Heks heeft heerlijke middag in het Leidse Hout tijdens haar eerste afspraakje met Hawk. Het zonnetje schijnt. De eerste sneeuwklokjes piepen tevoorschijn. Ook in mijn hart breekt de zon door. Hoera! Lekker hoor!

© toverheks.com

© toverheks.com

Zaterdagmiddag haalt mijn beeldschone Friese fysiotherapeute me uit de knoop. Geniepig knijpt ze in mijn vastgeslagen nek en schouders. VikThor heeft voor de grap een keertje met succes naar mijn sjaal gesprongen, net toen ik voor de tweede keer met Hawk in gesprek raakte. Op het grote veld in het Leidse Hout.

Vliegensvlug sloeg mijn sjaal een strop om mijn hals. ‘Gheuhgeruhgl…’ gorgelde ik nijdig naar mijn speelse hondje. Maar het kwaad was al geschied. Precies vanuit dezelfde hoek als die vanwaaruit een BMW zich een aantal jaren geleden totall loss reed op dit kwetsbare lichaamsdeel krijgt mijn arme kippennek nu weer een harde klap te verduren. Meuh.

© toverheks.com - 7

Mopperend en misselijk verlaat ik het park. Sindsdien crepeer ik van de pijn in die regio alsmede stekende koppijn en als charmant bijverschijnsel hangt mijn schouder chronisch enigszins uit de kom. ‘Klonk, klonk,’  konkelt het gewricht met enige regelmaat duidelijk hoorbaar. Hetgeen me dan op verbaasde blikken komt te staan. Waar komt dat rare geluid vandaan?

‘Heb je tijd om mijn kop eraf te zagen?’ app ik wanhopig naar mijn orthopedisch fysiotherapeut. De enige, die er echt raad mee weet. Er is dan ook bijna geen doorkomen aan, die verknoopte kabels van pezen waar mijn hoofd aan hangt……

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Heerlijk, de Olympische Spelen zijn begonnen!’ roepen mijn fysio en ik naar elkaar. We zijn allebei dol op schaatsen. Haar vader heeft zelfs in 1972 de vijfhonderd meter gereden op de Spelen, maar hij bakte er als stayer niet zoveel van.

‘Pechstein doet ook weer mee, hoe vind je dat?’ grapt ze vrolijk, terwijl ze me martelt. We verbazen ons allebei over dit fenomeen van een vrouw. ‘Ze is niet zo’n sympathieke dame, hoor en daarbij is ze ook nogal eens in verband gebracht met doping. Nou ja, je weet het wel, het oude oostblok….’  Ik grijns naar mijn behandelaar. Ja, dat weet ik nog wel.

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Best kans dat ze intussen een piemeltje heeft gekregen door al die hormonen en preparaten. En borsthaar. En ze moet zich vast goed scheren voor de wedstrijd. Vanwege de luchtweerstand….’ Heks is melig geworden. Ik heb zo een leuk afspraakje met mijn nieuwbakken vriend. ‘Veel plezier,’ wuift mijn fysio me uit.

Met een kleine omweg fiets ik naar het Hout. VikThor draaft opgewekt naast me. Het is heerlijk weer. Fris, maar een knalblauwe lucht. Het zonnetje heeft al kracht. Het is verrukkelijk buiten.

Bij het theehuis zie ik een arm de lucht inschieten. Hawk zit op de uitkijk. Hij heeft een tafeltje veroverd in de zon. Zijn balwerper en handschoenen liggen nonchalant op een belendende tafel. Snel schuift hij een stoel in de zon. ‘Kom hier zitten, Heks, dan zit je goed.’

We bestellen espresso en koffie verkeerd. ‘Met weinig schuim,’ roept Hawk.,’ mijn vrouw hield van koffie met schuim, maar ik niet. En jij, Heks?’ Ik vertel hem over mijn lactosevrije melk, die ik opschuim tot astronomische hoogte. Ik heb daar een speciaal apparaat voor, dat neem ik zelfs mee op vakantie. Hawk moet lachen. De koffie arriveert.

© toverheks.com

© toverheks.com

De hondjes dollen om de tafel. Ik gooi balletjes voor hen en een afgekloven plastic kip. Ze rennen over het grasveld, terwijl wij maar klessebessen over van alles en nog wat.

‘Wil je een half glas wijn, Heks? Dat bestel ik ook wel eens met een chirurg hier uit het ziekenhuis. Hij vertelt altijd de meest vreselijke snijverhalen. Maar zelf stelt hij zijn lichaam ook ter beschikking van de wetenschap.’

Opeens praten we over doodgaan en wat er gebeurt als je je lichaam ter beschikking stelt. ‘Wat een gezellig onderwerp, maar niet heus!’ roept Hawk, ‘Kom laten we die wijn bestellen en klinken op onze nieuwe verbinding!’

© toverheks.com

© toverheks.com

Even later komen de halve glazen wijn op tafel. ‘Dit zijn wel hele volle halve glazen, Hawk, volgens mij worden we gematst,’ glim ik naar mijn nieuwe vriend. ‘Welnee,’ glimt hij terug, ‘zo krijg ik ze altijd.’

Heks heeft jaren in de horeca gewerkt. Ik heb een timmermansoog ontwikkeld voor dit soort eenheden. We worden gematst!

Dan lopen we nog een rondje door het park. Op het grote veld drinken we yogi thee uit mijn meegebrachte thermos. De Ierse wolfshond en zijn baasje melden zich ook. Een dolle achtervolging over het veld volgt. Drie uitgelaten hondjes hollen door het gras.

De baasjes slaan het met plezier gade. ‘Wat hebben we geluk met dit mooie weer, Heks. Wat een geweldige eerste afspraak. Kom je snel een keertje koffiedrinken bij me? Dan maak ik salade voor. Veldsla en tomaten gaan erin. En….’ Hij somt een hele lijst ingrediënten op.

© toverheks.com

© toverheks.com

Dan zie ik dat hij het een beetje koud krijgt. De zon is verwaterd en opeens wordt het fris. Ook door mijn dikke klerenpak dringt de kou naar binnen. Het is tijd om naar huis te gaan. We nemen afscheid met alweer een nieuwe afspraak op de agenda.

Op weg naar huis springt VikThor sloot in sloot uit. Gelukkig maar, zo wordt hij weer een beetje schoon na een middag in de blubber. Blij zit ik even later thuis in mijn stoel. Mijn hondje ligt in coma. Die hoor ik de komende uren niet meer. Wat kun je toch gelukkig worden van goed gezelschap. Ik voel me heerlijk. Vol liefde voor de hele wereld. Gezegend. Verbonden.

© toverheks.com

© toverheks.com

 

UNREST 2: Mijn huisarts wordt er maar moe van bij voorbaat, maar Steenvrouw en Heks bekijken de film Unrest. Gemaakt door MEpatiënt Jennifer Brae, bekroond met een Award, verbreekt deze film eindelijk de stilte rondom ME. Het is schokkend om te zien hoe vreselijk die mensen eraan toe zijn. Alsof ik in de spiegel kijk! Zondag kruip ik zelf weer ouderwets van ellende door de kamer. Ha! Ik kan mezelf wel gaan filmen. Dan stuur ik het naar die eikel op Facebook: Voor straf.

Vrijdag om kwart voor zes tref ik Steenvrouw in de hal van het ziekenhuis. We gaan de film Unrest bekijken. Ik sta er helemaal blanco in: Ik heb de trailer gezien, maar dat is ook alles. Dat was ook weer genoeg, want het greep me bijzonder aan.

Als je gewend bent om jezelf altijd groot te houden en te verbergen hoe het echt met je gaat, om geen ellendige op- en aanmerkingen te krijgen en je ziet dan mensen in dezelfde situatie hetzelfde doen. Dezelfde ellende beleven. Overleven beter gezegd……. Zeer confronterend.

We begeven ons naar de locatie waar de film vertoond wordt. Heks heeft de pest aan ziekenhuizen. Het heeft me nooit veel goeds gebracht. Maar ja, alles voor de goede zaak.

We moeten een tijdje wachten, want we zijn vroeg. Er liggen foldertjes en boekwerken over ME. Helaas ben ik mijn portemonnaie vergeten. Eerlijk gezegd ben ik al blij dat ik hier in levende lijve sta, want het moest uit mijn tenen komen.

Langzaam druppelen de andere bezoekers binnen. Of beter gezegd: Kreupelen. Rollen ook wel, maar het degelijke kruipwerk zie ik niet voorbijkomen. Dat bewaren we voor thuis. Voor de slechte dagen. Als niemand ons ziet.

images-83

De zaal is goed gevuld als de bijeenkomst begint. Er is veel belangstelling voor het onderwerp. Nou ja. Vanavond dan. Bij deze mensen. De politiek in Nederland laat het nog steeds koud. Voor hen zijn MEpatiënten nog steeds van lotje getikt. En ze kosten handen vol geld. Al helemaal als je hun probleem erkent. Dus laat maar creperen die handel!

De avond begint met een aantal inleidende lezingen. Praatjes beter gezegd. Of was het aan het eind van de film? Ik weet het niet meer. Zoals ik ook niet meer weet dat we de lift hebben genomen op de heenweg. Pure vermoeidheid heeft gezorgd dat ik alles direct vergeet. Lastig bij zo’n informatieve bijeenkomst…..

Gelukkig kan ik de film online bestellen, zodat ik em nog eens kan terugzien. En stilzetten! Er worden namelijk hele interessante dingen in beweerd. En die wil ik graag onthouden!

Tijdens het inleidende of uitleidende praatje vertelt een wetenschapster over een onderzoek naar het nut van deprogrammeren van MEpatiënten. In het engels. Met allemaal vakjargon. Mijn daze hoofd kan het totaal niet volgen, maar de conclusie begrijp ik wel degelijk. Het maakt geen zak uit voor de inspanningsintolerantie hoe iemand tegen zijn of haar ziekte aankijkt: De resultaten zijn allemaal ruk.

Dus het protocol hier ter lande van cognitieve therapie om die sukkel anders over zichzelf te doen denken en daarnaast de zweep erover zodat ze niet toegeven aan hun bewegingsfobie (ook al naar mijn hoofd gekregen) slaat helemaal nergens op. De enigen die er beter van worden zijn de behandelaars zelf. Er hangt namelijk een lekker prijskaartje aan.

Heks heeft het traject ook doorlopen. Ter evaluatie lieten ze me eindeloos lange lijsten met wauwse vragen invullen. Ik gaf te kennen dat het geen zak geholpen had. Niet in het minst. Hun conclusie op basis van deze gegevens dat ik enorm op vooruit was gegaan verbaasde me dan ook.

Er wordt met enige regelmaat in de zogenaamd wetenschappelijke wereld  geweldig gesjoemeld met gegevens en dat lijkt hier ook weer eens het geval. Volgens hen was ik ongeveer genezen, maar ikzelf voelde me hondsberoerd. Ik heb er voor mijn ziekte echt helemaal niks aan gehad!

Sterker nog: Tijdens het traject kreeg ik van een idioot van een psychiater en passant een dubbele dosis Prozac in mijn klep, die me bijna het leven hebben gekost. MEpatiënten kunnen namelijk helemaal niet tegen dit soort pepmiddelen. En we zijn blijkbaar niet de enigen: ‘Ja, daar raken we mensen op kwijt,’ was het commentaar van deze zak uit het LUMC.

