaal te zijn.’

Nu zijn de baasjes van deze geweldige hond blij dat er toch weer een hondje komt. Dat ze daar niet over na hoeven te denken. Het is al beslist. Ik snap het. Toen Ysbrandt de pijp uit ging zat er ook binnen een week een pup hier in huis…..

’s Avonds filosofeer ik over het hart. Over een hart van goud.

Ooit zag ik een programma over het periodiek systeem op National Geografic. In een paar uur werd de logica van dit systeem tot op het bot uitgebeend. Heks snapte het zowaar helemaal. Het was dan ook een heerlijk abstract verhaal, mijn favoriete manier om dit soort onderwerpen te benaderen.

Het gaat om verval. Hoe langzamer het verval in een element, hoe edeler het is. Een stenen hart of een hart van staal zal je niet gelukkig maken. Een instabiel hart kan niet lang liefhebben. Het vervalt tot gruis of roest. Tenzij je een roestvrijstalen exemplaar hebt weten te bemachtigen.

Ik denk over mijn eigen gouden hart. De laatste tijd schiet de berenklauw weer op in mijn innerlijk landschap. Maar een stabiel hart kan dat wel hebben. Een gouden hart gaat echt niet haten. ‘Je hebt een goed hart, Heksje. Dus vergeef allerlei gekken nu maar hun gebreken. Je hebt er net nog een preek over gehoord in de kerk….’

In de Ecclesia ging het inderdaad over het hart, compassie en vergeving. En bidden. Iets dat ik de hele dag doe tegenwoordig. Pruttelend en scheldend vaak. Achterstevoren. Maar ik hou mijn gouden hart open. En het werkt nog steeds goed. Liefde genoeg. Uit die oneindige bron. Goddank is er de Godin.

Dan komen mijn gedachten weer bij de wolfshond. Mijn grote grijze vriend. Oh, wat verdrietig. En zo onrechtvaardig. De grootst mogelijke probleemhonden met de meest hopeloos moeilijke karakters leven moeiteloos voort tot ze oud en tandeloos zijn. En deze vriendelijk reus legt het loodje.

Het leven is niet eerlijk. God straft zo willekeurig. Of is het dan toch gewoon stomme pech, ziek zijn? En kun je iemand er niet om veroordelen?

‘Niemand zegt tegen die hond, dat hij niet kwaad moet zijn, omdat dat slecht is voor zijn hart. Of dat hij die kwaal gekregen heeft door onverwerkte trauma’s. Of dat hij bewegingsangst heeft, nu hij zo weinig energie heeft…… Of dat hij niet beter wil worden……’ verzucht ik een dag later tegen mijn fysiotherapeut. Dingen waar Heks bij voortduring mee om de oren wordt geslagen.

I

 

 

 

 

 

Eenzaamheid grijpt me bij de kladden. Vouwt zich in een wurggreep om mijn kwetsbare keel. Opent visioenen van vallen en onderkoelen. Ten onder gaan zonder vangnet. Een cel buiten een lichaam kan niet overleven. Een outcast. Een verstotene.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Heks is eenzaam. Hele dagen en vooral nachten sla ik in mijn uppie stuk. Met een lam pijnlijk lijf. Na de euforie van een kleine maand in Plumvillage ben ik weer helemaal terug bij af. Helemaal?

Het lijkt er op. Maar het is niet zo. Ik ben intussen lid van de Blauwe Knoop en ik ben opnieuw toegetreden tot de Leidse Sangha. Helaas merk ik totaal geen verschil met mijn leventje voor deze heugelijke feiten.

Nog steeds sta ik ’s morgens op met een zware kater. En de Sangha is met enige regelmaat geen haalbare kaart. Ben ik de hele dag bezig om genoeg energie over te houden om er heen te gaan en lig ik evenzogoed helemaal om voordat ik de deur uit ben.

Of ik ga wel, maar kan het nauwelijks volhouden om op de grond te zitten. Of op een stoel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het koor is ook weer begonnen. Die avonden bijwonen lukt me iets beter, omdat we halverwege een pauze hebben. Tevens leidt het samen zingen enorm af van mijn pijnlichaam. Door het zingen gaat mijn cortisolniveau omhoog, waardoor ik me veel beter ga voelen. Ik ga er doorgaans vloekend naar toe, maar op de terugweg zit ik altijd luidkeels te zingen!

Zing een lied
Laat de buren maar lullen, jouw opera in de douche is absoluut de moeite waard. Een studie, gepubliceerd in het Journal of Behavioral Medicine laat zien dat door hardop zingen je cortisolniveau (cortisol is een hormoon dat stress veroorzaakt) daalt en dat de productie van oxytocin omhoog gaat, dat er voor zorgt dat je relaxt.

