Handhaven is voor de braven. Handhaver, je zal het maar zijn. Heks in de bres voor handhavers! Handhaven is een rotklus, maar iemand moet het doen. Ja, lekker is dat. De schoorsteen moet roken. Een mens moet toch wat……

Twee oktober 2019. Heks ligt in bed uit te puffen van helemaal niets. In mijn koelkast staat genoeg hutspot met klapstuk voor een weeshuis. Vanavond komt Trui eten. Daarna gaan we even de stad in. Morgen heb ik niemand uitgenodigd. Dat wordt weken hutspot eten……

Vanmorgen om half tien gaat de telefoon. Ik lig rillend en bezweet te slapen. Rare dromen bevolken mijn frontale kwab. Rinkelende vissen trekken me naar de oppervlakte. Overal in huis hoor ik nu telefoons te keer gaan. Ook mijn debiele telefoon meldt zich nu. Hij ligt gelukkig binnen handbereik. De beller is anoniem. ‘Krijg de klere,’ mopper ik. Vervolgens draai ik me nog eens lekker om.

Vijf minuten later begint de anonieme fanaat me opnieuw te bellen. In mijn slaperige brein ontspringt intussen een het idee, dat dit wel eens de politie zou kunnen zijn. Heks heeft gisteravond haar auto op de Langegracht geparkeerd, omdat het godsonmogelijk is om vanaf vanmiddag 13.00 hier de wijk nog uit te komen met je bolide.

‘Dat je hier mag parkeren,’ dacht ik nog. Zo vlakbij de kermis en het feestgedruis. Maar een ordemannetje in een knalgele jas geeft geen krimp, als hij me op mijn gemak ziet inparkeren. Ook trekt hij geen sprintje achter me aan, als ik met mijn hondje naar huis wandel.

Ook zie ik nergens een bord of gekleurd lint om me het parkeren te verbieden. ‘Vergunninghoudersplek’ staat er levensgroot op een verkeersbord te lezen. En dat ben ik toevallig, zo’n vergunninghouder…..

‘Uw auto staat op een plek, waar de ambulance moet komen te staan….’ een agente staat me vriendelijk te woord. Of ik em maar even weg wil halen. Helaas voel ik me hartstikke ziek momenteel. Ik heb zeker een uur nodig om mezelf genoeg op te kalefateren om dat stuk naar het politiebureau te lopen. ‘Ik haal em voor 12 uur weg….’

Nou, dat is eigenlijk niet snel genoeg. De hele stad staat al weken op zijn kop in het kader van dit volksfeest. En waar vroeger de aftrap kwam met de taptoe aan het begin van de avond, tegenwoordig gaat het circus al om 13.00 ’s middags van start.

Toch gaat de agente akkoord. Ik heb nu eenmaal niks verkeerd gedaan. Ik mag daar gewoon staan. Tegen 11 uur haal ik mijn wagentje weg. Ik ben maar net uit de kreukels. ‘Niet meer hier neer zetten, hoor,’ glimt een mannetje in een gele jas tegen Heks.

Hij is op een holletje naar me toe komen rennen, zodra hij me zag instappen. Ik reageer met een paar grappen en grollen. ‘Ik dacht, dan staat mijn autootje in elk geval veilig zo in het zicht van een paar handhavers!’ De man grijnst van oor naar oor, vervolgt dan trots ‘We hebben vanmorgen al een fietsendief te pakken gehad. Die stond met een ijzeren staaf sloten open te breken……’

Dan rijd ik de binnenstad uit. Eerst maar eventjes naar het Leidse Hout. Voor het feest los barst.

Gisteren had ik het ook al aan de stok met handhavende mannetjes. Of beter gezegd: Een paar mij wildvreemde dames kregen het aan de wapenstok met een paar handhavers.

Heks kwam zoals gewoonlijk op het nippertje aan bij de kerk, waar ik met mijn koor repeteer. Een auto sukkelde nietsvermoedend tegen het verkeer in op me toe door de straat, op enige afstand woest achtervolgd door een paar handhavers. Gewiekst reden ze de wagen klem. Precies zoals ze dat een jaar geleden bij Heks deden.