Volgens hem had ik overigens helemaal geen ME. Ik was gewoon bipolair ofzo. Zijn woorden. Geen onderzoek naar gedaan, hij zag het blijkbaar aan mijn neus in de tien minuten dat ik die gevaarlijke gek gesproken heb! En hij ging me uppers en downers geven. vertelde hij me handenwrijvend.

Pas toen ik dreigde hem een proces aan te doen nam hij snel de benen.

En wat denk je? Een paar jaar later proberen ze me vanuit de pijnpoli hetzelfde traject nogmaals door de strot te duwen. Voor ik het weet zit ik bij een hele foute fysiotherapeut in hetzelfde ziekenhuis, die me een heel zwaar fysiek programma aanraadt.

Als ik niet hap ben ik eigenwijs. Ik kan de rambam krijgen, zo eigenwijs ben ik. Opzouten en ophoepelen is het devies. ‘Uw eigenwijsheid zal u wel helpen,’ roept de eikel me na vanuit de deuropening van zijn sneue praktijk.

En inderdaad: Mijn eigenwijsheid heeft me gered in dit geval, want patiënten worden over het algemeen veel zieker van deze behandeling. Zoals gezegd zijn de enigen die er beter van worden de idioten, die er aan verdienen. De arrogante hermetische medische maffia.

Het is dus vrij bijzonder dat we in het hol van de vijand deze voorvertoning hebben. Zouden er ook artsen naar kijken? Er zit wel iemand uit de psychiatrische hoek in het publiek. Ze stelt een vraag achteraf en hoor ik het nu goed? Begint ze weer over het in stand houden van je klachten? Ik kan het niet goed verstaan door de golf van ontzetting, die door de zaal gaat tijdens haar woorden.

De film zelf is een aanrader. Je ziet nu eens eindelijk hoe ons leven eruit ziet achter de geraniums. Er wordt veel informatie gegeven. Ook de eindeloze zoektocht naar verlichting van klachten komt in beeld. Hoe sommigen zich zelfs wagen aan het eten van wormen of een poeptransplantatie…..

Maar een geneesmiddel is er niet. Het is een ongelofelijk complex ziektebeeld, waar ernstig verstoorde immuniteit, disfunctionele mitochondriën en allerhande chronische virale ellende een grote rol spelen. Er wordt ook relatief heel erg weinig onderzoek naar gedaan. Het zijn namelijk vooral vrouwen, die eraan lijden. Als iemands plasser er af zou vallen door dit ziektebeeld, was er allang een remedie.

Tijdens de film heb ik de uitgedeelde zakdoekjes nodig. Het is ongelofelijk confronterend om anderen zo te zien lijden, terwijl je weet wat ze doormaken. Een jongeman huilt op de rand van zijn bed, dat hij het niet meer volhoudt. Dat zijn leven voorbij is. Herkenbaar.

Even later zie je hem prachtig gitaar spelen. Heeft hij even een goed moment. Hij zou altijd moeten kunnen spelen! ‘Ik wil niet dood, maar ik hou het gewoon niet vol,’ zegt een ander. De voornaamste doodsoorzaak onder MEpatiënten is suïcide. Gewoon omdat mensen het niet meer kunnen opbrengen om als een levend lijk in bed te liggen. Jarenlang.

Heks heeft ook jaren in bed gebivakkeerd. De eerste vijf jaar van mijn ziekte waren een absolute hel. Daarna kreeg ik door accupunctuur, wagonladingen orthomoleculaire voedingssupplementen, een straf dieet en een dosis geluk weer een stukje leven terug. Ik ging weer aan het werk. Dat was het eerste wat ik deed en ook jarenlang het enige wat ik deed. In mijn vrije tijd lag ik voornamelijk in bed…….

Met heel veel pijn en moeite had ik na jaren dat stukje leven terug gekregen om het na een paar maanden werken in een ernstig vervuild gebouw waar zonodig een airco op moest worden geïnstalleerd weer kwijt te raken. Heks was weer terug bij af. De toxides waren teveel voor mijn kwetsbare systeem. Ik kwam weer in bed terecht.

Toen Heks ME kreeg studeerde ze theaterwetenschappen in Amsterdam. Ik had er net een leuk huisje betrokken in een buitenwijk. Via via was ik aan een baantje gekomen in het Theatercafé van Amsterdam. Mijn leven kon niet stuk op dat moment. Mijn lijf wel bleek al snel.

Van het ene op het andere moment kreeg ik geen been meer voor het andere. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel. Ik lag in bed en veel meer kreeg ik niet meer voor elkaar. Om mezelf eroverheen te helpen probeerde ik te gaan hardlopen. Als ik thuiskwam viel ik in bed om er dagen niet meer uit te komen. Opeens leefde ik op Cup a Soup. Het enige wat ik nog voor elkaar kreeg qua koken.

Mijn toenmalige vriend vond me een zeurkous en met enige regelmaat joeg hij me fysiek behoorlijk over de kling. Ook ging hij op een gegeven moment een maand of drie, vier weg en liet niks van zich horen. Ik lag ongeveer dood te gaan van ellende en hij had de tijd van zijn leven.

Die relatie heeft dan ook geen stand gehouden. Voor hem was ik een blok aan zijn been. Ik was een blok aan mijn eigen been!

Onbegrip. Het heeft me heel veel vriendschappen gekost.

Gelukkig is het tussen ons wel goed gekomen: We zijn nog steeds bevriend. Hij helpt me momenteel zelfs enorm met een aantal praktische zaken.

In die beginperiode van ME had ik een hele heldere droom. Ik liep met vrienden over straat richting mijn nieuwe huisje. Iedereen was druk en met zichzelf bezig. Aan het lachen en schreeuwen. Vrolijk en zorgeloos. Ik liep met een enorme bloedende rauwe hoofdwond en geen mens die het doorhad.

Eenmaal in mijn huisje werd het er niet beter op. Mijn bezoek nam de hele ruimte in beslag. Schreeuwend en lachend vulden ze de ruimtes. In mijn woonkamertje zakte ik tegen de muur in elkaar. Uit mijn mond kwam witte brij met rode stukjes erin. Als een grote kamerbrede witte worst. ‘Dit is helemaal foute boel,’ realiseerde ik me. Toen schrok ik wakker.

Die droom heeft me jaren bezig gehouden. Een vooraankondiging van al het onbegrip dat ik tegen zou gaan komen. Van de eenzame weg die zou volgen. Als ik die droom toen goed begrepen had, had ik vast toen vast de stekker eruit getrokken. Gelukkig had ik geen idee wat me te wachten stond. Het is maar goed, dat je niet altijd je nachtmerries verstaat…..

Steenvouw en Heks zijn kapot moe na het bekijken van de film Unrest. We blijven tot het einde, maar dat is vooral omdat ik per se een boek over ME wil kopen en nog iets moet regelen met de mensen van de organisatie.

De dagen erna ben ik aangeslagen. Heel stom. Zolang ik in mijn eentje loop te tuchten en stumperen met die kloteziekte houd ik mezelf overeind zo goed en zo kwaad als het gaat. Af en toe een flinke depressie, maar ik ben ook zo weer blij met een dooie mus. Een kinderhand is gauw gevuld, maar die van een MEpatiënt ook hoor!

Maar nu ik opeens zoveel begrip, erkenning en herkenning ervaar is het hek van de dam. De sluizen gaan open en ik huil mijn ogen uit mijn kop. Jeetje wat een opgekropt verdriet, ik kan er eventjes geen kant mee op.

Maar ook ben ik blij dat die film er is. Als ik een paar dagen later bij mijn huisarts zit voor alweer een cortisonenprik in een falend lichaamsdeel vertel ik hem over de film. Ik masseer de informatie als het ware bij hem naar binnen.

Prijs hem met zijn voortreffelijke geprik en zeg vervolgens hoezeer ik het zou waarderen als hij eens naar ‘Unrest’ zou kijken. Toen ik hem vertelde over hoe slecht het momenteel weer gaat begon hij alweer over Iscador als medicijn tegen al mijn klachten……  Een soort Haarlemmerolie! ‘Daar heb je toch baat bij gehad, Heks? Ik heb nog een ampul liggen, die mag je wel hebben….’

Ik heb liever dat hij naar die film kijkt. Laat hij er nu eens voor eeuwig en altijd van doordrongen worden dat het hier om een ziekte gaat en niet om aanstelleritis. Of iets psychisch dat wordt omgezet in een fysiek probleem door middel van conversie. Voorzichtig informeer ik hem over de inhoud en vorm van de film.

‘Het zou echt , echt heel veel voor me betekenen, dokter, als je er eens naar wilt kijken. Je krijgt ook goede informatie. Vooral ook over wat niet werkt. Zoals allerlei vormen van therapie om anders tegen je ziekte aan te kijken enzo……’

‘Ah, cognitieve therapie,’ knikt hij goedkeurend. Alsof ik de behandeling aan zit te prijzen. Maar goed. Hij gaat er niet naar kijken vertelt hij me en passant aan het einde van het consult. Na de ellendige gemene prik.

‘Ik houd niet van televisie kijken, Heks. Ik word er MOE van…..’ Ik zweer het. Hij zei het echt. Tegen dit chronisch vermoeide mens. Een vermoeidheid, die met geen pen te beschrijven is. Nergens mee te vergelijken ook, al helemaal niet met het soort loomheid die je zou kunnen overvallen na een uurtje televisie kijken……..

Alsof hij er de draak mee wil steken. Of het er eventjes in wil wrijven…….

Wanhopig probeer ik hem ertoe over te halen om dan in elk geval eventjes naar de trailer te kijken, hoeveel moeite is dat nu helemaal? Of de lezing op internet van Jennifer Brae te beluisteren…… Ik schrijf alles voor hem op een papiertje. Alsof dat helpt tegen onwilligheid en onverschilligheid.

Want hoewel mijn huisarts een schat van een man is en altijd enorm zijn best doet voor Jan en Alleman, ook voor Heks, laat een verhaal over de ziekte ME hem volstrekt koud. Een klap in mijn gezicht. Een natte dweil. De zoveelste.

De film Unrest doet veel stof opwaaien, maar niet in de spreekkamers van artsen en behandelaars. Daar sta ik nog steeds als aansteller te boek. Behalve bij mijn eigen orthopedische fysiotherapeut dan. Die haalt elke week mijn lamme lijf uit de knoop. Hij kan er niet omheen hoe slecht ik in mijn vel zit.

Gisteren heb ik ook over dit onderwerp geschreven. Het zijn geen gezellige verhalen, maar het moet wel gezegd worden. Zeker in mijn geval. Ik spring tegen de muren op met mijn ellende en mijn omgeving is niet bepaald willig om ernaar te luisteren. Op een enkeling na dan.

Ik begrijp het ergens ook wel: Er komt geen einde aan. Voor mij ook niet hoor. Ik zit er na dertig jaar ook nog steeds mee in mijn maag. Vaak letterlijk.

Vannacht zie ik opeens dat er iemand heeft gereageerd op mijn Facebookpagina. Een Poirot-achtig mannetje met zo’n gepommadeerd snorretje maar zonder opgedraaide punten. Geen idee wie het is.