Op het koor ben ik eventjes niet ziek. Althans, ik ben er niet mee bezig. Ik vermijd dan wel het inzingen met alle gymnastiekoefeningen. Tevens zit ik de gehele avond op mijn stoel vastgeplakt, waar anderen zich uitputten in opstaan en weer gaan zitten……

Donderdagavond wil ik naar de Sangha. Ik red het maar net om ook daadwerkelijk te gaan. VikThor krijgt een miezerige uitlaatronde. De arme schat. Even voor achten schuif ik het kapelletje van Verbum Dei binnen. Ik giet een kop thee naar binnen, wissel drie woorden met de anderen. Dan klinkt de bel. We gaan beginnen.

Tijdens het mediteren zwabberen mijn gedachten alle kanten op. Sombere zware gedachten. Over hoe alleen ik me voel. Hoe ik de pest heb gekregen aan bepaalde dierbaren. Ja, ik weet het: Het klinkt tegenstrijdig.

En dat is het ook. Het lukt me niet meer om liefde te genereren tot in het oneindige, terwijl ik tegelijkertijd in de bek gescheten word door dezelfde mensen, die ik tracht lief te hebben. Waarom doe ik zoveel moeite? En slaat het ergens op? Denken aan degenen die me kwellen genereert op dit moment alleen maar woede.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

En wanhoop.

Ik zie mezelf van een flat springen met mijn hoofd naar beneden. Of voor een trein. Dingen, die ik nooit ga doen. Maar mijn voorstellingsvermogen trekt zich daar niets van aan.  ‘In de sneeuw zitten en langzaam onderkoeld raken,’ tipt mijn kikkergeest me opeens. Dat klinkt best aantrekkelijk voor dit Elfstedenlid. Beter nog dan naar Engeland zwemmen.

Het zorgt voor een zachte dood. Je dooft als het ware uit. En je schijnt prachtige visioenen te krijgen op de valreep.

Ons klimaat is daar echter niet naar. Dus ik zal het moeten volhouden. Ook al zit ik veel te veel alleen. Voel ik me ontzettend eenzaam. Heeft bijna geen hond in de gaten hoe de zaken er voor staan in mijn lullige leventje.

Na het mediteren bekijken we een video. Sister Gina houdt een heel verhaal over ‘right livelihood’, maar ik kan me er niet op concentreren. Ze tekent schema’s op een bord. Verbind het ene begrip met het andere. Right thinking, right action, right dit, right dat…….

Heks voelt zich hondsberoerd. Haar schouders hangen uit de kom, dus zitten is een crime. Tijdens de loopmeditatie ben ik niet vooruit te branden en ook de video pakt me niet. Dikke machteloze tranen prikken achter mijn ogen.

Tijdens het dharma-delen over de video neem ik uiteindelijk het woord. Ik vertel over mijn ziekte. Over de eenzaamheid. Hoe ik op zie tegen de winter. Met de korte dagen, de rondwarende virussen, het opgesloten zijn in mijn huis. In mijn lijf.

Over mijn disfunctionele familie. Over hoe mijn demente moeder me niet meer wil zien. Alsof ik iets verkeerd heb gedaan! De omgekeerde wereld! Het intense verdriet hierover…..

Ik weet ook niet waarom ik erover praat. Het lost niks op. ‘Ik ben een paar keer niet geweest en dat heeft een reden….’ begin ik haspelend.

Bij het afscheid pakt iemand me even beet. Een ander maakt een praatje. Een derde zegt iets liefs. Ik krijg een fijne mail van weer iemand anders. Mijn delen lost misschien niks op, maar ik word wel gezien. En dat is al heel wat.

Op weg naar huis druppen tranen langs mijn wangen. Ik huil en huil. De bevroren vijver in mijn borstkas ontdooit.  De sluizen gaan helemaal open. En ook de dagen erna blijf ik maar janken. Wat een verdriet.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Verdriet over een verloren leven. Een leven, dat spaak is gelopen. Zonder dat iemand het in de gaten heeft.

‘Jij bent mijn meest getalenteerde kind, maar je doet er helemaal niets mee,’ zei mijn moeder altijd, toen ze nog goed bij de pinken was. Ik had toen al jaren ME. Om me op bizarre wijze een hart onder de riem te steken? Om me nog eens extra onderuit te halen? Wat ze er ook mee voor ogen had, het getuigt niet bepaald van begrip voor mijn conditie..

‘We hebben allemaal wel eens wat,’ roept een zus van me altijd, zodra dit onderwerp ter sprake komt. Ik vermijd dit gespreksonderwerp dus maar met haar. Een andere zus zong me een paar jaar geleden vrolijk toe samen met haar dochter, tijdens een weekend uit met de familie.

