Heks en haar nieuwe zesennegentigjarige vriend ontmoeten elkaar alweer. Deze keer hangt meneer zijn mondharmonica in de wilgen. En trekt hij vervolgens een berk omver. Zeventien keer om precies te zijn. Ik doe het hem niet na.

Hawk-Eye!’ schreeuwt Heks vorige week zondag door het Leidse Hout naar de oude man met de rijst met krentenhond in de verte. Het is m’n nieuwbakken hondenuitlaatvriend. Vorige week werd hij 96, maar Heks was te laat op zijn feestje. ‘Ik had mijn thuiszorg tot drie uur, ik kon pas daarna. En toen was jij alweer gevlogen…..’ ik zoen hem op beide wangen en diep een cadeautje op uit mijn fietstas. 

‘Oh, eh, wat leuk,’ verbouwereerd pakt Hawk het pakje aan, ‘Het was niet echt druk hoor, een paar vrienden, meer niet. Jammer dat je het net gemist hebt…’ We wandelen door het prachtige edoch blubberige winterbos. Opgewekt keuvelt Hawk over zijn feestje.

De honden rennen achter elkaar aan. Ze kunnen het prima met elkaar vinden. We kuieren langs het grote veld. ‘Ik ben je naam vergeten, ‘ bekent mijn nieuwe vriend. Hij baalt er overduidelijk van, ‘Ik loop al de hele weg te prakkiseren wat het ook alweer was….’ Snel fris ik zijn geheugen op.

‘Heks, kom mee, ik ga je iets laten zien,’ Hawk beent voor me uit naar een uithoek van het Hout. ‘Ik doe altijd oefeningen hier, eerst trek ik dit boompje omver,’ Hij gaat met zijn volle gewicht aan een jonge berk hangen. Met ijzeren discipline vouwt hij de onwillige stam in een bocht richting grond. Ondertussen telt hij zijn verrichtingen. ‘1,2,3,4…… ik doe er altijd zeventien,’ snel kijkt hij opzij of ik het allemaal wel volg, ‘en 15, 16, 17.’

‘Zo, dan ga ik me nu opdrukken,’ opgewekt schuifelt Hawk naar het metalen toegangshek aan de kant van Oegstgeest. Het geval is slechts een meter hoog. Een soort sluis bedoeld om fietsers te ontmoedigen om het park in te gaan. Mijn bejaarde maatje zet zijn handen op de ijzeren reling en laat zijn lijf richting hek dalen.

‘1,2,3…’ snel checkt hij of ik nog bewonderend toekijk, ‘6, 7, … hier doe ik er ook zeventien, 13,14,15,’ hij puft niet eens. Zo. Zeventien. Zijn dagelijkse oefening zit er weer op. We wandelen een stukje verder tot het punt waar onze wegen scheiden.

rollatorrace

‘Kom een keertje koffie bij me drinken,’ stelt hij tenslotte voor, ‘Ik woon vlak bij het Groene Kerkje, ken je dat?’ Heks kent het. Een prachtig lief huisje Gods helemaal aan de rand van Oegstgeest. Ik zet zijn telefoonnummer in mijn mobiel en Hawk leert mijn telefoonnummer uit zijn hoofd.

Dezelfde avond belt hij me om te checken of hij het goed heeft onthouden. Ik ben helaas te moe om te praten. ‘Laten we aan het eind van de week iets afspreken. Ik kan mijn week nog niet overzien, we bellen nog, OK?’

Donderdagavond overleggen we telefonisch. ‘Ik zou morgenmiddag kunnen, maar wel pas om een uurtje of half 4,’ zeg ik. ‘Als ik me haast red ik het wel, ik moet in Noordwijkerhout competitie spelen,’ Hawk tennist nog steeds. Ongelofelijk toch? ‘Zaterdag kan ook. Ik moet dan eerst naar de fysiotherapeut. Maar daarna heb ik alle tijd…..’

We besluiten af te spreken in het Theehuis van het Leidse Hout. Dan kunnen we direct de hondjes uitlaten. Heks heeft zin in haar afspraakje. Hawk is gewoon een geweldig leuke man. Hij heeft al mondharmonica voor me gespeeld en voor me gezongen. Ook heeft hij zich al behoorlijk uitgesloofd met zich opdrukken en bomen omver trekken. Waar vind je dat nog, zo’n superman? Het is niet van deze tijd!

Honderdjarige pakt goud op de sprint….

Zesennegentig jaar en geen gemaar. Mijn nieuwe vriend heeft meer energie dan ik. Hij was dan ook op zijn vierentachtigste nog wereldkampioen tennis. Ongelofelijk toch? Heks heeft heerlijke middag in het onvolprezen Leidse Hout met een zeer speciale ontmoeting!

© toverheks.com

© toverheks.com

Afgelopen zaterdag ben ik de hele middag met VikThor op stap. Eerst gaan we naar de fysiotherapeut. Vakkundig haalt ze me uit de knoop. Mooi. Dat scheelt. Daarna gaan we naar het Bosje van Bosman. Ik heb afgesproken met een beeldschone Poolse en haar gigantische blaffende herplaatser.

VikThor en zijn nieuwe vriendin hebben vorige week als een keertje geweldig leuk lopen dollen samen. ‘Ze heeft nog NOOIT met een andere hond gespeeld,’ riep haar baasje bijna in tranen om vervolgens het tafereeltje op te nemen met haar mobiele telefoon.

Wat erg, een hond die nooit speelt! Nou ja, wat is nooit. ‘We hebben haar twee maanden geleden uit het asiel gehaald, ze schijnt al heel vaak te zijn geplaatst en weer terug te zijn gebracht,’ vertellen de baasjes me even later. Mijn Poolse vriendin heeft haar gigantische stuk van een vriend meegebracht. Een vriendelijke reus.

Terwijl ze hem aan me voorstelt vliegt hun hond een oude dikke sukkel van een labrador aan. De baasjes storten zich op hun hopeloze asielhond. Een woest gevecht volgt, waarbij de labrador uiteindelijk weet te ontsnappen. Het stomme beest gaat er piepend vandoor. Het gebeurt in een fractie van een seconde.

‘Klotehond,’ schreeuwt de bazin van het slachtoffer tegen de aanvallende partij. Snel rent ze achter haar hond aan. Die zit met bloedende oortjes een stuk verderop heel lief en angstig te kijken. Wat een schatje is het!

Oh, oh. Wat een heftige toestanden vanuit het blinde niets. Vanuit de onzichtbare voorgeschiedenis van deze asielhond. Alle dieren gaan aan de lijn. Heks schrijft het telefoonnummer van haar nieuwe vrienden met een lippenstift op een papiertje voor het baasje van de gebeten hond. Vrijwel onleesbaar.

