Het leven is hard voor het hart van de wolfshond! Oedipus, brievenbus, lantarenpaal. Overal schuilt wel een verhaal. Heks heeft haar hart lief. Ze houdt van dit hart. Harten van goud bestaan echt. Je krijgt ze echter niet cadeau. Nee, het is keihard incasseren….

Zondag ga ik bij Chris langs om het restant wijn van mijn feestje terug te brengen. Ik heb het onlangs van haar cadeau gekregen. ‘Het is over van mijn feest en ik doe er niks mee,’ wimpelde ze een financiële vergoeding af. Maar nu heb ik weer van alles over.

Ik breng het dus maar weer terug. ‘Voordat ik het zelf op drink,’ wil ik grappen bij het afgeven. Maar ze is er niet. Geen hondengejoel uit de woonkamer. Haar huis is in diepe rust.

Ik stop de drank in een grote bloempot naast de voordeur en klap het transportkrat dicht. Dan frommel ik een kerstboom op een haarband door de brievenbus. Er zitten minuscule lampjes in. ‘Misschien kunnen die wijn met kerst soldaat maken,’ knipperen de lichtjes, als je de kerstboom op een bepaalde manier indrukt. Nou ja. Niet echt. Bij wijze van spreken dan.

De boom past precies door de borstelige sleuf. Een wonder!

Wat zijn brievenbussen eigenlijk oedipale objecten. Vooral als er bij wijze van clitoris een bel bovenop is gemonteerd. Ja, de wereld zit vol vruchtbaarheidssymboliek. Verwijzen de diverse fallussymbolen vaak naar oorlog en geweld, denk maar aan de obelisken, het vrouwelijk geslachtsdeel staat vanouds borg voor communicatie!

Ik draai me om. Mijn hondje is aan de beurt, we gaan lekker een rondje om het golfveld. Een grote grijze wolf rent over het plein. Als hij me ziet maakt hij rare bokkensprongen van enthousiasme. ‘Hallo,’ roep ik naar zijn baasje, ‘Zullen we een stukje samen oplopen?’

‘Ze kijkt me treurig aan. ‘Kiliam is heel erg ziek, hij kan elk moment dood neervallen….’ Verbijsterd kijk ik naar haar enorme bakbeest. Hij rent vrolijk achter VikThor aan. Het zijn oude kameraadjes. Als pup hebben ze eindeloos met elkaar gespeeld. Ze zijn precies even oud!

Mijn arme hondenvriend heeft een ernstige hartkwaal. Het is pas net ontdekt, maar als ik de verhalen hoor doet het me sterk aan de laatste weken van Ysbrandt denken. Vocht in de longen, een fladderhart…. ‘Het is waarschijnlijk aangeboren. Maar tot een maand geleden had hij nergens last van. De afgelopen zomer met al die hitte heeft hij prima doorstaan.’

We wandelen het eilandje op. Dit kleine stukje ruige natuur ingeklemd tussen schapenweitjes, poldersloten en een heus strandje aan het Joppe is uitermate favoriet bij onze viervoeters. Het rizzelt er van de fazanten, egeltjes en ander interessant ruikende vreemde vogels.

Het is zo’n landje, dat iedere avond aan zichzelf wordt teruggegeven. Onlangs raakte ik VikThor er zelfs op kwijt in de schemering. Opeens was ik in vergeten wildernis. Ver van de bewoonde wereld. Mijn hondje kon wel overal zijn. Opgegeten door een Loe. Een kruising tussen verwilderde huiskat en koe.

Heks was erg blij, toen ze haar monstertje na een kwartier zag opduiken uit het struweel. Ik gaf hem een uitbrander van jewelste, want dit soort geintjes mag hij natuurlijk niet herhalen. Maar waar zeur ik over? De brakken van Chris komen volstrekt niet terug in een vergelijkbare situatie. Ik spreek uit ervaring. We hebben wel eens 2,5 uur zitten wachten op die joelende gekken. Een kwartiertje is niks.

Behalve als je alleen op zo’n godverlaten plek bent. Dan duurt een kwartier een eeuwigheid.

‘Ze hebben op dat eilandje onlangs een hele kolonie illegalen opgepakt. Ze woonden op bootjes in het riet……’ hoor ik onlangs van een vriend. Het is inderdaad een soort niemandsland, zodra het gaat schemeren.

Vandaag lopen we bij daglicht en dan is het een verrukkelijke plek. De hondjes draven vrolijk voor ons uit. ‘Ik heb Kiliam in geen weken zo zien rennen. De medicatie doet hem toch goed.’ We genieten van onze schatjes. Het is bitterzoet. Misschien is het wel de laatste keer, dat ze zo samen lopen te dollen.

