Toktoktok, pikorde in het kippenhok! Haantje de voorste is een dikke scharrelkip. Heks wordt eerst erg boos en daarna lekker sip. Vakantie is om uit te rusten, maar ik raak in een dip. Toch doe ik het maar weer. Op vakantie gaan…… Ook al doet het zeer.

Wat niet weet, wat niet deert. Jong geleerd is oud gedaan. Oost west, thuis best. Het zijn niet altijd koks, die lange messen dragen.

Heks is toch zo assertief aan het worden de laatste tijd. Heb ik mijn leven lang vloermat gespeeld voor manipulatieve bazige types, tegenwoordig sta ik mijn mannetje! Al ben ik nog steeds een vrouwtje. Met alle nadelige gevolgen van dien.

Met enige regelmaat proberen mensen nog steeds lekker over me heen te walsen. Of iemand neemt me op de korrel. Te grazen. Met name op gewicht gefrustreerde dames werkt Heks nogal eens als een rode lap op een stier. Ze kunnen me vaak niet uitstaan met mijn slanke lendenen. Het liefst plakten ze persoonlijk een klont vet op mijn kont.

Of een homp lillend vlees op mijn bovenbenen. ‘Zit je weer lekker slank te zijn?’ schreeuwde zo’n exemplaar een keertje woest door de telefoon. Ik belde begin januari nietsvermoedend op om haar gelukkig nieuwjaar te wensen. Bleek ze tijdens de feestdagen in gewicht te zijn verdubbeld.

Elk woord uit mijn mond was tegen het inmiddels gigantische verkeerde been!

Begrijp me goed, ik heb niets tegen welk gewicht dan ook. Putten in massieve bovenbenen vind ik uiterst charmant. Een rondborstige ode aan de Grote Moeder kan ik zeer waarderen. Wasbordjes zijn niet voor wijven of watjes. Niets mooier dan een vrouwelijke ronde zachte buik, vooral een zwangere buik. En een echte vrouwenkont is gewoonweg rond.

En begrijp ook goed, dat ik nooit aan de lijn doe, maar wel chronisch op dieet ben. Al meer dan dertig jaar lang. Eiwitverrijkt, koolhydratenbeperkt. Ook zijn suikers (ook fruit grotendeels), lactose, schimmelachtig voedsel, gluten en soja al jaren uit mijn voedselpakket geschrapt.

Voor mij geen zakken chips en kratten cola. Geen eindeloze vage tussendoortjes. Traktaties sla ik doorgaans noodgedwongen af. Op het koor is het bijna iedere week raak wat dat betreft. Zo blijf je wel slank.

Tijdens mijn vakantie krijg ik weer met zo’n gefrustreerde matrasachtige theemuts te maken. Ik sta achter haar in de rij voor de receptie bij aankomst. Het duurt en duurt. Heks kan niet lang staan, dus ik vraag haar om mijn plekje bezet te houden. Het boeit haar niet echt. Ik krijg nauwelijks respons.

Wel kijkt ze afkeurend naar mijn flitsende outfit. Dat mens met die hoed en cowboylaarzen, wat denkt ze wel niet?

Uiteindelijk duurt het allemaal zo lang, dat ik besluit eerst mijn tent op te gaan zetten. Voordat de door buienradar beloofde regenbuien losbarsten. Ik rijd met mijn auto richting veld, als een grote geitensok met baard me voor de wielen springt. ‘Wat gaat u doen?’ vraagt het snotjong streng.

Ik leg mijn benarde situatie uit. Mijn beperkingen. Vriendelijk! Ik mag evenzogoed niet het veld op met mijn auto. Je ziet het nu eenmaal niet aan Heks, dat ze hoegenaamd niets kan. ‘U pakt maar een kruiwagen.’

Zo loopt Heks met ME, whiplash, fibromyalgie, RSI, schouders uit de kom en dodelijk vermoeid met een kruiwagen over het terrein. Vloekend en scheldend. Echt! Na twee van die tochtjes ben ik kapot. Als ik weer bij mijn auto kom word ik bijna van de sokken gereden door het vrouwelijke matras.

Zij en haar vriendin mogen gewoon het veld op met hun auto. Ze mankeren niks. Behalve vergaande luiheid dan. Nijdig richt ik me tot de geitensok met baard. Hoe het kan, dat zij wel verder mogen rijden met hun dikke konten opgepropt in die enorme loodzware auto? Dat zij gezond zijn en ik niet. Ik laat mijn ingetapete schouders zien. ‘Ja, ik geloof u wel,’ lult de lul ongeïnteresseerd, Maar het terrein met auto betreden mag ik niet.

Het valse matras staat hard te lachen, als ze me zo bezig ziet. Heerlijk vind ze het om haar rivale in de penarie te zien. ‘Misschien zou je het wel mogen als je het wat vriendelijker vraagt,’ teemt ze gemelijk. Wat een mispunt. Ik neem een voorbeeld aan mijn hond VikThor en ga de rest van de week met een boog om het serpent heen.

Dat valt nog niet mee. De eerste dag zit het mokkel naast me op een computer te werken. De laatste dag pikt ze mijn vakantievriendje van me af om mee samen te werken. Ze heeft blijkbaar in de gaten gekregen, dat ik veel met die jongeman op trek. Hem negeer ik dan verder ook maar. Niks wil ik meer met dergelijke dames te maken hebben.

‘Je bent zo’n knappe, sterke powervrouw,’ zeggen zulke serpenten vaak in mijn gezicht. Om vervolgens pardoes een mes in mijn rug te steken.

Begrijp me goed, leuke dames zeggen dat ook wel eens tegen me. Ter goeder trouw en goed bedoeld. Toch zijn dergelijke complimenten nogal eens red flag is mijn ervaring.

Tegenwoordig maak ik van dit soort dingen geen mooi verhaal meer. Noch probeer ik bij de gewraakte dames in het gevlei te komen. Ik lig niet meer bij voortduring op mijn rug, noch beoefen ik langer de rol van vloermat. De tijd, dat ik me liet doen door zulk soort hele domme vrouwen is echt voorbij.

De start van mijn vakantie wordt dus grondig verpest door zo’n mega muts. Door al dat gesjouw sta ik uiteindelijk mijn tent in de gietende regen op te zetten. Een stok breekt doormidden als een aardige dame me spontaan komt helpen. Niet gehinderd door verstand van zaken. Van de wal in de sloot dus. Maar niet met opzet.

