Handhaven is voor de braven. Handhaver, je zal het maar zijn. Heks in de bres voor handhavers! Handhaven is een rotklus, maar iemand moet het doen. Ja, lekker is dat. De schoorsteen moet roken. Een mens moet toch wat……

Twee oktober 2019. Heks ligt in bed uit te puffen van helemaal niets. In mijn koelkast staat genoeg hutspot met klapstuk voor een weeshuis. Vanavond komt Trui eten. Daarna gaan we even de stad in. Morgen heb ik niemand uitgenodigd. Dat wordt weken hutspot eten……

Vanmorgen om half tien gaat de telefoon. Ik lig rillend en bezweet te slapen. Rare dromen bevolken mijn frontale kwab. Rinkelende vissen trekken me naar de oppervlakte. Overal in huis hoor ik nu telefoons te keer gaan. Ook mijn debiele telefoon meldt zich nu. Hij ligt gelukkig binnen handbereik. De beller is anoniem. ‘Krijg de klere,’ mopper ik. Vervolgens draai ik me nog eens lekker om.

Vijf minuten later begint de anonieme fanaat me opnieuw te bellen. In mijn slaperige brein ontspringt intussen een het idee, dat dit wel eens de politie zou kunnen zijn. Heks heeft gisteravond haar auto op de Langegracht geparkeerd, omdat het godsonmogelijk is om vanaf vanmiddag 13.00 hier de wijk nog uit te komen met je bolide.

‘Dat je hier mag parkeren,’ dacht ik nog. Zo vlakbij de kermis en het feestgedruis. Maar een ordemannetje in een knalgele jas geeft geen krimp, als hij me op mijn gemak ziet inparkeren. Ook trekt hij geen sprintje achter me aan, als ik met mijn hondje naar huis wandel.

Ook zie ik nergens een bord of gekleurd lint om me het parkeren te verbieden. ‘Vergunninghoudersplek’ staat er levensgroot op een verkeersbord te lezen. En dat ben ik toevallig, zo’n vergunninghouder…..

‘Uw auto staat op een plek, waar de ambulance moet komen te staan….’ een agente staat me vriendelijk te woord. Of ik em maar even weg wil halen. Helaas voel ik me hartstikke ziek momenteel. Ik heb zeker een uur nodig om mezelf genoeg op te kalefateren om dat stuk naar het politiebureau te lopen. ‘Ik haal em voor 12 uur weg….’

Nou, dat is eigenlijk niet snel genoeg. De hele stad staat al weken op zijn kop in het kader van dit volksfeest. En waar vroeger de aftrap kwam met de taptoe aan het begin van de avond, tegenwoordig gaat het circus al om 13.00 ’s middags van start.

Toch gaat de agente akkoord. Ik heb nu eenmaal niks verkeerd gedaan. Ik mag daar gewoon staan. Tegen 11 uur haal ik mijn wagentje weg. Ik ben maar net uit de kreukels. ‘Niet meer hier neer zetten, hoor,’ glimt een mannetje in een gele jas tegen Heks.

Hij is op een holletje naar me toe komen rennen, zodra hij me zag instappen. Ik reageer met een paar grappen en grollen. ‘Ik dacht, dan staat mijn autootje in elk geval veilig zo in het zicht van een paar handhavers!’ De man grijnst van oor naar oor, vervolgt dan trots ‘We hebben vanmorgen al een fietsendief te pakken gehad. Die stond met een ijzeren staaf sloten open te breken……’

Dan rijd ik de binnenstad uit. Eerst maar eventjes naar het Leidse Hout. Voor het feest los barst.

Gisteren had ik het ook al aan de stok met handhavende mannetjes. Of beter gezegd: Een paar mij wildvreemde dames kregen het aan de wapenstok met een paar handhavers.

Heks kwam zoals gewoonlijk op het nippertje aan bij de kerk, waar ik met mijn koor repeteer. Een auto sukkelde nietsvermoedend tegen het verkeer in op me toe door de straat, op enige afstand woest achtervolgd door een paar handhavers. Gewiekst reden ze de wagen klem. Precies zoals ze dat een jaar geleden bij Heks deden.