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Ach, het valt wel mee allemaal,’ verzucht de vrouw na grondige inspectie van de bloederige oortjes. Mooi zo. Heks gaat er maar eens vandoor. Het is heerlijk weer. Ik ga naar het Leidse Hout.

Daar sla ik nog een paar uur stuk. Ja echt. VikThor speelt met allerlei hondjes en ik zit met de baasjes in het zonnetjes op een bank. In de loop van de middag stoeit mijn varkentje met een jonge Dalmatiër. Zij baas staat verderop te kijken. Langzaam schuifelt hij naar me toe.

‘Het is niet mijn eigen hond, hoor, ik laat hem uit voor een Russische dame,’ met twinkelende ogen kijkt hij me aan, ‘Twee keer per week!’ Het is vast een knappe dame, die Russin, aan zijn olijke blauwe kijkers te zien! ‘Ik leerde haar kennen vier jaar geleden hier in het Theehuis. Daar zat ze met haar dochtertje……’

‘Ja, ik laat ook nog twee keer per week een boxer uit!’ ‘Vast ook van een leuke mevrouw,’ denkt Heks grinnikend. ‘Kunt u mij op de wachtlijst zetten?’ grap ik terug. Nou ja, ik ben semi serieus, want zo’n hondstrouwe hulp bij het uitlaten zou echt enorm welkom zijn!

En niet eentje die er per keer 15 euro voor wil hebben, zoals laatst een alleraardigste dame. ‘Ik kan zelf geen hond houden, daarom zorg ik graag voor de honden van anderen,’ maakte ze me blij me een dooie mus.

‘Ik neem er geen honden meer bij, hoor, ik moet een beetje rustiger aan gaan doen zo langzamerhand. Volgende week word ik 96.’ Ik kijk de man glazig aan. Wat zegt hij nu? Zesennegentig? ‘U maakt een grapje,’ Heks is er snel uit. Ik word in het ootje genomen, bij de hakige heksenneus. Hij neemt me ertussen, deze man van hooguit zeventig!

© toverheks.com

© toverheks.com

Maar nee. Mijn nieuwe vriend is echt stokoud. ‘Ik heb altijd getennist. Dat doe ik nog, hoor. Met een man van 86, eentje van 84 en nog een laatste van 88. Ze hebben allemaal op hoog niveau gespeeld. Ik ook. Op mijn vierentachtigste was ik nog wereldkampioen!’ Hij ziet mijn verbijsterde blik, ‘In mijn leeftijdscategorie. Moest ik helemaal voor naar Innsbruck…..’

Ik geloof de man intussen wel. Deze bijna honderdjarige. Zou hij wel eens uit het raam klimmen? Ik heb net een boek van Fiederelsje geleend met die titel. Toen dacht ik nog: ‘Wat een onwaarschijnlijk idee. De meeste zeventigjarigen die ik ken krijgen dat niet eens voor elkaar…..’

VikThor heeft op een kwaaie avond hele stukken uit het boek gescheurd. Hij had blijkbaar behoefte aan wat leesvoer. En drie dagen later ontmoet ik dit vieve kereltje. Synchroniciteit ten top!

Nadat mijn nieuwe vriend zich heeft voorgesteld pakt hij een mondharmonica uit zijn jaszak. ‘Ik ga iets voor je spelen, Heks.’ Enthousiast riedelt hij een potpourri van bekende deuntjes. Te beginnen met ‘Ach Margrietje, de rozen zullen bloeien’. Heks staat ontroerd te luisteren. Wat een bijzondere man. Ik ben nog dagen daarna blij door deze ontmoeting.

© toverheks.com

© toverheks.com

Een halve week later tref ik hem alweer. ‘Ha Heks,’ zwaait hij enthousiast uit de verte. Al snel zijn we weer in een geweldig gesprek gewikkeld. ‘Een paar jaar geleden had ik een leuke vriendin. We gingen regelmatig gezellig uit eten. Verder niks hoor! Ze was twintig jaar jonger, dat wel. Op een dag ging ze iets mankeren, heb haar nooit meer gezien. Nou ja, in haar kist. Op de begrafenis.’

Gevolgd door ‘Zing je in een koor? Wat leuk! Zingen is goed, ik zal eens iets voor je zingen! Vroeger moest ik altijd met mijn vader mee naar de katholieke kerk. Ik kom uit Noordwijkerhout, dat is heel paaps. En weet je wat nu zo gek is? Die liedjes ken ik nog steeds van buiten. In het Latijn. Haha, hoor maar…’

Uit volle borst zingt hij een stuk van een mis. Heks kent het niet. ‘Ik kom uit een Calvinistisch nest,’ vertel ik hem. Ik ken het hele psalmen en gezangenboek uit mijn kop. Ik heb nu eenmaal een vreemd geheugen voor teksten op rijm en liedjes. Ik zing vaak dingen, die ik nooit bewust geleerd heb, maar stomweg ergens heb opgepikt.

‘Volgende week ben ik jarig. Kom dan ook gezellig naar het Theehuis hier in het Hout. Ik zit daar met een man of tien. Dan ga je gewoon aan het tafeltje ernaast zitten en dan krijg je lekker een taartje van me.’ Heks moet lachen. Hij wil vast opscheppen bij zijn oude tennismakkers met zijn nieuwe vriendin.

‘Ik heb in elk geval een cadeautje voor hem, Fiederelsje,’ roep ik later tegen mijn vriendin door de telefoon. Ik heb net de leergierige actie van mijn hondje opgebiecht. ‘Ik weet niet of hij dat boek kent, maar het lijkt me echt een passend geschenk. Uit het raam klimmen als honderdjarige? Appeltje eitje voor deze man!’

© toverheks.com

© toverheks.com

 

 

 

Inspiratie: Eerst je kop laten afbijten door een akelige alt, vervolgens je hart laten raken door een geheimzinnige sopraan en tot slot in een baan om de aarde geraken door de heilige dans van een muzikale olifant. En dat alles in bijzonder goed gezelschap!

Zaterdag heb ik een drukke dag. Om 11 uur ’s morgens meld ik me voor een martelsessie bij de fysiotherapeut. Hardhandig haalt ze me uit de knoop. Oh, wat is ze toch gemeen geworden door de jaren heen. Bijna net zo geniepig als de orthopedische fysio. Alleen lacht ze niet smakelijk om mijn gejammer, zoals laatstgenoemde……

Lachen om je pijn is fijn. Om je eigen pijn wel te verstaan. Het is het enige prettige aan pijn. Lachen is het beste medicijn. Anders krijgt die verrekte pijn je klein….

