In memoriam……… Droevig nieuws en ontroerend afscheid. Onze lieve Janneke is gaan hemelen. Mijn grootste fan! Mijn meest trouwe lezeres! Haar kleine gestalte laat een krater na in het leven van haar dierbaren. Goede reis, lieve vriendin. Dank je wel voor jarenlange vriendschap en plezier!

Op een kwade donderdag haal ik een grote grijsgerande envelop uit de brievenbus. Ik staar er naar. Verschrikt. Wie? Even bekruipt me de absurde gedachte dat het een voorouder van me betreft. Dat niemand me heeft ingeseind, dat het einde daar was. Ik schud die muizenis uit mijn kop en scheur de enveloppe open.

Wie heeft ons verlaten? Een prachtige kaart met een schildering, die me vaag bekend voorkomt. Dan zie ik het: Mijn kleine weerspannige vriendin Janneke heeft het aardse voor het eeuwige verwisseld, het schilderij is van haar hand! Jip is zijn soulmate kwijt geraakt aan een akelige aandoening. Verwezen laat ik de tekst op me inwerken. Ik kan er met mijn kop niet bij.

Tranen natuurlijk. Schriktranen. Wat onverwacht!

Ik schrijf een brief aan Jip en plak er allemaal Jip en Janneke plaatjes op. En vlinders natuurlijk. Ik stop het epistel zo snel in een enveloppe, de lijm is nog niet eens droog. Ik wil em per se voor zes uur op de bus gooien.

’s Avonds bouw ik een altaartje voor Janneke. Met wat kleingeld voor de overtocht en een heleboel zwanenveertjes. Maria en Jezus zijn natuurlijk van de partij. Vooral laatstgenoemde speelde een belangrijke rol in Jannekes leven. Ik ken haar en Jip uit de Leidse Studenten Ecclesia. Mijn kerk, waar God ook een vrouw is.

Jarenlang zat ik in de rij voor of achter dit illustere paar. Janneke leverde steevast gepeperd commentaar op de diverse preken. ‘Wat een waardeloos verhaal, ik kon er echt niet naar luisteren,’ sneerde ze gerust na een wauwelpreek. Een goed verhaal kom ze echter zeer waarderen.

Met enige regelmaat gingen we na de kerkdienst naar de kroeg. We bestelden dan friet en wijn. Geweldige gouden uurtjes waren dat. Als we met zijn drietjes zaten te lachen en geiten. Als dit gouden echtpaar het weer eens met elkaar oneens was. Yin en Yang in discussie. Nooit saai!

Janneke is altijd een trouwe lezeres van dit blog geweest. Soms belde ze me op om me te vertellen, hoe ze had genoten van een bepaald verhaal. ‘Jij kan wel schrijven, hoor, Heks,’ vertelde ze me regelmatig. Doordringende blik uit haar gisse bruine ogen over haar over een gewone bril geschoven leesbril heen….

Prachtig vond ze de verhalen, die ik over onze escapades schreef. Ze was echt een fan van mijn heksenblog.

Heks gaat zeker naar het afscheid. Mijn hoofd kan het nog niet begrijpen, mijn hart wil er nog niet aan. Haar hele clan zal er dan staan. Kinderen en kleinkinderen. Het wordt vast heel druk.

Elke avond brand ik een kaarsje. ‘Goede reis, lieve Janneke.’ In mijn geestesoor hoor ik haar gortdroge commentaar. ‘Ik ga je missen, lieve schat. En niet alleen ik. Jouw kleine gestalte laat een krater na….’

De dag van de begrafenis sta ik extra vroeg op. ‘Laat ik nu eens op tijd komen’, prevel ik, terwijl ik me door mijn ochtendprogramma worstel. Ruim op tijd sta ik bij mijn piepkuikentje. Ik draai de sleutel om in een poging de auto te starten: Er gebeurt niets. Verbijsterd herhaal ik de handelingen. Alsof dat helpt. Maar nee. Lege accu.

Het is bijna symbolisch, die lege accu. De tank is bij Heks gigantisch leeg na alle zorgen om haar hondje. Maar daar heb ik nu niks aan, symbolisch gewauwel. Ik moet over een half uur in Katwijk zijn.

Ik spurt naar de buren. Mag zowaar de auto lenen. Stoemper hortend en stotend in een wildvreemde auto over de Mare. Krijg hem niet in zijn achteruit…….

In Katwijk Binnen is alles opgebroken. Het adres staat niet in mijn TomTom. Iemand stuurt me naar de katholieke kerk, maar daar moet ik niet zijn natuurlijk…….  Als ik bij de goed kerk arriveer is er geen parkeerplek meer te bekennen. Ik rijd dus maar lukraak een woonwijk in.

Zo kom ik mijn gebruikelijke drie minuten te laat. Ondanks al mijn inspanningen. Nou ja, Janneke is het gewend van me. Ze staat er blijkbaar op! Heks schuift altijd op het laatste nippertje de kerk in. Vandaag is dus geen uitzondering. 

Het is een prachtig afscheid. Ik hoor allemaal verhalen over mijn vriendin, die ik nog niet kende. Wat een heerlijke vrouw was het toch. Dat wist ik wel, maar ik ben niet de enige met die ervaring. De kerk zit vol mensen, voor wie zij heel veel heeft betekend.

