In memoriam……… Droevig nieuws en ontroerend afscheid. Onze lieve Janneke is gaan hemelen. Mijn grootste fan! Mijn meest trouwe lezeres! Haar kleine gestalte laat een krater na in het leven van haar dierbaren. Goede reis, lieve vriendin. Dank je wel voor jarenlange vriendschap en plezier!

Op een kwade donderdag haal ik een grote grijsgerande envelop uit de brievenbus. Ik staar er naar. Verschrikt. Wie? Even bekruipt me de absurde gedachte dat het een voorouder van me betreft. Dat niemand me heeft ingeseind, dat het einde daar was. Ik schud die muizenis uit mijn kop en scheur de enveloppe open.

Wie heeft ons verlaten? Een prachtige kaart met een schildering, die me vaag bekend voorkomt. Dan zie ik het: Mijn kleine weerspannige vriendin Janneke heeft het aardse voor het eeuwige verwisseld, het schilderij is van haar hand! Jip is zijn soulmate kwijt geraakt aan een akelige aandoening. Verwezen laat ik de tekst op me inwerken. Ik kan er met mijn kop niet bij.

Tranen natuurlijk. Schriktranen. Wat onverwacht!

Ik schrijf een brief aan Jip en plak er allemaal Jip en Janneke plaatjes op. En vlinders natuurlijk. Ik stop het epistel zo snel in een enveloppe, de lijm is nog niet eens droog. Ik wil em per se voor zes uur op de bus gooien.

’s Avonds bouw ik een altaartje voor Janneke. Met wat kleingeld voor de overtocht en een heleboel zwanenveertjes. Maria en Jezus zijn natuurlijk van de partij. Vooral laatstgenoemde speelde een belangrijke rol in Jannekes leven. Ik ken haar en Jip uit de Leidse Studenten Ecclesia. Mijn kerk, waar God ook een vrouw is.

Jarenlang zat ik in de rij voor of achter dit illustere paar. Janneke leverde steevast gepeperd commentaar op de diverse preken. ‘Wat een waardeloos verhaal, ik kon er echt niet naar luisteren,’ sneerde ze gerust na een wauwelpreek. Een goed verhaal kom ze echter zeer waarderen.

Met enige regelmaat gingen we na de kerkdienst naar de kroeg. We bestelden dan friet en wijn. Geweldige gouden uurtjes waren dat. Als we met zijn drietjes zaten te lachen en geiten. Als dit gouden echtpaar het weer eens met elkaar oneens was. Yin en Yang in discussie. Nooit saai!

Janneke is altijd een trouwe lezeres van dit blog geweest. Soms belde ze me op om me te vertellen, hoe ze had genoten van een bepaald verhaal. ‘Jij kan wel schrijven, hoor, Heks,’ vertelde ze me regelmatig. Doordringende blik uit haar gisse bruine ogen over haar over een gewone bril geschoven leesbril heen….

Prachtig vond ze de verhalen, die ik over onze escapades schreef. Ze was echt een fan van mijn heksenblog.

Heks gaat zeker naar het afscheid. Mijn hoofd kan het nog niet begrijpen, mijn hart wil er nog niet aan. Haar hele clan zal er dan staan. Kinderen en kleinkinderen. Het wordt vast heel druk.

Elke avond brand ik een kaarsje. ‘Goede reis, lieve Janneke.’ In mijn geestesoor hoor ik haar gortdroge commentaar. ‘Ik ga je missen, lieve schat. En niet alleen ik. Jouw kleine gestalte laat een krater na….’

De dag van de begrafenis sta ik extra vroeg op. ‘Laat ik nu eens op tijd komen’, prevel ik, terwijl ik me door mijn ochtendprogramma worstel. Ruim op tijd sta ik bij mijn piepkuikentje. Ik draai de sleutel om in een poging de auto te starten: Er gebeurt niets. Verbijsterd herhaal ik de handelingen. Alsof dat helpt. Maar nee. Lege accu.

Het is bijna symbolisch, die lege accu. De tank is bij Heks gigantisch leeg na alle zorgen om haar hondje. Maar daar heb ik nu niks aan, symbolisch gewauwel. Ik moet over een half uur in Katwijk zijn.

Ik spurt naar de buren. Mag zowaar de auto lenen. Stoemper hortend en stotend in een wildvreemde auto over de Mare. Krijg hem niet in zijn achteruit…….

In Katwijk Binnen is alles opgebroken. Het adres staat niet in mijn TomTom. Iemand stuurt me naar de katholieke kerk, maar daar moet ik niet zijn natuurlijk…….  Als ik bij de goed kerk arriveer is er geen parkeerplek meer te bekennen. Ik rijd dus maar lukraak een woonwijk in.