Pas veel later ontdek ik dat ik hem wel degelijk ken uit de wandelgangen. Zijn profielfoto is niet zijn eigen foto, hij wil mensen natuurlijk niet afschrikken…..

Hij blijkt kunstenaar te zijn, maar dan wel een copycat is van jewelste: Hij maakt exact hetzelfde werk als een overleden vriend van Heks. Alleen niet zo mooi en boeiend, maar lelijk en afgezaagd. En nageaapt. Net als de man zelf. Want zeg nu zelf, wat nu volgt is toch weinig origineel:

Ik verkoop ook een hoop zottigheid en onzin op Facebook. Maar ik loop nooit te koop met mijn klachten en persoonlijke ongemakken. Ingebeeld of niet. Ik word een beetje naar over dat geneuzel over ME. Ga wat nuttigs doen,’ schrijft de melkmuil eerst. En dan nog eens ‘Ach kind, je hebt het maar zwaar……..’

Ik kruip alweer drie dagen door mijn huis van fysieke ellende en dit is wat ik van de omgeving terug krijg: Een vriend scheldt me de huid vol, omdat ik niet stante pede naar de huisarts ga. In plaats van de hond eventjes voor me uit te laten.

De huisarts is te beroerd om zich in mijn ziekte te verdiepen, zelfs al krijgt hij het op een presenteerblaadje aangereikt, want daar word hij moe van. En een pedante rasnarcist gebruikt mijn Facebook-account om me te beledigen. Vanuit het blinde niks, ik heb de sukkelaar niks misdaan. Behalve dat ik hem en zijn kunst niet zie staan dan.

Zouden die mensen ook zo hebben gedaan tegen iemand met MS? Of borstkanker? Of Reumatische Artritis? Of een dwarslaesie? Nee dus. Ze zouden het niet in hun hoofd halen.

Het is toch zo hard nodig dat er meer begrip komt voor ME. Ga dus allemaal die film bekijken. Unrest. Er zijn miljoenen mensen over de gehele wereld met deze ernstige invaliderende ziekte. Het zijn niet allemaal vrouwen, een kwart is man. Dit laatste voor diegenen, die anders afhaken……..

 

Ziektewinst?

 

Bekijk de film voordat je ooit weer een opmerking, advies, oordeel of vooroordeel richting een MEpatiënt debiteert. Ze zullen je enorm dankbaar zijn!

Bekijk hier alles over de film Unrest. 

Bekijk hier de film Unrest op Vimeo!

Wat als je een ziekte hebt waarvoor dokters geen diagnose hebben? Een lezing van Jennifer Brae!

 

10 tips van de expert om jezelf futloos, ziek en depressief te voelen! Voor als je ME wilt faken bijvoorbeeld…….Misschien iets voor die eikel op Facebook…….

Hieperdegriep Hoera!!!!!!

 

 

 

Veelbewogen dag met louter tegenslag, maar ook veel mooie momenten. Emotioneel afscheid van geliefde tante. Het regent pijpenstelen, dat geeft de stemming aardig weer. Maar er is meer. Hoogtepunten zelfs!!! Heks ziet haar familie weer!

Sergei Polunin

Donderdagavond zie ik een documentaire over de danser Sergei Polunin. De balletdanser waar de zwaartekracht geen vat op lijkt te hebben. Vooral niet al hij cocaïne heeft gebruikt……

Hoe zijn hele familie kromlag om zijn studie te kunnen betalen. Zijn vader in Portugal, zijn grootmoeder in Griekenland. Zijn moeder bleef bij haar kind als zijn persoonlijke toegewijde verzorgster.

Hoe hij zijn motivatie haalde uit het voornemen om middels succes in de danswereld zijn familie weer te herenigen. En de neergang vanaf het moment, dat zijn ouders toch echt gaan scheiden…….

De familie is uiteengeslagen door de gebeurtenissen, terwijl dat juist niet de bedoeling was! En hoewel ze elkaar al jaren niet hebben gezien is de definitieve breuk tussen de ouders een enorme dreun voor de jongen. Vanaf dat moment komt hij in de problemen. Zijn drive is weg. Veelzeggend.

Zo zie je maar weer hoe belangrijk je familie is. En hoe ontregelend het kan zijn als die basis wegvalt.

Dan valt het beeld weg, storing bij Ziggo. Gelukkig maar, want ik moet gaan slapen. Morgen moet ik vroeg op. We gaan mijn tante Mar begraven. Heel plotseling is ze ertussenuit geknepen

Het regent pijpenstelen op de dag dat mijn tante naar haar laatste rustplaats wordt gebracht. Heks fietst door de gietende regen naar de dokter voor haar prikken. Dat red ik nog precies, gek eigenlijk. Ik dacht dat het niet zou lukken eerder deze week, toen ik de rouwkaart eens grondig bestudeerde.

Als ik weer naar huis wil gaan breekt mijn fietssleutel af in het slot. K.U.T. Wat nu? Het is de elektrische ebike van mijn moeder. Loodzwaar. En ik heb maar 1 sleutel. Waarvan de helft nu in het slot bivakkeert.

Paniekerig probeer ik de sleutel eruit te schudden, maar ja, schudden met een fiets van 300 kilo op zijn kant is natuurlijk niets voor een MEpatiënt. Ik vraag me af of er überhaupt mensen zijn die er bij een dergelijk sportief hoogstandje zonder kleerscheuren van af zouden komen. Heks voelt haar gewrichten piepen en kraken. Hier en daar valt er eentje uit de kom.

Dan komt de assistente op me af met een mes. Ze heeft me zien tobben en komt me te hulp. Strijdvaardig heft ze de vervaarlijke brievenopener, want dat is het, in de lucht om vervolgens het slot te lijf te gaan. Vakkundig wipt ze het restant sleutel uit zijn gevangenis. Dat is alvast iets. En iets is beter dan niets…..

Ik loop dus maar weer naar huis. Mijn hoofd tolt van de zich plotseling opstapelende problemen. Ik moet ten eerste een sleutel laten maken, maar ik ben hartstikke blut. Gelukkig kan ik poffen in de natuurwinkel. Voldoende voor een nieuw exemplaar en een paar liter benzine. Mijn tank is ook leeg……

Maar eerst ga ik naar de begrafenis van mijn tante, Heks is met deze vrouw en haar dierbaren opgegroeid. Ze woonde maar een paar huizenblokken bij ons vandaan, deze opgewekte rebbelende lakonieke dame met haar grote drukke gezin.

Ik moet nu echt opschieten. Als ik er de sokken niet in zet ben ik te laat. Snel schiet ik iets netjes aan en spurt naar mijn auto.

Dan begint er een martelgang om in Voorschoten te geraken. Hemelsbreed helemaal niet zo ver van Leiden, maar de stad is opgebroken, alsmede vol verdwaalde Duitse toeristen en trage lesauto’s. Mensen blijven stilstaan voor groene stoplichten of gewoon midden op straat. Invoegen is ook heel problematisch opeens. Heks vloekt tussen haar tanden. De minuten tikken genadeloos voorbij.

Sergei Polunin

Voorschoten is onlangs volledig op de schop gegaan, hetgeen de doorstroming van het verkeer in dit lintdorp niet ten goede komt. Zacht uitgedrukt. Ook is het marktdag. De Voorstraat, waar ik meestal parkeer, is vergeven van de kraampjes en winkelende mensen.

Het parkeerterrein erachter is volgebouwd met tenten vanwege een festivalletje. Mijn god, hier ook al? Het is een plaag dit soort activiteiten.

Alle omringende parkeerterreinen zijn zonder uitzondering stampvol. Heks rijdt intussen paniekerig van hot naar her, want het wordt steeds later. Wanhopig schiet ik een woonwijk in. En daar vind ik dan eindelijk de zo begeerde parkeerplek. Hoera!

‘Ik haat dit stomme dorp,’ ligt dan al in mijn mond bestorven. Ik ken dit oord natuurlijk goed, ik ben er opgegroeid. Sputterend sprint ik naar de kerk. Onderweg probeer ik mijn stemming om te gooien. Zo kan ik toch niet Gods huis betreden? Vloekend en scheldend?

Nu ben ik extra vroeg opgestaan om op tijd te komen. De condoleance heb ik overgeslagen, want het wordt toch al een hele lange dag. Maar de dienst wil ik toch echt bijwonen. Ik schuif twee minuten te laat naar binnen. Wat gek. Iedereen zit al. De kist staat er al. De dominee staat volop te preken……

Een vreemde gang van zaken. Maar ik ben allang blij dat ik binnen ben. Het is altijd een hele bevalling om ’s morgens ergens acte de présence te geven. Ik kom dan uit de prehistorie zetten, dit gaat bovendien gepaard met stevige spierpijn en heftige griepverschijnselen. En vandaag ben ik ook nog door het lot tegengewerkt.

Het koor gaat zingen. Prachtig! Ik heb niet al teveel gemist gelukkig. Denk ik op dat moment nog. Maar als we even later gezamenlijk een lied gaan zingen, zie ik dat de dienst al bijna voorbij is. Huh? Ik ben maar liefst een uur te laat gekomen. Hoe is dat nu mogelijk?

Bij Heks is alles mogelijk. Mijn hoofd is een leuk aangeklede vergiet. Met een hoedje erop om mijn gedachten bij elkaar te houden. En zelfs dan kan het me nog gebeuren dat ik de plank helemaal mis sla. Zoals vandaag.

Gisterenavond heb ik nog even goed gekeken op de rouwkaart. Zo laat dit en dan dat. En tot slot zus en zo. Duidelijk. Behalve dat ik mijn bril niet ophad en het behoorlijk schemerig was in mijn woonkamer. Ik heb het dan ook niet goed gezien, tijden door elkaar geklutst en dan krijg je dit!

Op dat moment vind ik het niet zo erg. Het wordt toch al een lange dag en nu is ie gelijk iets korter. ‘Je hebt wel wat gemist hoor,’ hoor ik echter later. Mijn oom heeft prachtig gesproken. Een persoonlijk In Memoriam. Heel bijzonder.

De kerk is afgeladen vol. Wat een rijk leven! En dat hoor ik steeds terug deze dag. Mijn vrolijke kwebbel van een tante had gewoon een enorm netwerk van mensen om zich heen. Met haar 87 jaren stond ze nog midden in het leven. Ze zal enorm gemist worden.

Heks krijgt een overdosis familie te verstouwen, niet mijn sterkste punt. Toch sla ik me dapper door alle gesprekken heen. Hoe het met me gaat? Daar lul ik me dan uit. In werkelijkheid heb ik geen idee. Wat heb ik nu voor’n leven? Ik ben de risee van de familie. Althans, zo ervaar ik het vaak.

Vandaag kom ik echter allemaal lieve neven en nichten tegen en ooms en tantes en een zuster, die echt enorm blij zijn om me te zien. Een fijne ervaring.

Ons eigen gezin is helemaal uit elkaar gevallen. Of ik ben eruit gevallen. Uit het nest geduveld. Een beetje geduwd misschien? Ik heb me nog een hele tijd aan de rand vastgeklampt. Heb me terug naar binnen geprobeerd te wurmen. Iets dat het bij vogels meestal goed doet.