‘Ik zou die bon aanvechten,’ raad ik de nieuwe slachtoffers van ongelofelijk onduidelijke verkeersborden in deze straat aan, als ik hen passeer. De dames staan stomverbaasd naast hun auto te dazen. Perplex dat ze klem zijn gereden. Zich totaal niet bewust dat ze iets verkeerd hebben gedaan….

Heks heeft vorig jaar met succes precies dezelfde overtreding aangevochten. En ze kreeg gelijk van de rechter. Ik moest evenzogoed toch nog 50 euro betalen. Heel vreemd. Belachelijk ook.

En niemand heeft intussen de moeite genomen om de situatie ter plekke recht te zetten. Het bord verboden in te rijden is nog steeds niet zichtbaar vanaf de voorrangsweg als je aan komt rijden. Wat wel in zicht staat is een bord max 30 kilometer, dat ze zijn vergeten weg te halen.

Dat bord is van toepassing op de oude situatie, Tot twee jaar geleden mocht je namelijk wel deze straat vanaf deze kant in rijden. Verwarrend tot op het bot.

Het is natuurlijk prijs schieten voor de handhavers. Zij posteren zich tegenover de straat en gaan als een gestoorde achter iedere nietsvermoedende burger aan, die het waagt er aan deze kant in te rijden. Als een stelletje dollemannen in hun handhaaf autootje. Ja, zo kom je wel aan je quotum bonnetjes uitschrijven……

‘Mevrouw, wij beloven beter te handhaven in uw straat,’ zegt een bobo van het Leidse handhaaf-team onlangs tegen me aan de telefoon, ‘Maar belooft u me dan om eens een positief verhaal over onze dienst te vertellen op het eerstvolgende verjaardagsfeest…..’ De man heeft ongetwijfeld humor. Een leuk verhaal vertellen over handhavers, hoe komt hij er bij?

Ze slingeren je altijd op de bon om iets onnozels en de grote jongens kunnen gewoon hun goddelijke gang gaan. Ofwel: Ze staan mensen op te wachten, die nietsvermoedend een straat in rijden, waar het verbodsbord bijvoorbeeld achter een boom is verdwenen om hen genadeloos een vette prent te geven, dat geintje vorig jaar was aanvankelijk 150 euro…..

Anderzijds staan bij Heks in de steeg bijvoorbeeld altijd auto’s midden op straat geparkeerd en geen haan die er naar kraait. ‘Wij nemen echt geen bosjes bloemen aan van de winkel op de hoek,’ weerlegt de bobo aan de telefoon mijn insinuaties geuit in een recent mailtje.

Heks schiet in de lach. ‘Ik wilde jullie een beetje prikkelen, meneer, want het is toch vreemd, dat hier soms vier, vijf auto’s en zelfs bussen midden op straat staan geparkeerd. En niemand krijgt ooit een bon…..’

‘Maar als ik eens in de twee jaar mijn vakantiepullen sta in te laden, krijg ik van jullie mannetjes te horen, dat ik vooral op moet schieten vanwege hulpdiensten. Die moeten er langs kunnen. Ik heb een kabouterautootje. Dat ook nog.’

Ja, er zit geen rechtvaardigheid in. Het is waarschijnlijk echt toeval, dat hier voor de deur zelden bonnen worden uitgedeeld. Omdat je hier niet mag staan controleren ze dat ook niet. Het klinkt tegenstrijdig.

Maar op parkeerplekken aan de andere kant van de straat worden juist veel bonnen uit geschreven, omdat mensen onterecht op vergunninghoudersplaatsen staan. ‘Vorig jaar hebben we zus en zoveel bekeuringen uitgedeeld in uw straat….’ roept de bobo opgewekt. De man is echt grappig.

