Handhaven is voor de braven. Handhaver, je zal het maar zijn. Heks in de bres voor handhavers! Handhaven is een rotklus, maar iemand moet het doen. Ja, lekker is dat. De schoorsteen moet roken. Een mens moet toch wat……

Twee oktober 2019. Heks ligt in bed uit te puffen van helemaal niets. In mijn koelkast staat genoeg hutspot met klapstuk voor een weeshuis. Vanavond komt Trui eten. Daarna gaan we even de stad in. Morgen heb ik niemand uitgenodigd. Dat wordt weken hutspot eten……

Vanmorgen om half tien gaat de telefoon. Ik lig rillend en bezweet te slapen. Rare dromen bevolken mijn frontale kwab. Rinkelende vissen trekken me naar de oppervlakte. Overal in huis hoor ik nu telefoons te keer gaan. Ook mijn debiele telefoon meldt zich nu. Hij ligt gelukkig binnen handbereik. De beller is anoniem. ‘Krijg de klere,’ mopper ik. Vervolgens draai ik me nog eens lekker om.

Vijf minuten later begint de anonieme fanaat me opnieuw te bellen. In mijn slaperige brein ontspringt intussen een het idee, dat dit wel eens de politie zou kunnen zijn. Heks heeft gisteravond haar auto op de Langegracht geparkeerd, omdat het godsonmogelijk is om vanaf vanmiddag 13.00 hier de wijk nog uit te komen met je bolide.

‘Dat je hier mag parkeren,’ dacht ik nog. Zo vlakbij de kermis en het feestgedruis. Maar een ordemannetje in een knalgele jas geeft geen krimp, als hij me op mijn gemak ziet inparkeren. Ook trekt hij geen sprintje achter me aan, als ik met mijn hondje naar huis wandel.

Ook zie ik nergens een bord of gekleurd lint om me het parkeren te verbieden. ‘Vergunninghoudersplek’ staat er levensgroot op een verkeersbord te lezen. En dat ben ik toevallig, zo’n vergunninghouder…..

‘Uw auto staat op een plek, waar de ambulance moet komen te staan….’ een agente staat me vriendelijk te woord. Of ik em maar even weg wil halen. Helaas voel ik me hartstikke ziek momenteel. Ik heb zeker een uur nodig om mezelf genoeg op te kalefateren om dat stuk naar het politiebureau te lopen. ‘Ik haal em voor 12 uur weg….’

Nou, dat is eigenlijk niet snel genoeg. De hele stad staat al weken op zijn kop in het kader van dit volksfeest. En waar vroeger de aftrap kwam met de taptoe aan het begin van de avond, tegenwoordig gaat het circus al om 13.00 ’s middags van start.

Toch gaat de agente akkoord. Ik heb nu eenmaal niks verkeerd gedaan. Ik mag daar gewoon staan. Tegen 11 uur haal ik mijn wagentje weg. Ik ben maar net uit de kreukels. ‘Niet meer hier neer zetten, hoor,’ glimt een mannetje in een gele jas tegen Heks.

Hij is op een holletje naar me toe komen rennen, zodra hij me zag instappen. Ik reageer met een paar grappen en grollen. ‘Ik dacht, dan staat mijn autootje in elk geval veilig zo in het zicht van een paar handhavers!’ De man grijnst van oor naar oor, vervolgt dan trots ‘We hebben vanmorgen al een fietsendief te pakken gehad. Die stond met een ijzeren staaf sloten open te breken……’

Dan rijd ik de binnenstad uit. Eerst maar eventjes naar het Leidse Hout. Voor het feest los barst.

Gisteren had ik het ook al aan de stok met handhavende mannetjes. Of beter gezegd: Een paar mij wildvreemde dames kregen het aan de wapenstok met een paar handhavers.

Heks kwam zoals gewoonlijk op het nippertje aan bij de kerk, waar ik met mijn koor repeteer. Een auto sukkelde nietsvermoedend tegen het verkeer in op me toe door de straat, op enige afstand woest achtervolgd door een paar handhavers. Gewiekst reden ze de wagen klem. Precies zoals ze dat een jaar geleden bij Heks deden.