‘Laat me maar met rust. Ik ben helemaal over de zeik van vermoeidheid en stress. Eigenlijk is kamperen zwaar boven mijn pet. En nu gaat alles ook nog mis. Ik moet eerst weer rustig worden,’ ik stuur de helpende hand weg. Erg handig is die hand toch al niet. En ik heb intussen een erg kort lontje gekregen. Ik moet volstrekt prikkelarm de rest van de klus klaren………

Later trek ik langzaam bij. Na een gloeiendhete douche. Als ik volgepompt met pijnstillers misselijk van moeheid in een klapstoel in de voortent hang. Het avondprogramma sla ik over. Maar ik ben er. Ik heb de reis en het gesjouw overleefd. Ik zit in mijn tent. Ik heb al een vijand gemaakt. De vakantie is begonnen.

 

 

 

Tegenslag mag. Maar niet elke dag. Het heeft ook positieve kanten: Het leven is uiteindelijk toch 1 groot avontuur. Vraag maar aan Harlekijntje…..

  
Tegenslag heeft ook zo zijn positieve kanten. Als alles van een leien dakje loopt maak je beduidend minder mee. Vorige week ben ik compleet opgetuigd op weg naar een ravissant feestje, als de demper van mijn uitlaat de geest geeft. Klonkklonkklonk hoor ik, net wanneer ik de snelweg verlaten heb. Op zich al een godswonder, dat het ding gewacht heeft met eraf vallen totdat de kust veilig was. Een ongeluk zit in een klein hoekje en ik heb niet graag de dood van een motorrijder op mijn geweten om maar iets te noemen…..

Een knetterend lawaai begeleidt dit voorval. Heks zet de auto aan de kant. Ik ga de ANWB maar bellen. Op vijf minuten rijden van mijn feestje anderhalf uur wachten is natuurlijk balen. Achter me stopt een auto. Een knappe kerel stapt uit. ‘Je uitlaat ligt eraf. Althans, je demper. Je gaat zeker de ANWB bellen?’ 

‘Niet doen! Zit je anderhalf uur te wachten en dan trekken ze die demper eraf en zeggen rijdt maar naar de garage…. Of naar huis. Ik ben monteur, ik kan het ook eventjes voor je doen. Kun je gewoon lekker naar je feestje.’ Hij lacht me vriendelijk toe. Vervolgens trekt hij die vermaledijde demper eraf en ik vervolg knetterend mijn weg. ’s Avonds rijd ik in een oorverdovende herrie naar huis. Het feestje is leuk. ‘Ik had die jongen mee moeten vragen als bedankje,’ bedenk ik me later, ‘was vast heel gezellig geweest.’

  
Met een gereanimeerde auto rijd ik gisteren het land uit. Heks gaat een kleine maand in retraite in Plumvillage. De laatste weken stonden in het teken van regelen, regelen, regelen. En nu is alles geregeld. Er wordt op mijn huis en op mijn dierentuin gepast. Varkentje is onder de pannen. Het avontuur lokt.
Het lokt nogal hard blijkt. Als ik uitgekacheld van de voorbereidingen de stad uit rijd kan ik nog niet vermoeden wat er allemaal boven mijn hoofd hangt.


Het eerste gedeelte van de reis verloopt voorspoedig. Wel traag, want ik kruip als een slak om Rotterdam en Antwerpen heen. Het is druk op de weg. In Noord Frankrijk kan ik eindelijk een beetje vaart maken. Bij Parijs geef ik mijn TomTom de opdracht om de Boulevard Periferique te vermijden. En daar begint de ellende. De vervangende route is afgesloten. Ik rijdt een paar uur van hot naar haar door deze metropool. Overal staan borden dat ik er niet door kan. ‘Wat een waanzin om op zoveel plekken aan de weg te werken ,’ denk ik bij mezelf. Die domme Fransen ook. 

Uiteindelijk lukt het me om de stad aan de goede kant te verlaten. Op zich best een pretatie, want later blijkt er een noodtoestand te zijn afgekondigd….. Het is vreselijk weer. De regen komt met bakken van de hemel…

Ik kom op een louche Route Nationale terecht vol kuilen en met nauwelijks zichtbare markering. De weg draait , stijgt en daalt en ik heb maar een paar meter zicht. Ik ga een hotel zoeken, besluit ik. Ik stop bij een verlaten benzinestation en ga aan de slag met mijn booking.com app. Om te ontdekken dat niets werkt. Ik krijg internet niet aan de praat. 
  
Als ik doorrijd  kom ik toch op de péage. Mooi zo. Ik geef gas en hoop ergens onderweg een stom goedkoop hotel tegen te komen. Plotseling is de weg afgesloten. Voor ik het weet ben ik noodgedwongen op weg naar Nantes! Ik wil niet naar Bretagne. Bij de eerste beste afslag ga ik van de weg af. Ik beland in een soort vrachtwagendorp. Allemaal kolossen staan te wachten. Waarop?

Nadat ik driehonderd rondjes rondom een rotonde heb gereden ontdek ik een gewone parkeerplaats. Ik kan geen kant op. Het is beestachtig weer. Ik besluit hier dan maar te overnachten. Ik mis mijn hondje. Met hem erbij voel ik me gewoon een stuk veiliger. Maar goed. Ik hang gele dekens voor de ramen. Een zonnescherm sluit de voorruit af voor nieuwsgierige blikken. Ik wikkel me in een paar dekens, zoek mijn kussen op, neem een oogbadje. Ja echt. Je moet toch wat bij wijze van sanitair ritueel. Met moeite sukkel ik in een soort halfslaap

Soms staan er mensen een tijdje naast me te telefoneren en te schreeuwen. Ik ben niet de enige die is gestrand. Maar het grootste deel van de nacht is de plek godverlaten. Om een uurtje of zes houd ik het voor gezien. Ik ga weer rijden. Ik moet eerst maar eens ontdekken hoe ik in godsnaam in Orléans kom.
Via de Route Nationale kom ik een aardig end, maar opeens staat alles vast. Echt muurvast. Na een uur is er nog geen enkele beweging waarneembaar. Intussen heb ik vernomen dat ik in een natuurramp ben beland. Half Frankrijk staat onder water. Het is een wonder, dat ik het zo’n end geschopt heb met mijn kuikentje.