Het zal je vak ook maar zijn. Het is net zoiets al beulsfamilies in de middeleeuwen. Iemand moet het doen. En je moet het ook goed doen, het is een vak apart. Iemands kop er af hakken met een botte bijl was bijvoorbeeld not done. Dan werd je zonder pardon uit het beulsgilde gesodemieterd.

Het beulsvak bleef binnen de familie. Het werd doorgegeven van vader op zoon. Ik geloof niet dat er vrouwelijke beulen waren. Beulen stelden ook eer in hun werk. Het onthoofden moest in 1 klap gebeuren. Precies op de goede plek van de nek met een haarscherpe bijl!

Ook verzonnen zij niet wie er moet worden onthoofd, dat deed de rechtgevende macht. Of een potentaat uit de heerende klasse.

‘Wij gaan niet over verkeersborden,’ zegt de handhaver gisteren tegen Heks in de stromende regen. De twee beteuterde bekeurde dames staan erbij als verzopen katjes. ‘Vind u het niet gek, dat er nog nooit iets aan de situatie ter plekke gedaan is, terwijl ik anderhaf jaar geleden al gelijk heb gekregen van de rechter over deze kwestie?’

De man gaat al niet over verkeersborden….. Ook is zijn hoofd niet bedoeld om zelf na te denken. En wat zou je een gouden locatie om bonnen te schrijven op de schop gooien? Een avondje posten als er weer zo’n enorm koor rijke pensionada’s repeteert in die kerk of als er een buslading hippe ouwe taarten in de school om de hoek naar de poweryoga gaan werpt genoeg vruchten af. Dus: Houden zo!

 

Dit is Jip. Een pietepeuter van een mannetje. Vandaag ontdekt hij het fenomeen spelend hondje. Een grandioos succes! Ik voorspel, dat dit gezin spoedig aan de hond gaat……..

gezin me baby kijkt naar spelende hond

Het gezin

Vanmiddag ga ik eens uitgebreid met Varkentje op stap. Hij is eraan toe. Vanmorgen heb ik hem al op een flinke wandeling in het bos getrakteerd, maar hij is nog lang niet moe. Wat wil je ook, na twee dagen beperkt laveren door glasscherven,  omgeven door optochten, kermis, fanfare’s en dronken droppies. Gisterenavond joeg hij uit frustratie achter de katten aan…..

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Kijk , Jip….’

Eerst bezoeken we mijn lieve vriendin. Zij zit in de lappenmand. Heks heeft duivenbouillon gemaakt en ingevroren. Genoeg voor drie dagen. Een beproefd recept bij algehele zwakte.

“Goh’, zegt haar man,’ Ik ga een stukje wandelen.’ Ysbrandt spitst z’n oren. En hij mag mee! Als een volleerde hondenfluisteraar loopt mijn goede vriend met m’n hondje rond de golfbaan. Als hij terugkomt roepen wij in koor: ‘En? Kreeg je nog “speciale aandacht”?’ Toen Ys nog een pup was liep deze knappe vent graag met hem over de markt te paraderen, vanwege de vertederde reactie’s van Leids vrouwelijk schoon……..

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘En nu legt ie de bal neer voor zijn baasje’

‘Ja, van een hele aardige vrouw, maar ze was wel een beetje boven mijn houdbaarheidsdatum….’ We lachen hem smakelijk uit….. Het varkentje heeft zich voorbeeldig gedragen. En nu mag hij alweer mee! Met De Vrouw! Bij het afscheid stopt mijn vriendin me een kaartje voor de opera toe. ‘Ik kan helaas niet gaan, maar geniet extra voor mij, lieve Heks….’ Dat zal ik doen, schat. Met volle teugen.

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Cool’

Aan het Joppe speel ik uitgebreid met m’n hondje. Als een gek stort hij zich op elke bal. Er komt een jong gezin aangewandeld. Pappa, mamma en kleine Jip. Compleet gebiologeerd kijkt hij naar mijn gekke hondje. Die slooft zich vreselijk uit. Springt hoog in de lucht voor elke bal. Legt em netjes voor mijn voeten. Gaat dan keurig zitten, tong op halfzeven. ‘Nog een keer’, smeken zijn ogen.

