Deukje daar of hier? Krasje op je ziel? Ongelukjes loeren in gaten en hoeken. Zoeken mijn zwakke moment. Slaan dan toe…. Heks is toch zo moe. Maar ook geroerd door mooie verhalen. Over snotlappen en troostzakdoeken. Over de hemelse vasteplantekwekerij. Over mijn voorouders. Ver weg en dichtbij.

Woensdag ben ik de gehele dag druk met mijn kat. En dat terwijl ik me vreselijk slecht voel. Een narrig griepje piept in mijn gewrichten, klappert in mijn kaken en knerst in mijn kop. De dag ervoor heeft de huisarts een Lidocaïne-injectie in mijn nek gezet, maar het effect is weinig pijnstillend te noemen.

‘Het lijkt verdorie wel alsof hij er pijnverwekkers heeft ingesproken. Mijn hele nek is op tilt geslagen. Maar ook mijn armen, schouders, ellebogen, heupen en knieën zijn extreem pijnlijk geworden….’ mompel ik verbluft. Aan het eind van de dag wil ik mijn hoofd het liefst afzagen.

Weg met dat zware gewicht daar bovenop. Ik leef wel verder als kip zonder kop.

Donderdag kan ik dan eindelijk een dagje bijtrekken. Toegeven aan allerlei vage griepverschijnselen. Mijn pijnlijke hoofd te ruste leggen. Alleen het hondje krijgt vandaag wat van mijn beperkte energie.

Ik moet bijkomen en energie sparen. En bijtrekken. En alvast vooruitplannen: Spaarzaam mijn energie om komende bezigheden heen organiseren. Morgen is de begrafenis. Ik check de rouwkaart een keertje of zestien. Ja, het begint echt om twee uur in de middag.

Bij de begrafenis van tante had ik verkeerd gekeken. Dingen door elkaar geklutst. Ik zal wel extreem moe zijn geweest. Kwam ik een half uur te laat. Gelukkig heeft niemand dat toen gemerkt…

Vrijdagmorgen moet ik direct aan de slag. Hondje uitlaten, zelf uitdeuken, bed opmaken samen met mijn hulp, lunchen en douchen en iets stemmige aan trekken. De laatste onderdelen komen in het nauw. Ik douch en trek iets aan, maar de lunch schiet erbij in. Ik neem een broodje sesampasta mee. Daar moet ik het dan maar op doen vanmiddag.

Op de heenweg wordt ik bijna zijdelings geplet door een kerel in een bestelbus. Hij komt helemaal mijn weghelft op en snijdt me flink af. Ik wordt gedwongen op de andere baan te gaan rijden, maar daar rijden dus tegenliggers.

Ik toeter en zie de chauffeur van het busje met opschrift ‘Jan van Rhijn’ opschrikken vanachter zijn telefoon. Hij zit al rijdend te SMS’en midden op het kruispunt bij de Lammenschans. Waar het hectisch is en onoverzichtelijk. Waar je uit je achterlijke doppen moet kijken, lul!

Ik wijs op mijn hoofd. Kierewiet. ‘Jeetje, je zal maar een ongeluk krijgen op weg naar een begrafenis,’ denk ik bij mezelf. Stel je voor. Stond ik nu schadeformulieren in te vullen met die idioot. Goddank is het goed afgelopen.

Na de begrafenis rijden we in colonne het terrein af. Voor me rijdt een flinke SUV. Een tegenligger wil er per se langs. Ook langs mij, maar ik rijd net langs een geparkeerde auto. Ik kan geen kant op, pal achter me rijdt ook alweer iemand.

Met mijn halfzachte kop stuur ik ietsjes naar links. Glijdt een beetje opzij, schamp licht tegen de geparkeerde auto. Shit.

Een oud kereltje met skistokken in de hand komt als een duveltje uit een doosje tevoorschijn. Direct begint hij zich met het geval te bemoeien. Ik let maar niet teveel op hem, maar bel aan bij het kolossale huis van de eigenaar van de auto. Zoveel heeft dat gekke kereltje me wel verteld.

Het rare baasje springt nerveus om me heen, als de eigenaar van de auto de voordeur open doet. Direct begint hij te ratelen tegen de man. Dat ik zijn auto heb aangereden en dat hij me direct in mijn kippennek heeft gegrepen…..

De eigenaar wuift de man weg. Eindelijk ben ik van dit kwelduiveltje verlost. We nemen de schade op. Ja, een paar krassen op de voorbumper. Kan evenzogoed een dure grap worden….. De auto is overigens net zo’n deukbak als die van Heks. Over de hele zijkant lopen krassen en butsen.

‘Ik doe tegenwoordig niets meer aan al die beschadigingen. Geen doen in de stad. Om de haverklap maakt er weer iemand een nieuwe deuk in en er hangt nooit een briefje bij. Behalve 1 keertje dan. Maar die persoon had een valse naam en telefoonnummer opgegeven. Iemand zal em wel betrapt hebben, net als dat baasje zonet hier…’ vertel ik de eigenaar.

‘Wat erg voor u,’ reageert hij begripvol. Ja, zo gaat dat in de grote stad. Ik heb hem echter niet op een idee gebracht…..

Gelaten laat ik het allemaal maar over me heenkomen. Ik kan me er niet druk om maken. Wel gek, dat ik een gedachteflits had over het krijgen van een ongeluk, net als van de zomer toen ik zonder benzine kwam te staan op een ongelofelijk ongelukkig punt op de snelweg naar Parijs…… Gelukkig was het in beide gevallen een onschuldig ongeluk. Niets ernstigs. Alleen ongemak en blikschade.

We eten broodjes en drinken koffie met alle genodigden. Wijn, bier en bitterballen volgen. Heks eet haar boterham met sesampasta. Ik zoen tantes en ooms, neven en nichten.

Ik zie hoe de enorme genensoep kromme neuzen door de familie heeft verspreid alsof het niets is. Mij onbekende jonge mensen met mijn neus! Of met andere familietrekken of typische clan-kenmerken.

Ik hoor mooie dingen over mijn oom. Hoe hij altijd twee schone zakdoeken bij zich droeg. Eentje om zijn eigen neus desgewenst in te snuiten en eentje om iemand te troosten! Ook nu heeft hij er twee bij zich!

‘Hij geloofde absoluut in een weerzien met zijn geliefden. Volgens hem is er een enorme kwekerij in de hemel met een grote schuur. Daar zitten al zijn oude medewerkers al stekkend op hem te wachten. Jouw vader is er ook bij…..’ vertelt zijn oudste zoon.

Intussen kun je me natuurlijk wel opvegen. Het was al niet veel de laatste dagen, maar de koek raakt aardig op. Ik begin aan de afscheidsronde.

Een dierbare tante heeft een vraag voor me. Dus ik begin bij haar. Wat ze me echter vraagt is zo ongelofelijk in de pijnlijke roos. Doet zoveel stof vanbinnen opwaaien. Geeft een scala aan inwendige chemische reacties. Ik voel hoe er stoom uit mijn oren ontsnapt. Ik moet nu echt dringend wegwezen hier……

Zo zeg ik alleen tante en lievelingsnicht gedag. Ik zwaai vriendelijk in de rondte. Wapper nog een beetje na dat ik ga. En foetsie ben ik.