Bij het afscheid noteer ik het telefoonnummer van mijn hondenvriendin. Ik heb nog dozen met hartpillen van Ysbrandt liggen. Die dingen zijn werkelijk peperduur. Daarom heb ik ze bewaard. Waarschijnlijk zijn het precies dezelfde, die de Ierse wolfshond voorgeschreven krijgt. ‘Alleen zal de dosering anders zijn….’ Kiliam is reusachtig. Daar past mijn oude hondje drie keer in.

Aangeslagen ga ik weer naar huis. Want het is toch zo verdrietig als je je hondje verliest. ‘Gelukkig hadden we net een Galgo uit Spanje gereserveerd. Als maatje voor Kiliam. We dachten aanvankelijk dat hij gedeprimeerd was. Eenzaam. Maar het bleek dus die hartkwaal te zijn.’

Nu zijn de baasjes van deze geweldige hond blij dat er toch weer een hondje komt. Dat ze daar niet over na hoeven te denken. Het is al beslist. Ik snap het. Toen Ysbrandt de pijp uit ging zat er ook binnen een week een pup hier in huis…..

’s Avonds filosofeer ik over het hart. Over een hart van goud.

Ooit zag ik een programma over het periodiek systeem op National Geografic. In een paar uur werd de logica van dit systeem tot op het bot uitgebeend. Heks snapte het zowaar helemaal. Het was dan ook een heerlijk abstract verhaal, mijn favoriete manier om dit soort onderwerpen te benaderen.

Het gaat om verval. Hoe langzamer het verval in een element, hoe edeler het is. Een stenen hart of een hart van staal zal je niet gelukkig maken. Een instabiel hart kan niet lang liefhebben. Het vervalt tot gruis of roest. Tenzij je een roestvrijstalen exemplaar hebt weten te bemachtigen.

Ik denk over mijn eigen gouden hart. De laatste tijd schiet de berenklauw weer op in mijn innerlijk landschap. Maar een stabiel hart kan dat wel hebben. Een gouden hart gaat echt niet haten. ‘Je hebt een goed hart, Heksje. Dus vergeef allerlei gekken nu maar hun gebreken. Je hebt er net nog een preek over gehoord in de kerk….’

In de Ecclesia ging het inderdaad over het hart, compassie en vergeving. En bidden. Iets dat ik de hele dag doe tegenwoordig. Pruttelend en scheldend vaak. Achterstevoren. Maar ik hou mijn gouden hart open. En het werkt nog steeds goed. Liefde genoeg. Uit die oneindige bron. Goddank is er de Godin.

Dan komen mijn gedachten weer bij de wolfshond. Mijn grote grijze vriend. Oh, wat verdrietig. En zo onrechtvaardig. De grootst mogelijke probleemhonden met de meest hopeloos moeilijke karakters leven moeiteloos voort tot ze oud en tandeloos zijn. En deze vriendelijk reus legt het loodje.

Het leven is niet eerlijk. God straft zo willekeurig. Of is het dan toch gewoon stomme pech, ziek zijn? En kun je iemand er niet om veroordelen?

‘Niemand zegt tegen die hond, dat hij niet kwaad moet zijn, omdat dat slecht is voor zijn hart. Of dat hij die kwaal gekregen heeft door onverwerkte trauma’s. Of dat hij bewegingsangst heeft, nu hij zo weinig energie heeft…… Of dat hij niet beter wil worden……’ verzucht ik een dag later tegen mijn fysiotherapeut. Dingen waar Heks bij voortduring mee om de oren wordt geslagen.

I

 

 

 

 

 

Heks kan de kanker krijgen en wordt vervolgens in een hoek gedreven, waar ze ook al niet wil wezen. Lang leve de geniale gekte van het leven. Je neemt je iets voor en moet tegenstreven. Maar ik wil leven. Niet langer overleven!

© toverheks.com

© toverheks.com

Mijn voornemen om me niet te laten opnaaien, noch boos te worden, te schelden of uit mijn plaat te gaan over dingen waar ik toch niks aan kan veranderen, alsmede me vreedzaam in te zetten om rust en vrede in mijn persoonlijke ei te waarborgen worden direct behoorlijk op de proef gesteld in het nieuwe jaar.

Zo is er een lezer van mijn blog, die me onmiddellijk vervloekt op die eerste januari. Ik moet vooral kanker krijgen en in mijn bloed stikken. Lees ik het nu goed? De idioot in kwestie gaat persoonlijk bidden dat ik zal worden gestraft voor mijn betweterigheid. En de mafkees beweert gelijk ook nog dat hij een tovenaar is.