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘En daar gaat ie weer’

Jip volgt elke beweging. Hij vindt het prachtig. ‘Ik vrees, dat jullie spoedig aan de hond moeten’, meent Heks. ‘Nou, daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben’, antwoord de moeder. Ze lacht verrukt. Helemaal happy met haar prille gezin. Ook de vader is stapeldol op zijn ventje. ‘Kijk Jip. nu gaat het hondje zwemmen!’ Hij draait de kinderwagen om. Jip is helemaal in de ban van dit nieuwe fenomeen in zijn leven. Een spelend hondje. Of eigenlijk: Een jachthond aan het werk. Want voor Ysbrandt is het ‘Serious Business’ ….

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Nu gaat het hondje zwemmen, kijk maar’

Tot slot laat ik mijn varkentje nog allemaal kunstjes doen. High five, jump, rondjes draaien als een balletdanser. Bidden…. Het is een christelijke hond! Een knieval naar mijn voorouders….

gezin me baby kijkt naar spelende hond

Jip is geboeid

Jip vindt het prachtig. Kraaiend van plezier wijst hij naar Ysbrandt. Brabbelt in zijn rudimentaire babyvocabulaire. ‘Daar wordt nog een dag over “gepraat” ‘, zegt de moeder bij het afscheid. Zwaaiend vertrekken ze huiswaarts. Waar het gewone gezinsleven wacht. De dagelijkse zorg. Nu bijvoorbeeld het avondeten!

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Waar is het hondje, Jip?’, vraagt Heks

Niet veel later houdt Heks het ook voor gezien. Rustig peddelt ze naar huis door de lauwe avondlucht. Ysbrandt dravend naast de fiets. Halverwege het fietspad naar de binnenstad begint hij me te verleiden tot een wedstrijdje. Heb ik het nog in mijn benen? Na alle feestelijkheden? Vooruit dan maar Ys, omdat jij het bent. Zo fiets ik me het leplazerus in een poging hem in te halen. Maar nee hoor, dat is me nog nooit gelukt en ook nu faal ik grandioos. Genadeloos laat hij me achter zich.

Verder laat ik hem bij geen enkel spelletje winnen. Vanwege mijn positie als Alfa. Daarom houdt hij natuurlijk zo van deze minimarathons.

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Daar, domme Heks’

Heks laat zich lanceren, gaat grondig flaneren en krijgt een hele nieuwe blik op de werkelijkheid. En een heksenrecept voor glutenvrije, lactosevrije, sojavrije hutspot met klapstuk!

drie oktober, Leidens ontzet,

Een jaarlijkse traditie: Mo en Heks in iets engs……

Vanmorgen als de wekker gaat, ben ik nog helemaal in dromenland. Vind je het gek na twee dagen existeren temidden van feestgedruis? Mijn hulp staat voor de deur. Terwijl zij zich op het huishouden stort, wordt Heks langzaam wakker voor de TV. Met een heerlijke kop koffie. Doctor Phil heeft een paar vrouwen in zijn programma, die enorme reputatieschade hebben geleden in hun leven. Beiden zijn na een huwelijk met een beroemde doch zeer foute man publiekelijk door de mangel gehaald.

Beiden hebben de voogdij over hun eigen kinderen verloren. Aan een idioot! Heel triest……

drie oktober, kermis, Leiden, kanonskogel

In deze metalen kooi dien je plaats te nemen

Lul legt ze het vuur na aan de schenen. Verbeten proberen de vrouwen te weerleggen, wat er allemaal aan onzinverhalen over hen de ronde doen. Het is een herkenbaar fenomeen: Iemand anders doet iets kwalijks en beweert dat jij het doet. De pot verwijt de sneeuwpop, dat ie zwart ziet…..