  
Ik ontsnap uit de file en besluit op de bonnefooi op zoek te gaan naar iets groters dan een boerengat. Dat valt nog niet mee. Veel wegen zijn afgesloten. Toch vind ik een klein stadje met een kroeg en een bakker. De bakkersvrouw is zeer kordaat. ‘Madame heeft in haar auto geslapen,’ roept ze naar haar man, ‘waar is dat adres van die gite?’ Ze belt met een boer uit de omgeving, die kamers verhuurt. Er is nog iets vrij. ‘En leg jij haar eens even uit hoe ze er moet komen,’ commandeert ze haar echtgenoot.


Intussen legt ze verrukkelijk aardbeientaartjes in de vitrine, door manlief zelf gebakken. Wat jammer dat Heks het niet mag eten. Het water loopt me in de mond. Een kopje koffie zou ook erg welkom zijn. En ergens een plasje doen…….


Even later ben ik weer op weg. Ik heb hier niets aan mijn TomTom. De straat kent ie niet. De bakker heeft echter een geweldige kaart getekent. Een kwartiertje later heb ik het adres gevonden. Ik wordd allerhartelijkst verwelkomt door de boer. Zijn vrouw zit vast in Orléans. Een vriend komt ook logeren , want zijn huis is ondergelopen. 

‘Wil je een lekker ontbijtje?’ De man zet koffie, schenk jus d’orange in, zet jam op tafel en yoghurt. Heks eet wat van haar eigen smerige glutenvrije brood met de zalige eigengemaakte confiture. Intussen klets de boer honderduit. Het is een knappe en charmante kerel. Hij is hier geboren en getogen op deze prachtige boerderij.


Niet veel later lig ik in een warm bad. Ik slaap de gehele verdere dag, afgewisseld met het lezen in Harlekijntje. De avond voor vertrek kreeg ik de complete serie cadeau van Kras. We blijken allebie als kind idolaat te zijn geweest van deze boeken geschreven door Josephine Sieb. ‘Harlekijntje is een heerlijke ADHDer,’ volgens mijn vriendin. 


Morgen ga ik weer op pad. De vrouw van de boer weet een goeie sluiproute, die nog open is. Ze is er net via teruggekeerd op de boerdeij. Vanaf Orléans schijnt de péage weer operationeel te zijn. Op hoop van zegen dan maar. Als het morgen niet lukt, rijd ik door naar Spanje……..

  
 

Voedingsindustrie over de knie. Het gore lef van de moleculaire topchef. Veel mensen worden steenrijk door het leveren van een maatschappelijke wanprestatie. Wat Heks betreft: Additieven uit de gratie!

Vanmorgen kijk ik in mijn mailbox. Allerlei onzinberichten passeren de revue. Er is heel veel gebeurd op Facebook. En wil ik niet nog meer mensen volgen op Twitter? Bijvoorbeeld die en die of Huppeldepup zus of zo. Er volgt een hele rij……

Mijn oog valt op een Tweet over gesjoemel in de keuken door top chefs. Ik klik iets aan en kom terecht bij een artikel getiteld ‘De alchemisten van de haute cuisine’  door Marcel van Silfhout. Onbevangen begin ik te lezen.

Ik heb die hele hype rondom de innovatieve moleculaire keuken niet gevolgd. Het begrip voedseltechnologie staat me tegen. Ik krijg er sinds jaar en dag braakneigingen van. Het gemiddelde gekloot van omhooggevallen mislukte scheikundigen aan ons dagelijks brood vind ik crimineel. Het is ingegeven door louter winstbejag van grote fabrikanten en heeft nergens het belang van de consumenten in het vaandel.

Dat die er ziek van worden is geen enkel probleem. De voedingsindustrie gooit het al jaren op een louche akkoordje met de farmaceutische industrie. Laatstgenoemden kunnen alle door additieven veroorzaakte bijkomende schade dan weer pappen en nathouden met hun medicatie. Liever niet genezen, want dan valt er niets meer te verdienen.

 

Er wordt bijvoorbeeld goud geld verdiend aan allerlei vormen van diabetes. Een vrouw die ik ken werkte ooit in die branche. haar bedrijf ontwikkelde allebei producten voor deze ernstig zieke patiënten. Als er weer een paar honderdduizend diabetici bij waren gekomen gaven ze een feestje. Met champagne en al.

Nu koken dus ook grote chefs met al die smerige stofjes uit de voedingsindustrie. Supermarkten en prefab-food vermijden is niet meer genoeg. Ook in de duurdere restaurants ben je je leven niet meer zeker!

Heks staat er eigenlijk helemaal niet van te kijken. Al jaren ben ik verbijsterd over wat er allemaal mag op het gebied van voeding. De meest afgrijselijke toevoegingen zijn toegestaan. Al het leven wordt er uitgestraald en -gehaald. Vaak als het nog op vier poten in de wei loopt als het dat geluk al heeft. Of op een vergiftigd veld staat….

Nederland is binnen de EU wel ongeveer het ergste land op dit gebied. Onze zuinige volksaard maakt dat we grif mee gaan met deze dwaling in de vaart der volkeren. We nemen zelfs een echte koppositie in. Wat hier ter lande bijvoorbeeld legaal met het gemiddelde stukje vlees wordt uitgehaald is ten hemel schreiend. Je mag het tot 80% volspuiten met water en zouten, zodat het meer lijkt. Yek.

Ik lees het ellenlange houtsnijdende verhaal van Marcel van Silfhout grotendeels door. En ja hoor, ook nu is de motivatie achter deze krankzinnige praktijken weer geld. Door hun eten vol te stoppen met vieze additieven zijn de topchefs een stuk goedkoper uit, dan wanneer ze gebruik maken van de traditionele ingrediënten. Het scheelt behoorlijk!

En sinds ze hun clientèle wijs hebben gemaakt dat dit soort smerig freten het neusje van de zalm betreft, de kleren van de keizer als het ware, zit gans smaakloos Nederland met een hete aardappel in hun keel deze smakeloze troep weg te werken. Dat valt nog niet mee met zo’n pieper in je klikokieper.

Maar nu het allerbizarste van dit verhaal: De topchefs worden gesponsord door de voedingsindustrie. Miljoenen verdwijnen in de zakken van deze zogenaamde grote koks, deze kleingeestige miezerige  prutsers, zodat al die kankerverwekkende stofjes en andere griezelproducten lekker worden gepromoot. Toe maar!

