Het leven is hard voor het hart van de wolfshond! Oedipus, brievenbus, lantarenpaal. Overal schuilt wel een verhaal. Heks heeft haar hart lief. Ze houdt van dit hart. Harten van goud bestaan echt. Je krijgt ze echter niet cadeau. Nee, het is keihard incasseren….

Zondag ga ik bij Chris langs om het restant wijn van mijn feestje terug te brengen. Ik heb het onlangs van haar cadeau gekregen. ‘Het is over van mijn feest en ik doe er niks mee,’ wimpelde ze een financiële vergoeding af. Maar nu heb ik weer van alles over.

Ik breng het dus maar weer terug. ‘Voordat ik het zelf op drink,’ wil ik grappen bij het afgeven. Maar ze is er niet. Geen hondengejoel uit de woonkamer. Haar huis is in diepe rust.

Ik stop de drank in een grote bloempot naast de voordeur en klap het transportkrat dicht. Dan frommel ik een kerstboom op een haarband door de brievenbus. Er zitten minuscule lampjes in. ‘Misschien kunnen die wijn met kerst soldaat maken,’ knipperen de lichtjes, als je de kerstboom op een bepaalde manier indrukt. Nou ja. Niet echt. Bij wijze van spreken dan.

De boom past precies door de borstelige sleuf. Een wonder!

Wat zijn brievenbussen eigenlijk oedipale objecten. Vooral als er bij wijze van clitoris een bel bovenop is gemonteerd. Ja, de wereld zit vol vruchtbaarheidssymboliek. Verwijzen de diverse fallussymbolen vaak naar oorlog en geweld, denk maar aan de obelisken, het vrouwelijk geslachtsdeel staat vanouds borg voor communicatie!

Ik draai me om. Mijn hondje is aan de beurt, we gaan lekker een rondje om het golfveld. Een grote grijze wolf rent over het plein. Als hij me ziet maakt hij rare bokkensprongen van enthousiasme. ‘Hallo,’ roep ik naar zijn baasje, ‘Zullen we een stukje samen oplopen?’

‘Ze kijkt me treurig aan. ‘Kiliam is heel erg ziek, hij kan elk moment dood neervallen….’ Verbijsterd kijk ik naar haar enorme bakbeest. Hij rent vrolijk achter VikThor aan. Het zijn oude kameraadjes. Als pup hebben ze eindeloos met elkaar gespeeld. Ze zijn precies even oud!

Mijn arme hondenvriend heeft een ernstige hartkwaal. Het is pas net ontdekt, maar als ik de verhalen hoor doet het me sterk aan de laatste weken van Ysbrandt denken. Vocht in de longen, een fladderhart…. ‘Het is waarschijnlijk aangeboren. Maar tot een maand geleden had hij nergens last van. De afgelopen zomer met al die hitte heeft hij prima doorstaan.’

We wandelen het eilandje op. Dit kleine stukje ruige natuur ingeklemd tussen schapenweitjes, poldersloten en een heus strandje aan het Joppe is uitermate favoriet bij onze viervoeters. Het rizzelt er van de fazanten, egeltjes en ander interessant ruikende vreemde vogels.

Het is zo’n landje, dat iedere avond aan zichzelf wordt teruggegeven. Onlangs raakte ik VikThor er zelfs op kwijt in de schemering. Opeens was ik in vergeten wildernis. Ver van de bewoonde wereld. Mijn hondje kon wel overal zijn. Opgegeten door een Loe. Een kruising tussen verwilderde huiskat en koe.

Heks was erg blij, toen ze haar monstertje na een kwartier zag opduiken uit het struweel. Ik gaf hem een uitbrander van jewelste, want dit soort geintjes mag hij natuurlijk niet herhalen. Maar waar zeur ik over? De brakken van Chris komen volstrekt niet terug in een vergelijkbare situatie. Ik spreek uit ervaring. We hebben wel eens 2,5 uur zitten wachten op die joelende gekken. Een kwartiertje is niks.

Behalve als je alleen op zo’n godverlaten plek bent. Dan duurt een kwartier een eeuwigheid.

‘Ze hebben op dat eilandje onlangs een hele kolonie illegalen opgepakt. Ze woonden op bootjes in het riet……’ hoor ik onlangs van een vriend. Het is inderdaad een soort niemandsland, zodra het gaat schemeren.