Heks moest alle zeilen bijzetten om überhaupt acte de présence te geven tijdens dat uitje. Maanden erna was ik nog totaal van slag door de enorme inspanning. Maar wat zongen zij voor mij? Een liedje van Brigitte Kaandorp! ‘Ik heb een heel zwaar leven, heel zwaar. Ik heb een heel zwaar leven, echt waar. Moeilijk, moeilijk, moeilijk…..’

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Ik haat dat lied natuurlijk. En die Kaandorp vind ik ook helemaal niks. Dat begrijp je ook wel.

Moeder en dochter zongen samen het hele lied uit. En nog eens. Bij wijze van toegift. Gierend van de lach. Deze twee gelovige christenvrouwen. Is uitlachen soms een vorm van empathie? Hoe moet ik dit interpreteren?

Ik krijg dus al jaren de raarste dingen naar mijn kop, zodra het over mijn ziek zijn gaat. ‘Je wilt gewoonweg niet beter worden,’ bijvoorbeeld. Huh? Ja echt.

Ook zijn er mensen, die van geen geklaag willen horen. Zo lang Heks positieve praatjes produceert is het goed. Maar als ik probeer te delen, wat er echt in me leeft zijn de rapen gaar. Dat mag ik niet voelen. Ik moet sterk zijn. En blij met een dooie mus.

En als ik dat niet voor elkaar krijg lig ik er uit. Zie ik iemand een hele tijd niet. Tot het me weer lukt om lekker positief te doen. Of tot zo iemand me ergens voor nodig heeft. Om lekker positief te doen bijvoorbeeld………

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Het komt ook voor, dat zo’n persoon tegen mij aan gaat klagen. Zijn ze opeens zelf ziek, zwak of misselijk. Zitten ze opeens zelf thuis achter de geraniums te koekeloeren. Rekenen ze op mijn begrip. For the time being, want zodra ze zijn herstelt is het weer uit met de pret.

Het is dan ook een verademing om vanavond op de Sangha mijn hortende verhaal te doen. Hierna kan ik niets meer zeggen. Laat staan iemand aankijken. Gek genoeg schaam ik me ook een beetje. En ik ben bang, dat mensen me allemaal tips gaan geven. Of met oplossingen aan zullen komen. Of de boel gaan relativeren…….

Niets van dit al. Er wordt gewoon geluisterd.

Het effect is dramatisch. Al op weg naar huis voel ik hoe ik weer zacht word vanbinnen. Hoe de verbinding met de Sangha me ontdooit. Je kunt niet zonder anderen……

En ook al huil ik de dagen erna de ogen uit mijn hoofd, toch heb ik het gevoel op de goede weg te zitten. Ik wil ergens bijhoren. Ik wil niet altijd alleen zijn. Heks heeft mensen nodig, die echt van haar houden. Niet alleen als het hen uitkomt. En ook niet alleen als Heks positieve praat uitslaat…..

Want ik heb een heel zwaar leven. En het is moeilijk. Veel moeilijker dan de gemiddelde mens zich kan voorstellen.

Kun jij je voorstellen, dat je ELKE dag doodziek opstaat? En dat al dertig jaar lang? En dat je maar een fractie van de energie te besteden hebt van wat je nu te besteden hebt? Maar dat je wel ALLES met die energie moet doen?

Altijd pijn. Altijd van slag. Altijd griep. Altijd je lijf op tilt. Altijd doodmoe……..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

ME is een ernstige multi systeem ziekte, waarvan niemand nog weet hoe het ontstaat. Laat staan dat er een geneesmiddel is. Omdat de patiënten louter overlijden door zelfdoding word er weinig onderzoek naar gedaan. Kortom: Je gaat er niet dood aan. Je verandert in een levend lijk!

Het is een godswonder, dat ik nog altijd een hart vol liefde heb. Dat er zo weinig voor nodig is om weer liefde te voelen voor mijn medemensen. Zelfs als ze me pijn doen.

Want houden van heeft niks te maken met hoe mensen zich naar jou toe gedragen.

Houden van is een vermogen van het hart. En als je hart liefheeft, maakt het object van die liefde niet meer uit. Zelfs al zingen ze nare liedjes voor je. Of geven ze je louter dooddoeners cadeau…… Een functionerend hart weet er wel raad mee.

‘Om te functioneren heeft mijn hart jullie nodig. Draag me in jullie hart, asjeblieft..’ stamel ik tegen de Sangha. Ik kan het niet alleen. In mijn eentje verander ik in een bitter boos wijf, die van flats wil springen. En daar wordt niemand beter van.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

 

 

 

Stalkers: Je hebt ze in alle soorten en maten, maar meestal zijn het narcisten en psychopaten. Over het algemeen heb je niets in de gaten, totdat ze hun mond voorbij gaan praten. Ik distantieer me ervan: Ik wil lachend doodgaan!

Vannacht zie ik een documentaire over het leven van George Harrisson. Ik val er midden in, maar dankzij mijn dure televisieabonnement kan ik het programma opnieuw starten.