Mij eerst blij maken en dan dat je tegen bent na minuten lezen. Ik hoop dat je net als ik kanker krijgt en na één jaar mensen zeggen ben je 25 kilo afgevallen? Ja, ik wacht op een longbloeding op te stikken in mijn eigen bloed. Wat jij vind is jouw waarheid. Als tovenaar bid ik vanavond dat je gestraft zal worden als eigenwijze betweter.

Eentje uit een zeer duistere hoek dan. Dyslectisch bovendien. Ik ken geen heksen en aanverwanten, die bidden (Tot wie? De duivel? Kun je daar eigenlijk wel naar bidden? Daar sluit je toch een pact mee?) om iemand in het ongeluk te storten. Mijn liefdevolle soortgenoten breien dekentjes van licht en vrede als ze aan het werk zijn.

© toverheks.com

© toverheks.com

Ik heb ook geen idee, wat deze persoon heeft getriggerd om me te verwensen. De reactie is geplaatst onder een liefdesgedicht aan de gehele mensheid, waar echt niets op aan te merken is.

De schrijver ervan is er niet al te best aan toe begrijp ik uit zijn bericht. Hij heeft zelf kanker en zal binnenkort in zijn bloed stikken. Niet best. Daar is mijn gezever natuurlijk niks bij vergeleken. Maar om me dan hetzelfde toe te wensen gaat wel weer erg ver.

Even overweeg ik om iets bemoedigends terug te schrijven. Me te verexcuseren voor… Ja waarvoor eigenlijk?

Heks heeft nog nooit iemand ME toegewenst. Zelfs mijn ergste vijand niet. Ik scheld wel veel, maar dat stuur ik naar de ‘Planeet Scheld’. Daar wonen kleine boze mannetjes en vrouwtjes, die dat lekker vinden. Het is een soort voeding voor hen. Ze worden er betere wezentjes van. Vrolijk en gezellig. Dartel ook.

Hetzelfde soort omzetting als bij fotosynthese in een boom of plant. Ze lijken ook wel wat op een plant met hun giftige chlorofylgroene lijfjes en hun nijdige zure gele en rode kopjes. Moeiteloos zetten ze mijn kwaaie dronk om in zoete mede. Een soort citroenzuurcyclus voor boze gedachten…..

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Nou ja,’ denk ik bij mezelf, ‘Ik zal wel onbedoeld tegen iemands schenen hebben geschopt met iets wat ik heb geschreven. En die persoon lijdt zelf al zo verschrikkelijk. En mensen worden er vaak niet beter op als ze ziek zijn……’

Niet van karakter in elk geval. We denken wel dat dat zou moeten, maar het is niet zo. Een zeikerd blijft een zeikerd, ook als ie iets gaat mankeren. Een zieke zeikerd, maar evenzogoed een stomvervelend medemens. Het idee dat ziekte loutert is ook maar zo’n idee fixe. Het overgrote deel van de mensen is met enige regelmaat niet te nassen. Ziek of niet ziek. Heks niet uitgezonderd.

© toverheks.com

© toverheks.com

De hele week staat in het teken van ‘Heks, laat je niet kisten!’ Er zijn mensen zat, die het me behoorlijk moeilijk maken, zonder me te vervloeken. Vanuit de beste bedoelingen wordt ik in de hoek gedreven en gebonden. Mijn diepe wens om weer autonoom te functioneren wordt niet door iedereen gedeeld.

Maar mijn voornemen om bepaalde zaken achter me te laten houdt me overeind. Je kunt het niet iedereen naar de zin maken. Soms is het pijn doen of pijn lijden.

Heks heeft genoeg tussen haar gefrustreerde klapperkaken weggeknarst intussen. In feite heb ik het afgelopen jaar niet anders gedaan dan wanhopig knersen. Want ik kan geen kant op. Het lot heeft me totaal afhankelijk gemaakt van mijn voorouders. En het betreft niet louter mijn genenpakket……

Het lot kan helaas niet meer met me praten. Het lot is haar verstand kwijt.

© toverheks.com

© toverheks.com

Ik zal dat lot moeten dragen. In mijn hart. Stilletjes. Niet als een strop om mijn hals, want dan komt er echt geen geluid meer uit mijn heksenbekje. En dat willen we niet. Er moet meer geschreven worden het komende jaar.