En uiteindelijk losgelaten. Noodgedwongen. Wegens vergaand verkrampte spieren. Wat moet je ervan zeggen? Het gebeurt. Zulke dingen. Best vaak zelfs. Het is mij gebeurd.

Ik kijk naar die grote drukke familie. Luidruchtige mensen. Wat een lawaai toch altijd! Saai is het in elk geval nooit bij ons…… Mensen proosten op het rijke leven van mijn tante. Heks luistert naar alle ontroerende verhalen rondom haar dood.

Lachsalvo’s schieten links en rechts uit groepjes omhoog. Ja, lachen kunnen ze als de beste, die familieleden van Heks. Het is één van de mooie erfenissen van mijn voorouders. Naast een vat vol woede is er ook een groot potentieel aan humor doorgegeven.

Dit is de familie van vaderskant, maar de clan van mijn moeder is nog veel erger. Hun humor is bijkans dodelijk. Vraag maar aan mijn exen.

Sergei Polunin

Na een paar uur ben ik helemaal gaar. Om me heen eten mensen taartjes, soep en broodjes. Ik heb ook trek gekregen. Het is dan ook al vier uur intussen. Heks gaat naar huis.

Daar wacht me nog de ondankbare taak om een nieuwe sleutel te laten namaken van dat afgebroken exemplaar. Met de nieuwe sleutel op zak wandel ik weer met VikThor naar de dokter. Het giet bakken van de hemel. Later lees ik dat er op één dag net zoveel regen valt in Leiden en omgeving als normaal gesproken in een maand. Arme tante. Ze treft het niet haar eerste nacht buiten.

Ik stop de sleutel in het slot, maar nee. Hij past niet. Potverdorie.

Weer schelden natuurlijk, want ik ben intussen doodmoe. En helemaal doorweekt. Toch ga ik mijn auto halen. Dus weer lopen naar huis….. Met mijn halvezolige oververmoeide lijf. Ik durf die fiets daar niet de hele nacht te laten staan.

Tierend rijd ik vervolgens met mijn kanariepiet door de stad. Ik moet enorm omrijden, vanwege de idiote onlogische rijrichtingen in de binnenstad. Vik kijkt me verbaasd aan. Wat heeft de Vrouw toch?

Met een enorme kreun til ik die loodzware fiets in mijn achterklep. Ik heb het eerder gedaan, dus het kan. daar houd ik me aan vast.

Daarna rijd ik stapvoets naar huis. Af en toe moet ik stoppen om de achterklep weer omlaag te doen, want ik heb geen stuk touw bij me. Helemaal afgedraaid zit ik wat later in mijn stoel.

Ik bel de Don. Geduldig luistert hij naar mijn verslag van deze rampendag. Het duurt uren voordat ik weer een beetje mens ben. Dan ga ik eten. Eindelijk. Om vervolgens nog uren wakker te liggen. teveel prikkels, indrukken en emoties. Daar ben ik dan weer eventjes zoet mee.

Later lees ik een raar berichtje op de familie app. Zitten ze me nu te dissen? Ja, het is zo. Of niet? Of toch wel? Mijn god. Het houdt ook nooit op.

 

 

Schelden is niet voor helden. Toch ontkom je er soms niet aan. Waar het hart vol van is loopt de mond van over, ook in dit geval. Maak van je hart geen moordkuil, Heks! Gooi het er maar uit, die vuiligheid. Opgeruimd staat netjes! Narcistendag 2.

Zaterdagmorgen sta ik vroeg naast mijn bed. Vandaag heb ik weer een narcistendag, maar deze keer moet ik helemaal naar Gouda. Dat vraagt wat meer inspanning mijnerzijds. Om kwart voor negen zit ik in de auto, ruim op tijd. Ik gooi Ysbrandt eventjes los in een park. Hij mag mee vandaag. Ik heb geen oppas kunnen regelen.

Helaas heb ik vandaag alle stoplichten tegen. Als ik de Hoge Rijndijk afrijd gaat de brug open. Het duurt zeker tien minuten voordat alle Rijnaken en plezierjachten voorbij zijn gevaren. Meuh. Prutteldepruttel. Heks zit zich op te vreten. Intussen rijd ik op een strak schema. Als alles goed gaat ben ik toch nog even voor tienen ter plaatse.

Maar niet alles gaat goed. Als ik in Gouda arriveer stuurt mijn TomTom me via een eindeloze dijk langs de Reeuwijkse plas. Opeens kan ik niet verder. Vervelende mannetjes in oranje pakken staan bij een wegversperring te posten. Wat nu? Ik vraag advies, maar de mannetjes weten niets van de omgeving. Of het interesseert ze niet of ik ooit mijn doel bereik. Ik rijd op de bonnefooi een belendend industrieterrein op.

TomTom laat zich ook niet onbetuigd. Zeker zes keer kar ik hetzelfde rondje tussen de afgesloten loodsen en foeilelijke bedrijfspanden. Wat een blikveldvervuiling, deze architectuur van lik m’n vestje. Maar ja. Hoe kom ik hier weg? Ik bel de twee trainers van vandaag, dat ik iets te laat ga komen. Ik krijg een melding dat het ene nummer niet bereikbaar is. Het andere is niet correct, ik krijg een wildvreemde vrouw aan de lijn.

Na nog een woest rondje industrieterrein bel ik het eerste nummer nog eens. Weer onbereikbaar. De telefoon staat duidelijk uit. Ik word zo woedend. Krijg toch de kolere. De telefoons zouden tot tien uur aan staan, omdat het vaker gebeurt, dat mensen te laat komen. Door files bijvoorbeeld…. Of zoiets als dit.

Scheldend rijd ik nog maar een rondje op zoek naar de juiste route. Afschuwelijk woorden blubberen oncontroleerbaar mijn mond uit. ‘Hoerentoeters, kutlijers, mensen zijn zo slecht. Godverdegodver….. ‘ en ga zo maar door. Ik kanker en scheld op alles en iedereen. Zoals wel vaker de laatste tijd als niemand me hoort of ziet.

Ik ben behoorlijk over de zeik. Uiteindelijk rijd ik een stuk verderop langs een stuk wegversperring. Geen mannetje te zien. Mooi zo. Dat is het voordeel van zo’n klein autootje. Je kunt overal langs en tussendoor. Stukje fietspad? Geen punt indien nodig.

Zonder problemen kan ik gewoon het laatste stuk langs het water rijden. Het is me een raadsel, waarom die weg in godsnaam helemaal dicht moet, maar goed. Mannetjes hè! Die willen gewoon lekker moeilijk doen. Hun invloed doen gelden…..

Een minuut of tien te laat ben ik dan toch ter plekke. Ik mag er nog in! Een hele lieve jongedame ontvangt me en stelt me een beetje op mijn gemak. Dat valt nog niet mee. Er komt stoom uit mijn oren.

De trainers schrikken als ze ontdekken dat de telefoons onterecht uit staan. Er is als het goed is nog iemand onderweg. Die is overigens nooit meer opgedoken. De telefoons gaan aan. ‘Eindigt jouw nummer op **?’ vraagt de vrouwelijk trainster. Terwijl ze het vraagt hoor ik immens geschreeuw vanuit haar telefoon. Dat ben ik! Haar antwoordapparaat stond wel degelijk aan. En ik heb blijkbaar het gesprek niet afgebroken……. ‘Geen idee,’ draai ik erom heen.

In de pauze vertel ik haar, dat ik inderdaad die schreeuwlelijk op haar voicemail ben. Helemaal boven mijn theewater. ‘Luister het asjeblieft niet af!’ roep ik wanhopig. Ik gun het niemand om die vuiligheid over zich heen te krijgen. Nou, misschien een incidentele narcist. Maar zeker niet deze lieve dame.

‘Het komt vanuit trauma. Je hebt zoveel moeten slikken, dat komt er nu uit. Al die ellende zit in je lijf opgeslagen. Helemaal niet verbazingwekkend, dat je zo gaat schelden, zeker niet als alles tegen zit.’ ‘En je op weg bent naar een narcistendag,’ denk ik erachteraan, ‘waar je veel geld voor betaalt, terwijl de aanstichters van dit onheil nergens last van hebben…… Dat geeft inderdaad nogal wat onvrede.

Zo is de narcistendag nog niet eens begonnen en ik heb al de belangrijkste les te pakken van vandaag. Mijn gescheld mag! Het is niet nodig mezelf daar ook nog eens op af te kraken. Ik mag woedend zijn op al die gekken, die me bij de neus hebben gehad. De monsters, die me fysiek te grazen hebben genomen, alsmede alle leugenaars, bedriegers en dieven, die hier kind aan huis zijn geweest.

Ik mag kotsen op mensen, die mij hebben uitgekotst. Ik mag kwaad spreken over mensen, die me kwaad hebben gedaan. Ik mag lastig zijn voor hen die me lasteren. En ik mag iedereen stijf schelden, die mij naar het leven heeft gestaan. Figuurlijk dan. Ik ben wel geslagen, maar gelukkig nog nooit dood geslagen of verwurgd. Wel zijn er zijn mensen, die me sociaal hebben vermoord. En op hen scheld ik ook grof. Volledig terecht.

Maar goed, ik hoop wel dat het een keertje ophoudt, die vuilbekkerij. Je krijgt echt een vieze smaak in je mond door al dat gekanker. Ook schaam ik me natuurlijk toch dood als die vrouw mijn grove taalgebruik hoort. Ik dacht dat haar telefoon uit stond en de mijne het contact had verbroken. Niet dus.

Confronterend. Maar het is nu eenmaal gebeurd. Heks is gewoon enorm pissed off. Op alles en iedereen, die over mijn grens is gegaan. Recent of honderd jaar geleden. Maakt niet uit. Hoepel op van mijn terrein.

Ook ben ik er helemaal klaar mee om bruggen te bouwen naar narcistische idioten. Liever geef ik hen op hun kloten!

Ooit zal het wel overgaan. Deze rage, razernij, woede….. Op een dag zijn de scheldwoorden op en is de bal nijd verdwenen uit mijn buik. Op een goede dag. Als ook alle narcisten en psychopaten me hebben verlaten en terug zijn gekropen in hun hoeken en gaten. Of onder hun steen.

Respect en liefde is hetzelfde laken een pak. Je kunt niet beweren van iemand te houden als je tegelijkertijd die persoon respectloos behandelt. Toch is dit gedrag aan de orde van de dag…..

Afgelopen week zijn er twee zussen te gast bij mijn dagelijkse ontbijtellendeshow. De ene is woest. Een stevige knol van een blonde dame met een prachtig krachtig gezicht. De ander zit gigantisch te huilebalken. Ze heeft iets kwetsbaars. Lange sluike donkere haren en een grote jammerende rode mond. De twee verschillen als dag en nacht. Toch hebben ze iets gemeenschappelijks: Hun opvoeding.

Die was duidelijk niet om over naar huis te schrijven, maar wel naar Doctor Phil. Een kolos van een vader heeft hen het leven zuur gemaakt. Er volgen filmpjes en interviews met vreselijke feiten over de man. Hij sloeg hen vanaf hele jong leeftijd helemaal in elkaar en ook verbaal timmerde hij er lustig op los. En de moeder? Die stond erbij en keek ernaar. Veel hadden ze niet aan het mens. Maar goed, ze had hen ook uit kunnen leveren aan de man. Of zelf mee kunnen doen!