Ik slaap al een paar nachten slecht. Nare gedachtes houden me uit de slaap. Van slechte mensen word je slecht, dus als mensen zich ziek gaan gedragen moet je bij hen uit de buurt blijven. Het beste is dan dat je er geen gedachte meer aan wijdt. Gemakkelijker gezegd dan gedaan…….

Geobsedeerde stalkers heb je in alle soorten en maten. Heks heeft er al heel wat de revue zien passeren. Ze hebben allemaal 1 ding gemeen: Het ontbreekt hen aan geweten. Zelf zijn ze zielig en sneu en heel gevoelig voor kritiek. Maar een ander maken ze met het grootste gemak kapot……

Een geliefde methode is om de ander van iets te beschuldigen, dat ze zelf doen! Mijn vroegere buurman Aarsvetertje was daar een goed voorbeeld van: Hij gaf mijn hond aan bij de politie wegens bijten, de hond was nog nooit in zijn buurt geweest, maar de man was zelf bezig om mijn hond dagdagelijks stiekem te treiteren.

Als Heks haar hielen lichtte stond hij aan mijn voordeur te vervelen: Eindeloos aanbellen en rare geluiden maken! Zo krijg je een hond wel gek! Ik hield er een gestresste en moeilijke hond aan over. In die periode zijn ook zijn huidproblemen ontstaan…..

Ook stuurde hij de wijkagent op mijn dak omdat ik de krant uit zijn brievenbus zou stelen: Heks had echter een abonnement in die tijd en de Veter niet. Elke dag werd haar krant gejat….. Rara wie deed dat?

Mijn vriendin Doglady heeft ook een stalker. Een leip oud wijf uit haar buurt wacht haar op als ze met haar roedeltje gaat wandelen. Het maakt niet uit op welk tijdstip, die gestoorde vrouw staat altijd paraat! Zodra Doglady ergens een winkel ingaat en haar hondjes achterlaat, begint de griezel de beestjes te pesten….. Soms zo erg, dat de epileptische woefer een aanval krijgt…….

En waarom? Het krankzinnige secreet wil 1 van de hondjes hebben…..

Nu vind ik het wel zielig voor mezelf, dat ook ik naar alle waarschijnlijkheid weer een gek op mijn dak heb sinds kort. Er is plotseling een volstrekt leeg Facebookaccount aangemaakt op mijn unieke naam, dus het lijkt er op dat iemand zich voor me uitgeeft……

 

Ooit had ik een hele enge stalker achter me aan. Ik werkte in de kroeg en had de zielige verhalen van deze man aangehoord. Meermalen. Hij had een krankzinnige moeder, een gemene stiefmoeder, een nare jeugd gehad, zeer veel moeite met relaties met vrouwen, was eenzaam en ga zo maar door. Heks was lief en aardig voor hem, zoals voor alle zuiplappen, klaplopers en ander tuig, dat aan mijn bar om mijn aandacht stond te bedelen.

De man zag er normaal uit, dronk cappuccino met een sigaartje erbij. Maar stiekem achtervolgde hij me ’s avonds naar huis en probeerde bij me in te breken. Ik hoorde hem aan mijn voordeur morrelen en akelig hijgen, maar kon hem niet zien. Het was nog voordat ik een kijkgaatje in die deur had.

Ik had dus totaal niet door dat hij het was. Pas toen hij me tijdens mijn werk adviseerde om de inbreker te lijf te gaan met een winkelwagen volgelast met satehprikkers, zoals hij dat een keertje had gedaan bij iemand……. toen viel het kwartje. Ik zag zijn malafide grijns door het beleefde masker heen schemeren.

Nog lange tijd heeft dit sujet me gestalkt. Slechts consequent negeren, niet ingaan op hele enge dreigbrieven en verandering van werkkring hebben me van die man verlost.

Aarsvetertje is uiteindelijk verhuisd maar helaas nooit helemaal verdwenen. Nadat hij twee eerdere auto’s aan gort heeft geslagen is nu mijn piepkuikentje aan de beurt. Regelmatig zit er weer een verse deuk in  of heeft er iemand ducktape opgeplakt om de lak los te weken…..: De Veter is weer actief denk ik dan. Hij zal wel weer boos zijn over iets in zijn sneue bestaan en zich willen afreageren…..

Binnenkort ga ik naar een trainingsdag over narcisme en psychopaten. Heks heeft een beetje teveel last gehad van zulke types in haar leventje. Veel verdriet ook. Van de griezel in de kroeg hield ik niet, maar Aarsvetertje is jarenlang een graag geziene gast geweest in Huize Heks. Ik heb ongelofelijk veel verdriet gehad van die kwibus…..