Heks is blij, dat ze grotendeels biologisch eet. Van jongs af aan heb ik een bloedhekel gehad aan additieven in voedsel. Ik vind het smerig. Zodoende kook ik altijd ‘from scratch’. Niets zo heerlijk als het samenstellen van een kruidenboeket voor en goede Dahl of het trekken van een krachtige bouillion. En ga zo maar door. Koken is inderdaad chemie. En ook alchemie. De alchemie der liefde.

Het Opus Magnum van de voedingsindustrie is er niet bepaald op gericht om de mensheid te verheffen. Ze gooit allerlei additieven op de markt als betrof het de Steen der Wijzen. Helaas verandert de gemiddelde maaltijd na toevoeging van die troep niet in goud, maar in een berg stront. Ongezonde stront ook nog. Hun morgenstond geeft stront in de mond.

Goddank heb je nog mensen zoals Jamie Oliver. Ik zie hem soms op televisie voorbijkomen met zijn charmant slissende tegengeluid. Fanatiek probeert hij op scholen te bewerkstelligen dat leerlingen fatsoenlijk te eten krijgen. Je bent wat je eet tenslotte. En veel jongeren zijn in die zin kwalitatief al helemaal niets meer nog voordat ze volwassen zijn.

Kansloze jongeren leidt hij op tot volwaardige koks. Hij werkt met een keur aan goede producten. Hij heeft zelf een geweldige moestuin! En ga zo maar door.

De wereld is gek. Het Amerikaanse bedrijf Monsanto claimt het genetisch materiaal van een groot deel van het zaad in de wereld. Als er een plantje van dat zaad per ongeluk in jouw tuin groeit kunnen ze je aanklagen.

Walt Disney heeft de rechten op het liedje Happy Birthday To You. Dat mag je dus ook al niet meer straffeloos zingen.

Vanmorgen loopt er een zwerver door de steeg. Een oude baas met grote knoestige handen en een vriendelijk gezicht. Ik zie hem vaker. Hij staat te graaien in een grote afvalbak. Ik loop naar buiten met mijn hondje. ‘Goedemorgen’, groet ik hem. Hij kijkt verbaasd. Niemand groet hem. Hij bestaat niet. Hij is uitschot.

Ik stop hem een paar euro in handen. ‘Koop een lekker broodje’. Weer die verbaasde blik. Later kom ik hem weer tegen, nu glimt hij me tegemoet. Blij dat hij vandaag zichtbaar is. Als ik omkijk zie ik dat hij me een stukje volgt. Even later is hij verdwenen.

Hij hoeft zich geen zorgen te maken, dat hij wordt vergiftigd door een topchef. Tenzij hij uit de vuilnisbak van hun restaurant eet natuurlijk. Hij heeft overigens zorgen genoeg. Bijvoorbeeld om aan iets eetbaars te komen.

Hem worden geen miljoenen in de zak gestopt door de voedingsindustrie. Die weten niet eens dat hij bestaat, althans, het interesseert hen niet. Er valt nu eenmaal van een kale kip niets te plukken.

Transglutaminase is een lijm voor vlees, gevogelte en vis op basis van enzymen. Het product wordt gemaakt door Ajinomoto, de grootste fabrikant van glutamaat. De stof geldt niet als additief, maar als hulpstof. Het gebruik ervan kan het binnenste van de vis of het vlees in kwestie besmetten met bacteriën die tijdens de bereiding niet gedood worden, tenzij je ook het binnenste verhit. De stof is ideaal voor fraudeurs: je plakt een paar kleine sint-jakobsschelpen aan elkaar tot één grote. Je kunt ook een mooi stuk vlees, zoals een nep-tournedos, in elkaar zetten op basis van vleessnippers en vleesresten.

 

 

Schelden is niet voor helden. Toch ontkom je er soms niet aan. Waar het hart vol van is loopt de mond van over, ook in dit geval. Maak van je hart geen moordkuil, Heks! Gooi het er maar uit, die vuiligheid. Opgeruimd staat netjes! Narcistendag 2.

Zaterdagmorgen sta ik vroeg naast mijn bed. Vandaag heb ik weer een narcistendag, maar deze keer moet ik helemaal naar Gouda. Dat vraagt wat meer inspanning mijnerzijds. Om kwart voor negen zit ik in de auto, ruim op tijd. Ik gooi Ysbrandt eventjes los in een park. Hij mag mee vandaag. Ik heb geen oppas kunnen regelen.

Helaas heb ik vandaag alle stoplichten tegen. Als ik de Hoge Rijndijk afrijd gaat de brug open. Het duurt zeker tien minuten voordat alle Rijnaken en plezierjachten voorbij zijn gevaren. Meuh. Prutteldepruttel. Heks zit zich op te vreten. Intussen rijd ik op een strak schema. Als alles goed gaat ben ik toch nog even voor tienen ter plaatse.

Maar niet alles gaat goed. Als ik in Gouda arriveer stuurt mijn TomTom me via een eindeloze dijk langs de Reeuwijkse plas. Opeens kan ik niet verder. Vervelende mannetjes in oranje pakken staan bij een wegversperring te posten. Wat nu? Ik vraag advies, maar de mannetjes weten niets van de omgeving. Of het interesseert ze niet of ik ooit mijn doel bereik. Ik rijd op de bonnefooi een belendend industrieterrein op.

TomTom laat zich ook niet onbetuigd. Zeker zes keer kar ik hetzelfde rondje tussen de afgesloten loodsen en foeilelijke bedrijfspanden. Wat een blikveldvervuiling, deze architectuur van lik m’n vestje. Maar ja. Hoe kom ik hier weg? Ik bel de twee trainers van vandaag, dat ik iets te laat ga komen. Ik krijg een melding dat het ene nummer niet bereikbaar is. Het andere is niet correct, ik krijg een wildvreemde vrouw aan de lijn.

Na nog een woest rondje industrieterrein bel ik het eerste nummer nog eens. Weer onbereikbaar. De telefoon staat duidelijk uit. Ik word zo woedend. Krijg toch de kolere. De telefoons zouden tot tien uur aan staan, omdat het vaker gebeurt, dat mensen te laat komen. Door files bijvoorbeeld…. Of zoiets als dit.