Vandaag lopen we bij daglicht en dan is het een verrukkelijke plek. De hondjes draven vrolijk voor ons uit. ‘Ik heb Kiliam in geen weken zo zien rennen. De medicatie doet hem toch goed.’ We genieten van onze schatjes. Het is bitterzoet. Misschien is het wel de laatste keer, dat ze zo samen lopen te dollen.

Bij het afscheid noteer ik het telefoonnummer van mijn hondenvriendin. Ik heb nog dozen met hartpillen van Ysbrandt liggen. Die dingen zijn werkelijk peperduur. Daarom heb ik ze bewaard. Waarschijnlijk zijn het precies dezelfde, die de Ierse wolfshond voorgeschreven krijgt. ‘Alleen zal de dosering anders zijn….’ Kiliam is reusachtig. Daar past mijn oude hondje drie keer in.

Aangeslagen ga ik weer naar huis. Want het is toch zo verdrietig als je je hondje verliest. ‘Gelukkig hadden we net een Galgo uit Spanje gereserveerd. Als maatje voor Kiliam. We dachten aanvankelijk dat hij gedeprimeerd was. Eenzaam. Maar het bleek dus die hartkwaal te zijn.’

Nu zijn de baasjes van deze geweldige hond blij dat er toch weer een hondje komt. Dat ze daar niet over na hoeven te denken. Het is al beslist. Ik snap het. Toen Ysbrandt de pijp uit ging zat er ook binnen een week een pup hier in huis…..

’s Avonds filosofeer ik over het hart. Over een hart van goud.

Ooit zag ik een programma over het periodiek systeem op National Geografic. In een paar uur werd de logica van dit systeem tot op het bot uitgebeend. Heks snapte het zowaar helemaal. Het was dan ook een heerlijk abstract verhaal, mijn favoriete manier om dit soort onderwerpen te benaderen.

Het gaat om verval. Hoe langzamer het verval in een element, hoe edeler het is. Een stenen hart of een hart van staal zal je niet gelukkig maken. Een instabiel hart kan niet lang liefhebben. Het vervalt tot gruis of roest. Tenzij je een roestvrijstalen exemplaar hebt weten te bemachtigen.

Ik denk over mijn eigen gouden hart. De laatste tijd schiet de berenklauw weer op in mijn innerlijk landschap. Maar een stabiel hart kan dat wel hebben. Een gouden hart gaat echt niet haten. ‘Je hebt een goed hart, Heksje. Dus vergeef allerlei gekken nu maar hun gebreken. Je hebt er net nog een preek over gehoord in de kerk….’

In de Ecclesia ging het inderdaad over het hart, compassie en vergeving. En bidden. Iets dat ik de hele dag doe tegenwoordig. Pruttelend en scheldend vaak. Achterstevoren. Maar ik hou mijn gouden hart open. En het werkt nog steeds goed. Liefde genoeg. Uit die oneindige bron. Goddank is er de Godin.

Dan komen mijn gedachten weer bij de wolfshond. Mijn grote grijze vriend. Oh, wat verdrietig. En zo onrechtvaardig. De grootst mogelijke probleemhonden met de meest hopeloos moeilijke karakters leven moeiteloos voort tot ze oud en tandeloos zijn. En deze vriendelijk reus legt het loodje.

Het leven is niet eerlijk. God straft zo willekeurig. Of is het dan toch gewoon stomme pech, ziek zijn? En kun je iemand er niet om veroordelen?

‘Niemand zegt tegen die hond, dat hij niet kwaad moet zijn, omdat dat slecht is voor zijn hart. Of dat hij die kwaal gekregen heeft door onverwerkte trauma’s. Of dat hij bewegingsangst heeft, nu hij zo weinig energie heeft…… Of dat hij niet beter wil worden……’ verzucht ik een dag later tegen mijn fysiotherapeut. Dingen waar Heks bij voortduring mee om de oren wordt geslagen.

I

 

 

 

 

 

Ter nagedachtenis aan een vrouw, die ons leerde te accepteren wat onvermijdelijk is, maar tevens te woekeren met de mogelijkheden, die je wel hebt. Een kanjer. Een fenomeen. Geen mevrouw …….., nee. Gewoon Cisca.