De moeder neemt het ook nu direct op voor de vader. De arme man heeft pijn in zijn rug. Daarom doet hij zo! Mijn god. Wat een koe. Boe! Heks heeft ook vaak pijn in haar rug, maar ik sla er niet op los en scheldt anderen ook niet uit voor lelijke dikzak of stom varken. Behalve deze mensen dan.

Wat me ook nu weer verbijstert is dat er voor het gemak volledig voorbij wordt gegaan door deze ontaarde ouders aan het feit, dat het kwetsbare kinderen zijn, die ze als boksbal en vuilnisvat gebruiken. Een kind van vier in elkaar rammen omdat het met natte sokken in laarzen  thuis is gekomen uit school? Hoe hoog zijn zulke laarsjes nu helemaal? Een kind een enorme ram voor haar kop verkopen omdat ze de radio aanzet? Of van zender wisselt? Voel je je wel helemaal lekker?

Toen op school ontdekt werd, dat de kids werden geslagen waren de rapen gaar. Blauwe plekken spreken nu eenmaal boekdelen….. Vanaf dat moment werd de verbale mishandeling drie keer zo erg, maar gelukkig durfde onze held geen traceerbare sporen meer op het lichaam van de meisjes achter te laten. Dus fysiek werd de mishandeling minder.

Hij was overigens woest over het gezichtsverlies. Zijn dochters hadden hem te schande gemaakt, toen per ongeluk uitkwam dat ze bont en blauw werden geslagen. Grappig toch hoe zo’n sukkel het weer omdraait. Het is nu eenmaal nooit de schuld van de pleger!

De moeder wordt erbij gehaald. ‘Geef nu eens toe wat er gebeurd is, zo lang jij dat blijft ontkennen komen we nergens… Het feit dat je slechte dingen doet betekent nog niet dat je een slecht mens bent!’ roept de stoere dochter wanhopig.

Moeders echter begint direct haar man te verdedigen. ‘Hij heeft een slechte rug, daarom is hij altijd zo slecht gehumeurd…’ ‘Wat?’ zegt Phil, ‘Je laat hem slaan en schelden en vergoelijkt dat omdat hij rugpijn heeft? Waarom sta je hem toe om zijn dochters in elkaar te slaan?’

‘Sorry,’ zegt ze. En dat is het. Daar moeten de jongedames het mee doen. Echt gemeend klinkt het niet.

In de pauze tussen de opnamen troost mams de vader. De arme man, het wordt allemaal zo overdreven. Dat vindt de eikel zelf ook. OK, hij schold en mishandelde. Nou en? De kinderen begonnen! Het is gewoon een wisselwerking. En zo erg is ook weer niet. Alles wordt zwaar overdreven. Hij wilde zijn dochters gewoon respect bijbrengen voor hun ouders……

Respect en liefde zijn hetzelfde. Hoe denkt die man dat zo voor elkaar te krijgen? Zijn aanpak kweekt haat. De zusters haten elkaar al. Dat heeft hij al voor elkaar gekregen…… Ze zijn gezworen vijanden, maar in elk geval vertellen ze hetzelfde verhaal. Je hebt ook dergelijke gezinnen met 1 zondebok. De rest wordt lekker ontzien, maar dat kind is dan de lul.

‘Parent is a verb,’ zegt Phil. In het Nederlands niet, maar ik vind het toch mooi gezegd. De taak van een ouder is handelend optreden, niet om te reageren. Het idee dat een kind begint is sowieso absurd. Het is een kind! Reageren met een dreun of een poeier, als een olifant in een porceleinkast, slaat echt helemaal nergens op. Dat doet alleen een incompetente ouder.

De stoere dochter mag eigenlijk geen contact hebben met de vader van haar therapeut. Ze is tegen alle adviezen in toch naar de show gekomen. Haar insteek is om de zaken bespreekbaar te maken. Ze wil dat de vader toegeeft wat er gebeurd is. De man vertikt het. Hij wil respect! Zomaar. Vanuit het blinde niks.

‘Waarom kunnen die meiden me niet gewoon vergeven? Waarom doen ze zo moeilijk?’ brult de kerel nijdig. ‘Het is lastig om iemand te vergeven, dat hij over je voet rijdt terwijl ‘ie over je voet rijdt. Stop bullying!  Toon zelf eens een beetje respect.’

Volgens Phil moet de vader wat nieuwe vaardigheden aanleren. De moeder idem dito. De zussen hebben elkaar nodig, dus die haat moet ook weg. Tja.

Je bent sowieso vrij kansloos na zo’n jeugd. Geen gevoel van eigenwaarde, angststoornissen, groot kans op een chronische ziekte, pijnklachten  of een ander probleem. Zoals een eetstoornis.  Anorexia bijvoorbeeld.

De jongste dochter heeft het. De oudste heeft diagnose borderliner. En jammer voor jullie, dames, maar een normale vent zul je waarschijnlijk niet vinden. Vanaf nu val je finaal voor eikels en klootzakken, die in het beste geval niet al teveel op je vader lijken….. Maar waarschijnlijk wel.

Maar goed, de aarde is een leerschool, hoor ik net een spiritueel medium zeggen op TV. Bah natuurlijk. En wat hebben we dan toch weinig geleerd in die miljoenen jaren evolutie. Dat belooft niet veel goeds…..Vanuit deze redenatie zullen de meisjes het wel verdiend hebben. Toch? Zijn wij er weer vanaf. 😦

 

Blamingdad op Twitter

Misofonie, haat voor bepaalde geluiden, wie kent het niet? Heks hoort de term voor het eerst, maar blijkt ervaringsdeskundige te zijn! Rekening houden met overgevoelige oortjes? Met dat bijltje heb ik vaker gehakt! Op kousenvoeten rondsluipen, sabbelen op je chips en proberen te slapen zonder adem te halen….. Niet te doen!

Vanmorgen staat de televisie aan, terwijl ik me in de kleren wurm. De dames van koffietijd blaten hun domme verhalen mijn slaapkamer in. O jee, vergeten te zappen. Ik heb een ernstige allergie voor dit programma, ik voel de jeukende bultjes op mijn schenen al de kop op steken. De theemutsen hebben Nick op de koffie. Of Simon. Daar wil ik vanaf wezen, net als de rest van Nederland houd ik die twee maar niet uit elkaar.

Ik kijk in het treurige vermoeide gezicht van de zanger. Mijn god, dat ziet er niet goed uit. Komt het door het vroege tijdstip? ‘Ik ga in mijn eentje dit of dat bablabla’ promoot hij zijn nieuw ingeslagen weg. ‘Jajaja,’ het interesseert de overjarige koffietijdmeisjes geen bal, ‘Jij hebt toch Misofonie? Hehehe?’ De getroebleerde troubadour probeert er snel overheen te praten, maar de hyena’s hebben zich al in het onderwerp vastgebeten…..

Misofonie? Haat voor geluiden? Waar heb ik dat eerder gehoord? Nou, nergens! Maar ik heb wel een aantal mensen met deze aandoening dicht op de huid gehad. Voorwaar geen pretje!

Heks is zelf ook zeer gevoelig voor geluiden. Ik hou van stilte. Periodes met veel ellendig lawaai, zoals verbouwingen, kunnen me compleet uitputten. Ik heb een bloedhekel aan muzak. Die walgelijke vorm van ethervervuiling, die je in elke zichzelf respecterende winkel tegemoet walmt mag van mij bij de wet verboden worden. Maar haat?

Nee, ik heb geen Pavlovachtige moordreactie op een snurkende partner of een chipsetende vriend. Ik kan genieten van het geluid van de wind en de regen. Of vogeltjes. Een blaffende hond doet me niets. Het zijn meer de lelijke geluiden, zoals slechte muziek, iemand met een stem als een cirkelzaag, ….waar ik me aan erger.

Een jeugdvriendin van Heks had last van moordneigingen als haar vader zat te eten. Het geklapper van zijn kunstgebit maakte haar gek. In die tijd had bijna iedereen boven de veertig een klappertje, weet je nog? Nostalgia!

Ik zocht er weinig achter, want de man was een vreselijke agressieve Maasbachchristenhond, dus haar puberale haat tegen die kwibus begreep ik maar al te goed!

Tijdens een vakantie met deze jongedame in Frankrijk kwam ik er al snel achter, dat die haat niet slechts haar vader betrof. Ook Heks kreeg de wind van voren, zodra ze iets in haar mond stak om op te kauwen bijvoorbeeld. Zodoende werd eten een hele uitdaging tijdens die reis!

Het wicht zat zich voortdurend groen en geel aan me te ergeren. ’s Morgens als ik slaapdronken aan de koffie zat begon ze me systematisch te grazen te nemen, want erg aardig was ze niet. Zelfreflectie kwam in haar woordenboek niet voor! Heks was irritant, dus die moest kapot……

Het behoeft geen betoog, dat ik nooit meer met haar op stap ben geweest!

Niet veel later,  ik woonde met een aantal dames in een groot studentenhuis , trok er op een kwade dag een misofone buurvrouw in de kamer naast me. De muren waren van bordkarton, hetgeen niet bepaald meewerkte aan een harmonieus samengaan van onze huishoudens. De vrouw zat de godganse dag te klagen. Over dit geluidje en over dat geluidje.

Heks sloop op kousenvoeten door haar kamer en zat te fluisteren met haar bezoekers. Draaide nooit meer muziek. Een bladzijde van mijn studieboeken omslaan kwam me op een reprimande te staan. En hoewel het op zich een hele aardige meid was, kreeg ik al snel de absolute rambam van het mens.

Maar zoals altijd paste ik me aan. Ik kroop en sloop, zweeg en fluisterde, maar nog was het niet goed. Op een dag stond ze weer luidkeels (!) tegen me te emmeren over al die vreselijke geluiden waar ze zich aan stoorde. ‘Wat moet ik in godsnaam doen om jou op te laten houden met dat geklaag?’ riep ik wanhopig.

Onze overbuurvrouw begon zich ermee te bemoeien. Ze kreeg ongetwijfeld medelijden met me. Ook zij werd geacht geen herrie te maken, maar ze had het geluk niet direct naast de misofone dame te wonen…. Getormenteerd schreeuwde ze vanuit haar kamer: ‘Ophouden met ademhalen, Heks!’ En zo was het. Ik had het loodje moet leggen en dan was het goed geweest. Gelukkig verhuisde mijn kwelgeest binnenshuis naar een andere etage.

In die tijd was er nog weinig bekend over deze psychiatrische aandoening. De vrouw werd dan ook niet behandeld. De omgeving paste zich gewoon aan. Zo goed en zo kwaad als dat gaat in een gehorig studentenhuis.

Ook nu is er nog niet veel bekend over de kwaal, laat staan over een doeltreffende behandeling. Mensen met gehoorbeschadiging lopen een grotere kans door misofonie getroffen te worden.

Het een hele nare aandoening is. Voor degenen die het treft, maar ook voor de omgeving. Het is verschrikkelijk als iemand zich constant zit te ergeren aan het feit dat je ademhaalt. Of dat je aan je pen likt. Of door je haar strijkt. Want het gaat ook op voor bewegingen. En het richt zich voornamelijk op mensen, die dicht bij die misofone persoon staan: Zoals de mensen waar ‘ie juist veel van houdt……

Haat omdat je bestaat.