Scheldend rijd ik nog maar een rondje op zoek naar de juiste route. Afschuwelijk woorden blubberen oncontroleerbaar mijn mond uit. ‘Hoerentoeters, kutlijers, mensen zijn zo slecht. Godverdegodver….. ‘ en ga zo maar door. Ik kanker en scheld op alles en iedereen. Zoals wel vaker de laatste tijd als niemand me hoort of ziet.

Ik ben behoorlijk over de zeik. Uiteindelijk rijd ik een stuk verderop langs een stuk wegversperring. Geen mannetje te zien. Mooi zo. Dat is het voordeel van zo’n klein autootje. Je kunt overal langs en tussendoor. Stukje fietspad? Geen punt indien nodig.

Zonder problemen kan ik gewoon het laatste stuk langs het water rijden. Het is me een raadsel, waarom die weg in godsnaam helemaal dicht moet, maar goed. Mannetjes hè! Die willen gewoon lekker moeilijk doen. Hun invloed doen gelden…..

Een minuut of tien te laat ben ik dan toch ter plekke. Ik mag er nog in! Een hele lieve jongedame ontvangt me en stelt me een beetje op mijn gemak. Dat valt nog niet mee. Er komt stoom uit mijn oren.

De trainers schrikken als ze ontdekken dat de telefoons onterecht uit staan. Er is als het goed is nog iemand onderweg. Die is overigens nooit meer opgedoken. De telefoons gaan aan. ‘Eindigt jouw nummer op **?’ vraagt de vrouwelijk trainster. Terwijl ze het vraagt hoor ik immens geschreeuw vanuit haar telefoon. Dat ben ik! Haar antwoordapparaat stond wel degelijk aan. En ik heb blijkbaar het gesprek niet afgebroken……. ‘Geen idee,’ draai ik erom heen.

In de pauze vertel ik haar, dat ik inderdaad die schreeuwlelijk op haar voicemail ben. Helemaal boven mijn theewater. ‘Luister het asjeblieft niet af!’ roep ik wanhopig. Ik gun het niemand om die vuiligheid over zich heen te krijgen. Nou, misschien een incidentele narcist. Maar zeker niet deze lieve dame.

‘Het komt vanuit trauma. Je hebt zoveel moeten slikken, dat komt er nu uit. Al die ellende zit in je lijf opgeslagen. Helemaal niet verbazingwekkend, dat je zo gaat schelden, zeker niet als alles tegen zit.’ ‘En je op weg bent naar een narcistendag,’ denk ik erachteraan, ‘waar je veel geld voor betaalt, terwijl de aanstichters van dit onheil nergens last van hebben…… Dat geeft inderdaad nogal wat onvrede.

Zo is de narcistendag nog niet eens begonnen en ik heb al de belangrijkste les te pakken van vandaag. Mijn gescheld mag! Het is niet nodig mezelf daar ook nog eens op af te kraken. Ik mag woedend zijn op al die gekken, die me bij de neus hebben gehad. De monsters, die me fysiek te grazen hebben genomen, alsmede alle leugenaars, bedriegers en dieven, die hier kind aan huis zijn geweest.

Ik mag kotsen op mensen, die mij hebben uitgekotst. Ik mag kwaad spreken over mensen, die me kwaad hebben gedaan. Ik mag lastig zijn voor hen die me lasteren. En ik mag iedereen stijf schelden, die mij naar het leven heeft gestaan. Figuurlijk dan. Ik ben wel geslagen, maar gelukkig nog nooit dood geslagen of verwurgd. Wel zijn er zijn mensen, die me sociaal hebben vermoord. En op hen scheld ik ook grof. Volledig terecht.

Maar goed, ik hoop wel dat het een keertje ophoudt, die vuilbekkerij. Je krijgt echt een vieze smaak in je mond door al dat gekanker. Ook schaam ik me natuurlijk toch dood als die vrouw mijn grove taalgebruik hoort. Ik dacht dat haar telefoon uit stond en de mijne het contact had verbroken. Niet dus.

Confronterend. Maar het is nu eenmaal gebeurd. Heks is gewoon enorm pissed off. Op alles en iedereen, die over mijn grens is gegaan. Recent of honderd jaar geleden. Maakt niet uit. Hoepel op van mijn terrein.

Ook ben ik er helemaal klaar mee om bruggen te bouwen naar narcistische idioten. Liever geef ik hen op hun kloten!

Ooit zal het wel overgaan. Deze rage, razernij, woede….. Op een dag zijn de scheldwoorden op en is de bal nijd verdwenen uit mijn buik. Op een goede dag. Als ook alle narcisten en psychopaten me hebben verlaten en terug zijn gekropen in hun hoeken en gaten. Of onder hun steen.

Heks is het zat. Ze wordt eindeloos op het verkeerde been gezet en pootje gelicht door een Liegbeest. Ze wil de waarheid en niets dan de waarheid, maar Jokkebrokken malen nu eenmaal niet om eerlijkheid. Die zijn alleen maar bezig met het redden van hun eigen leugenachtige smoelwerk van gezichtsverlies….. Dus maak ik een afspraak met een paragnost. En niet de eerste de beste: Peter van der Hurk!

Enige tijd geleden ontdek ik bij toeval iets alarmerends in een oude telefoon, die ik een tijdje aan iemand heb uitgeleend. Wat ik zie is misselijkmakend, maar begrijpen doe ik het cryptische berichtje aanvankelijk niet! Zoals altijd in dit soort situaties weet mijn lijf eerder hoe laat het is dan mijn hoofd.  Het al eerder geschonden vertrouwen dat ten grondslag ligt aan deze ontdekking is nu helemaal aan diggelen.

Leuk liedje over Liegbeest en Jokkebrok uit de Statenmakeropzeeshow!

Als dit waar is is het allemaal nog veel erger dan ik dacht! En ik ben al niet blij met wat ik allemaal ontdek en denk de laatste tijd. Ik zit dan ook veel te veel te piekeren. Niet alleen over deze situatie: Mijn leven blijkt al jaren en jaren vergeven te zijn van de foute figuren. Al decennia lang krijg ik opdoffer na opdoffer uit hoeken vanwaaruit je dat traditioneel niet zou verwachten.

Heks is volledig te grazen genomen door mensen, die je idealiter zouden moeten liefhebben en steunen. Zoals normaal gesproken geliefden, familie en goede vrienden dat  wel doen…..