Een kleindochter vertelt ‘Zij wist ons altijd te stimuleren.’ Herkenbaar voor Heks. Ook mij stimuleerde ze omtrent mijn schrijfsels.

Gek hoe je tegelijkertijd blij kunt zijn, dat iemands lijdensweg voorbij is, terwijl je ook zo verdrietig bent, dat het plotseling voorbij is. Het is enorm dubbel.

Die dubbelheid hebben al haar dierbaren. Blij voor die kleine stoere onafhankelijke Janneke, dat ze vrij is. Verlost van haar kwaal. ‘Ze danst vast op ellenlange benen door de hemel,’ verzucht ik later tegen Jip. 

Want eindeloze onderdanen waren een grote wens van haar. Klein van stuk als ze was. Iets dat me overigens nooit is opgevallen. Haar energieveld was echt gigantisch! Vandaar.

INTERBEING: Weg met de illusie van het afgescheiden zelf. Heks is koekblik en koekblik is Heks. Lege accu schudt wakker….

Bloemschikles nonnen boeddhisme Plumvillage 2009

Heks geeft bloemschikles aan de nonnetjes:
De Bhoeddameier….

Met dit prachtige weer rijd ik bijna elke avond even met mijn varkentje naar het strand. Een stukje door de duinen lopen en daarna een balletje gooien in de golven. Ook gisteren waren we weer samen op pad. Onderweg schoot het door me heen, dat ik weer niet naar het buitenland ga dit jaar met mijn piepkuikenwagentje. Weer voor niks dat uitgebreide ANWB-lidmaatschap betaald…. Daarna is mijn hoofd weer leeg en fris. We genieten van een paar heerlijke uurtjes.

tent met altaar

Altaar in mijn oude piepkleine tentje

Landerig en zanderig komen we weer bij de auto. Ysbrandt springt achterin en ik steek de sleutel in het contact. ‘Prut’, zegt mijn koekblik. ‘Prot, plop, blop’. Daar kijk ik van op. Wat is dit?

Er volgt een dialogue intérieur:

‘Dit is een lege accu, Heks. Je hebt je lichten aan laten staan, kijk maar!’ “Huh? Dan gaat er toch een alarm af?” ‘Ja, maar je bent aan de andere kant uitgestapt, omdat je pal tegen duindoornstruiken staat geparkeerd.’ ” Dus dan doet dat alarm het niet? Of heb ik het gewoon niet gehoord? Ik kan me niet eens herinneren, dat ik die lichten heb aangedaan onderweg…..” ‘Slaapwandelgedrag, lieve Heks!’ Nou, ik ben direct weer helemaal klaarwakker!

Wachtend op de ANWB lees ik in het boek ‘Zwevend op een lotusblad’ van Mary Patterson, de yogalerares. Haar avonturen in Plumvillage, de kloostergemeenschap van Thich Nhat Hanh. De hopeloze vertaling valt me niet meer op. Ik ben gegrepen door haar belevenissen. Heel herkenbaar ook. Heks heeft al drie retraites in hetzelfde klooster uitgezeten. Op haar meditatiekussentje. Het is ongelofelijk goed om die ervaring in mezelf op te frissen merk ik.

Een soort ANWB voor mijn ziel. Verwarring, woede en frustratie hebben de accu leeg getrokken. Dit verslag van de wijze lessen van Thay is de vonk , die de motor weer opstart. Nu is het een kwestie van kilometers maken….. ‘Practice! Practice!’

Het duurt een eeuwigheid voordat de hulpdienst arriveert. De zon zakt achter de boulevard. Ik sta midden in het duin. Om me heen verdwijnen in sneltreinvaart alle andere auto’s. De inzittenden kijken me bevreemd aan. Wat doet die vrouw daar vredig lezend in de deuropening van haar auto? Met dat hondje aan haar voeten? Dan wordt het stil.

Bell in Plumvillage, lower Hamlet

Hier word je wel wakker van

Ik bel nog eens met het alarmnummer. Ja, ze zijn onderweg. Ze zijn me niet vergeten. Ik wacht en lees. En voel me eigenlijk helemaal ok. Alleen erg moe. Ja, ik lijk een beetje op mijn auto vandaag. De accu is aardig leeg.

Nonnen, Lower Hamlet, Plumvillage

Stralende nonnetjes

De ANWB arriveert en binnen vijf minuten ben ik onderweg naar huis. Ik rijdt om over Wassenaar en Warmond. Even lekker scheuren op de snelweg. Na een half uur vind ik het mooi geweest. Thuis gekomen ben ik te moe om te eten. Ik spoel het zout en zand van mijn lijf en stort in bed.

non, Plumvillage

Onze Nederlandse zuster, Sr. Lan Nghiem, True Orchid

Vandaag is het gelukkig niet te warm. Heks heeft een slechte dag, HPDP (Hier PIjn Daar PIjn). Ik kijk lekker naar de Tour en hou me verder gedeisd.

bloemschikken met nonnen in Plumvillage

Een gouden dag