Buitenbeentje in haar eentje kijkt TV naar buitenbeentjes en apartelingen. Mijn hart gaat zingen van al die alternatieven voor meer van hetzelfde. Mensen zijn een plaag, maar niet vandaag. Vandaag zie ik allemaal leuke lieverds. Heerlijk. Goddank.

Op de televisie wordt een haan geslacht. Als je eieren wilt eten, moet je ook hanen slachten. Zo is het ook nog eens een keertje in de wereld van de idealisten in het programma van Ryanne van Dorst ‘Het Alternatief’. Niks melige veganisten, nee. Vandaag niet.

Heks volgt al weken deze verfrissende serie. Ik ben nu eenmaal dol op Ryanne. Ik kijk graag naar haar onnavolgbare gestoethaspel. Heerlijk.

Al weken trekt ze op met de ene na de andere alternatieveling. Mensen, die van alles zien vliegen bijvoorbeeld. Ik maak er geen grapjes over, want ik heb mijn portie UFO’s al op jonge leeftijd verstouwd. En het idee, dat we de enigen zijn in het universum? Dat vind ik pas absurd.

Ook de dame, die niet meer eet, verbaast me niet. Stiekem ben ik een beetje jaloers op haar eindeloze gevast. Heks heeft ook de nodige vastenkuren achter haar kiezen. Ik heb wel eens in één jaar tien van die kuren gedaan. Het jaar na mijn laatste operatie.

Tien keer tien dagen helemaal niks eten. Een weekje afbouwen en een weekje opbouwen. Tel maar uit: Ik leefde dat jaar ook min of meer op prana.

Het heerlijke lege gevoel, ik herinner het me. De euforie, hihihi, die ontstaat in dat lege lijf. Zalig. Alleen houd ik erg van koken. En van vrienden uitnodigen en hen lekker verwennen. Iets, dat door de Covid al een eeuwigheid geleden is intussen, natuurlijk…..

Ik kan eigenlijk best een tijdje op prana gaan teren. Er komt toch niemand bij me eten voorlopig. Scheelt ook boodschappen halen.

Niet eten is heerlijk, maar wel eten ook. We eten over het algemeen echter veel te veel. Dat is een waarheid als een koe, kijk maar naar al die dikke buiken en billen in de wandelgangen. Doodsbang voor het lege gevoel proppen we ons vol met tussendoortjes.

We worden doodgegooid met tussendoortjes. Alle reclames gaan over dat verschrikkelijke moment, dat je even een leeg gevoel ervaart in je bast. Waar je dan onmiddellijk vanaf moet. Middels zo’n vervloekt tussendoortje. Kindergebitten massaal naar de Filistijnen door de tussendoortjes. Geruïneerd door al die zure suikermomenten.

Heks wil zich leeg voelen. Elke dag minstens een paar uur een lekker leeg maagdarmstelsel, zodat het bloed weer naar mijn kop stroomt. Je moet het jezelf gewoon gunnen.

‘Je hebt anorexia,’ zeurde een vroegere vriendin met enige regelmaat, als ik weer eens een vastenkuurtje deed. Ik deed die kuren, omdat het de enige remedie was tegen ME. Het was het enige, dat hielp. Zodra ik ophield met eten knapte ik gigantisch op. Helaas begon met het opnieuw gaan eten de ellende ook weer. Elke keer weer.

De vriendin at elke avond na haar warme maaltijd een heel bruin brood op. Elk sneetje royaal besmeerd met smeuïge roomboter en belegd een flinke plak volvette kaas. Sneetje na sneetje schoof ze genietend naar binnen. Ze was bepaald niet anorectisch. De kilo’s vlogen als wilde ganzen haar heupen en dijen op.

Het is niet algemeen bekend, maar brood is heel erg verslavend. Zij is niet de enige met dit eetpatroon.

Woedend was ze op Heks. ‘Zit je weer lekker slank te zijn?’ beet ze me eens toe na bijzonder vraatzuchtige feestdagen. Ik belde op om haar een gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik kon haar dramatisch uitgedijde lichaam natuurlijk niet zien door de telefoon. Haar beeldschone voluptueuze lijf.

Dat mijn eindeloze gevast voornamelijk gezondheidsredenen had ontging haar overigens volkomen.