Je kunt me evenzogoed benijden in mijn situatie. Wie heeft er niet het etiket ‘Van Lotje getikt’ voor over om goed in de slappe was te zitten? Je zult ze de kost moeten geven!

Toch ervaart Heks 1 en ander als een regelrechte strop. Om haar heksenhals. Naar. En niet ongevaarlijk! Je kunt ervan in coma raken!

Hopelijk zit daar niemand voor te bidden. Stiekempjes. Na die bizarre reactie afgelopen week op mijn blog sta ik nergens meer van te kijken……..

© toverheks.com

© toverheks.com

 

Wat hebben Heks en Pinkstergemeente gemeen? Ze doen aan omgekeerd schelden! Waar vloeken omgekeerd bidden is, geldt hetzelfde principe ook andersom! Wijze lessen van de Aartsengelen.

boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel

Vanavond zing ik met mijn koor. We studeren de ‘Matthäus Passion’ in. In de auto op de heenweg zit ik nog te schelden. Op de slome duikelaar voor me bijvoorbeeld….

Verschrikt bedenk ik me, dat de Aartsengelen bij me logeren. Ze zitten misschien wel naast me in de auto. In mijn vernauwde ergernisbewustzijn ben ik ze een beetje vergeten. Zorgen en angsten over de aanstaande verbouwing veroorzaken een kettingreactie aan scheldkanonnades. ‘Je bent weer lekker bezig, Heks.’

boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel

Eerder vandaag heb ik me ook al verexcuseerd bij de engelen. En alweer was de aanleiding een scheldpartij…. ‘Nou ja,’ zeiden mijn gevederde vrienden, ‘Ons doet het niets, nada, nothing. Je hebt vooral jezelf ermee. Als je scheldt of vloekt, doe je jezelf pijn. Je fragmenteert het leven: Je plaatst jezelf in de scherven van geluk.’

boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel

Zodra ik de repetitieruimte binnenkom valt alle irritatie van me af. Een paar uur lang zwoeg ik mee door de magistrale koordelen in deze geniale passie van Johann Sebastian Bach.

Zingend rijd ik naar huis. Maar onderweg: Alweer een sukkel in een auto. Wat tref ik het toch weer! Ben ik toch weer mopperig als ik thuis kom.

boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel

Later zit ik een beetje te relaxen op de bank. De woonkamer is vol engel. Eerst heb ik het niet echt in de gaten. Dan hoor ik opeens engelentaal. Net als ik denk aan hetgeen me het meest deed schelden vandaag.

boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel

‘Heks, je kunt ook bidden. Dat is omgekeerd schelden.’ Kijk, dat spreekt me aan! ‘Je kunt hetzelfde kwijt in een gebed, als in een scheldpartij. Maar schelden is bewezen contraproductief. Als je scheldt of vloekt, doe je jezelf pijn. Het zijn destructieve klanken, die je uitstoot. Je geluk valt aan scherven.’

boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel

Nou ja, omgekeerd schelden lukt me wel. Zo bidden, het heeft wel iets…. Dramatisch en heftig misschien. Stampend op de grond, maar in een lekker ritme. Zo is de Pinkstergemeente vast aan haar praktijken geraakt: Op zondagmorgen samen keihard omgekeerd schelden!

Dat op zich heeft al een heilzame werking.

En wie weet levert het nog iets op. Wie niet waagt en iets vraagt, die niet wint als een kind.

Wie zal het zeggen?

boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel

Bond tegen vloeken wil ‘uitleggen dat de gvd-vloek eigenlijk betekent ‘God, verdoem mij’. Daarom zeggen we ook wel dat vloeken omgekeerd bidden is.

boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel boodschapper van God, Aartsengelen, Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël.,Djibriel

Dit is Jip. Een pietepeuter van een mannetje. Vandaag ontdekt hij het fenomeen spelend hondje. Een grandioos succes! Ik voorspel, dat dit gezin spoedig aan de hond gaat……..

gezin me baby kijkt naar spelende hond

Het gezin

Vanmiddag ga ik eens uitgebreid met Varkentje op stap. Hij is eraan toe. Vanmorgen heb ik hem al op een flinke wandeling in het bos getrakteerd, maar hij is nog lang niet moe. Wat wil je ook, na twee dagen beperkt laveren door glasscherven,  omgeven door optochten, kermis, fanfare’s en dronken droppies. Gisterenavond joeg hij uit frustratie achter de katten aan…..

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Kijk , Jip….’

Eerst bezoeken we mijn lieve vriendin. Zij zit in de lappenmand. Heks heeft duivenbouillon gemaakt en ingevroren. Genoeg voor drie dagen. Een beproefd recept bij algehele zwakte.