Met narcisten en psychopaten gaat het goed zolang je doet wat zij willen. Zodra je dat echter niet doet zijn de rapen gaar. Toen ik bijvoorbeeld geen liefdesrelatie met de Aarsveter wilde nadat hij er jarenlang stiekem op aan had gestuurd was ik zuur. Het feit dat ik griezelde bij het idee deed niet ter zake. Wat ik voel en wil deed er niet toe. Er telt maar 1 ding: Het wel en wee van de narcist!

Vanaf dat moment is alles geoorloofd om jou kapot te maken. Opeens blijken ze helemaal niet over het vermogen te beschikken om lief te hebben. Haten kunnen ze echter als de beste, nou, berg je dan maar!

Vannacht kijk ik naar de documentaire over die oude Beatle. Ik heb nauwelijks LP’s aangeschaft als jonge vrouw, maar van hem heb ik er eentje in de kast staan! Wat een levensverhaal! Hij kwam er achter, dat succes en roem er niet zoveel toe doen. Hij mediteerde zich suf en ging toch dood aan kanker. Zo zie je maar, het verband tussen ziekte en niet aan jezelf werken slaat nergens op. Hij leerde zijn lesjes en stierf jong….

Zijn passie voor Indiase muziek, de ontdekking dat alle ervaringen belangrijk zijn, volledig leven, Heks herkent het. Toen hij ziek werd heeft hij zich door mijn leermeester Alex Orbito laten behandelen….. Raakvlakken.

Gisteren in de kerk ging het ook al over de nutteloosheid van het najagen van geld en goed, aanzien, roem,  succes en wat al niet. Je hebt er niets aan, het roest, rot, houdt op en vergaat. Net als je prachtige lichaam. Slechts liefde, je goddelijke vonk en verbinding doen er toe. De werkelijke schatten in het leven. Dingen waar veel mensen geen boodschap aan hebben, maar waar het echt om gaat. Je komt dat tegen in alle religies.

We zijn niets zonder de ander.

Een narcist weet dat ook, vandaar dat ie die ander terroriseert. Liever negatieve aandacht dan helemaal niets. Wat de narcist niet weet is dat er maar 1 weg is naar de ander. Die weg loopt via het hart. Waar compassie, vergeving en liefde wonen, onbekende termen voor de narcist.

Voor Heks zijn het echter essentiele zaken. ‘Als je liefde en compassie kunt genereren is iedereen je partner!’ zegt Thich Nath Hanh. Het zijn misschien niet allemaal de meest ideale partners. Maar toch.

Met liefde en compassie in je hart leven. En dan: Lachend doodgaan!

Veranderingen in Huize Heks. Feng Shui: Tweezitsbank in relatiehoek. En hoed je voor hetgeen je op Facebook deelt. De hele wereld geniet ervan mee!!!!

poesje op kussen, kijkend in de camera, kleine kat op bankpoesje op kussen , kleine kat op bank

Als ik vanmorgen op de pijnpoli mijn jas uittrek blijkt mijn jurk, als een verlegen meisje, onder mijn oksels te zijn weggekropen! Velours op wol is dus niet zo’n denderende combinatie….. Het herinnert me aan een beeldschone rok, die ik om vergelijkbare redenen de deur uit heb gedaan. Die wandelde onder het lopen tegen mijn benen omhoog om zich onder mijn wollen bijpassende trui te nestelen. Mijn benen eenzaam open en bloot achterlatend in een onflatteuze panty met ladders…….

Maar ja, wat maakt het uit? Hebben al die getormenteerde mensen hier ook eens een verzetje! Ik zie inderdaad wat geschokte blikken om me heen….

pratende draken, deraken, twee draken op de bank, huis met draken

Mijn nieuwe bank

Gisterenavond heb ik de hele avond op mijn nieuwe bank gehangen. Geweldig! Na jaren eindelijk weer een comfortabel meubelstuk in Huize Heks. Een tweezitsbankje nog wel….

Het is een bijzondere week. Een paar dagen geleden besloot ik mijn Facebook profiel een beetje bij te werken. In feite stond er helemaal niets in, behalve waar ik naar de middelbare school ben gegaan. Waar dan wel weer een wildvreemde dame uit Brabant op heeft gereageerd. Ze vond dat leuk.

Ik probeer gegevens over mijn opleiding toe te  voegen, maar ik moet kiezen tussen mijn studie Nederlandse Taal- en Letterkunde hier in Leiden en Theaterwetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Allebei kan niet. Nou ja, ik heb ze geen van beiden afgemaakt.

heks, toverheks, vliegende heks, op bezemsteel, lachende heks, vrolijke , lelijkedansende varkentjes, mannetje en vrouwtejsvarken dansen

Tijdens mijn laatste jaar werd ik ziek. Ik ben een scriptie verwijderd van twee doctoraalstudies, maar mijn enige echte diploma is die voor Toverkol. En automatisering natuurlijk. Maar dat probeer ik te vergeten. En dan heb ik nog een ouderwets typediploma, compleet met boekhouden. Dat heb ik nooit aan iemand verteld, want voor je het weet wordt je ingezet als typegeit. En dat is wel het laatste, waar ik geschikt voor ben.