Zo kom ik mijn gebruikelijke drie minuten te laat. Ondanks al mijn inspanningen. Nou ja, Janneke is het gewend van me. Ze staat er blijkbaar op! Heks schuift altijd op het laatste nippertje de kerk in. Vandaag is dus geen uitzondering. 

Het is een prachtig afscheid. Ik hoor allemaal verhalen over mijn vriendin, die ik nog niet kende. Wat een heerlijke vrouw was het toch. Dat wist ik wel, maar ik ben niet de enige met die ervaring. De kerk zit vol mensen, voor wie zij heel veel heeft betekend.

Een kleindochter vertelt ‘Zij wist ons altijd te stimuleren.’ Herkenbaar voor Heks. Ook mij stimuleerde ze omtrent mijn schrijfsels.

Gek hoe je tegelijkertijd blij kunt zijn, dat iemands lijdensweg voorbij is, terwijl je ook zo verdrietig bent, dat het plotseling voorbij is. Het is enorm dubbel.

Die dubbelheid hebben al haar dierbaren. Blij voor die kleine stoere onafhankelijke Janneke, dat ze vrij is. Verlost van haar kwaal. ‘Ze danst vast op ellenlange benen door de hemel,’ verzucht ik later tegen Jip. 

Want eindeloze onderdanen waren een grote wens van haar. Klein van stuk als ze was. Iets dat me overigens nooit is opgevallen. Haar energieveld was echt gigantisch! Vandaar.

Stalkers: Je hebt ze in alle soorten en maten, maar meestal zijn het narcisten en psychopaten. Over het algemeen heb je niets in de gaten, totdat ze hun mond voorbij gaan praten. Ik distantieer me ervan: Ik wil lachend doodgaan!

Vannacht zie ik een documentaire over het leven van George Harrisson. Ik val er midden in, maar dankzij mijn dure televisieabonnement kan ik het programma opnieuw starten.

Ik slaap al een paar nachten slecht. Nare gedachtes houden me uit de slaap. Van slechte mensen word je slecht, dus als mensen zich ziek gaan gedragen moet je bij hen uit de buurt blijven. Het beste is dan dat je er geen gedachte meer aan wijdt. Gemakkelijker gezegd dan gedaan…….

Geobsedeerde stalkers heb je in alle soorten en maten. Heks heeft er al heel wat de revue zien passeren. Ze hebben allemaal 1 ding gemeen: Het ontbreekt hen aan geweten. Zelf zijn ze zielig en sneu en heel gevoelig voor kritiek. Maar een ander maken ze met het grootste gemak kapot……

Een geliefde methode is om de ander van iets te beschuldigen, dat ze zelf doen! Mijn vroegere buurman Aarsvetertje was daar een goed voorbeeld van: Hij gaf mijn hond aan bij de politie wegens bijten, de hond was nog nooit in zijn buurt geweest, maar de man was zelf bezig om mijn hond dagdagelijks stiekem te treiteren.

Als Heks haar hielen lichtte stond hij aan mijn voordeur te vervelen: Eindeloos aanbellen en rare geluiden maken! Zo krijg je een hond wel gek! Ik hield er een gestresste en moeilijke hond aan over. In die periode zijn ook zijn huidproblemen ontstaan…..

Ook stuurde hij de wijkagent op mijn dak omdat ik de krant uit zijn brievenbus zou stelen: Heks had echter een abonnement in die tijd en de Veter niet. Elke dag werd haar krant gejat….. Rara wie deed dat?

Mijn vriendin Doglady heeft ook een stalker. Een leip oud wijf uit haar buurt wacht haar op als ze met haar roedeltje gaat wandelen. Het maakt niet uit op welk tijdstip, die gestoorde vrouw staat altijd paraat! Zodra Doglady ergens een winkel ingaat en haar hondjes achterlaat, begint de griezel de beestjes te pesten….. Soms zo erg, dat de epileptische woefer een aanval krijgt…….

En waarom? Het krankzinnige secreet wil 1 van de hondjes hebben…..

Nu vind ik het wel zielig voor mezelf, dat ook ik naar alle waarschijnlijkheid weer een gek op mijn dak heb sinds kort. Er is plotseling een volstrekt leeg Facebookaccount aangemaakt op mijn unieke naam, dus het lijkt er op dat iemand zich voor me uitgeeft……

 

Ooit had ik een hele enge stalker achter me aan. Ik werkte in de kroeg en had de zielige verhalen van deze man aangehoord. Meermalen. Hij had een krankzinnige moeder, een gemene stiefmoeder, een nare jeugd gehad, zeer veel moeite met relaties met vrouwen, was eenzaam en ga zo maar door. Heks was lief en aardig voor hem, zoals voor alle zuiplappen, klaplopers en ander tuig, dat aan mijn bar om mijn aandacht stond te bedelen.