“Goh’, zegt haar man,’ Ik ga een stukje wandelen.’ Ysbrandt spitst z’n oren. En hij mag mee! Als een volleerde hondenfluisteraar loopt mijn goede vriend met m’n hondje rond de golfbaan. Als hij terugkomt roepen wij in koor: ‘En? Kreeg je nog “speciale aandacht”?’ Toen Ys nog een pup was liep deze knappe vent graag met hem over de markt te paraderen, vanwege de vertederde reactie’s van Leids vrouwelijk schoon……..

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘En nu legt ie de bal neer voor zijn baasje’

‘Ja, van een hele aardige vrouw, maar ze was wel een beetje boven mijn houdbaarheidsdatum….’ We lachen hem smakelijk uit….. Het varkentje heeft zich voorbeeldig gedragen. En nu mag hij alweer mee! Met De Vrouw! Bij het afscheid stopt mijn vriendin me een kaartje voor de opera toe. ‘Ik kan helaas niet gaan, maar geniet extra voor mij, lieve Heks….’ Dat zal ik doen, schat. Met volle teugen.

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Cool’

Aan het Joppe speel ik uitgebreid met m’n hondje. Als een gek stort hij zich op elke bal. Er komt een jong gezin aangewandeld. Pappa, mamma en kleine Jip. Compleet gebiologeerd kijkt hij naar mijn gekke hondje. Die slooft zich vreselijk uit. Springt hoog in de lucht voor elke bal. Legt em netjes voor mijn voeten. Gaat dan keurig zitten, tong op halfzeven. ‘Nog een keer’, smeken zijn ogen.

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘En daar gaat ie weer’

Jip volgt elke beweging. Hij vindt het prachtig. ‘Ik vrees, dat jullie spoedig aan de hond moeten’, meent Heks. ‘Nou, daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben’, antwoord de moeder. Ze lacht verrukt. Helemaal happy met haar prille gezin. Ook de vader is stapeldol op zijn ventje. ‘Kijk Jip. nu gaat het hondje zwemmen!’ Hij draait de kinderwagen om. Jip is helemaal in de ban van dit nieuwe fenomeen in zijn leven. Een spelend hondje. Of eigenlijk: Een jachthond aan het werk. Want voor Ysbrandt is het ‘Serious Business’ ….

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Nu gaat het hondje zwemmen, kijk maar’

Tot slot laat ik mijn varkentje nog allemaal kunstjes doen. High five, jump, rondjes draaien als een balletdanser. Bidden…. Het is een christelijke hond! Een knieval naar mijn voorouders….

gezin me baby kijkt naar spelende hond

Jip is geboeid

Jip vindt het prachtig. Kraaiend van plezier wijst hij naar Ysbrandt. Brabbelt in zijn rudimentaire babyvocabulaire. ‘Daar wordt nog een dag over “gepraat” ‘, zegt de moeder bij het afscheid. Zwaaiend vertrekken ze huiswaarts. Waar het gewone gezinsleven wacht. De dagelijkse zorg. Nu bijvoorbeeld het avondeten!

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Waar is het hondje, Jip?’, vraagt Heks

Niet veel later houdt Heks het ook voor gezien. Rustig peddelt ze naar huis door de lauwe avondlucht. Ysbrandt dravend naast de fiets. Halverwege het fietspad naar de binnenstad begint hij me te verleiden tot een wedstrijdje. Heb ik het nog in mijn benen? Na alle feestelijkheden? Vooruit dan maar Ys, omdat jij het bent. Zo fiets ik me het leplazerus in een poging hem in te halen. Maar nee hoor, dat is me nog nooit gelukt en ook nu faal ik grandioos. Genadeloos laat hij me achter zich.

Verder laat ik hem bij geen enkel spelletje winnen. Vanwege mijn positie als Alfa. Daarom houdt hij natuurlijk zo van deze minimarathons.

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Daar, domme Heks’

Een gouden dag en een snee of twee in mijn neus….. Alex Orbito op volle toeren!

Unknown-21

Vandaag weer in de file, het houdt niet op! Dus op het nippertje in Bloemendaal voor de healingsessies. Gelukkig beginnen we laat, pas om half drie ’s middags. De laatste dag is er altijd een hele ruime openingsceremonie. Dan wordt er water ingestraald met helende energie. En je kunt foto’s van geliefden neerleggen. En je sleutelbos, sierraden…..

zaland4

Als ik het terrein betreed, zie ik de moeder, waar ik het gisteren mee aan de stok kreeg. Ik wil het uitpraten met haar, kijken of we op 1 lijn kunnen komen. Ze negeert me, doet net of ze niet ziet, dat ik haar wil spreken. Uiteindelijk lukt het me contact te maken.