Op de terugweg krijg ik het toch nog even te kwaad. Een verlate reactie zoals dat vaker gaat. Thuisgekomen ga ik een enorm end fietsen met VikThor. Hij moet zijn energie kwijt en ik iets anders. Mijn trouwe elektrische Beixo scheurt door de polder. VikThor rent er uitgelaten achteraan.

Wie A zegt moet B zeggen. Wie zegt dat het altijd gemakkelijk is? Als je echt verandert willen mensen je altijd terug in je oude groef. Vooral als je besluit geen pleaser meer te willen zijn. Niet meer overal achteraan te rennen. Of als je ongeschikt raakt als zondebok.

Maak er geen drama van, Heks. Je hebt gedaan wat je kon en nu is het op. Misschien moet iemand anders maar eens op de proppen komen. Je hebt 1 groot voordeel: Je kunt je onttrekken aan wetten van ruimte en tijd. Je kunt je op andere manieren met iemand verbinden. Jij hoeft niet fysiek op bezoek te gaan om iemand te bezoeken.

Vannacht slaap ik ellenlang. Ik meld me af voor de koorrepetitie van vandaag. Eerst maar eens helemaal bijkomen.

 

 

 

Vrede op aarde! Om te beginnen hier in de buurt! Heks bepleit een beter beleid rondom het houden van reusachtige katachtigen als huisdier: Verbied het! Zoals het verboden is om wolven te houden of een grizzlybeer. Een eenvoudige Europese korthaar is geen partij voor zo’n kwaaie Bengaal. Begrijp dat nu een keer!

 ‘Mevrouw, het is niet bepaald gangbaar dat iemand aangifte komt doen tegen een kat,’ de agente kijkt me nieuwsgierig aan. Een zweem van spot dwaalt in haar blik. Bijna iedereen moet overigens lachen om mijn mishandelde kat valt me op. Het is te grappig om je voor te stellen, dat een andere kat er met matten een voortand uit mept bij mijn zwarte panter.

Iedereen behalve Heks. En Ferguut zelf natuurlijk. Het lachen is hem echt vergaan: Hij durft niet meer met zijn gemankeerde smoelwerk. Bovendien heeft hij intussen alweer een gehavend oor. Je kunt er op wachten dat die kolere Bengaal hem ook nog eens een oog kost.

Heks zit gewapend met een dierenartsrapport en een heleboel aantekeningen betreffende het houden van dit soort katten hier in Nederland op het politiebureau. Ik heb natuurlijk ook wel iets beters te doen. Ik besef maar al te goed, dat ik hier volstrekt voor lul zit. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Want zeg nu zelf. De kans dat de politie iets doet aan een gestoorde kat is nihil. Zo lang het beest geen babies van hun fles melk berooft en hen vervolgens de ogen uitkrabt maakt geen mens zich druk. Wat kan iemand mijn ouwe trouwe ridderkater schelen?

‘De dierenbescherming raadde me aan om aangifte te doen. Volgens hun woordvoerder is er in Nederland een gedoogbeleid om deze katten buiten te laten lopen. De eerste generatie is verboden overigens. Het woord gedogen geeft al aan, dat het eigenlijk niet mag….’

‘Bovendien wordt 87% van dit soort katten binnen gehouden of in een afgesloten tuin. Slechts een klein percentage komt op straat. Er zijn meer gevallen bekend van Bengalen, die buurtkatten terroriseren. Dit geval staat niet op zich….’

De agente is heel vriendelijk. Geduldig maakt ze aantekeningen. Belt met de dierenpolitie. ‘Volgens hen is het niet verboden om dit soort katten op straat te laten komen,’ beweert ze vervolgens. ‘Maar de dierenbescherming zei…..’ pruttel ik tegen. ‘De dierenpolitie staat boven de dierenbescherming,’ beslecht ze kordaat ons geschil. 

Het is dus allemaal weer lekker vaag geregeld in onze bananenrepubliek. ‘Met honden is het geen probleem. Als die agressief gedrag vertonen moeten ze een muilkorf om. Maar rondom katten is er stomweg geen regelgeving. Ik ga derhalve de hondenbrigade er op zetten. Die gaan een onderzoek doen naar die Bengaalse kat. Waar woont het beest?’

Binnen een kwartier sta ik weer buiten. Nauwelijks een stap verder. 

Het is stralend zonnig weer. VikThor is naar het strand met de dochter van vrienden van me. Om een uurtje of 1 haalt ze hem op. Tilt hem liefdevol in haar auto. Geeft hem snel een kusje op zijn grote snoet.

Heks volgt dit tafereeltje vanachter haar keukenraam. Zo schattig. En fijn voor mij, want nu heb ik zomaar een middag wandelvrij! Alle tijd om mijn zaakjes te regelen.

Machteloosheid is een akelig gevoel. Een gevoel dat ik maar al te goed ken. Mijn nagels zijn er al op jonge leeftijd uitgetrokken. Mijn tanden om minder uit de bek gemept. Bij wijze van spreken dan. Niet letterlijk gelukkig. Dus ik bevind me op bekend terrein.

En zoals altijd sta ik alweer op de barricades. ‘Je pleegt verzet, Heks, heb je altijd gedaan. Maar je kunt beter je doel verleggen,’ kreeg ik een drietal jaren geleden te horen van een bekend paragnost. De man had gelijk.

Er zijn meer dingen waar ik me druk over maak momenteel. Niet alleen over mijn kat.

Onrecht. Zo onder mijn neus. Een weerloos wezen, dat wordt mishandeld. En ook hiervoor vind ik weinig gehoor bij instanties, als ik weer eens aan de bel trek. Ook dit gaat maar door. 

Zondag in de kerk zingen we over een rechtvaardige wereld. Waarin alles eens een keertje op zijn plek valt. Onze prachtige planeet badend in licht, liefde en vrede. De realiteit is dat zelfs een paar katten nog niet zonder conflict een buurt kunnen delen. 

Laat staan dat mensen eerlijk een land kunnen delen. We hebben nog een hele weg te gaan. Goddank zijn er genoeg mensen die willen. Er staat een hele generatie op, die zich honderd procent willen inzetten voor het behoud van onze geliefde planeet. Met alle bewoners.

Ik zie hele legers pubers protesteren op televisie. In diverse landen. Ze zijn woedend op de politiek. Ze maken zich ernstig zorgen over het klimaat. En terecht natuurlijk. Schreeuwend maken ze dat duidelijk. Daar krijg je natuurlijk honger van. Vooral als adolescent in de groei. Ze storten zich na afloop dan ook massaal op de smerige hamburgers van die hele foute keten. Hopsakee aan de CO2. 

Het is toch zo moeilijk om ook maar enigszins consequent te zijn. 

De kroon der schepping vergeet het nogal eens, maar onze planeet is er van alle bewoners. Iedereen heeft recht op zijn plekje. Behalve Bengalen dan, die mogen wat mij betreft worden afgeschoten in een speciale minimale kattenraket. Enkele reis Mars. Waar ze thuishoren.