Ik besluit het bij mijn middelbare schooldiploma te laten. Wat gaat het iemand aan, wat ik heb uitgevroren in mijn leven? Niets.

liefdeseendjes, China, oud verhaal, verknocht,

Deze eendjes kunnen niet zonder elkaar

Een ander veld dat je kunt invullen is relatie. Mooi zo. Die heb ik tegenwoordig. Hoera! Ik besluit mijn vrijgezelle status op dit medium op te geven. Even kom ik in de verleiding om Cowboys naam in te vullen, maar dat gaat me te ver. Wie weet, waar dat soort informatie weer terecht komt. Wel vul ik een begindatum in. De verkeerde realiseer ik me later. Maar het zit in de buurt, dus lang niet gek voor iemand die systematisch alle verjaardagen vergeet, behalve die van zichzelf.

kussend chinees echtpaar, verliefd stelletje, beeldjes, porselein verliefd paar, Chinakussend chinees echtpaar, verliefd stelletje, beeldjes, porselein verliefd paar, China

Wat ik me niet gerealiseerd heb is dat zo’n kleine wijziging in je profiel werkelijk overal wordt rondgebazuind. Na een paar uur beginnen de felicitaties binnen te stromen.

‘Veel geluk gewenst. Veel geluk saampies : -) Wat leuk Heks. Veel liefde en geluk samen ! Great couple!! So Happy for both of you. sending LOVE. Dag lieve Heks, gefeliciteerd.’

Maar ook een vriend van een vriendin reageert. Op mijn naam. Hij vraagt zich af : ‘Hey True… over there in Holland, when you say Heks, do people think of sex? How is is pronounced, that name? Have to ask. ‘Yes Bart same name but different meaning its a girls name here in Holland. You just have to come back for another visit and check it out you are always welcome here. Me casa is su Casa my friend . Ha Ha Ha :)’

kussend chinees echtpaar, verliefd stelletje, beeldjes, porselein verliefd paar, China

Happy couple

Hoewel ik er behoorlijk van sta te kijken, die heisa rondom het aanvinken van een veldje in mijn profiel, toch bezorgen al die felicitaties me een  feestelijk gevoel. Maar het blijkt slechts een inleiding te zijn naar een werkelijk grote verandering hier in Huize Heks: De tweezitsbank! Plotseling doet mijn hulp haar oude tweezitter de deur uit. Precies op het moment, dat ik heb besloten eens serieus op zoek te gaan naar zoiets. En twee dagen nadat Cowboy zich ernstig beklaagd heeft over de beperkte mogelijkheden tot luibakken in de huiskamer van Heks.

kussend chinees echtpaar, verliefd stelletje, beeldjes, porselein verliefd paar, China

nog een Chinees liefdeskoppel

Zo kan het dus gebeuren, dat afgelopen woensdag mijn hulp en haar man komen voorrijden met een perfect bankje. Eigenlijk precies, wat ik voor ogen had. Frogs is speciaal gekomen om te helpen sjouwen. Hij tilt eigenhandig met zijn pink het hele gevaarte naar boven. Hier en daar geassisteerd door de gulle gevers van dit meubelstuk.

De nieuwe bank staat pontificaal in het zuidwesten van mijn huis, de hoek, die binnen Feng Shui verbonden is met aarde, liefde en relaties. Ooit stond er een grote Mexicaanse bank in deze hoek. Erboven hing een foto van Heks in gevecht met haar tweelingbroer. Gemaakt door de fotografe Elna Obreen, Een vroegere huisgenote van Heks. Mijn broertje en ik waren haar vaste modellen.

verliefde man en vrouw, statieportret man en vrouw, mooie vrouw me mooie man, liefde, verstrengelde handen, vrouw in antieke jurk

Heks en Tweelingbroer samen op de foto

 

We hebben heel wat klusjes met haar geklaard, tijdens haar opleiding aan de Fotoacademie in Den Haag. Aan het eind van een of andere sessie liepen we een beetje te dollen. Ik gaf mijn tweelingbroer zogenaamd een gigantische poeier in zijn gezicht. Hij stortte dramatisch ter aarde….