Na de sessie snel ik richting Leidse Hout. Ik laat mijn hondje flink rennen: Vanmiddag moet hij een paar uur in zijn hok. Heks gaat zingen in een Leids Koorproject. Stipt om twee uur schuif ik op mijn plaats. Althans, dat probeer ik. Er zit echter een dame op mijn plek en ze is niet van plan om te gaan wieberen. Sterker nog: Tot mijn verbijstering heeft ze mijn plaats ingepikt. Iets dat ik absoluut haat!

Een horde dames stort zich op Heks. Ik moet niet zeuren. Ik moet er maar naast gaan zitten, in het hoekje achter een pilaar. Of op de bank er achter. Er voor. Links, rechts…… Noem maar op. Iedereen vindt blijkbaar maar dat ik loop te zeiken, maar ik wil gewoon op mijn eigen plek zitten. En met reden: Daar heb ik geen muziekstandaard nodig, kan ik blijven zitten en toch de dirigent zien, kan ik mijn spullen kwijt….. Mijn gedisloceerde schouders kwijt. Ook niet onbelangrijk!

©TOVERHEKS.COM

Het woeste wijf weet van geen wijken. Haar royale matrasachtige lijf neemt de halve bank in beslag. Mezelf in het hoekje ernaast proppen is geen optie. Per gratie Gods mag ik aan de andere kant van de kerkbank zitten.

Eerst komt dan haar vriendin. Waar Heks al jaren naast zit. Maar waar zij nu opeens zonodig naast moet zitten…….. Begrijpelijk, maar overleg het eerst even! Daarnaast een verschrikte vriendelijke dame, waar ik al jaren mee zing. Zij kan hier ook niks aan doen.

Wat een gedoe. Ik ben helemaal van slag en beland uiteindelijk dus op een geweldige kutplek. Ik zit helemaal opgepropt. Er toeteren alten van een andere partij in mijn oor en naast me zit een venijnig oud vrouwtje onophoudelijk in zichzelf en tegen Heks te mopperen.

In de pauze probeer ik het met de alt in kwestie te bespreken. Het ontaardt in een bijzonder onaangename schreeuwpartij. Het mens weet van wanten, ze wil niet wijken. Na een scene vol menopauzaal chagrijn ben ik nog geen stap verder. Ik moet de rest van de middag maar uitzitten op die ellendige plek met mijn schouders in mijn nek.

Wat zijn wij vrouwen toch een hopeloze wezens bij tijd en wijlen. Vooral  als we verzuren tot oude pruimen met nukkige gezichten en verroestte lachspieren…. Dat moet je ten alle tijden zien te voorkomen!

De tenoren troosten me in de pauze. ‘Kom lekker bij ons zitten, Heks, laat die alten toch de rambam krijgen. Ik ben er ook gillend weggelopen vorig jaar. Ook vanwege geruzie rondom een plek. Wat een hopeloze dames zitten daar tussen. Ik snap je frustratie,’ aldus een bijzonder leuke en vlotte vrouwelijke tenor. Ik ben blijkbaar niet de enige met dit soort ervaringen…..

Het gedoe heeft me aangegrepen. Ik lijk wel onzichtbaar. Onbetekenend. Ik doe er helemaal niet toe! De hele wereld wandelt over me heen. Om me vervolgens te vergeten. De pispaal. De zondebok. Een heel arsenaal oude pijn wordt opengetrokken door dit stupide stoomwals-incident. En ik ben weer eens totaal verbijsterd door het totale gebrek aan empathie en inlevingsvermogen van sommige medemensen. Botterikken tot op het bot zijn het.

Zo snel als ik kan ga ik na de repetitie weer met mijn hondje wandelen. Ik probeer hem uit te putten, want vanavond ga ik alweer uit. Het is niet te geloven! Fiederelsje heeft me uitgenodigd voor een experimenteel jazz concert. Jazzclub Hot House heeft weer eens iets georganiseerd. Op een nieuwe locatie. Gelukkig maar, want hun oude locatie is een no go area voor Heks. Teveel traumatische herinneringen.

Aan alles komt een einde: Als je maar lang genoeg wacht. Sociëteit de Burcht is verleden tijd. Alcoholistisch Leiden moet ergens anders gaan doorzakken. De betrokken zuipschuiten zijn dood of op sterven na dood. Of ze liggen in de goot. Einde van een hopeloos tijdperk!

©TOVERHEKS.COM

Lekkere verhalen, Heks. Beetje gefrustreerd? Daar zit toch niemand op te wachten? Inderdaad. Vooral niet als je denkt dat dit verhaaltje over inspirerende zaken gaat!

’s Avonds trek ik mooie kleren aan. Ik haal een verfkwast over mijn bleke kaken. Ik laat alle ergernissen van me afglijden. De wereld is gestoord, maar daarom hoef je jezelf niet gek te laten maken! Vol goede moed fiets ik richting muziekcentrum Quibus aan de Middelstegracht. Als ik binnen kom vliegt mijn vriendin me om de hals.

‘Niets,’ wuift ze als ik vraag wat ze van me krijgt voor het kaartje. ‘Maar je hebt geen knoop.’ wordt afgedaan met ‘Jij ook niet.’ Ze stelt me voor aan haar gezelschap: Twee beeldschone jongedames uit Indonesië. Hoewel ze maar tot mijn middel komen qua lengte steken ze met kop en schouders boven het maaiveld uit als het aankomt op hetgeen ze bereikt hebben in het leven! Beide vrouwen zijn bezig met hun promotieonderzoek en bijna klaar…….

Ik glijd op een stoel naast de ene dame en hoor haar uit over haar onderzoek. Dan ontdekken we van elkaar dat we ons intensief bezig houden met zang. Zij met traditionele Indonesische muziek, ik natuurlijk met Dhrupad en mijn oratoriumkoor.

De andere jongedame gaat binnenkort promoveren op Javaanse Hiphop…..

Wat een leuk en inspirerend gezelschap! Wat een mooie slimme meiden! Wat een passie en wat een drive om zo je dierbaren achter te laten om in een suf Hollands studentenstadje te komen promoveren!

We hebben ruim op tijd afgesproken, dus er is genoeg rijd om te klessebessen. Langzaam druppelt de zaal vol. ‘Ik zie dat er duizenden mensen op het concert zijn afgekomen!’ roept de man van Hot House enthousiast als hij de band aankondigt. Een kleine verwijzing naar Trump. Die krijgt sowieso een flinke veeg uit de pan. Een klein maar uiterst vermakelijk politiek college verder komen de muzikanten het podium op. Het gaat beginnen! Eindelijk!

©TOVERHEKS.COM

Het concert is geweldig. Slechts vier mensen staan er op het podium, maar ze tellen voor tien! Een operazangeres, Claron McFadden, die jazz zingt. Wat een bereik heeft deze vrouw! Ze schuwt het experiment bepaald niet! Heerlijk.