De man zag er normaal uit, dronk cappuccino met een sigaartje erbij. Maar stiekem achtervolgde hij me ’s avonds naar huis en probeerde bij me in te breken. Ik hoorde hem aan mijn voordeur morrelen en akelig hijgen, maar kon hem niet zien. Het was nog voordat ik een kijkgaatje in die deur had.

Ik had dus totaal niet door dat hij het was. Pas toen hij me tijdens mijn werk adviseerde om de inbreker te lijf te gaan met een winkelwagen volgelast met satehprikkers, zoals hij dat een keertje had gedaan bij iemand……. toen viel het kwartje. Ik zag zijn malafide grijns door het beleefde masker heen schemeren.

Nog lange tijd heeft dit sujet me gestalkt. Slechts consequent negeren, niet ingaan op hele enge dreigbrieven en verandering van werkkring hebben me van die man verlost.

Aarsvetertje is uiteindelijk verhuisd maar helaas nooit helemaal verdwenen. Nadat hij twee eerdere auto’s aan gort heeft geslagen is nu mijn piepkuikentje aan de beurt. Regelmatig zit er weer een verse deuk in  of heeft er iemand ducktape opgeplakt om de lak los te weken…..: De Veter is weer actief denk ik dan. Hij zal wel weer boos zijn over iets in zijn sneue bestaan en zich willen afreageren…..

Binnenkort ga ik naar een trainingsdag over narcisme en psychopaten. Heks heeft een beetje teveel last gehad van zulke types in haar leventje. Veel verdriet ook. Van de griezel in de kroeg hield ik niet, maar Aarsvetertje is jarenlang een graag geziene gast geweest in Huize Heks. Ik heb ongelofelijk veel verdriet gehad van die kwibus…..

Met narcisten en psychopaten gaat het goed zolang je doet wat zij willen. Zodra je dat echter niet doet zijn de rapen gaar. Toen ik bijvoorbeeld geen liefdesrelatie met de Aarsveter wilde nadat hij er jarenlang stiekem op aan had gestuurd was ik zuur. Het feit dat ik griezelde bij het idee deed niet ter zake. Wat ik voel en wil deed er niet toe. Er telt maar 1 ding: Het wel en wee van de narcist!

Vanaf dat moment is alles geoorloofd om jou kapot te maken. Opeens blijken ze helemaal niet over het vermogen te beschikken om lief te hebben. Haten kunnen ze echter als de beste, nou, berg je dan maar!

Vannacht kijk ik naar de documentaire over die oude Beatle. Ik heb nauwelijks LP’s aangeschaft als jonge vrouw, maar van hem heb ik er eentje in de kast staan! Wat een levensverhaal! Hij kwam er achter, dat succes en roem er niet zoveel toe doen. Hij mediteerde zich suf en ging toch dood aan kanker. Zo zie je maar, het verband tussen ziekte en niet aan jezelf werken slaat nergens op. Hij leerde zijn lesjes en stierf jong….

Zijn passie voor Indiase muziek, de ontdekking dat alle ervaringen belangrijk zijn, volledig leven, Heks herkent het. Toen hij ziek werd heeft hij zich door mijn leermeester Alex Orbito laten behandelen….. Raakvlakken.

Gisteren in de kerk ging het ook al over de nutteloosheid van het najagen van geld en goed, aanzien, roem,  succes en wat al niet. Je hebt er niets aan, het roest, rot, houdt op en vergaat. Net als je prachtige lichaam. Slechts liefde, je goddelijke vonk en verbinding doen er toe. De werkelijke schatten in het leven. Dingen waar veel mensen geen boodschap aan hebben, maar waar het echt om gaat. Je komt dat tegen in alle religies.

We zijn niets zonder de ander.

Een narcist weet dat ook, vandaar dat ie die ander terroriseert. Liever negatieve aandacht dan helemaal niets. Wat de narcist niet weet is dat er maar 1 weg is naar de ander. Die weg loopt via het hart. Waar compassie, vergeving en liefde wonen, onbekende termen voor de narcist.

Voor Heks zijn het echter essentiele zaken. ‘Als je liefde en compassie kunt genereren is iedereen je partner!’ zegt Thich Nath Hanh. Het zijn misschien niet allemaal de meest ideale partners. Maar toch.

Met liefde en compassie in je hart leven. En dan: Lachend doodgaan!