De man van de vriendin hielp ook niet mee. Zelf bepaald niet de slankste, dikke bolle kop, gereedschap onder een indrukwekkend afdak, liep hij tegen mijn vroegere vriendin te mekkeren over haar overgewicht. Waarbij hij bij voorkeur haar superslanke vriendin weinig subtiel onder haar aandacht bracht. Fijne vent!

Ryanne is vandaag op bezoek in een leefgemeenschap en daarnaast gaat ze een erotisch vrouwenweekend doen. De vrouwen leren nee zeggen. Heel nuttig voor ons vrouwen en niet alleen als het om erotiek gaat.

Nee zeggen. Ik heb het ook nooit geleerd. Ik ben gedrild in alles en iedereen het altijd naar de zin maken. In het me in duizend bochten wringen om de ander te plezieren. Ik heb nee zeggen pas onlangs ontdekt.

‘NEE!’

Heks is altijd een apart gebakkie geweest. Je ziet het niet direct aan me, ik kan er vrij normaal uit zien. Maar ik ben echt een buitenbeentje. Vraag maar aan mijn clan. Heks is in dat bolwerk Gekke Henkie. Al sinds jaar en dag. Ik ben zo gek, dat er anderen uit mijn naam belangrijke papieren tekenen. Knettergek!

.

Ik kan volgens hen niet tot tien tellen. Ik kan dan ook niet met geld om gaan. ‘Wat zou jij overigens met geld moeten?’ heeft er ook wel eens eentje aan me gevraagd. Iemand met handen als harken. Grote hebberige inhalige harken.

Die persoon kan heel goed met geld omgaan. Vindt die persoon zelf. Het over de balk smijten bijvoorbeeld. Of speculeren met onroerend goed en daar tonnen op kwijtraken. Ja, die weet er wel raad mee.

Gekke Henkie kijkt naar Ryanne van Dorst. Een geweldig leuk buitenbeetje. Ik vind haar zo geinig. Sexy ook. Echt een lekker ding.

Eenzaamheid grijpt me bij de kladden. Vouwt zich in een wurggreep om mijn kwetsbare keel. Opent visioenen van vallen en onderkoelen. Ten onder gaan zonder vangnet. Een cel buiten een lichaam kan niet overleven. Een outcast. Een verstotene.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Heks is eenzaam. Hele dagen en vooral nachten sla ik in mijn uppie stuk. Met een lam pijnlijk lijf. Na de euforie van een kleine maand in Plumvillage ben ik weer helemaal terug bij af. Helemaal?

Het lijkt er op. Maar het is niet zo. Ik ben intussen lid van de Blauwe Knoop en ik ben opnieuw toegetreden tot de Leidse Sangha. Helaas merk ik totaal geen verschil met mijn leventje voor deze heugelijke feiten.

Nog steeds sta ik ’s morgens op met een zware kater. En de Sangha is met enige regelmaat geen haalbare kaart. Ben ik de hele dag bezig om genoeg energie over te houden om er heen te gaan en lig ik evenzogoed helemaal om voordat ik de deur uit ben.

Of ik ga wel, maar kan het nauwelijks volhouden om op de grond te zitten. Of op een stoel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het koor is ook weer begonnen. Die avonden bijwonen lukt me iets beter, omdat we halverwege een pauze hebben. Tevens leidt het samen zingen enorm af van mijn pijnlichaam. Door het zingen gaat mijn cortisolniveau omhoog, waardoor ik me veel beter ga voelen. Ik ga er doorgaans vloekend naar toe, maar op de terugweg zit ik altijd luidkeels te zingen!

Zing een lied
Laat de buren maar lullen, jouw opera in de douche is absoluut de moeite waard. Een studie, gepubliceerd in het Journal of Behavioral Medicine laat zien dat door hardop zingen je cortisolniveau (cortisol is een hormoon dat stress veroorzaakt) daalt en dat de productie van oxytocin omhoog gaat, dat er voor zorgt dat je relaxt.

Op het koor ben ik eventjes niet ziek. Althans, ik ben er niet mee bezig. Ik vermijd dan wel het inzingen met alle gymnastiekoefeningen. Tevens zit ik de gehele avond op mijn stoel vastgeplakt, waar anderen zich uitputten in opstaan en weer gaan zitten……

Donderdagavond wil ik naar de Sangha. Ik red het maar net om ook daadwerkelijk te gaan. VikThor krijgt een miezerige uitlaatronde. De arme schat. Even voor achten schuif ik het kapelletje van Verbum Dei binnen. Ik giet een kop thee naar binnen, wissel drie woorden met de anderen. Dan klinkt de bel. We gaan beginnen.