Dan is er nog een stevig gebouwde acrobaat op een Sousafoon: Michel Massot. Het instrument lijkt met hem vergroeid te zijn. Als hij op een gegeven moment circulair ademend over het podium springt wordt het publiek helemaal wild. Boventonen vliegen om je oren. Olifanten duiken op uit de coulissen en Heks ziet zelfs een heuse neushoorn over het podium stampen!

Een frisse jongedame op cello, Marine Horbaczewsk, en een virtuoze Vlaming, Tuur Florizoone, op de accordeon complementeren het gezelschap. De muzikanten zijn zonder uitzondering zeer begaafd. Het is echt smullen voor het verwende oude knarrenpubliek van Hot House.

Het programma is theatraal en intrigerend. Gedurende enige tijd heeft de band geheimen verzameld. Voornamelijk van oudere mensen. Hier zijn de composities op gebaseerd.

Heks is bij het eerste nummer al in tranen. Het is verschrikkelijk en herkenbaar dit lied over zelfdoding door een geliefde. ‘We grijpen het publiek direct bij de lurven met dit eerste lied…..’

‘Mensen zijn helemaal ontroerd als ze horen dat hun geheim gezongen wordt,’ vertelt de zangeres achteraf. We staan al zeker drie kwartier met haar te praten. Mijn gezelschap wil alles weten over haar zangtechniek en de opzet van de voorstelling. De zangeres op haar beurt is zeer geïnteresseerd in wat wij allemaal uitspoken in het dagelijkse leven.

©TOVERHEKS.COM

Ik loop intussen met mijn net aangeschafte CD te zwaaien op zoek naar handtekeningen. Vooral die van de Sousafonist wil ik hebben. Dat is toch zo’n grappige man. Zijn spel heeft me helemaal opgetild. Zijn bijdrage heeft mijn muizenissen rondom het gekrakeel van afgelopen middag spontaan de deur uit gejaagd. Weggeblazen door deze muzikale elegant dansende olifant!

‘Thank you so very much,’ probeer ik als ik ontdek dat hij geen Nederlands spreekt. Ik steek een heel verhaal in het engels af, maar de man kijkt of hij water ziet branden. Hij spreekt uitsluitend frans. Gelukkig is dat geen probleem voor Heks.

De zangeres spreekt alle drie deze talen werkelijk perfect. Zonder accent. Bizar!  We verbazen ons er achteraf over. Zelf kunnen we ook wel een redelijk woordje over de grens brabbelen, maar dit grenst aan het onwaarschijnlijke. Wat een bijzonder getalenteerde vrouw!

Zo heeft Heks een heerlijke avond. Enigszins zwevend verlaat ik het pand: Ik ben in de zevende hemel! Het is al tegen twaalven als ik eindelijk het laatste rondje met VikThor loop. Dank je wel Fiederelsje voor deze superdate. Het was fantastisch!

Hier kun je alles lezen rondom deze voorstelling en de makers ervan: Secrets met Claron McFadden en het jazztrio Massot-Florizoone-Horbaczewski. 

©TOVERHEKS.COM

‘Partir c’est mourir un peu’.

Afscheid nemen doet pijn. Het is een beetje sterven.

De afgelopen week gaat het bergafwaarts met mijn hondje. Mijn kat Snuitje is ook nog eens zoek. Het wordt me teveel. Ik krijg het niet voor elkaar om ’s nachts overal te gaan roepen. Ook lukt het me niet om een tweede ronde te flyeren en posters op te hangen. Goddank krijg ik hulp!

Joy en haar lief komen me helpen. Heks drukt een hele berg flyers met een subliem goeie foto van mijn schatje erop. Vorige week op dinsdagavond komen mijn vrienden alles ophalen. Ze gaan al dit materiaal de komende week door omringende wijken verspreiden.

‘Willen jullie een glaasje wijn?’ vraag ik hoopvol nadat we de koffie ophebben. Natuurlijk. Gezellig. Ik geniet van het uurtje met dit onvolprezen stel kattenvrienden. Ysbrandt krijgt een lekkertje. Het lijkt allemaal gewoon en normaal vanavond……

Een dag later besluit ik naar het strand te gaan met mijn schatje. Dit nadat ik een dag eerder met de dierenarts heb gebeld, omdat mijn beestje het zo slecht had de nacht ervoor. Vandaag is het echter heerlijk zonnig edoch koel weer. Ik stop mijn varkentje in de auto en rijd rustig en voorzichtig  naar Noordwijk.

Op ons gemak sukkelen we het strand op. Mijn ventje wil een balletje. Hij rent er een paar keer op een soort van drafje achteraan door het verkoelende water. Dan komt hij naast me zitten in het rulle zand. Samen kijken we naar de zee. Hij steekt zijn grote neus in de wind en geniet van alle geuren.

Tot slot pakken we een terrasje. Ik bestel een frietje zoals altijd. En hij mag er ook een paar natuurlijk. Eerst sabbel ik het zout er grotendeels uit. Daarna stop ik er af en toe eentje in zijn lieve bekkie. Oh lieve god, wat houd ik toch veel van mijn kereltje….

Een dag later lopen we door het Leidse Hout. Dit bos waar we zoveel tijd samen hebben doorgebracht. Het is pisweer. Het bos is verlaten. Ik heb op buienradar gekeken naar een tijdstip zonder hoosbuien, dus we lopen redelijk droog. Ys loopt nog geen halve meter van mijn knieën. Af en toe piest hij of draait een lekker drolletje. Hij eet nog goed. Halleluja!

Het lijkt wel een wandelmeditatie in de traditie van Thich Nhat Hanh. Zo langzaam hebben we nog nooit samen gelopen. Rustig kachelen we een royale ronde. Tussendoor rusten we eventjes uit op een bankje.

De trappen op en af wordt steeds moeilijker. Mijn bikkel moet steeds dieper ademhalen voor hij er überhaupt aan begint. Daarom heb ik een nieuw spelelement toegevoegd: Iets lekkers! Het blijkt zo motiverend te werken, dat hij bijna de trap aflazert in zijn haast beneden te komen. Maar goed. Het leidt af van zijn moeite om dit klusje te klaren….

Ach beesie. We zitten in ons laatste stukje samen. Spoedig ga je naar de eeuwige jachtvelden. Vol konijnen, hazen en fazanten. Daar wachten allemaal oude hondenvrienden op je. En een incidentele vijand.

Vanmorgen wandelen we door de buurt. Bij de slager halen we een stukje worst. Bij de sigarenboer een snoepje. Ik verwen mijn ventje. Voornamelijk met gezonde dingen. Maar iets slechts moet ook maar kunnen. Ik stop er nog maar een plaspilletje in ….