‘Ik zou die bon aanvechten,’ raad ik de nieuwe slachtoffers van ongelofelijk onduidelijke verkeersborden in deze straat aan, als ik hen passeer. De dames staan stomverbaasd naast hun auto te dazen. Perplex dat ze klem zijn gereden. Zich totaal niet bewust dat ze iets verkeerd hebben gedaan….

Heks heeft vorig jaar met succes precies dezelfde overtreding aangevochten. En ze kreeg gelijk van de rechter. Ik moest evenzogoed toch nog 50 euro betalen. Heel vreemd. Belachelijk ook.

En niemand heeft intussen de moeite genomen om de situatie ter plekke recht te zetten. Het bord verboden in te rijden is nog steeds niet zichtbaar vanaf de voorrangsweg als je aan komt rijden. Wat wel in zicht staat is een bord max 30 kilometer, dat ze zijn vergeten weg te halen.

Dat bord is van toepassing op de oude situatie, Tot twee jaar geleden mocht je namelijk wel deze straat vanaf deze kant in rijden. Verwarrend tot op het bot.

Het is natuurlijk prijs schieten voor de handhavers. Zij posteren zich tegenover de straat en gaan als een gestoorde achter iedere nietsvermoedende burger aan, die het waagt er aan deze kant in te rijden. Als een stelletje dollemannen in hun handhaaf autootje. Ja, zo kom je wel aan je quotum bonnetjes uitschrijven……

‘Mevrouw, wij beloven beter te handhaven in uw straat,’ zegt een bobo van het Leidse handhaaf-team onlangs tegen me aan de telefoon, ‘Maar belooft u me dan om eens een positief verhaal over onze dienst te vertellen op het eerstvolgende verjaardagsfeest…..’ De man heeft ongetwijfeld humor. Een leuk verhaal vertellen over handhavers, hoe komt hij er bij?

Ze slingeren je altijd op de bon om iets onnozels en de grote jongens kunnen gewoon hun goddelijke gang gaan. Ofwel: Ze staan mensen op te wachten, die nietsvermoedend een straat in rijden, waar het verbodsbord bijvoorbeeld achter een boom is verdwenen om hen genadeloos een vette prent te geven, dat geintje vorig jaar was aanvankelijk 150 euro…..

Anderzijds staan bij Heks in de steeg bijvoorbeeld altijd auto’s midden op straat geparkeerd en geen haan die er naar kraait. ‘Wij nemen echt geen bosjes bloemen aan van de winkel op de hoek,’ weerlegt de bobo aan de telefoon mijn insinuaties geuit in een recent mailtje.

Heks schiet in de lach. ‘Ik wilde jullie een beetje prikkelen, meneer, want het is toch vreemd, dat hier soms vier, vijf auto’s en zelfs bussen midden op straat staan geparkeerd. En niemand krijgt ooit een bon…..’

‘Maar als ik eens in de twee jaar mijn vakantiepullen sta in te laden, krijg ik van jullie mannetjes te horen, dat ik vooral op moet schieten vanwege hulpdiensten. Die moeten er langs kunnen. Ik heb een kabouterautootje. Dat ook nog.’

Ja, er zit geen rechtvaardigheid in. Het is waarschijnlijk echt toeval, dat hier voor de deur zelden bonnen worden uitgedeeld. Omdat je hier niet mag staan controleren ze dat ook niet. Het klinkt tegenstrijdig.

Maar op parkeerplekken aan de andere kant van de straat worden juist veel bonnen uit geschreven, omdat mensen onterecht op vergunninghoudersplaatsen staan. ‘Vorig jaar hebben we zus en zoveel bekeuringen uitgedeeld in uw straat….’ roept de bobo opgewekt. De man is echt grappig.