Mijn krakende en piepende hersenpan maakt overuren om dingen te bevatten die niet te bevatten zijn. Waarom liegen mensen? Waarom bedriegen mensen? Waarom stelen ze? Waarom gunnen ze een ander niks? Waarom wordt het merendeel der mensheid gedreven door opportunisme? Althans het merendeel van de mensheid in mijn wereld.…..Schiet mij maar lek. Ik snap het niet.

Toch zijn het wel degelijk dingen waar ik veel mee te maken hebt gehad in mijn leven. Het lijkt er soms op, dat hoe meer je geeft en je uit de naad loopt voor anderen, hoe meer je het van hen voor je kiezen krijgt. Ik heb er zo genoeg van!

Omdat ik volledig vastloop in deze materie besluit ik om een afspraak te maken met een bekende paragnost. Zijn naam plopt spontaan op in mijn hoofd, dus ik ga naar hem op zoek. Nu is dat tegenwoordig een eitje met ons wereldwijde web. Vroeger was het vaak een hele heisa om zo’n man dan op te sporen. Nu niet. Hij staat gewoon online! Ik bel en maak een afspraak voor zeven weken later. Oh, oh. Wat duurt dat nog lang. Al die tijd moet ik met mijn twijfels leven…..

Dat laatste valt uiteindelijk wel mee blijkt. Door nieuwe eveneens afschuwelijke ontdekkingen ben ik er met die bepaalde persoon wel uit zo langzamerhand. Maar het is intussen toch mooi zeven weken later nu. Dus ik ga morgen eindelijk naar Peter van der Hurk toe! Met nog steeds heel veel vragen.

Ik heb de goede man nog nooit ontmoet, laat staan dat ik iemand over hem heb horen praten. Ik ken zijn naam echter wel en weet dat hij uitgebreid op TV geweest is: Hij won in 2008 ‘Het zesde zintuig Plaats Delict’!  Ik daar toen nauwelijks naar gekeken, want zulke concepten zijn meestal niet echt aan Heks besteed.  Ik herinner me wel, dat hij prettig op me overkwam. Nuchter. Beide beentjes op de grond. Veel weet ik dus niet van hem: Het feit dat ik naar hem toe ga is gebaseerd op pure intuïtie.

Het grappige is, dat ik in de tussenliggende periode, sinds ik die afspraak heb gemaakt, allemaal mensen ben tegengekomen, die bij hem zijn geweest. Mijn thuishulp bijvoorbeeld. ‘Alles wat hij zei is uitgekomen, ik heb er zoveel aan gehad. Het is al heel lang geleden, Heks, het was in een hele eenzame en moeilijke periode in mijn leven. Het is ook een hele leuke man, zo gewoon. Recht voor zijn raap, maar superaardig.’

Ook mijn therapeute heeft er al een paar sessies met deze man opzitten. ‘Het begon een keertje bij zo’n groepsshow. Opeens beschreef hij mijn horloge, een apart model. Toen begon hij over dingen te praten, die hij echt niet kon weten. Ongelofelijk raak!’ Ze rakelt een aantal inderdaad opvallende uitspraken van hem op, ‘Het is zo’n leuke man, ik zou ook wel weer eens bij hem langs willen gaan. Spannend Heks, ik ben toch zo benieuwd!’

Ook tijdens een alternatief kerstdiner roept 1 van de gasten, dat ze bij Peter is geweest en hoe bijzonder dat was. ‘Het is vijfentwintig jaar geleden. Ik was helemaal vastgelopen en wist echt niet wat ik met mijn leven aan moest. Alles wat hij heeft gezegd is uitgekomen. Hij voorspelde zelfs dat ik nog een stelletje kinderen zou krijgen, dat leek me sterk toen…. Ik had er al genoeg vond ik. Maar het is mooi wel gebeurd!’

Nu ga ik dus ook naar die bijzondere man toe. Ik sprokkel een stapel foto’s bij elkaar. ‘Je moet foto’s meebrengen, waar je iemands ogen op kunt zien,’ zegt zijn vrouw Mary als ik de afspraak maak. Dat valt nog niet mee. Sommige mensen kijken je nooit echt aan, zelfs niet als je een foto maakt. Of ze hebben steeds een zonnebril op hun kop…..

Uiteindelijk ben ik er helemaal klaar voor. TomTom up to date, foto’s netjes in een map: Heks is op alles voorbereid. Op alles? ‘Heks, je zou wel eens de meest vreselijke dingen kunnen horen, daar moet je wel rekening mee houden,’ zeg ik tegen mezelf. Als al mijn vermoedens waar blijken te zijn, dan wordt dit consult een hel…..

‘Winners always deal with the truth,’ zegt onze TV goeroe Dr. Phil altijd. Met dat in mijn achterhoofd kijk ik enorm naar de afspraak uit. Ook al vrees ik die pijnlijke waarheid. Het is uiteindelijk nog altijd veel beter dan al dat gedraai en gelieg. Zelf doe ik daar niet aan. Ik heb er een bloedhekel aan. Hoe is het dan toch in godsnaam mogelijk, dat ik altijd van die manipulerende leugenachtige eikels en teven om me heen heb?

In je blote kont om een flatgebouw rennen en je doel verplaatsen. Jezelf niet meer verdedigen door een ander gewoon gelijk te geven….. Kortom: Schijt hebben aan wie wat dan ook maar over je zegt of denkt. ‘Heks, wat in iemands kop zit kun je niet veranderen! Maar je moet wel je helende handjes laten wapperen…..’ Consult bij paragnost Peter van der Hurk deel 1!

Heks is een kreng en een bitch! Oeps! Sorry dat ik niet de toegewijde liefhebbende persoon ben, die jij als medemens verdient! Ik moet nog veel leren….. Wijze lessen van een ‘eenvoudige’ 😉 man: Consult bij paragnost Peter van der Hurk deel 2!

Prachtig concert van twee exotische zangeressen, Namgyal Lhamo en Tyva Kyzy, in Qbus te Leiden. Georganiseerd door ‘De X’. Heks wordt mee uit genomen door haar Belgische Boezemvriendin. Een verrukkelijke middag met mosseltjes toe…..

keelzang01

Een druilerige zondag

Dit jaar ging mijn verjaardag ongemerkt voorbij. Hoewel…. Je zou ook kunnen spreken van een uitgesmeerd verjaarspartijtje. Afgelopen zondag is het alweer feest! Fiederelsje neemt me mee uit. We gaan een prachtig concert beluisteren van keel-neus-en oorzangeressen…. Het wordt exotisch en verrassend…. Dat staat vast!