Misschien moeten we dit middeltje maar door de buurt verspreiden. Het schijnt te werken:

FELIWAY FRIENDS  is een gebruiksvriendelijke oplossing om spanningen en conflicten tussen katten in één huishouden, zoals vechten, najagen, blokkeren en staren naar elkaar te verminderen.

Heks en Hawk spreken weer af. Bepaald geen straf. Nieuwe rituelen schieten als paddestoelen uit de bevroren bosgrond. Een bord veldsla hier, een half glas rode wijn daar……. Of een thermos thee mee! En alweer een bosje bloemen voor mij! Heks geniet met volle teugen en is bij thuiskomst zeer tevree en blij.

Zaterdagmiddag fiets ik naar de fysiotherapeut. Het is heerlijk weer. Stervenskoud met een zonnetje. VikThor loopt naast de fiets te rennen. De grote rode fietskar stuitert leeg achter ons aan. Heks zit zachtjes in zichzelf te pruttelen, want ik kan maar niet op gang komen vandaag.

Geroutineerd haalt Anna Suzanna me uit de knoop. Geniepig rekt ze mijn nek. Duwt tegen mijn heupgewricht en onderrug. Trekt aan mijn benen, zodat ze weer even lang zijn. Haar gemene handjes wandelen langs mijn wervelkolom. Links en rechts ploppen ontspoorde werveltjes weer in hun bedding. ‘Zo,’ verzucht ik tot slot, ‘Zo goed als nieuw. Ik kan er weer eventjes tegen…….’

Heks heeft een compleet fysiotherapeutisch dreamteam intussen. Anna Suzanna voor mijn heupen en rug. Orthopedische Pierrot voor mijn armen en schouders en andere absolute knelpunten. Mevrouw Toverkol met haar fantastische cranio sacraaltherapie voor de subtiele hersenvloeistoffen en soepel bindweefsel.

En sinds kort een piepjongedame, ook orthopedisch, die heel goed is in vastgelopen gewrichten en verknoopte pezen. Resoluut pakt ze Heks op haar meest pijnlijke triggerpoints.

Even later fiets ik door het Bosje van Bosman. VikThor rent door het kale struikgewas. Op een bankje eet ik een boterham bij wijze van lunch. Daar ben ik nog niet aan toe gekomen vanmorgen. Een kop koffie met een crackertje waren het hoogst haalbare.

Zo. En nu naar Hawk. Het is alweer de tweede keer dat ik hem thuis ga opzoeken. ‘Neem je mayonaise mee, Heks,’ drukt hij me van te voren op het hart. Hij gaat een salade maken. Eindelijk. Vorige week stond die al op de rol, maar toen kwamen we er niet aan toe. ‘Ik heb die zak veldsla uiteindelijk weggegooid, Heks,’ vertelde hij me woensdag. Dat gaat hem niet nog eens gebeuren!

Even later parkeer ik kar en fiets op zijn stoep. De voordeur springt open. Hawk zat al op de uitkijk. VikThor vliegt naar binnen. Hij stopt zijn snoet direct in de bak met tennisballen. ‘Hij weet al waar ze staan, Heks, hij is al helemaal thuis hier, grappig he?’

Ik ben ook al helemaal thuis hier. ‘Kijk een bosje bloemen voor je, Hawk.’ Ik geef hem een gevlochten lavendelflesje. ‘Oh, wat heerlijk. Heb je dat zelf gemaakt? Ik heb ook een bos bloemen voor je. Niet vergeten mee te nemen, hoor!’ Heks krijgt alweer een bos bloemen van hem. Vorige week witte papagaaientulpen en nu een waterval roze en witte anjers!

Druk scharrelt mijn vriend in zijn kleine gezellige keukentje. De salade ligt al fijn gesneden op twee borden. Veldsla, wortel, lente uitjes en paprika. Nu moet er nog mayo overheen en olijfolie. ‘En ik maal er nog wat verse walnoot uit eigen tuin overheen, kijk!’ Hawk heeft een ingenieus apparaatje uit Zwitserland speciaal voor dit doel.

Even later zitten we in zijn stampvolle woonkamer. ‘Vind je het hier vol?’ vroeg hij de vorige keer. ‘Het is lood om oud ijzer wie er meer frutsels heeft, Hawk. Mijn huis lijkt wel een uitdragerij, maar jij kunt er ook wat van!’

Geen wonder dat ik me hier zo thuis voel.

We smikkelen van de salade en praten over van alles en nog wat. We hebben nooit gebrek aan gespreksstof. ‘Kom, we gaan met de honden op stap. Ik haal even Charlie de Dalmatiër op. Dan zie ik je in het Leidse Hout.’

Hoe kun je zo snel een nieuwe traditie instellen? Hoe kan het na een paar zaterdagmiddagen in het Hout met Hawk, de Dalmatiër, de Ierse wolfshond en nog wat oude bekenden al een gewoonte zijn geworden? De hondjes rennen en spelen op het grote veld. Wij zitten op de enorme bank in het zonnetje met een kopje thee en een glutenvrij gebakje.

Elke keer als ik met Hawk op stap ga kom ik helemaal blij thuis. Maar ook hij knapt er naar eigen zeggen enorm van op. ‘ Bedankt voor de heerlijke middag. Je hebt me tevens een hele fijne avond bezorgt,’ roept hij altijd bij het afscheid.

Afgelopen donderdag treffen we elkaar in het theehuis voor een half glas wijn. Bij binnenkomst zie ik een oude vaste klant uit mijn horeca-verleden aan een tafeltje bij het raam zitten. De man goot dagelijks een paar stevige Burchtmaatjes whiskey naar binnen onder het uitkramen van allerlei seksistische onzin. ‘Heks. met je goddelijk lichaam, doe mij eens even dit of dat….’

MET EEN HALF GLAS RODE WIJN

‘Dat is die patholoog anatoom uit het ziekenhuis hier tegenover, waar ik weleens mee praat,’ vertelt Hawk me even later, ‘Ken je hem?’ Heks schiet in de lach. ‘Het is geen patholoog, Hawk,’ help ik hem uit de droom, ‘Dat heeft hij je wijsgemaakt. En hij werkt ook niet in dat ziekenhuis op de snijkamer. Nee, dit ouwe lijk is al jaren met pensioen!’

‘Hij is psychiater. En een hele rare ook nog. Schreef gewoon receptjes uit aan de bar voor wie het maar wilde! De grapjas heeft je bij de neus gehad…. Maar: Je bezorgt hem nu een hele slechte dag door hier met mij te zitten. Daar droomt die man al jaren van. Hij heeft me regelmatig mee uitgevraagd vroeger. Zonder succes. En nu heeft hij weer het nakijken! Kijk maar, hij ziet een beetje groen…’

Hawk vindt het prachtig. Vooral nu blijkt dat de man hem voor de gek heeft gehouden. Als we weggaan roept de Psychisch Gestoorde Patholoog hem bij zich. ‘Waar ken je haar van?’ informeert hij pissig. ‘Oh,’ roept Hawk luid, terwijl hij met zo’n fallisch gevormde  ballenwerper zwaait om zijn woorden kracht bij te zetten, ‘We kennen elkaar al eeuwen!’ Hetgeen misschien niet eens gelogen is.