Het zal je vak ook maar zijn. Het is net zoiets al beulsfamilies in de middeleeuwen. Iemand moet het doen. En je moet het ook goed doen, het is een vak apart. Iemands kop er af hakken met een botte bijl was bijvoorbeeld not done. Dan werd je zonder pardon uit het beulsgilde gesodemieterd.

Het beulsvak bleef binnen de familie. Het werd doorgegeven van vader op zoon. Ik geloof niet dat er vrouwelijke beulen waren. Beulen stelden ook eer in hun werk. Het onthoofden moest in 1 klap gebeuren. Precies op de goede plek van de nek met een haarscherpe bijl!

Ook verzonnen zij niet wie er moet worden onthoofd, dat deed de rechtgevende macht. Of een potentaat uit de heerende klasse.

‘Wij gaan niet over verkeersborden,’ zegt de handhaver gisteren tegen Heks in de stromende regen. De twee beteuterde bekeurde dames staan erbij als verzopen katjes. ‘Vind u het niet gek, dat er nog nooit iets aan de situatie ter plekke gedaan is, terwijl ik anderhaf jaar geleden al gelijk heb gekregen van de rechter over deze kwestie?’

De man gaat al niet over verkeersborden….. Ook is zijn hoofd niet bedoeld om zelf na te denken. En wat zou je een gouden locatie om bonnen te schrijven op de schop gooien? Een avondje posten als er weer zo’n enorm koor rijke pensionada’s repeteert in die kerk of als er een buslading hippe ouwe taarten in de school om de hoek naar de poweryoga gaan werpt genoeg vruchten af. Dus: Houden zo!

 

Dingen die we nooit zullen weten. Nieuwsgierigheid is uit den boze. Lui luisteren is in…..

knappe steenvouw

Eten bij Steenvrouw

Schandalig uitgeslapen vanmorgen. Dat is het voordeel van geen thuiszorg vanwege vakantie. Het nadeel is, dat ikzelf heb lopen stofzuigen en bed verschonen. Ik kon direct door naar de fysio om alles weer uit de knoop te laten halen en op zijn plek te manipuleren. Een grote naald verdween in de spieren van mijn bovenarm. Het is een paardenmiddel, dat dry needlen, maar het werkt wel.

twee sexy chicks

Leuk toch

Bij het eerste kopje koffie van vandaag zag ik dat ik een Ecard had ontvangen. Een christelijke nog wel. CrossCards. Ik wist niet, dat die ook al bestonden. De tekst was mysterieus. Iemand heeft al een hele tijd een ‘crush’ op mij, maar is veel te verlegen om me te benaderen. Watje. Daarom deze ingewikkelde manier. Via een link en een wachtwoord kan ik foto’s zien, waaruit ik dan kan opmaken om wie het gaat.

lekker, eten, groene asperges, tomatensalade , geconfijte uitjes, glutenvrij, sojavij, lactosevrij

Smakelijk

Heks is wel een beetje nieuwsgierig, dus ze opent de link. Het brengt haar naar WebCamFlushCrush-Private Show Invite. Ik heb vijf minuten om dit genereuze aanbod te accepteren. Ik neus rond en wordt direct verzocht allerlei gegevens in te vullen. Van mijn creditcardgegevens zal geen misbruik worden gemaakt. Het is gratis als je door een ‘premium member’ wordt uitgenodigd. En gratis porno! Joho, joho, het is heeeel verleidelijk….. In een chatbox zit iemand al enthousiast te roepen om aandacht.

roze hondentong

Baas, please, gooi een balletje….

CrossCards komt in een heel ander licht te staan nu. Om welk kruis gaat het hier eigenlijk?

Wat een wonderlijke wereld toch. Via een christelijke invalshoek proberen ze je te strikken voor een louche webcamsite. De enige verklaring van dit fenomeen is toch, dat de dames en heren ‘pornografen’ veel succes hebben in christelijke kringen met deze vorm van misleiding. De duvel doet goede zaken in de kerk.