Pasen: Feest van nieuw leven, vruchtbaarheid, eieren en hazen. Na de lijdensweek volgt het wonder van de wederopstanding. Ook voor Cowboy en Heks. Anderhalf jaar samen nu en nog steeds niet saai!

knappe man, strandtent, profiel knappe man, strandtent, profielknappe man, strandtent, profiel

Zaterdagmiddag komt Cowboy mijn huis binnen met een stralende bos bloemen. Hij neemt me in zijn drummers-armen en zoent me plat. We hebben anderhalf jaar verkering en traditiegetrouw hebben we dat gevierd met een vette crisis! Maar we zijn er weer doorheen gekomen. Een week moeizaam communiceren doet wonderen blijkt maar weer…..

knappe man, strandtent, profiel

Een uurtje later kuieren we door het Leidse Hout. Ysbrandt rent fanatiek achter een balletje aan. Hand in hand doorkruisen we het hele bos, ondertussen pratend over alles wat eerst niet gezegd kon worden. Mijn bomenvrienden wuiven vriendelijk met hun kale takken. ‘Daar gaat Heks met haar vriendje,’ hoor ik hen lispelen, ‘ze ziet er gelukkig uit, gelukkig. Dat was afgelopen week wel eventjes anders… ,ha.’

knappe man, strandtent, profiel knappe man, strandtent, glas heffen, witte wijn knappe man, strandtent, glas heffen, witte wijn

‘Laten we toch echt gaan oefenen met het ritueel ‘Beginning Anew’, fluister ik in zijn oor, als we later opgekruld tegen elkaar aan op de bank hangen. Cowboy kijkt me teder aan. ‘Je hebt gelijk, dat moeten we dan maar invoeren.’ We zijn het erover eens: Het is gewoon veel beter om te bespreken wat je dwars zit in de veilige en liefdevolle bedding van dit Boeddhistische ritueel.

Samen koken we een tomatensoepje en daarna verrast mijn lief me met een verrukkelijke pasta. Ik word in de watten gelegd! ‘Heb je nog zin om met Ysbrandt te lopen?’ opper ik terloops in een snode poging zijn goede zorgen volledig uit te buiten. ‘Welja, laat ik mijn krediet nog maar een beetje opschroeven,’ antwoordt Cowboy met een snaakse grijns.

Man en vrouw, apart, strand, strandtentMan en vrouw, apart, strand, strandtent

Paaszondag zijn we in de kerk te vinden. En s’middags op het zonovergoten strand bij Wassenaar. Genieten, genieten. Thermos hete thee, duinpannetje, glutenvrije bitterballen bij een strandtent, glaasje wijn! We laten ons kussen door de laatste zonnestralen.

Vandaag helpt mijn lief met het ontmantelen van mijn badkamer. Heks ruimt alle kasten uit en Cowboy schroeft vervolgens de hele zooi los van de muur. Compleet kapot strijken we neer op het terras van de Spanjaard. Weer zitten we schandalig te smikkelen van lekkere hapjes. Wat een leventje.

Man en vrouw, apart, strand, strandtent, kussen, liefdespaar, verliefdMan en vrouw, apart, strand, strandtent, kussen, liefdespaar, verliefd

Thuis vallen we voor de TV in slaap. ‘Ik ga zo een trein halen,’ zegt mijn hartje om een uur of half tien. We omhelzen elkaar nog maar eens stevig. Het was een heerlijk weekend. We hebben het echt zo fijn. De ruziewolken zijn opgelost in de lichte lentelucht. Een ware wederopstanding…….

En weg is hij. De vogel is gevlogen. Met een trein naar de hoofdstad. Ik loop door het huis op zoek naar Pippi. Ik denk dat ze zwanger is en bijna gaat bevallen. Maar helemaal zeker ben ik nog steeds niet. Haar beweeglijke buik is zo klein. Daar kunnen hooguit twee poesjes uit komen.

De werpkist staat klaar in bed. Met schone lakens en een mooi kleurig hemeltje. En nu maar wachten op wat gaat komen. Gaat er iets komen? Kleine baby-poesjes? En zo ja, hoeveel?

Overigens: Cowboy en Heks lopen volledig op schema wat betreft het hebben van een relatiecrisis. Een geruststellende gedachte. Voorlopig zitten we statistisch gezien weer goed!

Cowboy en Heks vieren jubileum op bijzondere wijze, zonder dat ze het in de gaten hebben!

Man en vrouw, apart, strand, strandtent, kussen, liefdespaar, verliefd

 

Geluk zit in zijn. Kleine dingen doen mijn hart zingen. Zachtjes doorheen scheldpartij……

GELUK, Happy, blij, Lalala GELUK, Happy, blij, Lalala GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

Aan het eind van de middag loop ik een ronde met Ysbrandt door Het Leidse Hout. Ik ben slecht gehumeurd. ‘Prutteldepruttel’, moppert Heks. Ik maak me nijdig om van alles. Intussen probeer ik verwoed in het nu te komen. Waar mijn hondje enthousiast rondrent. Waar de geuren zijn, het volle leven.

GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

Opeens zie ik mezelf zo lopen. Tegelijkertijd schiet Doctor Phil door mijn hoofd met zijn uitspraak: ‘Onder alle woede zit verdriet, kwetsbaarheid en angst.’ Ja, hopsakee. Van die dingen.

 

Gisteren was een belangrijke dag. Ik heb besloten hulp te zoeken teneinde mijn woede te ontmantelen. Een nieuw traject. Mijn hulpverlener leren kennen. Eerste stappen in pijnterrein ontginnen. De grond wordt omgewoeld. Er komt van alles vrij…

GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

Nou ja, dat verklaart misschien wel dat gescheld. De opstijgende kwade dampen hechten zich aan van alles en nog wat. Nog een klein beetje tegenslag erbij ( nieuwe fiets weer kapot ) en wat dagelijkse irritaties en je hebt een volmaakt recept voor een scheldkanonnade.

Mijn hondje heeft daar allemaal geen last van. Hij rent achter een balletje, rolt door het gras. Snuffelt zich een slag in de rondte. Vertederd kijk ik naar mijn ventje. Wat heeft hij het naar zijn zin. Geluk zit in zijn, de kleine dingen.

GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

This is it! Leven met een ziekte roept veel vragen op. Ik hou van vragen, dus in die zin ben ik een gelukkig mens. Anderen geven graag antwoord voor mij. En daar heb ik dan weer zo mijn vraagtekens bij……

HONDJE IN herfstBOS MET GROTE STOK

Ysbrandt bij een enorme afgewaaide tak

Heks ligt in bed met AL haar katten, zelfs de panter houdt me gezelschap. Het griepje van twee weken geleden heeft een soort chronische verkoudheid achtergelaten, gepaard gaande met bronchitis. Balen natuurlijk, want dat pakt veel vitaliteit weg. Bovendien weerhoudt het me om te gaan sporten. En mijn stemgeluid is ook niet om over naar huis te schrijven….