‘Ik zou die bon aanvechten,’ raad ik de nieuwe slachtoffers van ongelofelijk onduidelijke verkeersborden in deze straat aan, als ik hen passeer. De dames staan stomverbaasd naast hun auto te dazen. Perplex dat ze klem zijn gereden. Zich totaal niet bewust dat ze iets verkeerd hebben gedaan….

Heks heeft vorig jaar met succes precies dezelfde overtreding aangevochten. En ze kreeg gelijk van de rechter. Ik moest evenzogoed toch nog 50 euro betalen. Heel vreemd. Belachelijk ook.

En niemand heeft intussen de moeite genomen om de situatie ter plekke recht te zetten. Het bord verboden in te rijden is nog steeds niet zichtbaar vanaf de voorrangsweg als je aan komt rijden. Wat wel in zicht staat is een bord max 30 kilometer, dat ze zijn vergeten weg te halen.

Dat bord is van toepassing op de oude situatie, Tot twee jaar geleden mocht je namelijk wel deze straat vanaf deze kant in rijden. Verwarrend tot op het bot.

Het is natuurlijk prijs schieten voor de handhavers. Zij posteren zich tegenover de straat en gaan als een gestoorde achter iedere nietsvermoedende burger aan, die het waagt er aan deze kant in te rijden. Als een stelletje dollemannen in hun handhaaf autootje. Ja, zo kom je wel aan je quotum bonnetjes uitschrijven……

‘Mevrouw, wij beloven beter te handhaven in uw straat,’ zegt een bobo van het Leidse handhaaf-team onlangs tegen me aan de telefoon, ‘Maar belooft u me dan om eens een positief verhaal over onze dienst te vertellen op het eerstvolgende verjaardagsfeest…..’ De man heeft ongetwijfeld humor. Een leuk verhaal vertellen over handhavers, hoe komt hij er bij?

Ze slingeren je altijd op de bon om iets onnozels en de grote jongens kunnen gewoon hun goddelijke gang gaan. Ofwel: Ze staan mensen op te wachten, die nietsvermoedend een straat in rijden, waar het verbodsbord bijvoorbeeld achter een boom is verdwenen om hen genadeloos een vette prent te geven, dat geintje vorig jaar was aanvankelijk 150 euro…..

Anderzijds staan bij Heks in de steeg bijvoorbeeld altijd auto’s midden op straat geparkeerd en geen haan die er naar kraait. ‘Wij nemen echt geen bosjes bloemen aan van de winkel op de hoek,’ weerlegt de bobo aan de telefoon mijn insinuaties geuit in een recent mailtje.

Heks schiet in de lach. ‘Ik wilde jullie een beetje prikkelen, meneer, want het is toch vreemd, dat hier soms vier, vijf auto’s en zelfs bussen midden op straat staan geparkeerd. En niemand krijgt ooit een bon…..’

‘Maar als ik eens in de twee jaar mijn vakantiepullen sta in te laden, krijg ik van jullie mannetjes te horen, dat ik vooral op moet schieten vanwege hulpdiensten. Die moeten er langs kunnen. Ik heb een kabouterautootje. Dat ook nog.’

Ja, er zit geen rechtvaardigheid in. Het is waarschijnlijk echt toeval, dat hier voor de deur zelden bonnen worden uitgedeeld. Omdat je hier niet mag staan controleren ze dat ook niet. Het klinkt tegenstrijdig.

Maar op parkeerplekken aan de andere kant van de straat worden juist veel bonnen uit geschreven, omdat mensen onterecht op vergunninghoudersplaatsen staan. ‘Vorig jaar hebben we zus en zoveel bekeuringen uitgedeeld in uw straat….’ roept de bobo opgewekt. De man is echt grappig.

Het zal je vak ook maar zijn. Het is net zoiets al beulsfamilies in de middeleeuwen. Iemand moet het doen. En je moet het ook goed doen, het is een vak apart. Iemands kop er af hakken met een botte bijl was bijvoorbeeld not done. Dan werd je zonder pardon uit het beulsgilde gesodemieterd.

