Vrede op aarde! Om te beginnen hier in de buurt! Heks bepleit een beter beleid rondom het houden van reusachtige katachtigen als huisdier: Verbied het! Zoals het verboden is om wolven te houden of een grizzlybeer. Een eenvoudige Europese korthaar is geen partij voor zo’n kwaaie Bengaal. Begrijp dat nu een keer!

 ‘Mevrouw, het is niet bepaald gangbaar dat iemand aangifte komt doen tegen een kat,’ de agente kijkt me nieuwsgierig aan. Een zweem van spot dwaalt in haar blik. Bijna iedereen moet overigens lachen om mijn mishandelde kat valt me op. Het is te grappig om je voor te stellen, dat een andere kat er met matten een voortand uit mept bij mijn zwarte panter.

Iedereen behalve Heks. En Ferguut zelf natuurlijk. Het lachen is hem echt vergaan: Hij durft niet meer met zijn gemankeerde smoelwerk. Bovendien heeft hij intussen alweer een gehavend oor. Je kunt er op wachten dat die kolere Bengaal hem ook nog eens een oog kost.

Heks zit gewapend met een dierenartsrapport en een heleboel aantekeningen betreffende het houden van dit soort katten hier in Nederland op het politiebureau. Ik heb natuurlijk ook wel iets beters te doen. Ik besef maar al te goed, dat ik hier volstrekt voor lul zit. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Want zeg nu zelf. De kans dat de politie iets doet aan een gestoorde kat is nihil. Zo lang het beest geen babies van hun fles melk berooft en hen vervolgens de ogen uitkrabt maakt geen mens zich druk. Wat kan iemand mijn ouwe trouwe ridderkater schelen?

‘De dierenbescherming raadde me aan om aangifte te doen. Volgens hun woordvoerder is er in Nederland een gedoogbeleid om deze katten buiten te laten lopen. De eerste generatie is verboden overigens. Het woord gedogen geeft al aan, dat het eigenlijk niet mag….’

‘Bovendien wordt 87% van dit soort katten binnen gehouden of in een afgesloten tuin. Slechts een klein percentage komt op straat. Er zijn meer gevallen bekend van Bengalen, die buurtkatten terroriseren. Dit geval staat niet op zich….’

De agente is heel vriendelijk. Geduldig maakt ze aantekeningen. Belt met de dierenpolitie. ‘Volgens hen is het niet verboden om dit soort katten op straat te laten komen,’ beweert ze vervolgens. ‘Maar de dierenbescherming zei…..’ pruttel ik tegen. ‘De dierenpolitie staat boven de dierenbescherming,’ beslecht ze kordaat ons geschil. 

Het is dus allemaal weer lekker vaag geregeld in onze bananenrepubliek. ‘Met honden is het geen probleem. Als die agressief gedrag vertonen moeten ze een muilkorf om. Maar rondom katten is er stomweg geen regelgeving. Ik ga derhalve de hondenbrigade er op zetten. Die gaan een onderzoek doen naar die Bengaalse kat. Waar woont het beest?’

Binnen een kwartier sta ik weer buiten. Nauwelijks een stap verder. 

Het is stralend zonnig weer. VikThor is naar het strand met de dochter van vrienden van me. Om een uurtje of 1 haalt ze hem op. Tilt hem liefdevol in haar auto. Geeft hem snel een kusje op zijn grote snoet.

Heks volgt dit tafereeltje vanachter haar keukenraam. Zo schattig. En fijn voor mij, want nu heb ik zomaar een middag wandelvrij! Alle tijd om mijn zaakjes te regelen.

Machteloosheid is een akelig gevoel. Een gevoel dat ik maar al te goed ken. Mijn nagels zijn er al op jonge leeftijd uitgetrokken. Mijn tanden om minder uit de bek gemept. Bij wijze van spreken dan. Niet letterlijk gelukkig. Dus ik bevind me op bekend terrein.

En zoals altijd sta ik alweer op de barricades. ‘Je pleegt verzet, Heks, heb je altijd gedaan. Maar je kunt beter je doel verleggen,’ kreeg ik een drietal jaren geleden te horen van een bekend paragnost. De man had gelijk.

Er zijn meer dingen waar ik me druk over maak momenteel. Niet alleen over mijn kat.

Onrecht. Zo onder mijn neus. Een weerloos wezen, dat wordt mishandeld. En ook hiervoor vind ik weinig gehoor bij instanties, als ik weer eens aan de bel trek. Ook dit gaat maar door. 

Zondag in de kerk zingen we over een rechtvaardige wereld. Waarin alles eens een keertje op zijn plek valt. Onze prachtige planeet badend in licht, liefde en vrede. De realiteit is dat zelfs een paar katten nog niet zonder conflict een buurt kunnen delen. 