IMG_3178 IMG_3177 IMG_3176

kermis leids ontzet

Enorme krachten

Heks heeft ook wel eens publiekelijk reputatieschade geleden. Goddank is ze niet beroemd en bekend. Maar ook lokaal en op kleine schaal kan zoiets enorm pijnlijk zijn. Uit ervaring weet ik, dat het geen enkele zin heeft om te proberen verhalen te weerleggen of verhaal te halen. Mensen geloven wie ze willen geloven. En dat zijn meestal de personen, waar ze iets aan hebben, financieel of anderszins. Er zit weinig rechtvaardigheid in het gemiddelde menselijk oordeel.

Bovendien: Hoe meer aandacht je eraan geeft, hoe groter het wordt. Tegenwoordig interesseert de publieke opinie me geen fluit meer. Mijn zelfwaardering heeft de overhand…..

Na twee dagen bescheiden feesten, moet ik nodig een dagje bijtrekken. Vandaag staat in het teken van rusten en een bezoekje aan een zieke vriendin. En lekker nagenieten van een heerlijke drie oktober.

Woensdagavond ga ik op stap met mijn vriendin Mo en haar goede vriend Boeddha. Vanuit Huize Heks zwenken we de markt op. Langs kraampjes met allemaal overbodige hebbedingetjes slenteren we richting kermis. Daar weet ik Mo te bewegen om weer in iets heel engs te gaan. Maar wat?

drie oktober, kermis, Leiden

Mo observeert de situatie

We keuren de attracties. Sommigen worden te licht bevonden (door Heks), anderen te zwaar (door Mo). Uiteindelijk besluiten we ons te laten afschieten als levende kanonskogel in een soort kooi aan elastieken. We moeten behoorlijk lang wachten voordat we aan de beurt zijn. Maar dat geeft niks, want er valt genoeg te beleven. Eerst gaat er een jongen bijna op de vuist met de man van de attractie. Deze bepotelt alle jonge meisjes, terwijl hij hen vastklinkt in de ronde kooi. Dat wordt in dit geval niet gewaardeerd door een toekijkend vriendje ……

Daarna ontstaat er elders in de rij een matpartij. Twee jongemannen gaan op de vuist. Een blonde elf springt ertussen. Zij krijgt rake klappen. Tracht de boel te sussen. Dat lukt. Ditzelfde scenario herhaalt zich een aantal malen, zoals zo vaak in het leven…. Goh, wat een pittig meisje! Als ze zich weer bij ons in de rij voegt complimenteer ik haar. Ze lacht laconiek.

drie oktober, kermis, leiden

Een elfje met engelengeduld en rood voorhoofd…..

Ze is wel wat gewend verzekert deze rechtenstudente me. Ik kijk naar de rode plekken op haar voorhoofd. Dat zou morgen wel eens behoorlijk blauw kunnen zijn….. Ze heeft in elk geval genoeg geduld en lef voor hele zware jongens in haar toekomstige werkzame leven, bedenk ik me……

Uiteindelijk zijn we dan aan de beurt. Vlak voordat we instappen zien we een bord met allemaal waarschuwingen. Je mag er niet in met hoge bloeddruk, dit, dat en andere gebreken. Oeps. Hadden ze dat bord niet even bij de kassa kunnen plaatsen. Op hoop van zegen dan maar…. We stappen in en laten ons bepotelen: De man houdt zich opvallend in, we zijn zijn houdbaarheidsdatum ver gepasseerd…..

man voert poesjes

Boeddha speelt met de poesjes……
Mo en Heks maken een reportage, slap van de lach…..

Dan gaat het gebeuren. De elastieken worden op spanning gebracht. En hop, daar worden we gelanceerd de ruimte in. Ons geschreeuw klinkt via luidsprekers over de kermis. Een aantal keren vliegen we op en neer en over de kop. Om dan een hele tijd op en neer te blijven stuiteren. Wat een uitzicht. Fantastisch.

Drie oktober is ook al zo’n heerlijk dagje. Surfcowboy komt helemaal naar Leiden om de sfeer te proeven. Zo slenteren we langs kraampjes en kroegjes, over de nostalgische kermis, hier en daar genietend van een bandje.