Het brengt me wel in herinnering, dat ik nog een aanbidder/ster op schoolbanken.nl heb. Helemaal vergeten. Moest ik ook eerst lid van worden. En dat doe ik dan weer niet. Eigenwijs….

hond en bal, capriool

Deze had hij

Tijdens de vroeg in de middagronde met Ysbrandt passeer ik een opvallende man. Hij staat te rommelen in een boodschappenwagentje. Heks zingt een gospel, die al de hele week in mijn kop zit. Het is het laatste lied, ingestudeerd tijdens mijn vakantie en het heeft zich foutief gehecht op mijn neuroreceptoren. In plaats van ‘the devil is a liar and a cheater too’, zingt mijn stem ‘ Jesus is a liar and a cheater too’. ‘Sorry Jezus’, zeg ik in mezelf. Ach, die kan daar wel om lachen. De man lacht ook. En zegt me uitgebreid goedendag.

hond en bal, capriool

Deze ook

In het volgende park komt hij opeens achter me aan. Zijn wagentje parkeert hij naast mijn vouwfiets en hij zet me klem tegen een haag Solidaster. Hij spreekt me aan op mijn blauwe cowboytas…. Het is een knappe kerel. Prachtige ogen, een witgrijze kuif, stralende witte lach. Hij lijkt een beetje op mijn goede vriend Don Leo. Maar dan zonder Italiaans pak. ‘Ik kom net uit de bajes’, begint hij het gesprek. ‘Vanmorgen ben ik na veertig dagen vrijgelaten’.

Er ontspint zich een langdurige conversatie met deze 71 jarige crimineel, waarbij Heks vooral lui luistert.  Over allerlei spirituele onderwerpen, zijn halve leven komt voorbij. De man is jaren zoekende geweest. In tal van spirituele tradities heeft hij zich fanatiek verdiept. Heeft gevonden en weer verloren. De ervaring in de bak is heel vers voor hem. Hij praat en praat…

hond en bal, capriool

Hij stort zich erop

Heks heeft nog steeds geen idee, waarom de man werd opgesloten. Het had iets met zijn vorige vriendin te maken. Zij heeft ervoor gezorgd. Eerst heeft ze hem op een voetstuk gezet, vertelt de man. Nou ja, daar kun je alleen maar afflikkeren. Maar iemand uit wraak in de gevangenis doen belanden gaat wel ver. Wat er gebeurd is? Ik zal het nooit weten.

Hij is weer vrij. Na deze zoals hij het zelf noemt: Bijzondere Retraite’. Ik hoop voor hem, dat hij in beter vaarwater komt. Hij nodigt me nog uit om lid te worden van zijn zeer selecte spirituele clubje. Maar daar heeft dit heksje geen oren naar. Ik voel me goed in mijn velletje  en leven. Ik ben ook niet zoekende. Onderzoekende, dat wel.

We omhelzen elkaar bij het afscheid. Een bijzondere ontmoeting, anderhalf uur kletsen in een stadspark over de grote zaken des levens met een net uit de gevangenis ontslagen bejaarde….. Een hele vitale bejaarde overigens. Je schat hem hooguit vijfenvijftig….. Het is een enorme charmeur, dus hij komt wel weer aan de vrouw, vermoed ik. Hopelijk is er dan geen drama meer en gerechtelijke opsluiting. Het was voorwaar geen pretje, verzekerde hij me.

Laat op de avond denk ik aan hem. Die bijzondere man. Hij deelde even zijn leven met Heks. Aan het eind zei hij, dat hij die ervaring, die hel, de gevangenis, niet had willen missen. Hij spreidde zijn armen en straalde terwijl hij riep: ‘Zij zei, dat ze had gedacht dit nooit te zullen meemaken…. Zoals leven met mij is!’

We maken het mee.

Er is voldoende liefde.

‘En al reis je de hele wereld over: Er is nooit iemand te vinden, meer de moeite waard om lief te hebben dan jezelf.’

Vrij naar Boeddha.

gekke hond

Meer, meer