Laat staan dat mensen eerlijk een land kunnen delen. We hebben nog een hele weg te gaan. Goddank zijn er genoeg mensen die willen. Er staat een hele generatie op, die zich honderd procent willen inzetten voor het behoud van onze geliefde planeet. Met alle bewoners.

Ik zie hele legers pubers protesteren op televisie. In diverse landen. Ze zijn woedend op de politiek. Ze maken zich ernstig zorgen over het klimaat. En terecht natuurlijk. Schreeuwend maken ze dat duidelijk. Daar krijg je natuurlijk honger van. Vooral als adolescent in de groei. Ze storten zich na afloop dan ook massaal op de smerige hamburgers van die hele foute keten. Hopsakee aan de CO2. 

Het is toch zo moeilijk om ook maar enigszins consequent te zijn. 

De kroon der schepping vergeet het nogal eens, maar onze planeet is er van alle bewoners. Iedereen heeft recht op zijn plekje. Behalve Bengalen dan, die mogen wat mij betreft worden afgeschoten in een speciale minimale kattenraket. Enkele reis Mars. Waar ze thuishoren.

Misschien moeten we dit middeltje maar door de buurt verspreiden. Het schijnt te werken:

FELIWAY FRIENDS  is een gebruiksvriendelijke oplossing om spanningen en conflicten tussen katten in één huishouden, zoals vechten, najagen, blokkeren en staren naar elkaar te verminderen.

Peinzen over pijnlichamen. Pijn op de pijnbank. Mijn pijnlichaam ontleed. Schreeuwen schreeuwt om aandacht. Verwachtingen houden ons maar weg bij de realiteit. Beter is het in het hier en nu onvolkomenheden toe te geven. Want wat in het vitvat zit verzuurt wel degelijk. En oude woede is als mosterd na de maaltijd……..

vrouwtje bezemsteelvrouwtje bezemsteel, heks

Begin jaren negentig loopt Heks stage bij een landelijk bekende toverkol. Dit vrouwtje bezemsteel komt zelfs wel eens op televisie, zoals die keer bij Paul de Leeuw als paardenfluisteraar. Ze heeft al heel jong een dijk van een praktijk als paranormaal genezeres opgebouwd. Het is een hele leuke meid. Heks heeft het getroffen met haar stageplek!

SCHREEUW, brullen SCHREEUW, brullen

Na de stage ga ik een tijd bij haar in behandeling. Aanleiding is een opmerking, die ze een keertje maakt over mijn onvermogen te reageren op pijnprikkels. ‘Heks, als ik je hier ter plekke keihard recht in je gezicht sla, dan denk je: Dat doet Karin niet! Pas als je weer thuis bent, over pakweg twee uur, dringt het tot je door, dat ik je toch echt een oplawaai heb verkocht. De tijd om te reageren is dan al lang verstreken!’

dokter shock

Jaren later op de Filipijnen ontmoet ik een beroemde tovenaar. Hij is ook geneesheer-directeur van een zeer gerenomeerd ziekenhuis in Manilla. In dat land doen ze niet zo moeilijk over animistische tendenzen in de gezondheidszorg. En dat levert opmerkelijke, kleurrijke en zeer begaafde artsen op!

dokter shock

Als de goede man geen ziekenhuis aan het bestieren is, dan houdt hij zich bezig met de meest vreemde alternatieve geneeswijzen. Zoals tijdens het healing seminar in Manaoag georganiseerd door zijn goede vriend Alex Orbito.

Eén van zijn toverkunsten behelst een behandeling met elektroshocks. Wanhopig als ik ben na toen al zeker vijftien jaar ME, wil ik me wel wagen aan deze naar het zich laat aanzien zeer pijnlijke therapie. Uit zijn behandelhokje klinken de meest ijselijke kreten geslaakt door zijn arme slachtoffers. Je kan het prima horen, want er hangt alleen een gordijntje voor het kot.

SCHREEUW, brullen

De marteldokter sluit elektroden aan op mijn heksenlijf en begint met een stevige stroomstoot. Ik geef geen kik. Hij voert het voltage op. Nog steeds geen reactie. Ik voel het wel degelijk, maar reageren doe ik niet. Nieuwsgierige gezichten duiken op vanachter het gordijntje. Geen geschreeuw en gegil? Dat willen zijn collega’s wel eens zien. Hij krijgt uiteindelijk wel een beetje gepiep uit me, maar echt tevreden stemt hem dat niet.

Als ik hem een week later in Manilla tref spreekt hij zijn verbijstering uit over de hoge pijngrens van Heks. ‘Ik heb nog nooit zoiets gezien’, klaagt hij tegen Joyce, mijn flamboyante Amerikaanse heksenvriendin, ‘Normaal gesproken schreeuwen mensen moord en brand, maar deze vrouw geeft geen enkele reactie. Ik kan er nog niet bij. Hoe is dat mogelijk?’