‘Het is vast een oud contact, Heks,’ zegt een toverheksje tegen me als ik haar over deze unieke vriendschap vertel, ‘Vandaar die herkenning.’

Het maakt mij niet uit hoe het zit. Ik ben ontzettend blij met deze kanjer in mijn leven erbij!

Hondje gewond. Bloed spuit in het rond. Ik droom dat ik op weg ben. Ergens naartoe. Maar ik kom nooit aan. Moddersloten doen me wakker schrikken. Heks begrijpt de wereld niet, maar is er wel flauw van…… Ach, teveel alleen zijn is niet gezond. Dat blijkt maar weer…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

VikThor is precies een jaar bij me dit weekend. Een jaar alweer! Mijn ouwe knarretje Ysbrandt is alweer een jaar in de hondenhemel. Gelukkig heeft hij binnen een week zijn kleine broertje op mijn pad gezet. Een schatje! Lijkt sprekend op mijn ouwetje, maar heeft een volstrekt ander karakter.

‘Misschien kun je vragen of hij je wil beschermen,’ suggereert mijn homeopaat onlangs als we bij haar zijn voor een consult. ‘Je kunt gewoon met hem praten toch?’ Ja, inderdaad. Maar dat ga ik niet vragen. Ysbrandt heeft me altijd enorm beschermd, maar deze keer ga ik daar zelf voor zorgen. Laat Vik maar lekker dwarrelen. Ik bescherm hem wel….

‘Toen was het ook hard nodig. Ysbrandt kwam in mijn leven, toen ik zat na te stuiteren van een verkrachting. Gevolgd door een in alle opzichten zware operatie. Gevolgd door gerichte aanvallen van een psychopatische idioot van een buurman, die er bovenop wilde bij Heks. Hij heeft me gemolesteerd en daarna drie auto’s systematisch bewerkt. Er viel dus genoeg te beschermen!’

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Helaas heef die eikel ook mijn hond jarenlang getreiterd. Door hem was Ysbrandt een moeilijke hond. Nu ik VikThor zie opgroeien zie ik pas hoezeer die man mijn hondje te grazen heeft gehad. Twee keer per week in de kerk te vinden maar een ziel zo zwart als de nacht…….

Ik heb veel geleerd van Ysbrandt. Hij had een perfecte neus voor rare types. Loopt VikThor ze gewoon kwispelend tegemoet, Ysbrandt liet direct zijn tanden zien. Met hem was ik overal veilig. Je kwam me niet aan het lijf.

Om te vieren dat mijn hondje al een jaar bij me is neem ik hem mee naar de Coepelduynen voor een lange wandeling. Ze zijn sinds een week weer toegankelijk voor honden. Hoera.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Eerst gaan we naar een klein duinmeertje. Hier ligt de as van Yssie onder een omgevallen berk. Ik laat mijn hondje zwemmen en neem zelf een kopje thee. Oh, wat is het hier heerlijk.

De duinen staan te gloeien met bomen en struiken vol bessen. Overal vrolijke hondjes en hun uitgelaten bazen.  Heks slaat af richting Berkheide. Daar kom je niet zoveel mensen tegen. Geweldig. Wat een rust.

VikThor schiet alle kanten op. Hij rent onder prikkeldraad door alsof het niets is. ‘Dat gaat toch maar altijd goed, Ysbrandt heeft zich in al die jaren nooit opengehaald. Wonderbaarlijk…..’

Ik ga lekker op een bankje in de zon zitten en laat mijn hondje nog eens zwemmen in alweer een duinmeertje. Op de terugweg hoor ik een raar geluid als hij onder prikkeldraad door rent. En ja hoor, de draad hangt op halfzeven en daardoor heeft mijn jochie zich opengehaald! Zijn vacht kleurt in no time knalrood.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Ik schrik me dood en graaf met mijn handen in zijn vacht op zoek neer een lelijke winkelhaak hier of daar. Maar nee, niks te vinden. Mijn handen druipen van het bloed en ik heb lichte kleren aan. Mooie lichte kleren. Gewoon omdat ik niet altijd als een hobbezak rond wil lopen…..

‘Kom, ik laat je eerst nog eens zwemmen, zodat ik kan zien waar het bloed vandaan komt. Op deze manier is het echt niet te doen….’ We lopen terug naar het meertje. Een klein wit hondje, helemaal rood van het bloed. En daarachter een verwilderde volwassen vrouw met bloed aan haar handen.

Terwijl ik achter mijn bloederige handen aanloop komt er een jogger aan. Hij ziet ons ook, want voor hem komt er een hondje met baasje aan. Onder het bloed. Alsof we net een moordaanslag hebben overleefd. In the middle of nowhere!

Snel kijkt de kerel de andere kant op. Doet alsof hij niks ziet. Rent voor zijn leven!

Nou, van de gemiddelde Christelijke Katwijkse jogger moet je het dus ook niet hebben. Ongelofelijk dat hij doorloopt. Kijk, dat zijn nu dingen die ik niet begrijp. Maar gelukkig is het niet erg. Na een kwartiertje zwemmen is het ergste bloeden gestelpt. We kunnen naar huis.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Onderweg kleurt zijn vacht langzaam weer een beetje rood. Thuis stop ik hem onder de douche, op zoek naar de wond. Die vind ik niet. Zelfs een halve dag later is er geen gaatje te ontdekken……..

Die avond praat ik met Don Leo. Hij begrijpt de wereld ook niet. Ook hij doet altijd zijn gloeiende best. Ook hij trekt vaak aan het kortste eind. Krijgt mensen over zich heen. Is gebruikt en afgedankt.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Zijn uitspraak: ‘Mensen slaan je met een natte dweil in je gezicht en als je er iets van zegt krijg je te horen dat je niet zo agressief moet reageren’ is een soort lijfspreuk van me geworden.

Heks is juist altijd iemand geweest, die andermans problemen niet schuwde. Heeft iemand het moeilijk? Krijgt een medemens het voor de kiezen? Ik kom langs met soepjes en sapjes. Ik luister en huiver. Ik probeer er te zijn. Ja, ongeveer het tegenovergestelde van zo hard mogelijk doorrennen als je een bebloede vrouw met een rood hondje tegenkomt op een afgelegen plek…….

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

De laatste tijd probeer ik het anders te doen. Niet alles en iedereen maar direct in mijn hart te sluiten. Een zekere reserve inbouwen. Gewoon een gezonde hekel aan bepaalde mensen te hebben. In elk geval veel afstand te bewaren ten opzichte van mensen die over me heen rollen.

Ik voel me echter eenzaam. Ik ben zoveel alleen. Dit hele weekend bijvoorbeeld heb ik niemand gezien. Behalve de fysiotherapeut en die foute jogger in de duinen. Dat is toch wel een beetje weinig voor een mensenmens als Heks.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Maar in mijn oude sociale kringen kan ik niet meer verkeren. Daar ben ik nog steeds het haasje. Die kennen me nog louter als pleaser. De sukkel, die alles goed vindt. Het ei waar je overheen walst. Die domme koe, die haar gloeiende best blijft doen, ook als schijt je haar recht in de bek!