Tijdens het mediteren zwabberen mijn gedachten alle kanten op. Sombere zware gedachten. Over hoe alleen ik me voel. Hoe ik de pest heb gekregen aan bepaalde dierbaren. Ja, ik weet het: Het klinkt tegenstrijdig.

En dat is het ook. Het lukt me niet meer om liefde te genereren tot in het oneindige, terwijl ik tegelijkertijd in de bek gescheten word door dezelfde mensen, die ik tracht lief te hebben. Waarom doe ik zoveel moeite? En slaat het ergens op? Denken aan degenen die me kwellen genereert op dit moment alleen maar woede.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

En wanhoop.

Ik zie mezelf van een flat springen met mijn hoofd naar beneden. Of voor een trein. Dingen, die ik nooit ga doen. Maar mijn voorstellingsvermogen trekt zich daar niets van aan.  ‘In de sneeuw zitten en langzaam onderkoeld raken,’ tipt mijn kikkergeest me opeens. Dat klinkt best aantrekkelijk voor dit Elfstedenlid. Beter nog dan naar Engeland zwemmen.

Het zorgt voor een zachte dood. Je dooft als het ware uit. En je schijnt prachtige visioenen te krijgen op de valreep.

Ons klimaat is daar echter niet naar. Dus ik zal het moeten volhouden. Ook al zit ik veel te veel alleen. Voel ik me ontzettend eenzaam. Heeft bijna geen hond in de gaten hoe de zaken er voor staan in mijn lullige leventje.

Na het mediteren bekijken we een video. Sister Gina houdt een heel verhaal over ‘right livelihood’, maar ik kan me er niet op concentreren. Ze tekent schema’s op een bord. Verbind het ene begrip met het andere. Right thinking, right action, right dit, right dat…….

Heks voelt zich hondsberoerd. Haar schouders hangen uit de kom, dus zitten is een crime. Tijdens de loopmeditatie ben ik niet vooruit te branden en ook de video pakt me niet. Dikke machteloze tranen prikken achter mijn ogen.

Tijdens het dharma-delen over de video neem ik uiteindelijk het woord. Ik vertel over mijn ziekte. Over de eenzaamheid. Hoe ik op zie tegen de winter. Met de korte dagen, de rondwarende virussen, het opgesloten zijn in mijn huis. In mijn lijf.

Over mijn disfunctionele familie. Over hoe mijn demente moeder me niet meer wil zien. Alsof ik iets verkeerd heb gedaan! De omgekeerde wereld! Het intense verdriet hierover…..

Ik weet ook niet waarom ik erover praat. Het lost niks op. ‘Ik ben een paar keer niet geweest en dat heeft een reden….’ begin ik haspelend.

Bij het afscheid pakt iemand me even beet. Een ander maakt een praatje. Een derde zegt iets liefs. Ik krijg een fijne mail van weer iemand anders. Mijn delen lost misschien niks op, maar ik word wel gezien. En dat is al heel wat.

Op weg naar huis druppen tranen langs mijn wangen. Ik huil en huil. De bevroren vijver in mijn borstkas ontdooit.  De sluizen gaan helemaal open. En ook de dagen erna blijf ik maar janken. Wat een verdriet.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Verdriet over een verloren leven. Een leven, dat spaak is gelopen. Zonder dat iemand het in de gaten heeft.

‘Jij bent mijn meest getalenteerde kind, maar je doet er helemaal niets mee,’ zei mijn moeder altijd, toen ze nog goed bij de pinken was. Ik had toen al jaren ME. Om me op bizarre wijze een hart onder de riem te steken? Om me nog eens extra onderuit te halen? Wat ze er ook mee voor ogen had, het getuigt niet bepaald van begrip voor mijn conditie..

‘We hebben allemaal wel eens wat,’ roept een zus van me altijd, zodra dit onderwerp ter sprake komt. Ik vermijd dit gespreksonderwerp dus maar met haar. Een andere zus zong me een paar jaar geleden vrolijk toe samen met haar dochter, tijdens een weekend uit met de familie.

Heks moest alle zeilen bijzetten om überhaupt acte de présence te geven tijdens dat uitje. Maanden erna was ik nog totaal van slag door de enorme inspanning. Maar wat zongen zij voor mij? Een liedje van Brigitte Kaandorp! ‘Ik heb een heel zwaar leven, heel zwaar. Ik heb een heel zwaar leven, echt waar. Moeilijk, moeilijk, moeilijk…..’