Daarom heb ik mezelf rust, reinheid, regelmaat voorgeschreven: Vandaag niet in Barendrecht zingen en deze week geen gekke dingen. Eerst van die blafhoest af. Het lijkt wel alsof er twee honden wonen in Huize Heks….

Het andere hondje moet natuurlijk wel worden uitgelaten. Ik wandel uitgebreid door Het Leidse Hout. Het bos ligt bezaaid met bladeren en afgewaaide takken. Ik laat Ysbandt poseren bij de tak, die wij gisteren rakelings naast ons zagen vallen. Wat een enorm ding. Het gaf ook een flinke klap. Vandaag is het hier veel beter toeven. Dat vinden meer mensen. Hier en daar kom ik weer wandelaars en joggers tegen. Een man in een wetsuit spant de kroon. Zijn flippers en zuurstoftank ontbreken, verder is hij helemaal klaar voor de volgende zondvloed…..

HONDJE IN herfstBOS MET GROTE STOK

Achter een balletje aan

Onder het wandelen dwarrelen gedachten door mijn lege hoofd. Als bladeren vallen ze op de grond van mijn hart. Zo ligt daar uiteindelijk een heel pakketje. ‘Ik hou van vragen’, en ‘Iemand, die weet hoe het zit, is wat mij betreft verdacht’, of ‘Als je ziek zou zijn, omdat je iets verkeerd doet, impliceert dat dat je die ziekte bent. Want alleen vanuit zijn kun je invloed uitoefenen. Maar ik ben Heks en heb een ziekte.’ En ook ‘This is it. Kijk dit bos eens, de schoonheid van stilte na de storm.’ Om me dan de analogie tussen mijn lijf en deze natuur te realiseren……

De vraag ‘Waarom ben je ziek, Heks?’ is natuurlijk geen nieuwe voor mij. De meest afgrijselijke theorieën  heb ik naar m’n kop gekregen de afgelopen 27 jaar. Vaak uit Spirituele Kringen met een hoofdletter. Bijna altijd krijg je dan de schuld van je ziekte!

HONDJE IN herfstBOS MET GROTE STOK

Gelukkig viel ie niet bovenop ons, dan had ik dat weer meten uitleggen

Ja, dat is wel lekker makkelijk natuurlijk. Hoef je je er verder als buitenstaander niet druk over te maken: Eigen schuld, zoek het uit met je bult….. Sommigen beweren, dat ik weiger mijn lesje te leren in het leven….. Ook van overheidswege word ik altijd in de psychosomatische hoek gestopt. Hetgeen slecht te verteren is, als je zoals ik een dagtaak hebt aan jezelf in de lucht houden, dat kan ik je wel vertellen.

In Noorwegen krijgen ME patiënten chemotherapie en 70% knapt op. Plotseling door de chemo geleerd van hun fouten?

Het is een stokpaardje van me, ik weet het. En ik heb bijzonder weinig nodig om dat paardje te berijden. Een opmerking bedoeld als plagerijtje kan al genoeg zijn om me van leer te doen trekken…….

HONDJE IN herfstBOS MET GROTE STOK

Mijn gekke hondje, door het dolle

Nu ik een medicijn heb ontdekt, LDN, dat iets voor me doet, is het me eens te meer duidelijk: Waarom je een ziekte hebt, is een vraag die we niet kunnen beantwoorden vanuit ons beperkt menselijk perspectief. En al helemaal niet voor een ander.

De vraag wie ben ik? Ten diepste? Kijk, dat is nu een echte interessante en wezenlijke vraag. Daar kun je wat mee. Een ziekte kan wel degelijk helpen in het ontdekken van het laatste. Door alle frustratie en het overwinnen daarvan is de kans groot, dat je jezelf goed leert kennen. In voor en tegenspoed. Van jezelf leert houden, uit bittere noodzaak. (Jezelf trouwen zelfs, zoals in geval van Heks) Omdat je er vaak alleen voorstaat, gevangen in je lijf. Zo kun je een heel gezonde verstandhouding ontwikkelen met jezelf in je ziek zijn.

Rest de vraag: Is het wel gezond om nooit ziek te zijn?

HONDJE IN herfstBOS MET GROTE STOK

We doen niets verkeerd blijkt maar weer

Verregende snotdag, maar Heks verkeert in hoger sferen: Dhrupadconcert bij de Soefi’s!!!

LIGHTSONG SUFI CIRCLE PRESENTS THE MYSTICISM OF SACRED SOUNDLecture and Dhrupad Indian Music Concert

SUNDAY OCTOBER 13, 2013

 Marianne Svasek (voice and sarangi)Nathanael van Zuilen (pakhawaj) Marianne Svasek (voice and sarangi)

Marianne Svasek (voice and sarangi)Nathanael van Zuilen (pakhawaj)
Marianne Svasek:From a new generation of classical Indian musicians, Marianne studied dhrupad vocal and sarangi music in India under Ustad Zia Fariduddin Dagar and Pandit Ram Narayan.Ustad Zia Fariduddin Dagar Ustad Zia Fariduddin Dagar

Dhrupad music is one of the oldest forms of healing and sacred music,
dating back to ancient Vedic times in India. It was also an important part of Hazrat Inayat Khan’s musical legacy. This is a day not to be missed!

 Marianne Svasek (voice and sarangi)Nathanael van Zuilen (pakhawaj)  Marianne Svasek (voice and sarangi)Nathanael van Zuilen (pakhawaj)

Wat een ongelofelijk prutweer vandaag. Werkelijk! Niet te geloven, de hoeveelheid water, die we weer over ons heen gestort krijgen. Moedeloos sjok ik met Ysbrandt door het Leidse Hout, hij heeft er ook niet echt zin in. Toch is het heerlijk in het park, er is geen sterveling. Het bos is van ons!

Plotseling valt er een enorme tak rakelings langs mij en Varkentje op de grond. M’n hondje gaat er verschrikt vandoor. Oeps. Als ik die op mijn kop had gekregen, lag ik er waarschijnlijk nu nog. Wie had me moeten vinden? Het is nu eenmaal niet echt wandelweer……

 Marianne Svasek (voice and sarangi)  Marianne Svasek (voice and sarangi

Vanmiddag ga ik met Surfcowboy naar het concert van mijn juf Indiase zang. Heerlijk! We gaan met de auto, dus dat is lekker luxe. We waaien wel bijna van de weg weg, maar komen bijtijds bij het Soefi centrum in Den Haag aan.