Vandaag is het prachtig weer. Het zonnetjes schijnt. De voorspelde storm is uitgebleven. Gelukkig maar, want vandaag stopt mijn vriendin haar geliefde in de grond. Gewoon in een dekentje gewikkeld. Op een natuurbegraafplaats ergens in het prachtige Limburg.

‘We maken er gewoon een soort schoolreisje van,’ vertrouwt ze me toe gisteren bij het vieren van het rijke leven van haar vrouw, ‘Met z’n allen in de bus!’

Tweede kerstdag ga ik naar het huis van mijn vriendin. Haar geliefde ligt boven opgebaard op bed. Haar gezicht is zo mooi en vredig. Haar kleine lijf lijkt opeens veel groter. Rustig zitten we een tijdje bij haar te klessebessen.

‘Wat moet het moeilijk voor haar geweest zijn om ook de functionaliteit in haar armen en handen te verliezen,’ zegt de gewezen fysiotherapeut van de ons ontvallen kanjer tegen mijn vriendin Ras. ‘Ach joh, daar had ze zich bij neergelegd, dat was voor haar helemaal niet zo belangrijk.’

‘Goeie hemeltje,’ denk ik bij mezelf, ‘sommige mensen maken meer stampij over een aambei, dan deze vrouw over het verlies van haar vermogen om te lopen, auto te rijden of zelfs maar zelfstandig te kunnen eten.’ Geen wonder dat zovelen door haar werden geïnspireerd!

Later die middag krijg ik een cadeautje van Ras. ‘Ik heb het besteld nadat ik jouw depriblog had gelezen.’ Ik kijk naar de elegante oorhangertjes: twee sierlijke poezenbeesten. Besteld in een ander leven om mij te troosten…..

‘Voor mijn lief had ik ook een paar oorbelletjes besteld, dikke poezen, want ze had sinds kort gaatjes in haar oren, omdat armbanden, kettingen en ringen geen optie meer waren. En ze toch sierraden wilde dragen! Ik heb ze zelf maar ingedaan.’

‘En weet je wat zo grappig is, kijk eens op het doosje: St. Justin! Ze zijn gemaakt van tin. Just tin!’ We beginnen te lachen. Grappig weer. ‘Uit Cornwall? Ik ben daar als jong meisje eens in een tinmijn geweest.’ Inderdaad. De juweeltjes komen uit die streek.

Het afscheid is indrukwekkend. Chaotisch ook en in die zin helemaal in de lijn van dit gouden koppel. Heks is diep geraakt. Deze twee hebben altijd iets van hun leven gemaakt. Ondanks beperkingen en achteruitgang. Een maand geleden waren ze nog samen in de bergen in Spanje! Fantastisch!

Ik zie allemaal prachtige foto’s van een vervuld leven. Bijna achtentwintig jaar lief en leed gedeeld. Wat een mooie meiden! Piepjong ooit samen begonnen. En nu dit afscheid. Zo gemeen van het leven!

Het leven is niet eerlijk. Er zijn mensen met zoveel op hun bordje, dat er geen doorkomen aan is. Anderen flierefluiten zorgeloos en kerngezond lekker in de rondte en hebben vaak nog commentaar op eerstgenoemden op de koop toe!

Heks denkt aan haar eigen verbroken relatie. Hoe we zelfs de eerste minuscule probleempjes nog niet hebben kunnen uitpraten. Hoe we niet samen zij aan zij tegen de moeilijkheden van het leven streden maar tegen elkaar……

Vrede

Vandaag is een mooie zonnige dag. Bijna de laatste dag van 2015. Ik denk aan alle mensen, die gevoelige verliezen hebben geleden dit jaar. Mijn hart gaat naar hen uit. Morgen ga ik met de heksen mediteren, de jaarlijkse Wereldvredesmeditatie bij Maan.

Laten we er toch vooral iets goeds van maken met zijn allen. Heks gaat ook weer haar gloeiende best doen komend jaar. Niet met water naar de zee dragen of dweilen met de kraan open. Dat kunstje ken ik al. Maar gewoon: Van al mijn partners houden. Om een ander geven. Een klein beetje bijdragen.

depositphotos_21394315-Drawing-of-two-women-holding-hands

Ga jij voor je geluk of voor je gelijk?