Dan maar een tijdje alleen. Het moet maar.

Gelukkig ben ik lekker op dreef met mediteren. Ik adem en ben. Op mijn kussentje voel ik me verbonden met mijn ademende broeders en zusters. Met mijn non-vriendin in Plumvillage. Met mijn retraite-maatjes Libby en Brigitte in de Verenigde Staten.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

In mijn auto ligt al meer dan een jaar een lief briefje van Brigitte. Elke keer voordat ik wegrijd lees ik het: ‘Bon voyage, ma très chère soeur, à la prochaine…’

Vannacht droom ik van Libby. En moddersloten. En altijd maar onderweg zijn. Van de tijd nemen. Sommigen reisgenoten reizen sneller zie ik. Die zijn al bijna thuis.

Ben ik echt ergens naartoe onderweg? Jawel.  Maar het gaat om de weg.

©TOVERHEKS.COM

Hihihi, Wrafh, Gnehgnehgneh…..©TOVERHEKS.COM

 

MENStruatie in de politiek! Opoe op bezoek op het Binnenhof! De rode vlag hangt uit het Torentje! Eindelijk Regels in de Tweede Kamer! Terugkeer naar de natuurlijke kalender met dertien maandstonden. Politici ongesteld in plaats van welgesteld. Dus: In alle opzichten beter voor het gemene volk!

Je kunt van tampons ook hele mooie kerstklokjes maken: Onderkant openvouwen en in die vorm kneden en touwtje naar andere kant trekken.

Al dagen achter elkaar doe ik leuke dingen. Ha! En: Hoe is het mogelijk? Midden in de shit en dan dit! Ja, zo gaan die dingen als de boel in beweging komt.

Vrijdag komt Joy vieren dat ze eindelijk vakantie heeft. Anderhalve maand geen klas vol klierende kindertjes en vooral geen klagende  ouders….. Mijn vriendin is dol op haar vak, maar goeie hemel, wat is het vermoeiend, dat onderwijs.

Het is niet Red Bull, die je vleugels geeft bij het sporten. Nee, je kunt beter hockeyen met het juiste merk inlegkruisjes……

‘Weet je dat het steeds moeilijker is om leerkrachten te vinden voor de basisschool? Iedereen gaat werken in het voortgezet onderwijs, stomweg omdat het veel beter betaalt.’ Ze rekent me voor hoeveel meer ze zou verdienen als ze haar geliefde pré-puberalen vaarwel zou zeggen. Heks is geschokt!

Ik weet dat ons zogenaamd geëmancipeerde landje walgelijk hypocriet is als het op uitbetalen van ons dames aankomt. Krenterigheid ten top als het om de meer vrouwelijke beroepen gaat. En ook in andere beroepen hebben vrouwen nog steeds vaak een lager salaris en veel minder pensioen. Vrouwen zijn de paria’s van de loonlijsten.

Want dat is denk ik wat hier aan de hand is. Er zijn voornamelijk vrouwen aan het werk op de basisscholen. En die kunnen dat er dan toch leuk bij doen naast hun man en gezin. Een soort betaald vrijwilligerswerk. Ze willen toch zo nodig werken, die dames?

‘We moeten ook nog veel harder werken dan onze collega’s in het voortgezet onderwijs. Die bereiden een les voor binnen hun vakgebied en geven die een aantal keer. Bij ons is het elke dag wat anders. Je moet namelijk alle vakken geven en dat ook allemaal voorbereiden. En dan krijgen leerkrachten in het middelbaar onderwijs voorbereidingstijd uitbetaald en wij niet…….’

Zaterdag zit ik met Kras op een terras. De hele dag ongeveer, want mijn vriendin viert haar verjaardag. Er waaien nog meer vrienden langs. We drinken heerlijke sapjes, snoepen van lekkere hapjes en broodjes. Er wordt flink gediscussieerd bij tijd en wijle. Hoera, wat lekker om in zo’n fijn gezelschap te verkeren.

Naast me zit een vriendin van Kras, een roodharige 71 jarige motormuis, die net als zij haar sporen heeft verdiend in de feministische wereld. Want die bestaat ook. Vroeger meer zichtbaar met vrouwenboekhandeltjes, vrouwenhuizen, vrouwen dit en dat…… Maar sinds de emancipatieraad is opgeheven, -het zou niet meer nodig zijn, vast een man die dat heeft bedacht…..,- is de beweging weer een beetje ondergronds gegaan.

‘Gelukkig staan er momenteel weer van die lekkere felle tantes op’, roepen we blij naar elkaar. Laatst in een televisieprogramma zag Heks een paar fantastische piepjonge feministes aan het woord. En een rake taal dat ze uitsloegen, heerlijk.

Ja, we leven in een gestoord land. Een misogyne partij als de SGP mag gewoon mee doen aan de verkiezingen, dus eventueel zelfs regeren, terwijl ze tegen vrouwenkiesrecht   zijn. Ook hebben ze geprobeerd om vrouwen uit hun partij te weren, maar daar heeft de rechter uiteindelijk een stokje voor gestoken. Dames mogen nu wel lid zijn, maar geen politieke functie bekleden…… 

Even voor de goede orde: Dit zijn originele oer-Nederlandse mannen en vrouwen, laatstgenoemden zonder hoofddoek, tenzij met een paar krulspelden eronder.

Bezopen toch? Ik vindt dat we al die SGPers moeten castreren. Dat zal ze leren. Hebben ze helemaal geen vrouwen meer nodig, mooi toch? Voor hen ook! Want dat is wat ze willen……

Heks houdt echt wel rekening met die eikels, hoor. Voor ons zou het een zegen zijn, want laten we wel wezen, die politieke nakomelingen van extreem Calvinistische inteelt met hun kleine uitwendig gedragen reptielenbreintjes moeten hoognodig uitsterven…….

Ook geschikt als kaboutermuts. Dus kijk maar uit voor befkabouters in de buurt van jouw muts

Nou Heks, heb je een paar superleuke dagen gehad en spies je nog een paar Calvinisten aan je sabel. Ja, het gemekker houdt nooit op. Veel te lang hebben we onder het juk van het patriarchaat geleefd. Net zoals ik helemaal klaar ben met mijn overwerkte zorgspier, zo zijn vrouwen wereldwijd helemaal Gallisch van hun hopeloze positie.

we hebben er zo hard voor gestreden!

Moeder de Vrouw, Hoer of toch Maagd dan maar? Je hebt niet veel te kiezen als vrouw. Daarom is kiesrecht voor ons extra belangrijk. En ook een goed salaris, dat we onszelf dan weer kunnen toekennen als we aan de macht zijn……

Ik zie een programma op televisie over vrouwen in sport. Trainers vertellen over het verschil tussen het coachen van mannen of vrouwen. Mannen zitten op hun apenrots met elkaar. Het is een hiërarchie waarbij ieder voor zich opereert. Het is nog een godswonder dat er teamsporten kunnen worden bedreven door hen, is de conclusie.

De verschillende fases van de vrouwelijke cyclus zouden we beter moeten benutten!