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Ik haat dat lied natuurlijk. En die Kaandorp vind ik ook helemaal niks. Dat begrijp je ook wel.

Moeder en dochter zongen samen het hele lied uit. En nog eens. Bij wijze van toegift. Gierend van de lach. Deze twee gelovige christenvrouwen. Is uitlachen soms een vorm van empathie? Hoe moet ik dit interpreteren?

Ik krijg dus al jaren de raarste dingen naar mijn kop, zodra het over mijn ziek zijn gaat. ‘Je wilt gewoonweg niet beter worden,’ bijvoorbeeld. Huh? Ja echt.

Ook zijn er mensen, die van geen geklaag willen horen. Zo lang Heks positieve praatjes produceert is het goed. Maar als ik probeer te delen, wat er echt in me leeft zijn de rapen gaar. Dat mag ik niet voelen. Ik moet sterk zijn. En blij met een dooie mus.

En als ik dat niet voor elkaar krijg lig ik er uit. Zie ik iemand een hele tijd niet. Tot het me weer lukt om lekker positief te doen. Of tot zo iemand me ergens voor nodig heeft. Om lekker positief te doen bijvoorbeeld………

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Het komt ook voor, dat zo’n persoon tegen mij aan gaat klagen. Zijn ze opeens zelf ziek, zwak of misselijk. Zitten ze opeens zelf thuis achter de geraniums te koekeloeren. Rekenen ze op mijn begrip. For the time being, want zodra ze zijn herstelt is het weer uit met de pret.

Het is dan ook een verademing om vanavond op de Sangha mijn hortende verhaal te doen. Hierna kan ik niets meer zeggen. Laat staan iemand aankijken. Gek genoeg schaam ik me ook een beetje. En ik ben bang, dat mensen me allemaal tips gaan geven. Of met oplossingen aan zullen komen. Of de boel gaan relativeren…….

Niets van dit al. Er wordt gewoon geluisterd.

Het effect is dramatisch. Al op weg naar huis voel ik hoe ik weer zacht word vanbinnen. Hoe de verbinding met de Sangha me ontdooit. Je kunt niet zonder anderen……

En ook al huil ik de dagen erna de ogen uit mijn hoofd, toch heb ik het gevoel op de goede weg te zitten. Ik wil ergens bijhoren. Ik wil niet altijd alleen zijn. Heks heeft mensen nodig, die echt van haar houden. Niet alleen als het hen uitkomt. En ook niet alleen als Heks positieve praat uitslaat…..

Want ik heb een heel zwaar leven. En het is moeilijk. Veel moeilijker dan de gemiddelde mens zich kan voorstellen.

Kun jij je voorstellen, dat je ELKE dag doodziek opstaat? En dat al dertig jaar lang? En dat je maar een fractie van de energie te besteden hebt van wat je nu te besteden hebt? Maar dat je wel ALLES met die energie moet doen?

Altijd pijn. Altijd van slag. Altijd griep. Altijd je lijf op tilt. Altijd doodmoe……..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

ME is een ernstige multi systeem ziekte, waarvan niemand nog weet hoe het ontstaat. Laat staan dat er een geneesmiddel is. Omdat de patiënten louter overlijden door zelfdoding word er weinig onderzoek naar gedaan. Kortom: Je gaat er niet dood aan. Je verandert in een levend lijk!

Het is een godswonder, dat ik nog altijd een hart vol liefde heb. Dat er zo weinig voor nodig is om weer liefde te voelen voor mijn medemensen. Zelfs als ze me pijn doen.

Want houden van heeft niks te maken met hoe mensen zich naar jou toe gedragen.

Houden van is een vermogen van het hart. En als je hart liefheeft, maakt het object van die liefde niet meer uit. Zelfs al zingen ze nare liedjes voor je. Of geven ze je louter dooddoeners cadeau…… Een functionerend hart weet er wel raad mee.

‘Om te functioneren heeft mijn hart jullie nodig. Draag me in jullie hart, asjeblieft..’ stamel ik tegen de Sangha. Ik kan het niet alleen. In mijn eentje verander ik in een bitter boos wijf, die van flats wil springen. En daar wordt niemand beter van.

©Toverheks.com

©Toverheks.com