Leven naast iemand met deze aandoening is hopeloos. Vooral omdat jij er niets aan kunt doen. Die ander ook niet hoor. Er is weinig aan te doen, dus die moet er maar mee leren leven. Ook niet gemakkelijk! Daar weet ik alles van!

Toch is Heks blij, dat ze van bepaalde misofone medemensen verlost is. Er woont er niet meer eentje naast me, van wie ik geen muziek mag draaien, noch praten, lachen, zingen……. Noch ligt er eentje naast me in bed me te haten vanwege het feit dat ik ademhaal. Ik mag mijn mes weer gewoon aflikken. En andere bewegingen maken, zonder dat iemand zich kapot ergert. Ik hoef niet meer met lede ogen aan te zien hoe iemand het gevecht met de wind, klapperende tentdoeken, zogenaamd lawaaierige buren en wat al niet meer aangaat.

‘Ik sta wel eens ’s nachts op het dak een regenpijp te verbuigen, omdat ik het gedruppel niet meer kan aanhoren,’ aldus Simon. Of Nick. Nou ja, hij klimt in elk geval zelf het dak op. Dat is al iets.

Een narcist met misofone neigingen liet Heks zulke kastanjes uit het vuur halen. Stond ik midden in de nacht buiten de boel op te lossen. Om van het gezeur en gezeik af te zijn. Om daarna van een chagrijnig gemeen mannetje te horen dat het nog steeds niet goed was. Gewoon omdat het nooit goed was. En dat lag niet aan zijn misofonie, nee eerder aan misogynie…….

Wat is misofonie niet?

Ervaringsverhalen.

Hyperacusis, overgevoeligheid voor geluid.

Hoe later de avond hoe schoner het volk, maar ook: hoe lastiger de hondjes! Heks komt leuke eeuwige pup tegen met een heel lief baasje. Ze hebben samen getraind bij hondenopvoedingsinstituut ‘De Roedel’! De beste plek ter wereld om met je hondje aan de slag te gaan!

Woensdagavond laat ga ik nog lekker met mijn hondje fietsen. Het is zo lang licht! Heerlijk. In het derde park lopen nog een paar andere baasjes met hun trouwe viervoeters. Een man met twee kleine Cocker Spaniëls strak aan de lijn kijkt me verwijtend aan. Hij stelt het niet op prijs dat Varkentje los loopt. Als we hem passeren worden zijn monsters helemaal wild. Wanhopig probeert hij deze uitbarsting van geweld te kalmeren.

MEISJE MET HOND ZONDER STAART, BIJZONDERE HOND

Een apart exemplaar: Sammie, de Roemeense eeuwige pup zonder staart!

‘Doorlopen, Ys,’ roep ik tevergeefs. Dit is natuurlijk veel te leuk. Met een omtrekkende beweging probeert hij dichterbij te komen, zodat hij eventjes kan snuffelen. ‘Loop door,’ brul ik. Dat sorteert effect. Of hij nu Oostindisch doof is of dat het werkelijk helemaal einde verhaal is met zijn scherpe gehoor wordt nooit helemaal duidelijk….

Niet veel verder loopt een vrouw met een klein vosachtig diertje. Ik herinner me vaag, dat ik haar eerder heb gezien met het beest. Was dat soms onprettig? Waarschijnlijk wel, want de vrouw gooit haar massieve lijf in de strijd en begint haar loslopende mormel af te schermen van mijn ouwe sukkel. ‘Oh, wat interessant toch weer,’ hoor ik Ysbrandt denken, ‘aan die gast ga ik eens even goed snuffelen.’

Weer loei ik keihard tegen mijn hondje, dat hij door moet lopen. Nou, vooruit maar dan. In een sukkeldrafje komt hij achter me aan. In de verte zie ik de man met de Spaniëls nog steeds bezig om zijn opstandige roedeltje weer in het gareel te krijgen. ‘Goh, is het soms moeilijke-honden-uurtje?’ vraag ik me af.

Ik hoorde afgelopen week van een knappe Italiaan met twee jonge Rotweilers, dat er ’s nachts een man met een paar Malamutes in Het Leidse Hout wandelt. Die halve wilden hadden een keer één van zijn Rotweilers aangevallen. Gelukkig grepen zijn volwassen Rotweilers in…..

MEISJE MET HOND ZONDER STAART, BIJZONDERE HOND

Dit baasje heeft ook met haar hond getraind bij de Roedel, net als Heks.

Als ik dan ook weer een aangelijnde hond in het vizier krijg ben ik op mijn hoede. Zie ik een muilkorf? Nee, het is een halti. Ysbrandt rent enthousiast naar het stel toe en snuffelt aan zijn nieuwe vriend, vriendelijk wuivend met zijn staart. Kijk nou, de vrouw maakt de hond los van de riem. Vrolijk begint het dier in de rondte te rennen met grote veulenachtige sprongen. Uitdagend probeert hij Ysbrandt te verlokken tot een spelletje.

Het is een apart exemplaar deze hond. Een piepklein hoofd, geen staart, de lichaamsmimiek van een pup, maar hij blijkt al ruim vier jaar te zijn! ‘Zeker Griekse import?’ informeer ik langs mijn neus weg. ‘Nee, hij komt uit Bulgarije. Ik heb hem al jaren, maar het is pas zeer recent, dat ik hem los durf te laten.’

‘Dat de hond oogt als een oversized pup komt omdat hij waarschijnlijk veel te jong gecastreerd is. Hij is nooit helemaal uitgegroeid.’ Het arme dier mist ook zijn staart, dit onontbeerlijke communicatieorgaan van de hondenwereld. ‘Daadoor raakt hij gemakkelijk in de problemen met andere honden.’

Ze vertelt hoe haar hondje van leuke puber uitgroeide tot een monster dat alles en iedereen aanviel. ‘Ik heb in het eerste jaar al zeker tien trainers versleten.’ Dat is het probleem als je zo’n hondje adopteert: Je weet niet wat er in zit. Wat heeft zo’n diertje meegemaakt? ‘Hij kan niet tegen mannen met stokken. Sowieso is hij niet gek van mannen.’

Er probeert een fietser te passeren. Snel schermt ze haar hond af met haar lijf. Het gaat goed. ‘Dat was vroeger wel anders!’ We klessebessen over de hype om je hond op te voeden met snoep. ‘Ik doe dat niet, Ysbrandt heeft gewoon alles geleerd zonder hem vol te proppen. Ik heb getraind bij mensen in België…’

Nog voor ik ben uitgepraat roept ze verheugd: ‘De Roedel?’ Ja, we hebben elkaar gevonden. We blijken allebei een paar keer in de leer te zijn geweest bij Arjen en Francien, Hondenopvoedingsinstituut DE ROEDEL. Wat leuk! Enthousiast wisselen we onze ervaringen uit.

Mijn nieuwe hondenvriendin geeft me haar telefoonnummer om contact te houden. Voor het geval we een keertje samen die kant op willen. Wie weet gaan we een keertje samen een dagje trainen bij onze hondenfluisteraars.

‘Voor mij zijn deze mensen een soort blaffende halfgoden. Of superhondenhelden,’ vertrouw ik haar toe. ‘Voor mij ook. Zonder hen had ik mijn hondje niet meer gehad. Dat weet ik zeker.’

Dat laatste gaat ook op voor Heks. Nadat mijn schattige viervoetige vriend de wijkagent in zijn ballen had gebeten zag het er somber uit voor hem. De diender wilde mijn huisdier laten afmaken. Gelukkig waren zijn collega’s van de hondenbrigade het hier helemaal niet mee eens. Volgens hen had hij het incident aan zichzelf te danken. ‘Hij heeft een emotioneel trauma, mevrouw, omdat zijn collega’s hem zo hebben gepest. Daarom heeft hij het op uw hond voorzien.’

Later bleek mijn Boze Buurman Aarsveter mijn hondje stiekem te pesten als ik niet thuis was. Dezelfde gek, die altijd deuken in mijn auto sloeg. Daarom kreeg ik problemen met het dier. Trainen bij de Roedel heeft een wereld van verschil gemaakt, ook al was ik toen nog niet op de hoogte van de pesterijen.

De foute buurman is verhuisd. De wijkagent heeft geen smurfenstem gekregen. Ysbrandt leeft nog steeds. Eind goed, al goed!

JOEP, Cavalier King Charles Spaniel, In mandje

Joep als pup spelend met zijn grote vriend!

Vanmorgen loop ik alweer met Ysbrandt te wandelen. In een tuintje aangrenzend aan een klein park staat een hondenvriend van Heks. Vooral een grote vriend van Ybrandt: Hij krijgt altijd een lekkertje als we langskomen! ‘Waar is jouw hondje?’ vraag ik. Normaal gesproken staat zijn kleine Cavalier King Charles Spaniel enthousiast tegen de andere kant van het tuinhek aan te springen om ons te begroeten.

‘Mijn vrouw is met hem naar de dokter. Joep is plotseling heel ziek geworden. Er zit een enorme bult op zijn achterhand en ze gaan daar nu een stukje uit verwijderen……Om te onderzoeken.’ Hij kijkt me somber aan.

He, jasses. Dat klinkt helemaal niet goed. Ik probeer het baasje een beetje te troosten, moed in te spreken. Maar ja, het is afwachten geblazen voor dit echtpaar. Ik weet hoe gek ze zijn op hun trouwe viervoeter. Het ventje is pas twee jaar, veel te jong om zo ziek te worden. ‘Ik zal voor jullie duimen, heel veel sterkte…’

Arme Joep.

JOEP, Cavalier King Charles Spaniel, In mandje

Zo’n lekker kereltje….

Een dag later informeer ik opnieuw naar Joep. Het gaat goed met hem! Hij ziet er nog een beetje beteuterd uit, maar uiteindelijk zal hij helemaal genezen! Hoera!

Wat nu weer Dr. Phil? Welk breekbaar mensenmeisje legt deze keer haar lot in jouw vaardige handen? Heks wordt wakker met reusachtig grote levensdrama’s. Van anderen gelukkig. Voor de verandering!

looks-like DR phil animal

Onlangs ontwaak ik met Dr. Lul op de televisie. Het programma gaat over seksueel misbruik van een piepjonge vrouw, een meisje nog. Dus ik ben in één klap goed wakker. Gisteren heb ik het laatste gedeelte van dezelfde aflevering gezien. Enige tijd geleden de hele episode. Wat een toeval, dat ik het nu alweer voorgeschoteld krijg: Precies deze show met dit meisje.

Heks vindt het een aangrijpend verhaal. Met in de hoofdrol een kind, dat zich als een lam offert op het altaar van het ongeremde seksuele verlangen van een stel hersenloze jongemannen.

‘Je bent een slet, een hoer. Je zou beter zelfmoord kunnen plegen,’ zijn de dingen, die deze puber naar haar hoofd krijgt. Dat laatste heeft ze dan ook meermalen geprobeerd. Zonder succes. Meer kans van slagen hebben al haar plannetjes om seks te hebben met allerlei hormonaal ontregelde adolescenten alsmede mannen van ver in de twintig……

looks-like DR phil animal

Helaas is het op één of ander feestje helemaal mis gegaan. Toen ze weer eens stomdronken in een aparte kamer ging seksen met een jongen, besloten een aantal kerels mee te doen. Tegen haar wil. Het werd gefilmd en gefotografeerd. Alles werd vervolgens op het internet geplaatst. Het leven van dit kind van net 16 lag in één klap in puin.