Deze bewuste foto is een eigen leven gaan leiden. Op een gegeven moment stond hij jarenlang in de etalage van een winkel in Den Haag. Toevallig woonde daar een oude vriend van me boven. Anders hadden we het nooit geweten…..

foto: Elna Obreen, vechtend echtpaar, vrouw slaat man , slaags stelletje

Even lekker dollen

Maar goed, zo’n vechtfoto in je relatiehoek is natuurlijk niet bevorderlijk voor het aangaan van een gelukkig huwelijk, binnen de gedachtengang van Feng Shui. Gezellig samen op de bank is er dan niet bij. Nu zul je zeggen: ‘Heks, waarom hing je die foto dan uitgerekend op die plek?’ Ja, daar zeg je zo wat. Eerlijk gezegd heb ik daar al die tijd totaal geen oog voor gehad. Zelfs toe ik bekend raakte met het fenomeen Feng Shui, drong het nog niet tot me door, dat dit wel het allerstomste was, wat je kunt doen. Als je een  vreedzame relatie beoogd natuurlijk. Wil je vechten, dan is deze foto perfect.

Op een gegeven moment heb ik de foto verwijderd. Midden in de nacht. Toen het kwartje uiteindelijk viel. Mijn huis onderging sowieso een enorme verbouwing indertijd. Sindsdien plaats ik zoenende kikkers, verknochte eendjes, verliefde Chinese en Indiase stelletjes  en bergen rozenkwarts in mijn relatiehoek. Niet dat het veel heeft geholpen. Jarenlang gebeurde er niets meer op dat vlak. Misschien doordat ik ook de bench van Ysbrandt in die hoek had geplaatst? Met hem heb ik dan toch wel weer een uiterst symbiotische relatie gekregen…..

vrouw met hond, op bank, liefde tssen mens en dier,vrouw verkleed als kat, kattenmuts,  liefde tussen vrouw en hond, vrouw knuffelt hondje

Symbiotische relatie

Deze week is mijn Varkentje uit zijn hoekje verdrongen door mijn tweezitter. Hij zit er niet mee. Tevreden nestelt hij zich in zijn nieuwe hoekje.

Vanaf dag 1 is hij helemaal idolaat van Cowboy. En dat is intussen wederzijds. Op zondag  gaan ze samen trimmen in het bos. Regelmatig gooit mijn lief een balletje met Varkentje. En er gaat geen bezoek voorbij zonder dat Ysbrandt minstens twee uur stevig leunend tegen de knie van Cowboy doorbrengt….

Zo heb ik dan een relatie, een tweezitter op de Feng Shui-technisch juiste plek en een tevreden hondje. De bank is helemaal perfect voor mij. De leuning is hoog, lekker voor mijn whilash-nekje. En je kunt de helft uitschuiven tot een heerlijke luie ligstoel!

pratende draken, deraken, twee draken op de bank, huis met draken

Draak van een koppel

Nelson Mandela sterft op naamdag van goedheiligman. De wereld is een rijk mens armer….. De goede Sint is ons niet vergeten. Alleen werken de weergoden niet bepaald mee. Van uitstel komt niet altijd afstel gelukkig……

images-306 images-304

Vrijdagmiddag vertrek ik met Frogs richting Amsterdam. We gaan Sint vieren bij de Cowboy. Eigenlijk was het de bedoeling het donderdag te vieren, maar onze surfrockende vriend was gestrand op het Centraal Station in Amsterdam. Elk kwartier werd hem een vertrekkende trein beloofd, maar het waren loze beloftes.

Na een paar uur (!) was hij het zat. Zielig en eenzaam zat hij thuis met zijn gedichtjes en cadeautjes. Heks en Frogs vermaakten zich opperbest met heerlijk eten, pepernoten, chocoladetaart en bisschopswijn. Maar we kregen toch een beetje medelijden en hebben toen maar besloten een dagje te wachten met het uitpakken van de presentjes.

Later die avond kijk ik urenlang naar allerlei programma’s naar aanleiding van het sterven van Nelson Mandela. Wat heeft hij toch altijd een vrolijke overhemden aan! De wereld is een rijk mens armer……

images-305 images-308

Zodoende heb ik vrijdag alles in de enorme auto van Frogs geladen. Het eten, de taart, de wijn en alle geschenken. We geven elkaar piepkleine cadeautjes met een lekker gemeen gedicht. Grappig mag ook…. We rijden rond half vijf de stad uit en verwachten een mega-file, maar blijkbaar is iedereen extra vroeg vertrokken vandaag: De weg is zo goed als leeg!

Nadat alles uit de auto is gekieperd, gaat Frogs op zoek naar een parkeerplek. Ook nu vrezen we het ergste, maar hij vindt gewoon een plekje! Vandaag zijn de goden met ons. en dat is maar goed ook, want de Kikker moet alweer om half negen elders zijn.

images-307 images-303

Na een heerlijke maaltijd is het dan zover: We geven elkaar presentjes en nemen malkander in de maling. Heerlijk!!!  Nadat Frogs vertrokken is dweilen Cowboy en Heks voor de TV, op zoek naar een leuke film. We vinden een vrij goeie documentaire over Mandela op BBC, tussen allerlei onuitstaanbaar geëikel in praatprogramma’s in de trant van ‘mijn vriend Nelson Mandela’ bladiebla….. Het wonderlijke fenomeen, dat mensen persoonlijke aandacht slepen uit dood of ongeluk van een ander…..