 Marianne Svasek (voice and sarangi)

Voor de Cowboy is het zijn vuurdoop met deze muziekstijl. Heks is heel benieuwd, of het hem bevalt. We zitten tussen moslims zonder hoofddoek. Grijze permanente krullenkopjes omgeven ons aan alle kanten. Ja, Soefisme is een tak van Islam. Een aftakking, waar Heks zich goed in kan vinden.

 Marianne Svasek (voice and sarangi)  Marianne Svasek (voice and sarangi)

Zodra Marianne begint te zingen, ben ik vertrokken. Heerlijk laat ik me wegzakken in de Alaap. Bij de compositie valt haar man in met de Pakhawaj. Ze zijn geweldig op elkaar ingespeeld, die twee. Wat is het toch leuk, dat ik steeds meer ga horen tijdens concerten. Stomweg omdat ik meer en meer thuis raak in deze muziektraditie.

DHRUVA

Ik kijk eens opzij, naar mijn vriend. Hij is niet in slaap gevallen gelukkig. Sterker nog: Hij vindt het leuk! Mooi! Boeiend! Heks is er blij mee.

india INdia

Tot slot speelt mijn juf nog een stuk op de sarangi, een Indiase vioolachtige. Eigenlijk is ze ooit naar India vertrokken om dit instrument onder de knie te krijgen. Het liep anders, ze raakte in de ban van Dhrupad en studeerde jaren bij Ustad Fariduddin Dagar. Afgelopen winter was hij nog in Nederland. Heks heeft een masterclass bij hem gevolgd. Een paar maanden later overleed hij….

India India

Het rare bij deze concerten is altijd, dat er een soort tijdsvacuüm  ontstaat. Achteraf lijkt het ongelofelijk, dat er anderhalf uur verstreken is: Het lijkt slechts een kwartier! Veel te snel is het dan ook alweer afgelopen….

Surfcowboy onderwerpt de Pakhawaj nog even aan een nauwkeurig onderzoek. Als drummer spreekt dit instrument hem natuurlijk het meeste aan. Het is een hele vreemde trommel. Met een stuk deeg op het ene vel, zodat je een mooie diepe toon krijgt….

Door de stromende regen rijden we huiswaarts. Heks probeert één en ander uit te leggen over het beluisterde aan haar gezelschap. Voor mij is het al een beetje gesneden koek. Maar ik herinner me nog als de dag van gisteren, dat ik er geen bal van afwist. Mooi heb ik het altijd gevonden, vanaf dag één.

)Nathanael van Zuilen (pakhawaj)

Je zal maar de pech hebben vrouw te zijn, Marokkaans en bepaald niet dom…..en gescheiden van een superfoute kerel: Alles kwijt door een eikel. Maar gelukkig zelf OK.

leidse hout

Druilerig bos

Gisteren was mijn vaste hulp ziek. Ik kon vervanging krijgen , maar een dag later. Zelf was ik ook niet al te fris, dus ik baalde wel. Een vreemde hulp moet eerst het wiel uitvinden in je huishouden. Ook moet je er bovenop staan, wat met een halfzacht hoofd geen doen is. Over het algemeen gebeurt er de helft van wat haalbaar is voor mijn vaste hulp. Die is dan ook erg rap, dat moet gezegd worden!

Springbalsemien

Springbalsemien

Vanmorgen om negen uur staat er een beeldschone Marokkaanse voor de deur. Onvervaard gaat ze aan de slag. In no time heeft ze de badkamer en het toilet gepoetst. Ik vraag haar, of ze dit werk al lang doet. ‘Pas drie weken,’ vertelt ze me,’ Maar ook mijn hele leven al. Gewoon thuis, bij mijn familie. In Marokko is huishouden andere koek, daar was je op de hand bijvoorbeeld…’

Springbalsemien

Springbalsemien

In Marokko? Ik kijk haar aan. Ze spreekt perfect Nederlands. Draagt geen hoofddoek. Ziet eruit als een moderne Nederlands Marokkaanse. Niet als iemand, die in een bergdorp op de hand de schaapherderskloffies van haar broers en neven uitwast.

Springbalsemien

Heks kan het niet laten

Er volgt een vreselijk verhaal van een dappere vrouw. Vier jaar geleden trouwde ze met een in Nederland woonachtige Marokkaan. Ze kwam speciaal voor hem deze kant op.  Het huwelijk was vanaf dag 1 een hel. Na twee jaar hield ze het voor gezien.

Als ik haar vertel over mijn ervaringen met mijn foute Algerijn, worden meer tipjes van de sluier opgelicht. Eikels heb je overal. Maar een islamitische zak is toch wel het summum, vooral als ie in Nederland woonachtig is. Ellendelingen in die context hebben alle ruimte en mogelijkheid, om hun vrouwen als slavin te exploiteren……

Deze dame laat zich niet doen. Zij is dan ook behoorlijk pittig. Dat heb je ook nodig in zo’n geval, want als je gaat scheiden van een Marokkaanse halve zool is het nog altijd wel jouw schuld, als vrouw. Haar familie heeft haar dan ook volledig laten vallen. Die vonden haar al lastig en recalcitrant. Nu is ze niet meer te redden…..

Ze brengt schande over haar naasten. Dit rigide familiaire gedrag is overigens niet typisch Marokkaans. Ook in Nederland kom je dit soort tendensen tegen. Wel is het zo, dat in deze verweven landen, de positie van de vrouw sterk verschilt. Blij, dat ik in Nederland woon. Deze vrouw maakt echter een cultuurshock door.

springbalsemien

Gelukkig zijn het er heel veel

Daar zit je dan, in een vreemd land. In je vaderland ben je niet meer welkom. Je huwelijk is mislukt, dus ook de Nederlandse Marokkaanse gemeenschap kotst je uit. Gelukkig heeft ze twee goede Nederlandse vriendinnen. ‘Ik ben alles kwijtgeraakt door die man’.

Ze is afgestudeerd biologe, maar dat diploma is niet geldig in Nederland. Dan maar werken in de thuiszorg. Opgewekt laat ze haar handen wapperen.

IMG_2524IMG_2536

Heks heeft bewondering voor haar moed. Uit ervaring weet ik, dat het niet gemakkelijk is, het leven als eigenheimer….. Bij het minste of geringste, lig je eruit….. Familie, vriendenkring, wat dan ook. Vaak ook nog vanwege iets, dat een ander doet!  Sociaal isolement is het ergste, dat bestaat. En dan ook nog in een vreemd land. Helemaal opnieuw beginnen…. Ik wens haar heel veel sterkte en alle geluk. Ze gaat er wel komen, uiteindelijk, dat weet ik zeker.