‘Het was geen verkrachting, ik heb toestemming gegeven,’ zegt het bloedmooie meisje met een stalen gezicht. Sowieso zijn haar emoties afgevlakt. Ze geeft nauwelijks sjoege als het over de meest afschuwelijke, haar eigen lichaam betreffende, dingen gaat.

Met een effen gezicht vertelt ze hoe ze lekker de slet uithangt, hoe iedereen haar een sloerie en hoer vindt, hoe het haar haar reet zal roesten. Hoe ze drinkt tot ze van de wereld raakt. Hoe ze al vele sekspartners heeft versleten, die bewuste avond zelfs zes tegelijk. Het is bovendien haar eigen schuld. De jongemannen treft geen blaam. Ze heeft ervoor gekozen!

looks-like DR phil animal

‘Je kunt pas instemming geven met seksuele handelingen als je volwassen bent en nuchter,’ zegt Phil nuchter, ‘Aangezien jij pas zestien bent is het onmogelijk om met instemming seks te hebben. Bovendien was je ten tijde van het incident onder invloed van drie gram weed, een halve liter rum en nog een paar glazen whisky!’

Goeie hemel, hoe krijgt ze het voor elkaar? Dat is wel heel veel drank en drugs voor zo’n klein meisje!

Maar goed, seks hebben met iemand, die compleet van de wereld is, mag dus niet. Zelfs niet als de persoon in kwestie volwassen is, zeg ik maar even voor de duidelijkheid.

Sommige mensen snappen dat niet. Die denken, dat je wel degelijk seks mag hebben met iemand, die buiten bewustzijn is geraakt. Bijvoorbeeld door GHB. Zolang die persoon maar volwassen is! Het leidt soms tot verwarring, omdat degene die buiten westen is dan, hoewel volwassen en mondig genoeg, natuurlijk niet protesteert…….

Mannen met een afgeslobberde droplul zijn nog steeds de bink. Een vrouw, die met plezier seks heeft is daarentegen een afgelebberde boterham. We moeten het doen met slechts drie archetypes, waarvan er twee maatschappelijk zijn geaccepteerd. En dat zijn dan weer precies de seksloze varianten.

Moeder de Vrouw, de Maagd en de Dame van Plezier. Moeder de Vrouw moet natuurlijk wel saaie voortplantingsseks gedogen van haar man, maar het is niet de bedoeling, dat ze er zelf verlangens op na gaat houden. Behalve dan om een royale kinderschaar groot te brengen! De Maagd moet haar benen bij elkaar houden en zorgen, dat ze niet in de problemen komt. Als ze dat wel doet wordt ze ofwel een Tiener Moeder de Vrouw of net als de rest: Een Sloerie.

Sinds de seksuele revolutie is het wel wat gecompliceerder geworden, want nu moet Moeder de Vrouw ook een beetje de spannende Slettebak uithangen in de slaapkamer….

Ja, ik weet het, het klinkt erg somber allemaal…. Heks gelooft echter in liefde. Dat smaakt rauwe bonen zoet.

looks-like DR phil animal

Het meisje bij Phil lacht listig als het over haar woeste avonturen gaat, ze vindt het wel grappig, dat ze iedereen te slim af is met haar idiote acties. Nou ja, slim. ‘Het klinkt toch behoorlijk dom,’ zegt Phil, ‘en je hebt voornamelijk jezelf ermee te pakken.’ Als de televisiegoeroe een beetje doorvraagt vergaat het lachen haar al snel. Er blijkt een misbruikverhaal onder haar stoere houding te zitten.

Als dertienjarige is ze een keertje flink aangerand. Haar toenmalige vriendje nam het haar kwalijk en noemde haar een slettebak. Thuis kreeg ze totaal geen steun, haar ouders waren druk met zichzelf en hun eigen problemen. Dus wordt ze de suïcidale sloerie, waar ze toch al voor wordt uitgemaakt, wat kan het ook nog schelen?

Het is de afschuwelijk reactie van de omgeving, de maatschappij, onze zogenaamde beschaving, op dit soort criminele praktijken, die me altijd weer verbijstert. Alles is te verdragen en te verwerken, als je het kunt delen en erkenning krijgt voor je pijn. In de praktijk van alledag zijn mensen vaak slachtoffer en vervolgens ook nog zondebok.

‘Ik wil geen aangifte doen, want ik wil niet, dat er vijf mannen naar de gevangenis moeten, vanwege mij,’ zegt het meisje uiteindelijk wanhopig. Ze offert zich op. Ze wil niet voor zeur of zielig worden versleten. Maar zelfs al doe je wel aangifte, dan nog krijg je te maken met die typische dubbele moraal in onze maatschappij.

DR phil animal obsessed

Als jong meisje had Heks een vriendje. Hij was heel jaloers, dus ik kon hem niet vertellen over grensoverschrijdend gedrag van zijn vrienden. Zo pakte één van hen me een keertje in een trapportaal van een flat op weg naar beneden. De rest van de groep ging vooruit. Ik was iets later en hij wachtte me op. Drukte me tegen een muur. Stak een vieze dikke tong in mijn keelgat en voor ik het wist zaten er een paar graaierige handen onder mijn trui. Ik was volstrekt overdonderd.

Toen hij me liet gaan schold hij me uit. ‘Vuile slet, vieze hoer. Als je iets laat merken, zeg ik tegen je vriend hoe je mij pakte.’ Nou, dat liet ik wel uit mijn hoofd, want mijn vriend was al zo jaloers. Er restte me niets anders dan voortaan uit de buurt van dit sujet te blijven. Dat koste me een deel van die vriendenkring, maar goed.

Ook heb ik als hele jonge vrouw wel eens ergens gelogeerd met een vriend en twee vriendinnen. We sliepen met de hele club op één kamer. Er was een mij onbekende jongeman bij. De gehele nacht ondernam hij pogingen tot seksuele handelingen bij Heks. Het was net een dikke bromvlieg, die ik bij voortduring van me af moest slaan. Ik schold hem zelfs uit! De rest sliep er gewoon doorheen. Het kwam niet in me op het om hulp te vragen, gek genoeg. Opnieuw was ik volstrekt overdonderd.

In de trein vanuit Lyon naar Parijs deelde Heks ooit een  coupé met een paar padvinders, een verliefd stelletje en een met dit stel bevriende jongeman. De gehele nacht werd ik aangerand door de jongeman. Gewoon waar iedereen bij was. Ze lieten me allemaal tobben!

Zelfs die padvinders….. Niks Goeie Daad tegen de Geslachtsdaad! (Het verliefde stelletje was daar natuurlijk wel mee in de weer…… 😦  ) Weer moest ik van me af meppen. En schelden. Elke keer doken er weer ergens een paar handtastelijke vingers op.

looks-like DR phil animal

In een kroeg in Leiden sta ik met een paar vrienden en bekenden. Een uit de kluiten gewassen beeldhouwer doet openbaar een greep naar mijn privé-gebiedsdelen. Niemand doet iets. Niemand? Deze keer doet er wel iemand iets. Het is Frogs. Hij grijpt de kerel bij zijn kladden en gooit hem vijf meter door de lucht. Het is voor het eerst, dat iemand me verdedigt, het voor me opneemt. De tolerantie voor al dat gegrabbel en gegraai is ongelofelijk. Ook door de dames overigens. Mijn zusters zijn af en toe regelrechte loeders, waar je helemaal niets aan hebt.

Maar goed, dit zijn allemaal betrekkelijk onschuldige verhalen. Echte narigheid heb ik helaas ook meegemaakt. Niet zoals dit meisje. Dit is wel heel erg ten hemel schreiend….Maar ik herken bepaalde dingen.

Zo’n ervaring op zichzelf is afschuwelijk, maar de reactie van de omgeving is vaak nog veel erger. Als we doorgaan met het massaal ontkennen/goedkeuren, toelaten of gedogen van grensoverschrijdend seksueel gedrag dan zie ik het somber in. De gevolgen zijn namelijk desastreus. Het kan je leven volledig kapotmaken.

looks-like DR phil animal

Ik kijk naar de prille vrouw. Dr. Phil heeft haar eindelijk aan het huilen gekregen. Goddank. Haar koppie wordt weer zacht en toegankelijk. Er gloort weer hoop aan de horizon. Het zal een enorme lange weg worden voor dit getraumatiseerde wicht. Eerst zal ze moeten toegeven, dat ze verkracht is. Dat is nog niet zo gemakkelijk, als je jezelf zolang iets anders hebt wijsgemaakt.

Heks droomde ooit over een jong meisje, dat zich insmeerde met een mengsel van tijm en honing om daarna voor het oog van haar familie en een hele dorpsgemeenschap op een levensgrote barbecue te stappen. Dat beeld ben ik nooit meer kwijtgeraakt.

Daar doet dit meisje me aan denken. Ze offert zichzelf op. Voor de familie, wildvreemde jongens, de gemeenschap.  Ze is de zondebok. Het offerlam.

Maar gelukkig komt het bij Phil ook altijd een beetje goed. Aan het eind heeft hij altijd wel een behandelplan in zijn hoofd. ‘Ik biedt je dit traject aan, zodat je eens helemaal alleen aan jezelf gaat denken. En voor jezelf zorgen. Wil je dat?’

Reken maar dat ze het wil. Niemand wil zo’n pijn hebben en houden. Niemand wil zichzelf ten gronde richten, om anderen de hand boven het hoofd te houden. Iedereen wil gelukkig zijn. Ook dit ontspoorde kind.

Die Dr. Phil. ‘I love Dr. Phil, he’s a fantastic person and a very loving man,’ zegt True, als hij ter sprake komt. Zij is Amerikaanse, dus zij kan het weten. En bovendien: Zij heeft altijd gelijk!

looks-like DR phil animal

 

Heks en Steenvrouw nemen het leven door. Hoe komen we nu toch op schaamlip-operaties op de verkeerde plek? En wat te denken van de mimiek van het gemiddelde publiek bij een Oscar uitreiking? Of zoals Lucebert het zo mooi dichtte: ‘in deze tijd heeft wat men altijd noemde schoonheid schoonheid haar gezicht verbrand…….’

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

‘Hoe is het toch met je , lieve Heks?’ vraagt Steenvrouw als ze lekker met me aan de koffie zit. We hebben elkaar alweer een paar weken niet gezien of gesproken. ‘Ach, niet echt super. Ik worstel me van het ene griepje in de ander. En tussen die aanvallen door ben ik zo moe als een hond. Dus ik lig veel in bed. En dat ben ik dan na een tijdje spuugzat. En verder loop ik tegen mezelf aan. Of anderen, het is maar hoe je het bekijkt. Maar er zijn ook genoeg fantastische dingen om voor te leven hoor!’ besluit ik mijn treurtakkenbetoog.

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

‘Nou, ik dacht al zoiets. Ik maakte het op uit je blogjes van de laatste tijd.’ Oh jee, mooi is dat. Schrijf ik een blog om op te vrolijken, straalt de depressie ervan af…… Wat is er gebeurd met ‘Cheer Yourself Up’? Zijn dit wel toverformules voor een vrolijk leven?