Het is heerlijk om met hem door ons monumentale stadje te lopen. Er is zoveel prachtigs te zien. En hij kan dat benoemen. Als een gepassioneerde versie van een encyclopedie opent hij mijn ogen voor gebouwen, die ik dagelijks zie. Maar nu geplaatst in een historisch kader. Omgeven door wetenswaardigheden.

The Amazing Stroopwafels

The Amazing Stroopwafels

Later voegt Frogs zich bij ons en trakteer ik de heren op een heerlijke maaltijd: Glutenvrije, sojavrije, lactosevrije hutspot met klapstuk!

Kook  een kilo aardappelen, anderhalve kilo wortelen/uien met peper en zout. Stamp de boel door elkaar met wat rijst/amandelmelk.

The Amazing Stroopwafels

Kijk wat een lekkere sleetse contrabas

Bedek de bodem van een braadslee met ontbijtspek, daarbovenop een kilo klapstuk in blokken gesneden, vermengd met de rest van het spek. Totaal vier ons ontbijtspek gebruiken. Peper en zout, 45 minuten op 175 graden in de oven. Voeg hierna 6 sjalotjes en vier worteltjes in stukken gesneden toe. Rozemarijn, tijm, marjolein, vier grote laurierbladen, verse peterselie en een halve liter glutenvrij bier. Laat nog twee uur stoven op 150 graden.

Jammie.

Uiteindelijk wandelen Varkentje en Heks een stukje met Surfcowboy op richting het station. Op de hoek van de straat wordt de omgeving hondonvriendelijk. We nemen afscheid. Vanuit het blinde niks stampt het drieoktoberlied over de grachten. ‘Dwie oktobuhw, dwie oktobuhw, we zijn weew als een bal, gaan weew aan duh lal…….’ We walsen spontaan een laatste  vreugdedansje. Trekkebekkende voorbijgangers rekkenekken. Wie zijn die gekken? En welk feestje vieren zij?

drie oktober

Surfcowboy krijgt slappe lach

Het leven is 1 grote kermisattractie……..tegenstribbelen helpt niet!

Als klein kind had ik een terugkerende droom, eigenlijk een nachtmerrie. Verpakt in een sprookjesbeeld. Het was ook een kinderlijk eenvoudige droom, maar de strekking is niet bepaald kinderachtig.

IS ER IEMAND THUIS?

VLIEGENZWAM

Ergens staat een grote rode paddestoel met witte stippen, hij ziet er precies zo uit als de poppenkast, die ik op mijn vierde, vijfde(?) verjaardag cadeau kreeg. Dus er zou best een kabouter in kunnen wonen, er zit een raampje en een deurtje in….

MET FRIS WATER, MAAR OOK

EEN WATERPUT

Maar in de droom geen kabouters. Naast de enorme paddestoel is een put. Ik val in de put. En blijf vallen. En vallen. Als ik op de bodem ben verdwijnt de bodem. En ik val. Soms ga ik een stuk omhoog, glimp van de paddestoel. En dan weer vallen. Een eindeloze vrije val…..

EN VAL

EN VAL

Als kind vond ik dit heel beangstigend. Ik ervoer het als een regelrechte nachtmerrie. En gek genoeg is die droom me altijd bijgebleven. Soms moet ik echt aan denken. Op momenten zoals nu, als mijn lijf weer een vrije val omlaag maakt wat betreft gezondheid. Als de bodem van de put, waar Amoebe huist, opeens oplost en ze haar kleine verworven privileges, zangles, hond uitlaten, zwemmen, moet opgeven….

SPROOKJESZWAM

SPROOKJESZWAM

Afgelopen 3 oktober, het grote Leidse volksfeest, ben ik uitgebreid op stap geweest met Moon en Frogs. Eerst gingen we de kermis op. We hadden afgesproken om in iets heel engs te gaan, maar je weet hoe het gaat. Ik stond met twee tegenstribbelende vrienden bij de allerheftigste attractie. Uiteindelijk kon ik Moon verleiden om ons aan dit gevaarte bloot te stellen. We kochten kaartjes en gingen in de lange rij staan. Want hoe enger de attractie, hoe langer de rij.