Ik heb al de grootst mogelijke onzin voorbij zien komen over deze man. Iemand vond Obama zijn opvolger bijvoorbeeld, een giller natuurlijk. Persoonlijk ken ik maar 1 persoon, die in dezelfde orde van grootte valt, mijn leraar Thich Nath Hanh. Toevallig ook een hele bescheiden man……. Tijdens het kijken naar de documentaire word ik weer getroffen door het feit, dat Mandela het voor elkaar heeft gekregen, dat mensen elkaar gingen vergeven. In plaats van te lijf. Hoe is het mogelijk!

images-302 images-301

Het is iets, dat Thay ook predikt, compassie en vergeven. Een essentieel streven  in een mensenleven. Toch is het vaak niet te doen. Vooral als de personen in kwestie geen greintje spijt hebben van hun daden en gewoon door gaan met hun malafide acties.

Unknown-94images-309

De laatste tijd denk ik weer veel na over vergeven, Ik moet weer eens aan de bak met dat begrip. Tot mijn verbazing ontdek ik, dat het soms gemakkelijker is om wildvreemden de meest verschrikkelijke overtredingen kwijt te schelden, dan een dierbare een klein vergrijp. Dat laatste heeft mijns inziens met verwachtingen te maken. Deze bijstellen of helemaal overboord kieperen zou ook wel eens heel erg kunnen schelen in de frustratie voorafgaand aan vergeving…..

Nelson-Mandela-by-Eli-Weinberg-1961-II

HARTVERWARMEND GESPREK IN KOUD SNOTPARK: JONGEDAME MET PUP DORIAN…..

Ysbrandt vindt haar ook erg lief!

JONGEDAME MET PUP

Vanmorgen in de kerk ging het over eenzaamheid en geheimen. Die twee gaan vaak hand in hand. Een geheim leven is ook eenzaam. De ziekte ME is een goed bewaard geheim. Je ziet niets aan die mensen en indien nodig trekken ze zelfs een sprintje. Maar hun geheime leven achter de voordeur is vaak een jarenlange hel.

Het is een schatje hoor, Dorian en zijn baasje ook...

OPVOEDEN…

Nu ik door medicijnen opeens minder vaak zware griep heb durf ik het wel toe te geven. Het was eigenlijk niet te doen de laatste jaren. Raar fenomeen ook, dat je jezelf ervoor geneert. Alsof je er iets in te zeggen hebt….

De rest van alle fysieke misère is er gewoon nog steeds, maar niet vier wintermaanden zwaar griep scheelt een slok op een borrel.

ouwe charmeur

YSBRANDT IS NIET WEG TE SLAAN

Ondanks de koude snotsneeuw ging ik natuurlijk toch met mijn hondje op stap. Niet echt aanlokkelijk, ik moest me er toe zetten. Andere ongelukkigen liepen ook hun verplichte rondje en zo was het vanmiddag een soort druk in het park. En overal puppies! Die hebben geen last van het weer, ze willen alleen maar spelen…

In het van der Werfpark raakte ik in gesprek met een jongedame. Ze had het alleraandoenlijkste puppy van Leiden en omstreken bij zich: Een vier maanden oude Weimarse staande hond ofwel een Weimaraner.

Dorian wil niet op de foto...

ACHTER M’N FLAPOREN KRIEBELEN GRAAG

We stonden zo lang te praten, over jachttraining, opvoeding en roedelmethode, dat deze kleine jongen begon te bibberen. Na al zijn capriolen was hij weer aan een slaapje toe vermoed ik. Dit meisje en haar broer wilden zo graag een hond en nu is het er eindelijk van gekomen. Ze had zich goed voorbereid merkte ik. Voor een adolescent wist ze er behoorlijk veel vanaf. Dat zit wel goed met pup Dorian.

Later ontdek ik, dat ze Lotus heet! Wat een prachtige naam. Ze had op mijn blog bij ‘ No Mud No Lotus’  een berichtje achter gelaten.

hij staat mooi aan met voorpootje

EINDELIJK GELUKT
Dorian van den Struyver

Tja, met zo’n pup krijg je genoeg modder je huis in om een hele vijver lotussen te aan het bloeien te krijgen….En ze is al in de bloei van haar jeugd, dus dat wordt nog wat! Hopelijk staat Dorian z’n mannetje, als hij wat groter is, net als Ysbrandt….

Morgen ga ik weer een dag zingen, dus ik heb vooraf uitgerust de laatste dagen. En goed gegeten!  Schouderklopje, schouderklopje! Ik ben er helemaal klaar voor.

OVER EEN PAAR WEKEN IS HIJ VERDUBBELD...

EVEN KNUFFELEN MET HET VROUWTJE