Vrouwen werken samen, het geheel is belangrijker dan het individu. Communiceren is essentieel. Elk lid van het team doet ertoe.

Dan zie ik nog een interview met Jan Terlouw en vervolgens een roddeltante van een politicus, die Terlouw staat af te branden. Jan Terlouw is een geweldige kerel, die tijdens zijn politieke loopbaan beslissingen nam op basis van argumenten en een goeie discussie. Niets mis mee.

‘Hij was niet politiek genoeg, want hij had niets met macht,’ zemelt het aarsgat van het Binnenhof. Ja, het moet je om macht gaan als politicus. Dan doe je het goed.

Hier worden mannen vaak doodsbang van….. Het zou dus de moeite lonen om een leger menstruerende vrouwen in te zetten in oorlogsgebieden……

Je zou het inderdaad bijna gaan denken als je de gemiddelde politicus bezig ziet. Maar het is natuurlijk onzin. Het gaat er helemaal niet om dat je persoonlijk veel macht vergaard, zodat je de wereld naar je hebberige handjes kunt zetten. Het zijn vaak lege hulzen van mensen, die dit soort onzin uitslaan.

Helaas vind je die nogal vaak in de politiek. Macht erotiseert. Macht trekt zulke impotente sneue snerterwtjes als een mot naar de lamp.

Rode furie

Vrouwen blijken teamplayers te zijn begrijp ik uit de verhalen van de diverse overigens mannelijke coaches. Het gaat hen dus meer om het geheel dan om hun individuele prestatie. Die eigenschappen klinken veelbelovend voor het politieke bestel. Met meer vrouwen zou het allicht beter gaan, maar nee hoor. Zelfs vrouwen stemmen doorgaans op een man.

‘En dat idee dat vrouwen minder goed presteren tijdens hun menstruatie is echt onzin. Er zijn meiden bij, die zorgen om tijdens de Olympische Spelen ongesteld te zijn, want dan zijn ze agressiever!’ De coach van het zeer succesvolle Nederlandse vrouwenhockeyteam aan het woord!

Een Tweede Kamer vol menstruerende vrouwen zou wel eens de oplossing kunnen zijn. En een Tampaxkabinet. Genoeg agressie om het volk tevreden te stellen op het gebied van machtsvertoon. En daarnaast gewoon samenwerken, onderhandelen en regeren in teamverband.

‘Het nadeel met vrouwen is wel, dat ze regelmatig een gesprek met je willen,’ vervolgt de coach van het vrouwen hockeyteam, ‘Met mannen gaat dat heel anders, die hebben daar totaal geen behoefte aan……’

Alsof communiceren iets slechts is. Alsof je het dan maar van reptielenbrein moet hebben…..  Als je de gemiddelde politicus mag geloven wel. Kijk maar naar narcistische types als Wilders en Trump. Verbaal zijn ze bepaald niet sterk, tenzij je van domme oneliners houdt. Ze zijn helaas wel chronisch ongesteld naar het schijnt. Maar een keertje een betere wereld baren is er niet bij.

Wat de meeste vrouwen niet weten: Het geheim van je vrouwelijke cyclus!!!!!!

Feminisme ook voor mannen!

 

 

Heks gaat eindelijk weer eens naar het koor. Iemand heeft haar plekje ingepikt! Volledig legaal, dat wel. Grrrr! Wraf! Blaf! Wie geen ruzie wil maken moet slim zijn: Volgende week zorg ik dat ik een half uur voor aanvang aanwezig ben!

ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Gisterenavond ga ik eindelijk weer eens naar het koor. Na wekenlang griepgegrom en ander gedoe geef ik mezelf een flinke schop onder mijn kont richting repetitie. In feite ben ik uren bezig om mezelf zover te krijgen, maar het lukt! Slechts drie minuten te laat schuif ik de kerk binnen. Mijn koorgenoten zijn al aan het inzingen.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Geef mij maar zo’n lekker ouwe taart

Snel gooi ik mijn tas op de grond en mijn armen in de lucht. ‘Glissando naar beneden!’ roept onze dirigent. ‘Wiewieuwieuwwieuwwieuw!’ klinkt het uit alle monden. En even later ‘Hallelujaahahahahahaha!’

Naast mijn stoel op de hoek van de voorste rij staat een vreemde vrouw. Als we klaar zijn met inzingen gaat ze er op zitten. ‘Ik zit daar altijd in verband met mijn muziekstandaard. Die kan ik niet kwijt als ik meer naar achteren zit. Ik ben een paar weken ziek geweest.’

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Om het lastig te maken: Gemene wijven zien er in werkelijkheid niet altijd eng uit.

De vrouw geeft aan dat ik maar een stoel ergens vandaan moet pakken. ‘Je mag die wel naast me zetten.’ God, wat aardig! Mijn plekje inpikken en dan moet ik buiten het koor plaatsnemen. Ik kijk verbijsterd naar haar ongeïnteresseerde grijze krullenkopje. Ze is niet van plan om te wijken, dat is duidelijk!

ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

In de pauze klaagt mijn vaste buurvrouw. ‘Ja, ze wilde naast me zitten, normaal zit ze ergens anders naast een vriendin. Ik heb gezegd dat jij daar altijd zit, maar dat interesseert haar blijkbaar niet. Achter me zaten ze ons uit te lachen. ‘We doen niet aan vaste plaatsen, hihihi.’ Wat zijn vrouwen toch soms gemeen. Echte loedertjes zitten er op ons koor!

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Om sommige mensen kun je maar beter met een grote boog heen

‘Lukt het zo?’ zegt de tante naast me quasi vriendelijk. Je ziet aan niets af dat het zo’n krengetje is. ‘Het is niet fijn om buiten het koor te zitten, vooral als je al weken niet geweest bent,’ bits ik quasi beleefd terug. Wat een appeltaart! De rest van de avond negeer ik haar min of meer. De ervaring leert dat je gloeiende best doen in zo’n geval averechts werkt. Ik ga er geen energie in stoppen in elk geval.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Gemene wijven pik je er echt niet zo gemakkelijk uit

Ik ben mijn bril ook nog vergeten. Ik zie geen moer! Het meest mis ik echter mijn vaste buurvrouw. Een schat van een vrouw. We hebben altijd lol. Ik ben stapelgek op haar.

‘Mijn zoon is toch zo dol op me,’ lacht ze onlangs vrolijk, ‘Ik weet niet wat het is. Ik doe toch niets bijzonders…’ Ik grinnik inwendig. Ze hoeft niets speciaals te doen. Ze is bijzonder!

lachen is gezond!

Met drie oktober betrap ik haar op swingen bij een band in de buurt van de Blauwpoortsbrug. Ze is ver in de zeventig! Haar zoon moet haar later aan haar lange geverfde haren wegslepen. Zelf wil ze nog lang niet naar huis….. Geweldig! Als ze het voor elkaar zou krijgen klom ze ongetwijfeld ook nog op het biljart.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

‘Volgende week kom ik gewoon heel vroeg. Dan zit ik weer gezellig naast je,’ fluister ik haar toe aan het eind van de avond. Ik ga geen ruzie maken met de dame die mij van mijn plekje heeft verdreven.