Leidse Hout

Even breekt de zon door

En waar was Ysbrandt tijdens de vakantie van de Heks? Logeren bij Suikeroompie……

Ha Heks

Ik had vanochtend al inspiratie. Hier het verhaal over Ysbrandt’s logeerpartij.

Liefs,

Frogs

Afbeelding 28

Logeren bij Ome Rik

Woef woef waf waf het is me wat 6 dagen heb ik gelogeerd bij Ome Rik, mijn suikeroom. De Vrouw ging zingen en waar zij haar zangkunsten ging vertonen was het verboden voor ons honddieren. Alsof wij het zingen zouden gaan verstoren met ons gewoefwaf! Maar erg vond ik het niet want logeren bij Ome Rik is altijd feest. Ik zie al die snoepjes weer voor me, ja het ging bijna vanzelf, ik keek hem smekend aan en er kwam er weer een aan. En wat hebben we gewandeld, gelukkig ging hij ook nog wel eens zonder mij weg en kon ik lekker op dat koele laminaat van hem uitrusten. Want wat is het wawawawoefwoef warm!

Afbeelding 17

De eerste zondagochtend viel nog wel een beetje tegen want toen gingen we alleen naar het Zijlsingelparkje en daar kun je slechts korte rondjes maken. Wel had ik op een aangemeerd plezierbootje bijna een loops teefje te pakken maar Ome Rik had het snel in de gaten en trok me ervanaf met zijn pink. En ik werd meteen aangelijnd. Maar ’s middags gingen we lekker zwemmen in de Klinkenbergerplas. Ome Rik maakte heel wat foto’s van me, vooral als ik met de bal uit het water kwam.

Afbeelding 15

 

Een keer ging hij zelf mee het water in en zag ik hem ineens niet meer. Woeeeewaaff, ik schrok me een apeblaf! Maar ineens kwam hij weer onder water vandaan en zei: grapje Ysbrandt. Daarna kreeg ik een stokje. En weer was daar een leuk teefje, die rook zo lekker, whoehoeff! “Ze is al geholpen,” zei de Bazin tegen Ome Rik. Maar toch moest ik aan de lijn en gingen we daarna naar zijn bolide en reden we naar huis.

Afbeelding 19

Had Ome Rik heel hard de muziek aangezet in zijn bolide, trommelde ie wat op zijn stuur bij het stoplicht. Thuis kreeg ik een bakje water, weer een snoepje en ging ik naast de bank liggen en soms zei hij ‘hop’ en mocht ik met mijn voorpoten op de bank. Ik vond het wel een beetje eng maar daarna was ik een heel trots hondje omdat ik dit mocht. Het was net voordat hij een lekker maaltje voor mij bereidde.

Afbeelding 22
Een dag later gingen we naar de duinen en het strand. In Noordwijk. Even poepen in de duinen en daarna achter de bal aan langs de branding. En lekker de zee in. Ome Rik had een mooi plekje gevonden om zijn spullen neer te leggen. ‘Kom we gaan zwemmen Ysbrandt,” zei hij. Ik achter hem aan, hij dook in zo’n golf maar die was mij te hoog, ik ging snel terug, zijn spullen bewaken. Woehoeff! En toen deed ie me aan de lijn, kon hij rustig muziek luisteren op zijn Iwoefone!

Afbeelding 27
Of heet zo’n ding nou een Waffhone. Die van Ome Rik blaft zelfs als hij gebeld wordt. Zou er soms nog een andere hond komen logeren. Nee. Woefwafwof. Maar we gingen wel naar een andere hond toe: Dorothy ofwel Doortje, ze komt uit Spanje maar is geadopteerd door Oma, de moeder van Ome Rik. Ik ben er al eens eerder geweest en toen hebben we gezellig door het Clingendaelse Bos gewandeld, wat een prachtig bos is dat, met imooie bomen om mijn poot tegen op te tillen.

Afbeelding 25
Nu gingen we weer wandelen nadat Ome Rik en Oma een kopje thee op het balkon hadden gedronken. Doortje was niet aardig tegen me, gromde elke keer tegen me als ik het balkon op wilde. “Grrrr, dit is mi balcone, gggrr…oeff, als tu eso nog unnh keer doet, grommiek nog hadduh..” Haar Spaans/Haagse hondendialect verstond ik goed,dus bleef ik woefwijselijk in de kamer liggen. Jajoef, tot Oma ging koken, Doortje naar de keuken, ik erachteraan. Ik rook draadjesvlees, oefwoef, wat rook dat lekker. Maar Ome Rik at het op, gaf me niks, alleen een stokje van Oma. Maar gelukkig mocht ik ook bij Oma even ‘hop’ op de bank, Doortje lag helemaal naast Oma, ik kon er niet helemaal bij want Ome Rik zat naast Oma. Ze keken tv. Ondertussen dacht ik aan de wandeling door het Clingendaelse Bos, zo groot, zo mooi. Oude mensen, verliefde stelletjes, moeders en vaders met kinderen, maar ook pitbulls, heel gevarieerd. Soms moest ik aan de lijn, vond ik niet erg, Ome Rik lijnt me heel lief aan.

Afbeelding 21
Ik dacht de volgende dag nog steeds aan die wandeling toen we door het Leidse Hout wandelden. Ook wel mooi maar niet zoals dat van Clingendael. In het Leidse Hout ken ik elk paadje, elk slootje,  we gingen even zitten bij het Theehuis, gaf Ome Rik me het koekje van bij de koffie, reden we daarna naar Lisse naar het Keukenhofbos, moest ik aan de lijn blijven of in de bolide wachten toen Ome Rik Opa’s graf bezocht. Ik keek naar buiten, naar de weiden die een tijdje terug nog vol kleurrijke bloemen stonden. Maar daarna terug naar Leiden over de snelweg, weer die muziek, wordt er hondshorendol van. Spiesful spiesie speeling of zoiets, van de Speagles. En Ome Rik maar meezingen terwijl hij de ene na de andere auto inhaalt. Woeeehoeff, wie het echte nummer raadt, krijgt een lik over zijn of haar wang.

Afbeelding 18
Helaas….vrijdag was de logeerpartij afgelopen…Ome Rik ging zelf logeren…in een oud landhuis in Oostvoorne… en ik mocht niet mee ….woehoeeeeff…zouden daar ook van die mooie bossen zijn…misschien volgende keer…nu ging ik bij het Kaiservrouwtje logeren…ik keek nog even toe hoe Ome Rik mijn bench en mijn ingevroren maaltijden naar binnen bracht… En toen woeeeeeeeefff was hij weg. Dagwoefwaf Ome Rik… Woefwafwafplezier in Woefvoorne…

Afbeelding 29

Tekst en foto’s: Rik van Boeckel.