Het gesprek mislukt faliekant, want ze gaat vol in de aanval. Iets draait mijn maag in en dat voelt niet goed. Dus zeg ik maar, dat ik vandaag geen politieagent zal spelen. De kinderen kunnen hun gang gaan, ik gooi de handdoek in de ring…..

Unknown-23

Het resultaat is, dat deze dame zelf ingrijpt die middag, ze zit er bovenop met zoonlief. Een heel leuk manneke overigens. En de moeder is ook ok hoor, alleen dit weekend geen match met Heks. Onze chemie rommelt teveel. Ik heb echter al vaak genoeg ervaren, dat dingen heel anders zijn, als je iemand echt leert kennen. Je kunt nu eenmaal niet in iemands kop kijken. En je reageert vanuit je eigen vermoeidheid en stress soms ook niet optimaal…. En vermoeidheid speelde dit heksje wel degelijk parten gisteren……

images-110

Zo geniet ik dan toch van een heerlijke middag. Ik leg de foto van een dierbare op de tafel met water en de meest uiteenlopende voorwerpen voor de zegening. Ik weet, dat Alex deze geliefde mee zal nemen in zijn dagelijkse meditaties. Daar heeft de persoon in kwestie ook toestemming voor gegeven, ik doe dat nooit stiekem. Niet iedereen is gediend van een deus ex machina in moeilijke tijden…..

Aquarel_Kenia_landschap

Daarna richt ik de kinderhoek weer in, zet thee en koffie, draai mee bij de voorhealers: Heks is weer Ketelbinkie, zoals gewoonlijk. Ik hou van deze functie als vliegende keep. Als ik later mijn kinderspeelhoekje weer opruim, raak ik aan de praat met een vrouw, die ik al een paar keer eerder dit weekend ben tegengekomen.

We blijken enorm veel gemeen te hebben, ze is ook met stem, boventonen, Indiase zang en wat al niet meer bezig. We wisselen adressen uit. Ik mag haar Hang lenen, geen idee wat het is. Een instrument met prachtige boventonen. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt!

Er zijn meer contacten gelegd, of hernieuwd. Ook heb ik er een flink aantal nieuwe volgers bij op mijn blog! Mensen, die al jaren bij Alex komen heb ik weer even aangeraakt. En zij mij.

Voor de sessies een aanvang nemen laat Alex alle vrijwilligers verzamelen rond de behandeltafel. Hij maakt grapjes en bidt met ons. Dan komt ‘The White Lady’ door, Alex gaat in trance. 1 voor 1 knielen we bij de tafel en krijgen een zegen van deze dierbare dame. Door de kleine handen van haar Filipijnse vriend. Bij iedereen spreekt ze een aantal woorden. Door de mond van die kleine man.

13565937-land-summer-flowers-weide-of-veld-landschap-aquarel-met-de-hand-geschilderd

Ik luister goed naar wat er bij de verschillende mensen wordt gezegd. Wat is het raak!

Dan is Heks aan de beurt. Ik moet vooral zo doorgaan. ‘You make connections!’ Ja, dat is zo. Heks is een bruggenbouwer. Ik wordt bevestigd in mijn streven! Ik heb het eerder gehoord. En ik vind het een mooie bezigheid.

Aan het eind van de dag hebben we nog een hele speciale bijeenkomst. Een hele lieve medewerker van het eerste uur, broer van, zwager, oom, vader, man van…. is niet meer onder ons. We gedenken deze geweldige dierbare man en zingen hem een uitgeleide. Het is hartverscheurend, want hij wordt zo gemist. Maar ook heel mooi en puur.

Unknown-22

Ontroerd nemen we afscheid, na een enorme gezamenlijke schoonmaakactie. Wanneer komt Alex weer? Komt hij nog eens naar Holy Land, zoals hij Holland, ons kikkerlandje, noemt.

Eenmaal thuis chat ik met een vriend. Mijn hoofd is vol, mijn hart ook. We praten over van alles. Dingen dwarrelen op hun plek. Je ziel leven, daar hebben we het in feite over.

Voor de laatste keer vandaag laat ik mijn hondje uit. Ik zoek en vind mijn kat, de gewonde zwarte panter. Poets mijn tanden, kijk in de spiegel. Wat zie ik nu?