SCHREEUW, brullen

Geen idee. In medische kringen wordt juist altijd beweerd, dat ME patiënten aanstellers zijn! Ze piepen bij het minste of geringste! Dat is al heel lang de enige verklaring voor het feit, dat ze zich zogenaamd beroerd voelen, zonder dat de wetenschap kan achterhalen wat er mis met hen is.

Al hebben ze intussen ook wel aanwijzingen gevonden, dat onze hersenen heel veel pijnprikkels afvuren, ondanks het ontbreken van een directe lichamelijke oorzaak. Of lang nadat er een lichamelijke pijnprikkel is geweest. Alsof de hersenpan in een pijnloop blijft steken!

be proud

Heks weet al lang, dat ze geen watje is. Ik kan idiote hoeveelheden pijn verstouwen. Misschien een oud overlevingsmechanisme. Ook gunde ik agressors mijn tranen niet! Heks is altijd extreem trots geweest. Een lastige karaktertrek.

Gelukkig lig ik tegenwoordig wel te schreeuwen tijdens de behandelingen van mijn orthopedische fysiotherapeut. Als enige in de hele wereld is het hem gelukt om me dit soort reacties te ontlokken. Maar hij is dan ook echt heel erg gemeen. Hij weet tot op de millimeter precies waar hij me moet raken……

SCHREEUW, brullen

Ook leer ik eindelijk, dat mensen je soms gewoon pijn doen en dat je daar maar beter op kunt reageren. Met horten en stoten doe ik dat dan ook. Misschien wat te heftig naar andermans smaak. Maar ja, dat is ook logisch na al die jaren verlamming. Groot kans dat er ook een hoop achterstallige pijn schreeuwt om aandacht. Of schreeuwt om een schreeuw!

SCHREEUW, brullen

 

Tegelijkertijd realiseer ik me ook, dat mijn omgeving niet gewend is lik op stuk te krijgen als ze lopen te eikelen. ‘Dat doet Heks niet, wat gaan we nu krijgen?’

Mijn ‘Dat doet die of die niet’ zit ook nog steeds ergens ingebakken in mijn reactiepatroon. Maar het gaat de goede kant op!

SCHREEUW, brullen

 

 

Heks komt thuis van koude kermis met dooie mus. Iemand bakt haar een enorme poets en poetst daarmee de plaat

Janneke

Janneke

Jip

Jip

Ken je het gevoel blij te zijn met een dooie mus? Van een koude kermis thuis te komen? Op het verkeerde been te worden gezet? Dat iemand je een poets bakt? En vervolgens de plaat poetst?

Dit is mijn realiteit op dit moment. Lekker voelt dat allemaal niet kan ik je zeggen. Een scala aan gevoelens steekt de kop op. Maar ik kijk ernaar en laat ze vervliegen. Heel zen.

In mij huist ook een archetypische oermoeder. Die met geweld voor mij, haar heksenkind, opkomt. Wie dit mensenkind  schendt, door het onderste uit de kan te willen, terwijl hij ook nog druk van twee walletjes zit te eten, krijgt het lid op zijn neus en schendt zijn aangezicht. Lijdt gezichtsverlies. Is het niet waard om een traan om te laten.

vrolijke lachende mensen vrolijke lachende mensen vrolijke lachende mensen

vrolijke lachende mensen

We hebben altijd heel veel lol samen

Afgelopen zondag was er nog geen vuiltje aan de lucht. Of misschien zat er wel een luchtje aan bepaalde dingen, maar als je eenmaal op het verkeerde been staat is het lastig om informatie te beoordelen. Met Jip en Janneke naar de kroeg na afloop van onze wekelijkse kerkbezoek. Verschrikkelijk zitten lachen. Zo lekker in mijn vel. Griezelig gewoon. Achteraf.

vrouw met patat IMG_1219

oude Afghaanse hond oude Afghaanse hond

Ook kwam ik een hele lieve dame tegen met haar bijna elfjarige Afghaans Windhond. Wat een schat van een beest, deze Asha. Goedmoedig grijnzend liet zij zich fotograferen. Haar bazinnetje staat op de markt met Cd’s. Ik ga eens kijken in haar winkeltje, tijdens mijn wekelijkse boodschappenronde.

oude Afghaanse hond oude Afghaanse hond

oude Afghaanse hond met baasje

De oude Afghaan, Asha, met haar vrouwtje

schaduw van liefdespaar

leven werpt een schaduw

Zo zie je, rampspoed gooit ongevraagd roet in het eten. Ik heb het zelden zo zout gegeten.  Mijn gezonde trek is verdampt als sneeuw voor de zon. Ik wil van geen enkel walletje meer eten…..