Snappen doe ik het niet. Zelf zou ik zoiets heel anders aanpakken. Maar ja. Ik ben een pleaser. Ik ben een gever. Ik ben van het harmoniemodel. Ik wil het mensen naar de zin maken. Ik ga uit van vriendschap en liefde als het eventjes kan. IEDEREEN IS MIJN PARTNER. Ik gun een ander wat. Ik zou haar in een dergelijk geval grif mijn plekje hebben afgestaan! Met excuses voor het ongemak!

-Tenminste, zo denk ik graag over mezelf. Wetenschappelijk onderzoek wijst uit, dat mensen over het algemeen een veel positiever beeld van zichzelf hebben dan de directe omgeving….-

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Sarcasme is verleidelijk, maar verkilt het hart….

Gelukkig maar. Je zal zo’n zelfzuchtige zuurpruim zijn! Dat is ook niet alles! Enorm schrikken elke ochtend als je in de spiegel kijkt……

Ze heeft vast een leuke avond gehad, zittend op haar eigen gelijk. Want dat heeft ze. Ons koor kent geen vaste plekken…… Ze kan tevreden zijn: Ze heeft in elk geval haar punt gemaakt! Er bestaat ook een gerede kans, dat de uitwerking van haar minne actie haar volstrekt ontgaan is. Alsmede de actie zelf.

Er wordt veel geslaapwandeld in de mensenwereld. Met open ogen. En een hart van beton.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

De meeste mensen hebben volstrekt niet in de gaten dat ze op je hart trappen.

Extase nadat de boel kort en klein is geslagen….. Moet je het verwelkomen? Volgens Rumi wel! En volgens Jan Geurts is de neurotische persoonlijkheid ook nog eens beter af dan de evenwichtige: Eerstgenoemde kan gemakkelijker een glimp van zijn ware wezen opvangen……

Nu, Eckhart Tolle, levn in het nuNu, Eckhart Tolle, levn in het nuNu, Eckhart Tolle, levn in het nuNu, Eckhart Tolle, levn in het nuNu, Eckhart Tolle, levn in het nu

‘Merk je dat ik de laatste tijd een stuk vrolijker ben?’ vraag ik aan Cowboy. Hij knikt bevestigend. Het is hem ook opgevallen! Heks loopt aan één stuk door te zingen. Ze maakt weer met iedereen een praatje en een geintje. En bovendien dank ik het goddelijke dagelijks op mijn blote knietjes voor mijn mooie leven…..

Je bent niet de druppel in de oceaan, maar de oceaan in een druppel, Rumi

‘Het laatste jaar was niet gemakkelijk. Ik ben behoorlijk van slag geweest. Je weet wel waardoor,’ vervolg ik, ‘Boos ook. Woedend. En verdrietig. Depressief zelfs…..’

Ongeveer een jaar geleden werd ik ingehaald door leed uit mijn persoonlijke stenen tijdperk. Het lijkt erop, dat ik door het ergste zeer heen ben. Maar ja, je weet het natuurlijk nooit zeker. Ik had mijn frivole tuimeling van vorig jaar ook niet zien aankomen!

Je bent niet de druppel in de oceaan, maar de oceaan in een druppel, RumiRumi

‘Laat toch los, Heks, dat verleden,’ is hetgeen ik steeds te horen krijg. Cowboy zei letterlijk: ‘Nu ben je vierenvijftig jaar oud en nog steeds zit je te zaniken over dingen van vroeger. Het is voorbij, je kunt er toch niets meer aan veranderen!’ De pot verwijt de ketel natuurlijk! Maar het is wel zo. Bovendien: Gezeur? Je schiet er niets mee op.

outside, inside, insight

Volgens mij ben ik zo aan het piepen, omdat ik dat vroeger niet gedaan heb. Ik was altijd zeer behendig in het incasseren van klappen. Zowel letterlijk als figuurlijk. Als iemand een tik uitdeelde gaf ik geen kik. Al sloeg iemand me half dood: Ik zweeg.

Pure trots natuurlijk. Ik gunde die personen gewoon mijn tranen niet. Het tonen van pijn stond voor mij gelijk aan zwakte. En het tonen van zwakte leek me niet wenselijk, want levensgevaarlijk…..’

verdriet ingehouden, kneust het hart

Al die niet uitgeschreeuwde kreten lagen jarenlang begraven in de modder van de dichtgevroren vijver van mijn niet vergoten tranen. Ergens in mijn borstkas. En nu de boel ontdooit ontsnappen ze als wilde vogels één voor één uit mijn mond. Ik herkende mezelf het afgelopen jaar soms niet terug met mijn geschreeuw en gescheld, gekerm en verontwaardiging, verongelijktheid en verbittering…….

mooi gedicht,

Wat een kinderachtig gedoe! Al die frustratie over ouwe koeien. ‘Blijf toch lekker in die sloot, stelletje overjarig slachtvee!’ Maar nee, zelfs de kleinste verdronken kalfjes, waarmee ik mijn bodemloze put trachtte te dempen, zijn weer tot leven gekomen…..

keer het om, verander negativiteit in positiviteit

‘Maar dat is toch mooi, Heks, al dat nieuwe leven!’ zul je denken. Op zich is het goed en waardevol, dit opschoningsproces. Vanaf het moment, dat ik inderdaad wat dingen heb kunnen loslaten en wat afstand heb kunnen nemen tot bepaalde zaken, gaat het een stuk beter.

woorden, voorzichtig met wat je zegt, vergeten wel, vergeven nietkeep calm, read Rumi

In het prachtige boek ‘Het verstoorde leven’ van Etty Hillesum weet deze jonge Joodse vrouw midden in de oorlogsellende zich te handhaven in het wonderschone nu. Deze dagboeken zijn een verslag van haar inwendige strijd: Een enorme worsteling met zichzelf.

Ik herinner me haar moeite om te stoppen met roken. Het lukt haar maar niet. Of haar relatie met ene S. Een bijzondere maar ook zeer getrouwde man, spiritueel onderlegd. Handleeskundige, een echte heks dus. Met één grote zwakte: Zijn voorliefde voor jonge vrouwen…..

Rumi

Maar ook haar besluit om naar Kamp Westerbork te vertrekken op een moment, dat ze zich er met gemak onderuit had kunnen wurmen. Ze werkte immers voor de Joodse Raad….. Ze had er al vaak mensen bezocht, dus ze wist wat haar daar te wachten stond: Transport naar een vernietigingskamp en uiteindelijk een wisse dood.

Je eigen geweldige licht, als je eenzaam bent

Wat ik nooit begreep was hoe zij haar ouders en schizofrene broer alleen naar Auschwitz liet vertrekken. Zij neemt een andere trein. Dit terwijl ze gemakkelijk had kunnen regelen, om in dezelfde trein te zitten……… Hoe kun je dat nu doen?