Op de wortel van mijn neus staan als een kroontje twee rode streepjes. Ingekerfd. Echte Alex-dingetjes. Maar hij is daar helemaal niet bezig geweest met zijn magische handelingen. Ook trekken de markeringen van zijn ‘operaties’ vaak snel bij. Deze zijn vuurrood en zeer aanwezig. Ik loop waarschijnlijk weken voor gek….. Wat is dit?

images-109

Dan bedenk ik me de zegen van ‘The White Lady’, mijn Godin, de Grote Moeder. Zou zij een snee of twee in mijn neus hebben gekerfd? Of ben ik gewoon tegen een deur gelopen van vermoeidheid? Dat laatste is het niet geweest, weet ik met zekerheid. Heb ik mijn neus soms ongemerkt gestoten?

Ik hou jullie op de hoogte van dit opmerkelijke merkteken. Maar nu ga ik slapen, morgen heb ik Indiase zangles, de hele dag. Met stokjes tussen mijn oogleden waarschijnlijk!

images-111

Alex Orbito in Bloemendaal! Heksjes uit alle windstreken verzamelen zich rond deze kleine toegewijde man. Een GROOT voorbeeld voor Heks. En hij heeft de Camino gelopen!!!!!

Pelgrimstocht naar Santiago de Compostella

Inspirerend!

Vannacht tegen vieren begonnen er katten over mijn hoofd te rennen. Ik joeg ze de slaapkamer uit en probeerde verder te slapen. Terwijl ik weer ging liggen schoot het door me heen, dat Alex Orbito waarschijnlijk zat te mediteren. Zoals altijd om vier uur ’s morgens. Ik doezelde weg, maar werd geprikt door een mug. Deze begon om mijn hoofd te zoemen. Opeens vatte ik het: Het healingweekend was al begonnen…… Ik bleef gewoon even wakker. Geen zorgen om slaaptekort.

Cathedral square Santiago de Compostela

Daar ooit aankomen

Terwijl ik me rustig op een zij draaide voelde ik een golf van warme energie stromen in het melkwegstelsel, dat ik vanbinnen ben. Later vandaag deelde ik die ervaring met iemand. ‘Je Kundalini werd opgewekt’, zei mijn collega heks. Mijn overtuiging is, dat onze Filipijnse vriend bij alle vrijwilligers ……, ja, wat eigenlijk?

Die kleine man zat te bidden. Zijn gebed omgaf ons allen. Sommigen hebben er misschien doorheen geslapen, maakt niet uit, ik werd er wakker van. En genoot ervan! Ik ken dergelijke verhalen ook van andere vrijwilligers….

Santiago de Compostella

Die kant op

Helemaal fris, ondanks een te korte nacht reed ik naar Bloemendaal. Ik was laat, want ik had een waslijst dingen, die mee moesten. Een luchtbed met pomp, knutselspullen voor de kinderen, ben hoofd kids dit weekend, extra hoge waxinelichtenhouders. Lady Amber wilde mee…. Vier klapstoelen en een tuinstoel….. Een ware volksverhuizing.

Santiago de Compostella

Folklore?

Eenmaal in Bloemendaal, werd ik natuurlijk eerst platgeknuffeld door een paar leden van deze familie. ‘Alex komt zo, iedereen zit al binnen.’ Snel laadde ik mijn spullen uit en richtte de kindercorner in. Toen ik weer naar buiten liep voor de laatste spullen, kwam Alex net de auto uit. Zo smaakte ik dan als eerste het genoegen om hem in mijn armen te kunnen sluiten. De laatsten zullen de eersten zijn.

Noorbeekse pelgrims haalden met snorfiets Santiago de Compostella001

Op Snorfiets!

En wat fijn ook om Marika Verheijen, trouwe metgezel in zijn healingsmissie, weer te omhelzen. Wat een heerlijke zuster is zij toch van deze heks. En al die andere hekjes in dit coven…..

De dag gaat van start. Alex houdt zijn praatje, maakt ons aan het lachen. We zingen. ‘OOOOHHHHHMMMMMM, oooohhhmmmmm, OOOOhhhMMmmm’, klinkt het uit vele kelen. Alex is bepaald niet schuw betreffende andere tradities. Hij is bevriend met mensen uit vele religies……

santiago

Soms sta je er alleen voor

Even later is iedereen aan het werk. Een deel van het team verdwijnt met onze kleine grote vriend in de healingruimte. Elke keer is het weer een beetje anders. Trok iedereen vroeger bijna alle kleren uit, vandaag gaan we aangekleed ter tafel. De tafel, waar deze genezer zijn spirituele operaties uitvoert.