HEEL HOOG

HET IS HOOG, HOOR

We keken met ontzag omhoog, een enorme paddestoel stak z’n ronddraaiende hoed in de Leidse lucht. Ver voorbij molen de Valk hield de enorme stam van deze monsterzwam pas op, om zich daar te spreiden in een letterlijke vliegenzwam. Maar de vliegen hierin waren mensen in kleine stoelkooitjes, die razendsnel horizontaal rondvlogen.

WEL MOOI UITZICHT

NIETIGE MENSJES

Langzaam daalde de hoed af langs de stam en de stoelkooitjes kwamen er weer meer onder hangen, tot ze bungelend weer landden op het instapplatform. We hadden alle tijd om zenuwachtig te worden. Moon had in de krant gelezen, dat de brandweer de Leidse kermis wilde verbieden, omdat de attracties op houten klosjes zouden staan. Ja hoor. Geloof je het zelf? We besloten het te inspecteren en trokken wat zeildoek opzij, rond een enorme poot van de reuzenzwam. En inderdaad, wie schetst onze verbazing,  Ten eerste had de zwam poten en deze poot stond op een paar houten klosjes……

AAAAARRGHHHHH!!!!!

OH JEE, HIJ VALT VAN Z’N KLOSJE

Vervolgens waren we dan eindelijk aan de beurt. Moon zag groen. Maar we gingen er toch in. Langzaam cirkelden we omhoog de koude oktobernacht in. Steeds sneller draaiden we rond, de kooitjes gingen langzaam horizontaal. Moon zat verstijfd naast me. Oh, en wat was het ook koud daar boven….Onze lijven werden door de middelpuntvliedende kracht alle kanten opgeslingerd. Ik zat te schreeuwen van geluk en ontspande me tegen alle natuurwetten in. Ik kon alles zien, vanuit een wonderlijk perspectief. Beneden me was een flat. Er stond een muizige man voor het raam. Ik keek hem recht aan. Ik zag de stad onder me cirkelen, steeds verder kon ik kijken, rondom de stad, waren dat duinen? Ik zag alles. Ik rook alles, ruik het nu nog: Een feestend Leiden in een koude Oktobernacht… Naast me zat Moon nog steeds als een plank. ‘Ontspan Moon’ schreeuwde ik en zowaar: Ze begon er ook aardigheid in te krijgen.

HEEEEEEL HOOG

HEEL HOOG

Later heb ik Frogs nog ergens ingesleurd, wat alle kanten op ging, een soort octopus. Op aanraden van de buurman, ja je komt dan ook weer iedereen tegen zo’n avond. Frogs zat em ook wel even te knijpen.  Dus tegen hem schreeuwde ik ook :’Ontspan!’ Zodra je je verzet opgeeft en meegeeft is het heerlijk toeven in zo’n attractie. En hij gaf me gelijk. Achteraf.

ARMEN OVERAL

OCTOPUS

Tot slot zijn we in het spiegelpaleis beland. We hadden intussen natuurlijk al een lekker bakkie op, dus we waren supermelig. En met ons vele anderen. We hebben daar ongelofelijk gelachen, Frogs nog moeten redden, want die kon de uitgang echt niet meer vinden….

De avond werd besloten met een dansje op het biljart en dat was weer dat. Behalve voor Moon, die is geloof ik doorgegaan tot de volgende ochtend…..

Wat me zo gemakkelijk lukt  in een kermisattractie lukte me nooit in die droom vroeger. Gewoon meegeven. Geen verzet bieden. Misschien moet ik de droom nog eens oproepen, uitnodigen voor een nachtelijk bezoek. En dan de droom betreden zoals ik een kermisattractie betreed. En eens kijken of ik kan genieten van die vrije val…

EN NIET ZO HOOG

ZOVEEL KLEUR