Hetty, die zoveel voor alle mensen om zich heen heeft kunnen betekenen kwam volledig in de verdunning zodra ze werd geconfronteerd met al die oude patronen waar ze zich net uit had los geworsteld. Ze ging steeds finaal onderuit na een klein bezoek aan haar familie. Triest natuurlijk. Heel verdrietig. Maar het maakt die laatste keuze uiteindelijk wel begrijpelijk.

afraid, moving forward, standing still, slowly

Hoeveel je ook van je medemensen houdt, je kunt niet altijd met hen verkeren. Sommige mensen trekken gewoon een enorme wissel op je. Zolang je dit ontkent, raak je in de problemen. Het zien en erkennen van de realiteit is een pijnlijk en ontluisterend proces. Het goede nieuws is, dat het ook een zekere bevrijding herbergt.

images-91

Als het je lukt om je in liefde los te maken van de banden, die je binden, zonder wrok en haat, komt er weer ruimte voor extase.

Zoals nu in het leven van Heks. De Prunus in de steeg gaat bijna bloeien. Dagelijks sta ik een tijdje bij mijn oude kale vriend. Langzamerhand verschijnen er kleine bruinige blaadjes met piepkleine roze knopjes ertussen verborgen. Nog een paar dagen en dan baad ik weer in een roze bloesemwolk. Dagelijkse goddelijke extase nadat de boel van binnen eerst volledig kort en klein is geslagen……

nu leven, slakkenhuis, gulden snede

 

Jan Geurtz Verslaafd aan liefde

 

 

Onze volstrekt gestoorde maatschappij: Levensreddend potje pillen stijgt 800% in prijs. Elitaire opera krijgt enorme subsidies. Muziekscholen worden afgeschoffeld door gemeentes, terwijl overheid pretendeert banen te willen creëren. De Nederlandse samenleving is zo krom als een hoepel. Je schaamt jezelf zo langzamerhand dood, dat je er onderdeel van uitmaakt…..

onrecht, samen tegen onrecht, stop onrecht

Vrijdagavond zit Heks ijverig te studeren op de alt-partij van koor 1 in de Matthäus-Passion van Johan Sebastián Bach. Pieppiep doet mijn computer. Er komt en berichtje binnen van een vriendin. ‘Glaasje wijn? Rondje met ysbrandt?’ Ik ben enigszins verbaasd over het late tijdstip. Bovendien hebben we elkaar zeer onlangs nog uitgebreid gesproken. Er zal toch niets aan de hand zijn?

onrecht, samen tegen onrecht, stop onrecht

Een half uur later staat mijn maatje voor mijn neus.  We praten over koetjes en kalfjes, de gezondheidsperikelen van familieleden en de zorg daaromtrent. Opeens zegt mijn soulsister: ‘Er is nog iets, ik ben mijn baan kwijt!’ Ik zit haar met open mond aan te kijken. Die mokerslag had ik niet zien aankomen.

onrecht, samen tegen onrecht, stop onrecht

Ik krijg weer zo’n verschrikkelijk verhaal te horen, typerend voor de verrotte samenleving en het tijdsgewricht, waar we in leven. Met zijn klassenjustitie, kastenstelsel en vrouwonvriendelijke tendenzen. En gestoorde beleid  à la Rutte  Kutte Prutte. Die ongelofelijke sukkel van een premier, waar we al een paar jaar last van hebben. Ik dacht dat eerst Balkenende en vervolgens het gedoogkabinet het absolute dieptepunt was, maar we zinken nog verder weg in het moeras van ieder voor zich.

onrecht, samen tegen onrecht, stop onrecht

De gemeente van een stad ergens in de Randstad heeft besloten om hun muziekschool te reorganiseren. Dus ontslaan ze alle medewerkers. Ja, zo kan ik ook reorganiseren. V&D mag de lonen van medewerkers niet verlagen, in een poging de tent draaiende te houden, maar de overheid ontslaat je zonder pardon en dan sta je op straat.

Waar V&D op de voet gevolgd wordt in het nieuws, hoor je hier niets over in de media……

onrecht, samen tegen onrecht, stop onrecht

Wel mogen de ex-werknemers een ruimte huren en als ZZPer zelf hun lessen regelen. Duh. Maar helaas mag je als ZZPer niet bij je oude werkgever werken, de eerste 6 maanden na je ontslag. Dus dit genereuze aanbod om op een andere voet toch aan het werk te blijven is een wassen neus!

‘Weet je wat nu het gekke is, Heks, het recente beleid van de overheid is erop gericht om meer mensen in vaste dienst te krijgen en minder gebruik te maken van ZZPers. Althans, dat zeggen ze. En moet je dan in de praktijk kijken!’

onrecht, samen tegen onrecht, stop onrecht

Ik kijk haar glazig aan. De maatschappij is gek geworden. Alles wordt afgeschoffeld, behalve de voorzieningen van ultra rijk. De muziekscholen moeten op de schop, maar de opera krijgt nog steeds bakken vol geld. 90 % van het beschikbare subsidiegeld, hoorde ik afgelopen week van iemand, die zich met dat soort dingen bezig houdt.

onrecht, samen tegen onrecht, stop onrecht

Ik ben stapeldol op opera, maar dit slaat nergens op. Zou het niet rechtvaardiger zijn om mensen met veel geld zelf voor hun peperdure kaarten te laten betalen? Maak ze bijvoorbeeld zestig keer zo duur. Of 800%! Voor de rest van de bevolking zijn ze momenteel toch al onbetaalbaar. Dus wat maakt het uit?  En stop die enorme som geld, die je zo uitspaart in muziekscholen en andere kunstprojecten in het onderwijs.

Maar ja, de rijken worden rijker en de armen worden armer.

Heks stond afgelopen week in de apotheek voor LDN. De grondstof voor 120 pillen kost ongeveer 4 euro. Dat moet worden vermengd met vulstof tot een lage dosering per tablet. Dit mengsel wordt in capsules gestopt. Het zogenaamde pillen draaien.

onrecht, samen tegen onrecht, stop onrecht

Een potje pillen of Uw leven

 

3 jaar geleden kocht ik zo’n potje voor 25 euro. Plotseling werd het 120 euro. Ik wisselde van apotheek. Daar waren dezelfde pillen opeens gratis. Nou ja, de zorgverzekeraar betaalde plotseling.

Maar nu doet die verzekering weer moeilijk. Het punt blijkt te zijn, dat dezelfde pillen nu 220 euro per potje gaan kosten. En dat allemaal omdat de overheid, met op de achtergrond de pharmaceutische industrie, niet langer toestaat dat apotheken zelf medicijnen maken. Alsof die gediplomeerde pillendraaiers dat niet kunnen. Nee, het moet worden uitbesteed aan zo’n eng farmaceutisch bedrijf. En die verdienen er dan 200 euro extra op per potje. Schandalig!!!!!!

onrecht, samen tegen onrecht, stop onrechtonrecht, samen tegen onrecht, stop onrecht

Het potje pillen van Heks gaat vierenveertig keer over de kop in prijs. De opera krijgt enorme subsidies. De muziekschool wordt afgeschoffeld door de gemeente, terwijl de overheid pretendeert banen te willen creëren. De Nederlandse samenleving is zo krom als een hoepel. Je schaamt jezelf zo langzamerhand dood, dat je er onderdeel van uitmaakt…..

RECHTVAARDIGHEID,RECHTVAARDIGHEID, VREDE, BLIJDSCHAP