Om half drie komt mijn vriendin me ophalen. Ze gooit een enorm pak mosselen de koelkast in. Voor na het concert. Vandaag worden alle zintuigen aangenaam geprikkeld!

Het is koud en miezerig weer als we door de stad fietsen. In de Qbus is het een drukte van belang. Er zijn veel mensen  op het concert afgekomen. We lopen om het gebouw heen. De ingang is verplaatst naar een iets moeilijker te vinden locatie aan de andere kant van het gebouw op last van de Gemeente Leiden.

In plaats van door een royale toegangsdeur in de hal bij de garderobe te belanden moeten we nu door een wirwar aan gangetjes en deuren onze weg vinden naar de zaal. Uiteindelijk belanden we toch in die hal met garderobe. Vanwege die garderobe. Dus het idee van die andere ingang ontgaat me volkomen. Laat staan dat iemand in een rolstoel bijvoorbeeld nog toegang tot het gebouw kan krijgen….

Onze locale overheid tracht al jaren de stekker uit elk spontaan en idealistisch initiatief te trekken. Als dat niet lukt maken ze alles wat makkelijk kan gewoon veel moeilijker. Zoals dit idiote gedoe. Schande Gemeente Leiden! Hebben jullie nu echt niets beters te doen dan burgertje pesten?

Gelukkig zijn we bijtijds binnen! Het concert is druk bezocht. We vinden een plekje vooraan. Even later zijn alle plaatsen bezet. Maar de muzikanten zijn nergens te bekennen! Ze blijken vast te zitten in het verkeer. Tegen de aanvang van het concert komt de Tibetaanse zangeres, Namgyal Lhamo, binnen rennen met een houten kist onder haar arm.

mijn nieuwe vriendin

De beeldschone Namgyal Lhamo

Ze haalt er een instrument uit, een gumang, die ze probeert te stemmen. Dat valt nog niet mee. Het snaarinstrument heeft net als mijn Tampura houten knoppen voor dit doel, maar het mist de kleine zwaantjes waarmee ik mijn instrument subtiel en verfijnd kan stemmen. Bovendien is het temperatuurverschil met buiten zodanig dat haar verdraaide jammerhout blijft ontstemmen……

Glimlachend staat ze te ploeteren. Na een klein kwartier is ze klaar. Ze verdwijnt van het toneel om even later terug te komen in prachtige Tibetaanse kleding. Als ze begint te zingen vervliegen alle ergernissen van wie dan ook in deze zaal en waarschijnlijk ook in de hele omgeving van Leiden: Er schuilt een zangvogel in haar keel!

Later lees ik dat haar bijnaam ‘de Nachtegaal van Tibet‘ is…..

Af en toe horen we boventonen riedelen in haar mooie devote liederen. De muziek is soms zo ingetogen en subtiel, dat we ons doodschrikken van het keiharde applaus tussendoor. Ook de ruige rockmuziek in de pauze is een soort modderschuit waar deze prachtige vaandel niet op hoort te wapperen…..

Na de pauze zingt er een vrouw, Choduraa Tumat van de groep Tyva Kyzy, uit het zuiden van Rusland; het gebied tegen Mongolië aan. Ook zij ziet er werkelijk schitterend uit in haar authentieke pak. Deze kleine stoere dame trakteert ons op een college boventonen en keelzang. Vol overgave demonstreert ze ons de verschillende technieken.  Ik hoor allemaal nieuwe dingen.

Grappig genoeg kent Heks nog een andere manier om boventonen te zingen: Nasaal. Het zal wel de oer-Hollandse variant zijn!

Ook dit deel van het concert draagt ons al snel op vleugels van verwondering naar verre windstreken. We raken niet uitgekeken en niet uitgeluisterd! Maar helaas komt er wel een einde aan het festijn…..

Ik wil ook zo'n vlecht!

Tyva Kyz, Namgyal Lhamo en Toverheks

Als toegift zingen de dames samen een lied. Ze zien elkaar vandaag voor het eerst, dus dat is best een prestatie. Natuurlijk wil het instrument van de Tibetaanse niet stemmen….. Ze mept verwoed met de houten klossen op de ondergrond in een poging het toch voor elkaar te krijgen. Vergeefs. Het geeft niet. Zonder gaat ook prima. Heel ontroerend….

Nar het concert sprint Heks naar de tafel met CD’s. Ik gris snel een van de laatste exemplaren van de keelzangeres naar me toe. Ook van de Tibetaanse koop ik een CD.

Als ik de deur open naar de garderobe, loop ik in de armen van laatstgenoemde. Ze pakt mijn handen en begint in vloeiend Nederlands tegen me te praten: Ze blijkt in Utrecht te wonen! Later lees ik dat zij daar een vegetarisch restaurant drijft. Het contact is hartverwarmend. Wat een lieve schat! We hebben een klik!

Beide vrouwen signeren hun CD. Een mooi aandenken.

een handtekening tot besluit

Choduraa schrijft een heel verhaal op mijn nieuwbakken CD

Fiederelsje maakt een paar prachtige foto’s met mijn telefoontje. Stom genoeg ben ik mijn geweldige fototoestel niet bij me. Gelukkig lukken er een paar opnamen, ondanks het gegeven dat we ons in een soort donker hol onder de grond bevinden….

Later kookt mijn vriendin een geweldige mosselmaaltijd voor Heks. Eerst krijg ik een paar rauwe mosselen met citroen en peper. Jammie. Wat is dat toch een heerlijke Belgische manier van mosseltjes eten….. Daarna volgt het echte werk. Een grote pan wordt volgegooid met een groentegarnituur, kruiden en heerlijke verse mosselen van Klaas.

‘Ik heb hem van zijn apropos gebracht,’ grinnikt mijn vriendin. Ze vertelt hoe ze deze lokale visboer aan het blozen heeft gekregen…. Heks moet lachen. Ik geloof haar graag. En hij is vast niet de eerste man die van zijn stuk is geraakt na een ontmoeting met dit lekkere stuk: Mijn lieve vriendin Fiederelsje. Ook Heks is vandaag va haar stutten door deze dame: Culinair overdonderd…….

zo lekker

Mosselen van de Mosselvrouw

mmmmmm

Niet uit Scheveningen maar uit België…..