In de hal is een comité van ontvangst. Er is thee en koffie. Later soep en broodjes. En vandaag bakt Heks deze zoete broodjes. En zorgt ze dat de soep niet te heet wordt gegeten…… Samen met een hele leuke dame. We hebben een klik. De hele dag door wisselen we verhalen uit. Vragen en luisteren. Wat bijzonder!

Cathedral Santiago de Compostela

Zucht

Morgen zitten we samen in team B. Dan gaan we de mensen voorhealen. Een soort voorwas, voordat Alex zijn hoofdwasprogramma erop loslaat…. Kan ik mijn oude toverkunsten weer eens uit de kast halen…..

Zo is de dag voorbijgevlogen. Aan het einde verzamelen we ons rond de tafel in de healingruimte. We zingen. Alex spreekt een gebed uit in dat heerlijke Filipijnse engels. Dan vertelt Marika over hun voettocht naar Santiago de Compostella, een droomwens van Heks. Niet van Alex, maar hij kreeg het als spirituele opdracht…. Hij mengt zich in het gesprek en vermaakt ons met allemaal wonderlijke anekdotes rondom die queeste. Zoals voeten zegenen en geen blaren krijgen bijvoorbeeld! Handig!

Ongelofelijk, dat hij dat heeft gedaan. Wat is het toch een kanjer!

pilgrims

Mijn held

‘Hoeks, Hoeks, Hoeks’, zei hij toen ik op die tafel kwam vanmiddag. Hij lachte me stralend toe. Helemaal blij me te zien. Deze man houdt zoveel van zijn medemens. En van zichzelf. En van God en The white Lady. Die twee zijn in feite hetzelfde voor hem! ‘Love yourself and love God’, zegt hij altijd. En zo is het, hij heeft het bij het rechte eind heb ik door hem geleerd.

caminomapa

Berg op berg af

Wat kan ik nog over deze man vertellen vandaag? Op de Filipijnen nam ik eens deel aan een wonderlijk ritueel. Alex opende hierbij ons hart en derde oog. Toen ik later die nacht met een vriend over het prachtige terrein dwaalde, leek alles licht te geven. Deze vriend had veel geëxperimenteerd  met drugs in zijn vroegere leven. Volgens hem leek het wel een trip. Maar dan helder en volledig bij bewustzijn. Bijna gewoon.

Ik heb mijn leven lang momenten van 1 smaak, de Boeddhistische term voor deze bewustzijnstoestand, gekend, maar dit duurde en duurde. Heel bijzonder.

En morgen weer een dag. En dan nog zondag! Joepie!

Alex en Marika

Alex en Marika

LIEVE GANESHA, OLIFANTENGOD, beschermheilige van reizigers, bidden tot….

kruising Pointer/Duitse Dog

RODDE

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vandaag kwam een hondenvriendin langs met haar viervoeter. Ondanks de druilerige kou doorkruisten we het Leidse Hout. Ysbrandt rende als een bezetene achter een balletje. Uiteindelijk was hij zo zwart als een tor. Gelukkig sprong hij in de grote vijver. Dat scheelde behoorlijk.

Rodde is een ondeugend bakbeest. Met zijn vriendelijke natuur windt hij je om zijn poot, maar tegelijkertijd is hij zo dominant als wat. Ysbrandt blijft altijd uit zijn buurt, hij kan het absoluut niet van hem winnen…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We kwamen deze Welsh Springer Spaniëlpup tegen, Sam. De vader van Ysbrandt is van dat ras, dat is goed te zien, toch? Wat een mooi alert hondje.

Het is altijd heerlijk in het bos met zulk weer als je er eenmaal bent. Ingepakt in dikke jassen, sjaals en mutsen. De hondjes maakt het niets uit, die rennen zich warm. Ik moet wel even flink moed verzamelen van tevoren. Maar het is de moeite helemaal waard. Een totale reset, temidden van bomen en hondjes….

de olifantengod

Ganesha

Van de dochter van Tanneke hoorde ik dat er een foto van het houten Ganeshbeeldje is gemaakt. Ik heb dat ooit als verjaardagscadeau gegeven. In het kader van Tannekes unieke olifantenhuishouden. Hij was de perfecte god voor haar!

Deze foto komt als achtergrond op de rouwkaart. Zoals haar dochter me schreef later: “In elk opzicht van toepassing: God van kennis en wijsheid” en beschermheilige van reizigers, waar tot gebeden wordt bij een nieuw begin of “verhuizing”.

missen

KOELKASTPOEZIE