Wat is er toch allemaal loos, zul je je afvragen. Wat een cryptisch venijn.

Er is vandaag een meisje loos. Maar morgen zal het vast beter gaan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het wil maar niet zomeren, sippe Heks mutst over mistig strand, Tromvrouw komt als geroepen…..Kunst op de koop toe: Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013 Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

Mijn leven vertoont momenteel een grote overeenkomst met het weer. Het wil maar niet zomeren. De voorspellingen zijn veelbelovend, soms fantastisch, maar als ik me dan in een zomerkleedje buiten waag kleddert de natte dweil van de realiteit in m’n gezicht.

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht

Heks heeft een uiterst vreemde dag achter de rug, toe te schrijven aan hopeloze communicatie en misvattingen. En op het verkeerde been worden gezet. Mensen met pijn doen pijn. En schoppen dan gemakkelijk tegen het zere been. Mijn verkeerde been en mijn zere been, au…. Ik weet het, maar het went nooit.

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

‘Rotjong’ heet dit beeld

Gelukkig zijn er ook genoeg mooie dingen te beleven. Zo heeft Tromvrouw hier geluncht. Een waar unicum, want ze is een bezige bij. En woont niet bepaald om de hoek. Zo sloegen we dan een paar genoeglijke uurtjes stuk. Veel te snel was het alweer tijd om afscheid te nemen. Nog even spelen met de klankschalen dan. Oh, wat klinken ze mooi!

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013 Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013 Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

“Wat heerlijk om je te zien”, riep ze me toe vanuit de steeg. Dat is geheel wederzijds, lief heksje.

Met Ysbrandt een megaronde gelopen door de duinen en over een koud, mistig strand. Waarschijnlijk te wijten aan zeevlam. Mijn varkentje rende achter de bal of zijn leven ervan afhing. Nu ligt hij uitgeteld in zijn mandje kauwend op een pensstaaf. Mijn lekkere loyale hondje. Mijn trouwe viervoetige vriend.

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

Ysbrandt, zijn evenbeeld en zijn grote vriend Ome Frogs.

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013 Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

Een bijzonder rijke maaltijd na verlies op de paardenrennen: Welkom in het echte kleurrijke fantastische leven. Weer eens wat anders dan de grauwe vaak onwerkelijke realiteit….

Golden Doedel Golden Doedel Golden Doedel Golden Doedel

Het was weer zover, Heks viel pardoes in slaap vanavond, geheel gekleed, alle lichten aan. Om vier uur vannacht weer wakker, dus een hele late laatste hondenronde…. Goddank had ik wel gegeten, dat scheelt weer. Nu natuurlijk klaarwakker.

Op TV is weer een kookwedstrijd aan de gang. In een eliminatieronde worden een paar kandidaten helemaal afgemaakt. Ze kunnen er honderdduizend dollar mee winnen. Daar willen sommigen dan wel even alle plezier in koken voor inleveren blijkt.

Dinsdagavond had ik een heel bijzondere maaltijd met zeer veel plezier bereid door mijn vriendinnetje True. Zij levert die passie voor koken voor geen goud in! Toen we afspraken om te gaan zingen in Koor Amor, schreef ze me, dat zij voor het diner zou zorgen. Om half zes troffen we elkaar in Huize Heks. Op ons gemak reden we naar Amsterdam in mijn onvolprezen knalgele autootje.

Daar toverde True een hele maaltijd uit haar mouw. Mooi ingepakt in Japanse servetten, net een cadeautje!  Zo zaten we uitgebreid te eten met tafelkleedje en al aan een tafeltje in de hal. Boontjes, een echte hamburger, Amerikaanse maatstaven,  geroerbakte rauwkost en gepureerde groenten. Jammie!

klein hondje

Guchi is haar naam, klein maar met superkrachten…..

klein hondje OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op onze hoofden hadden we natuurlijk allebei een mooi hoedje. We zagen er redelijk woest chic uit. Een passerende vrouw had de indruk, dat we zo van de paardenrennen kwamen. ‘Yes,”, zei True in bekakt english engels ” We were in Austin and we lost all our money, everything”. ‘Vandaar deze picknick’,  reageerde de vrouw begripvol….

Al met al was het een uitbundige avond. Helemaal lekker in ons vel en tevreden tuften we weer naar huis.  Gisteren was de koek dan ook helemaal op. Gelukkig een rustige dag.

Nu heb ik mijn zinnen gezet op een feestje dit weekend. De komende dagen ga ik mijn energie daaromheen kneden. Ja, het klinkt belachelijk, maar toch werkt het zo bij mij.

RODE BEUK klein hondjeklein hondje