We klessebessen lekker over van alles en nog wat. Ik kijk naar mijn lieve vriendin. Wat ziet ze er goed uit! Haar knalrode haren en haar stalende koppie. Zo lekker in haar vel. Elke dag gaat ze grote stukken marmer te lijf. Je creatief uitdrukken is toch wel het absoluut allerbeste schoonheidsmiddeltje…. Een vrouw in haar kracht is onweerstaanbaar!

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

‘Je bent prachtig schat en helemaal naturel!’ We giebelen en bespreken de afschuwelijke operaties, die vrouwen over zichzelf afroepen. Er is tegenwoordig een legertje plastisch chirurgen, die de dienst uitmaken op het gebied van ouwe wijvenkoppen.

Onze kaaklijk moet gecorrigeerd. Weg met de lillende kalkoenkin. Onze jukbeenderen horen te worden opgespoten met wat vet. Weggezogen uit een overontwikkeld stuk heup of dij. Een gezellige oogopslag is er ook niet meer bij. Wijdopengesperd is de norm voor menopauzale dames. En een door Botox verlamd voorhoofd maakt het plaatje helemaal af.

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

Sowieso wordt gezichtsexpressie in de wereld van de plastische chirurgie gezien als iets verwerpelijks. Het verruïneert je huid, want je krijgt er plooien en rimpels van.

Het slotstuk van een volledige gezichtsverbouwing is tevens het meest angstaanjagende attribuut: De opgespoten mond. Vanouds verven vrouwen hun lippen rood om zo hun partners te behagen. Alle tegenwoordig in zwang zijnde oorlogskleuren lippenstift zijn zo populair, omdat gekleurde lippen sinds mensenheugenis een functie vervullen in de vrouwelijke seksualiteit. Als een vrouw opgewonden raakt zwellen alle lippen op haar lijf op. Het roodverven verwijst dus tevens naar de schaamlippen…..

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

De nieuwe Holleywoodmond lijkt op een grote opgewonden vagina, maar dan op de verkeerde plek. Niet langer in de schaamstreek, maar open en bloot midden in het aangezicht van het slachtoffer. Want dat zijn het, deze dames. Slachtoffers van hun eigen angst om ouder te worden en tevens van dat leger chirurgen met hun visie op vrouwelijke schoonheid.

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

Deze nieuwe kutkoppen worden vaak aangemeten bij vrouwen, die van nature beeldschoon zijn! ‘Hunter Tylo heeft zo’n enge mond. Ik heb laatst de foto’s voor en na eens goed bekeken. Niet te geloven. Die vrouw was zo ontzettend beeldschoon. En nu is het een engbek…. Letterlijk!’ zegt Heks.

Ik geef een treffende demonstratie van de mimiek van deze soapactrice. Ofwel, het ontbreken ervan. ‘Kijk, zo lacht ze.’ Mijn gezicht staat in een vreemde vouw. ‘Nu is ze boos. En nu wanhopig….’ Hetzelfde gezicht, maar wanhopige pogingen wanhopig te kijken. ‘Oh, Yolante Snijders heeft zich ook laten toetakelen,’ vervolgt Steenvouw, ‘Zo zonde van die mooie meid, ze ziet er nu vreselijk uit.’

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE, HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

‘Nou ja, er zijn vast wel weer mannen te vinden, die dit mooi vinden. Ik weet, dat er ook mannen zijn, die houden van die keiharde voetballen van een nepborsten!’ roep ik uit, ‘Intussen ben ik blij met mijn zachte hanggeraniums…..’ Mijn vriendin ligt dubbel. ‘En mijn grote kromme neus is ook helemaal prima. Wat moet je als heks ook met zo’n klein standaardneusje?’

Ja, een beetje opvrolijken valt soms niet mee. En dan grijp je wel eens naar rigoreuze middelen, zoals een ‘verbetering’ aan je uiterlijk. Een kolfje naar de hand van de gemiddelde plastische slager. Helaas is hun idee van schoonheid een soort barbiepop. Piepkleine neus, enorme ogen, geslachtsdeel als mond. Lichaamsverhoudingen van een kind. Maar wel met enorme bollen van borsten. En een playboykutje, dat wil zeggen: Geen haar en vierkant.

De echte kut zit op je kop. Leve het nieuwe schoonheidsideaal. En wij ons maar verbazen over die ingebonden voeten in China vroeger….. Dat was toch zo zielig voor die vrouwen….

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

HIER VOELT ZE ZICH VERDRIETIG

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

EN HIER HEEL ERG BOOS

 

 

Lucebert: ik tracht op poëtische wijze

 

ik tracht op poëtische wijze
dat wil zeggen
eenvouds verlichte waters
de ruimte van het volledig leven
tot uitdrukking te brengen
ware ik geen mens geweest
gelijk aan menigte mensen
maar ware ik die ik was
de stenen of vloeibare engel
geboorte en ontbinding hadden mij niet aangeraakt
de weg van verlatenheid naar gemeenschap
de stenen stenen dieren dieren vogels vogels weg
zou niet zo bevuild zijn
als dat nu te zien is aan mijn gedichten
die momentopnamen zijn van die weg
in deze tijd heeft wat men altijd noemde
schoonheid schoonheid haar gezicht verbrand
zij troost niet meer de mensen
zij troost de larven de reptielen de ratten
maar de mens verschrikt zij
en treft hem met het besef
een broodkruimel te zijn op de rok van het universum
niet meer alleen het kwade
de doodsteek maakt ons opstandig of deemoedig
maar ook het goede
de omarming laat ons wanhopig aan de ruimte
morrelen
ik heb daarom de taal
in haar schoonheid opgezocht
hoorde daar dat zij niet meer menselijks had
dan de spraakgebreken van de schaduw
dan die van het oorverdovend zonlicht

Peinzen over pijnlichamen. Pijn op de pijnbank. Mijn pijnlichaam ontleed. Schreeuwen schreeuwt om aandacht. Verwachtingen houden ons maar weg bij de realiteit. Beter is het in het hier en nu onvolkomenheden toe te geven. Want wat in het vitvat zit verzuurt wel degelijk. En oude woede is als mosterd na de maaltijd……..

vrouwtje bezemsteelvrouwtje bezemsteel, heks

Begin jaren negentig loopt Heks stage bij een landelijk bekende toverkol. Dit vrouwtje bezemsteel komt zelfs wel eens op televisie, zoals die keer bij Paul de Leeuw als paardenfluisteraar. Ze heeft al heel jong een dijk van een praktijk als paranormaal genezeres opgebouwd. Het is een hele leuke meid. Heks heeft het getroffen met haar stageplek!

SCHREEUW, brullen SCHREEUW, brullen

Na de stage ga ik een tijd bij haar in behandeling. Aanleiding is een opmerking, die ze een keertje maakt over mijn onvermogen te reageren op pijnprikkels. ‘Heks, als ik je hier ter plekke keihard recht in je gezicht sla, dan denk je: Dat doet Karin niet! Pas als je weer thuis bent, over pakweg twee uur, dringt het tot je door, dat ik je toch echt een oplawaai heb verkocht. De tijd om te reageren is dan al lang verstreken!’

dokter shock

Jaren later op de Filipijnen ontmoet ik een beroemde tovenaar. Hij is ook geneesheer-directeur van een zeer gerenomeerd ziekenhuis in Manilla. In dat land doen ze niet zo moeilijk over animistische tendenzen in de gezondheidszorg. En dat levert opmerkelijke, kleurrijke en zeer begaafde artsen op!

dokter shock

Als de goede man geen ziekenhuis aan het bestieren is, dan houdt hij zich bezig met de meest vreemde alternatieve geneeswijzen. Zoals tijdens het healing seminar in Manaoag georganiseerd door zijn goede vriend Alex Orbito.

Eén van zijn toverkunsten behelst een behandeling met elektroshocks. Wanhopig als ik ben na toen al zeker vijftien jaar ME, wil ik me wel wagen aan deze naar het zich laat aanzien zeer pijnlijke therapie. Uit zijn behandelhokje klinken de meest ijselijke kreten geslaakt door zijn arme slachtoffers. Je kan het prima horen, want er hangt alleen een gordijntje voor het kot.

SCHREEUW, brullen

De marteldokter sluit elektroden aan op mijn heksenlijf en begint met een stevige stroomstoot. Ik geef geen kik. Hij voert het voltage op. Nog steeds geen reactie. Ik voel het wel degelijk, maar reageren doe ik niet. Nieuwsgierige gezichten duiken op vanachter het gordijntje. Geen geschreeuw en gegil? Dat willen zijn collega’s wel eens zien. Hij krijgt uiteindelijk wel een beetje gepiep uit me, maar echt tevreden stemt hem dat niet.

Als ik hem een week later in Manilla tref spreekt hij zijn verbijstering uit over de hoge pijngrens van Heks. ‘Ik heb nog nooit zoiets gezien’, klaagt hij tegen Joyce, mijn flamboyante Amerikaanse heksenvriendin, ‘Normaal gesproken schreeuwen mensen moord en brand, maar deze vrouw geeft geen enkele reactie. Ik kan er nog niet bij. Hoe is dat mogelijk?’

SCHREEUW, brullen

Geen idee. In medische kringen wordt juist altijd beweerd, dat ME patiënten aanstellers zijn! Ze piepen bij het minste of geringste! Dat is al heel lang de enige verklaring voor het feit, dat ze zich zogenaamd beroerd voelen, zonder dat de wetenschap kan achterhalen wat er mis met hen is.

Al hebben ze intussen ook wel aanwijzingen gevonden, dat onze hersenen heel veel pijnprikkels afvuren, ondanks het ontbreken van een directe lichamelijke oorzaak. Of lang nadat er een lichamelijke pijnprikkel is geweest. Alsof de hersenpan in een pijnloop blijft steken!

be proud

Heks weet al lang, dat ze geen watje is. Ik kan idiote hoeveelheden pijn verstouwen. Misschien een oud overlevingsmechanisme. Ook gunde ik agressors mijn tranen niet! Heks is altijd extreem trots geweest. Een lastige karaktertrek.

Gelukkig lig ik tegenwoordig wel te schreeuwen tijdens de behandelingen van mijn orthopedische fysiotherapeut. Als enige in de hele wereld is het hem gelukt om me dit soort reacties te ontlokken. Maar hij is dan ook echt heel erg gemeen. Hij weet tot op de millimeter precies waar hij me moet raken……

SCHREEUW, brullen

Ook leer ik eindelijk, dat mensen je soms gewoon pijn doen en dat je daar maar beter op kunt reageren. Met horten en stoten doe ik dat dan ook. Misschien wat te heftig naar andermans smaak. Maar ja, dat is ook logisch na al die jaren verlamming. Groot kans dat er ook een hoop achterstallige pijn schreeuwt om aandacht. Of schreeuwt om een schreeuw!

SCHREEUW, brullen

 

Tegelijkertijd realiseer ik me ook, dat mijn omgeving niet gewend is lik op stuk te krijgen als ze lopen te eikelen. ‘Dat doet Heks niet, wat gaan we nu krijgen?’

Mijn ‘Dat doet die of die niet’ zit ook nog steeds ergens ingebakken in mijn reactiepatroon. Maar het gaat de goede kant op!

SCHREEUW, brullen