Alles komt goed. Uiteindelijk. Maar dan moet er eerst weer van alles mis gaan. Het hoort er bij. Wie A zegt moet ook B zeggen. Wie zonodig wil leven in deze wereld moet het dan maar ten volle doen. Toch? Heks is kapot. Het volle leven is vermoeiend.

alles komt goed,  everything is going to be OK

De laatste anderhalve week heeft Heks het te druk. Ik rol van het één in het ander. Intussen is het hier nog steeds een grote puinhoop. Ondanks de geweldige hulp van mijn poezenvriendinnetje Joy en haar man Enjoy.

alles komt goed,  everything is going to be OK

Dit dreamteam heeft alle planken weer aan de muur van mijn nieuwe badkamer bevestigd. Ze brachten hun vrije zaterdag in die zompige natte cel door om me uit de brand te helpen! Terwijl het buiten heerlijk weer was!

Het oude kastje is enigszins gammel. Dus ben ik op een nieuw exemplaar uitgegaan. Dit leidde tot een onverwacht hoogtepunt in de relatie van Cowboy en Heks: Samen naar de Ikea…….

alles komt goed,  everything is going to be OK

Badkamerkastjes zijn helaas spuuglelijk en duur, zelfs in dit koopjeparadijs. Onverrichterzake keren we huiswaarts. De zoon van Steenvrouw schroeft uiteindelijk het oude lijk weer tegen de muur aan. Eindelijk kan ik beginnen met het inruimen van de spulletjes.

alles komt goed,  everything is going to be OK

De vrouw van de belastingbonnetjes komt tussendoor ook nog even langs. Als een gek ruim ik mijn werkkamer voldoende op om er weer in te kunnen. In het weekend heb ik verplichtingen elders. Zodoende staat mijn badkamer nog steeds grotendeels in mijn woonkamer……

alles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OK

Vandaag krijg ik echter weer hulp. Het is me eventjes ontgaan dat mijn fysiotherapeut een afspraak heeft gepland op hetzelfde tijdstip. De bel gaat. Als ik uit het raam kijk, zie ik een wildvreemde meid haar fiets op slot zetten. Hè bah, een invaller. Ik durf tegenwoordig bijna niemand meer zomaar alleen te laten in mijn huis.

alles komt goed,  everything is going to be OK

Ik bel Frogs. ‘Help,’ roep ik paniekerig in de hoorn,’Ik heb een wildvreemde in huis en moet even weg. Bovendien is Ysbrandt toe aan een wandeling. Maar ik ben niet vooruit te branden vandaag. De accu is volledig leeg bij Heks……’

alles komt goed,  everything is going to be OK

Frogs haalt het Varkentje op en ik probeer de vrouw aan de gang te krijgen. Dat valt nog niet mee. Ze is niet bepaald het type ‘Witte Tornado’. Eerlijk gezegd is niet te zien waar ze heeft gestofzuigd. Ik ga dan ook maar eerst samen met haar het bed af halen. Ik voel me oververhit en opgefokt.

alles komt goed,  everything is going to be OK

Wat een gedoe weer tegenwoordig met de thuiszorg. Elke keer een ander. Mensen komen te laat of gaan te vroeg weg. En dan die bende in mijn huis. Ik doe veel te veel zelf en kan daarom geen pap meer zeggen……

alles komt goed,  everything is going to be OK

Frogs komt in mijn huis zitten, zodat ik eventjes weg kan. Als ik een half uurtje later weer terug kom is de hulp gevlogen. Ze heeft gewoon alles uit haar handen laten vallen en is em gepiept.

De vloer is plakkerig. De koelkast is nog steeds smerig. Ze heeft de groentelade’s integraal omgekieperd in een vuilniszak en gewoon vies weer teruggezet. De betreffende zak staat pontificaal midden in de puinhopige keuken. De badkamer heeft ze niet aangeraakt. Net zomin als het toilet. Er stuiven stofvlokken door de woonkamer….

alles komt goed,  everything is going to be OK

‘Oh,’ zegt mijn goede vriend, ‘Ze zei, dat ze alles had gedaan wat je haar had opgedragen en is vlak na jou vertrokken!’ Heks springt uit haar vel. Wat een vuil vies gemeen secreet! Als ik de thuiszorgorganisatie bel krijg ik te horen, dat volgens dit leugenachtige trutje Frogs had gezegd, dat ze wel naar huis mocht!

Unknown-51

‘Ik bel die lui wel op als het moet, Heks, wat denkt ze wel. Ik heb dat echt niet gezegd!’ briest mijn vriend als ik het hem vertel. ‘Hoeft niet, Frogs. Ze geloofden me gelukkig zo ook wel. En die troela heeft toevallig haar functioneringsgesprek deze week. Dus die krijgt haar trekken thuis!’

alles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OK

Het is natuurlijk een klotebaan, orde schepen in deze chaos. Maar het is werk. En ik kan het niet meer. Ik doe nog genoeg hoor, teveel eigenlijk. Ook nu heb ik zelf maar weer de boel opgeruimd. Scheldend en vloekend. De behandeling van mijn fysiotherapeut in no time weer teniet doend. Als ik klaar ben val ik uitgeput op bed in slaap. Pas om een uur of acht word ik wakker van de bel. Het is mijn kikkervriend met Varkentje.

alles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OK

Zodoende laat ik weer verstek gaan bij mijn koor. Dat is de prijs, die ik betaal, omdat ik maar geen ritme in mijn week krijg met al die verbouwingsellende.

Ik heb er genoeg van. Ik wil weer uitgerust genoeg zijn om lekker te gaan zingen. Ik wil weer elke keer dezelfde hulp. Ik wil mijn leven weer op orde.

alles komt goed,  everything is going to be OK

Rustig maar, Heksje. Gewoon volhouden. Morgen is er weer een dag. Misschien moet je eens eventjes een heleboel dingen afbellen. Zodat je weer een beetje lucht krijgt. En je lijf uit de knoop. Misschien eerst eens goed slapen. Of een paar dagen vasten. Het is tenslotte lente.

Alles komt goed. Altijd weer. En als je daar geen boodschap aan hebt: Alles gaat voorbij. Dat in elk geval. Een schrale troost?

Nee, hartstikke ZEN.

alles komt goed,  everything is going to be OK

alles komt goed,  everything is going to be OK

alles komt goed,  everything is going to be OK