Het beulsvak bleef binnen de familie. Het werd doorgegeven van vader op zoon. Ik geloof niet dat er vrouwelijke beulen waren. Beulen stelden ook eer in hun werk. Het onthoofden moest in 1 klap gebeuren. Precies op de goede plek van de nek met een haarscherpe bijl!

Ook verzonnen zij niet wie er moet worden onthoofd, dat deed de rechtgevende macht. Of een potentaat uit de heerende klasse.

‘Wij gaan niet over verkeersborden,’ zegt de handhaver gisteren tegen Heks in de stromende regen. De twee beteuterde bekeurde dames staan erbij als verzopen katjes. ‘Vind u het niet gek, dat er nog nooit iets aan de situatie ter plekke gedaan is, terwijl ik anderhaf jaar geleden al gelijk heb gekregen van de rechter over deze kwestie?’

De man gaat al niet over verkeersborden….. Ook is zijn hoofd niet bedoeld om zelf na te denken. En wat zou je een gouden locatie om bonnen te schrijven op de schop gooien? Een avondje posten als er weer zo’n enorm koor rijke pensionada’s repeteert in die kerk of als er een buslading hippe ouwe taarten in de school om de hoek naar de poweryoga gaan werpt genoeg vruchten af. Dus: Houden zo!

 

‘Wat zou je doen als je twee piemels had?’ Geen idee. Het zou erg wennen zijn. Moeilijk gesprek vol pijn en droeve drek. Maar niet over deze zaken. Ik wilde jullie gewoon vermaken……

‘Heks, ik wil je mijn verontschuldigingen aanbieden voor ons laatste gesprek,’ een schorre stem kraakt me treurig tegemoet door de telefoon. Ik kan mijn gesprekspartner bijna niet verstaan. Ons laatste gesprek verliep inderdaad gek. En er werden dingen bij name genoemd, die je maar liever niet wilt weten. En anders zo snel mogelijk wilt vergeten.

Dingen die door de bodem van het bestaan zakken. Zaken zo zwaar als een dodenbaar. Een altaar voor geleden leed. En daar dan iemand op offeren. En vervolgens jezelf erbij.

‘Je bent zo lief, Heks, je bent echt een schat,’ luisteren naar iemand is wel het minste wat je kunt doen. Maar toch staan we vaak machteloos. Een oplossing zou zo prettig zijn. Maar iemand even optillen is het hoogst haalbare.

‘Ik weet dat mensen altijd hun ellende op jouw bord gooien, dat wil ik niet doen, ik wil je er niet mee belasten,’ klinkt het verder. Je belast me er niet mee, schat, ik houd van je. Heel veel. En al heel lang.

Vandaag praten we weer over al zijn verschrikkingen van de afgelopen paar jaar. Het gewicht van die dodenbaar. En nog is het niet klaar.

‘Wij dragen genetisch zoveel woede in ons mee, dus daar begin je al mee,’ Heks is er door schade en schande achter gekomen, dat dit met haarzelf het geval is en deze reisgenoot deelt die genetische woede met Heks.

We komen uit een vergelijkbare achtergrond. Boven zijn kinderhoofd hing hetzelfde zwaard van Damocles. De eerste klap was ook bij hem een daalder waard. En als er een ram over de dam was volgden er geheid meer!

Wij beiden hebben een bom in onszelf, die nooit ontploft. Daar zorgen we wel voor. Maar de zijne is in een kritische fase gekomen. Ik ruik lont. Iemand fungeert als trigger.

Geen medemens, maar een bak stront. Ik weet er alles van. Heb alle verhalen gehoord. Het is waar. Dat afschuwelijke afgrijselijke serpent van een medemens is echt vreselijk naar.

‘Een gemene heks is het, Heks. Een draak van een wijf……’

Wat is wijsheid? Die zorgvuldig onderdrukte woede de overhand laten krijgen en iets doms doen geenszins. Dat weet ik zeker. Wraak maakt altijd nieuwe onschuldige slachtoffers. Je geeft je pijn alleen maar door.

Maar verder begrijp ik het voor geen meter. Waarom krijgen sommigen het zo voor hun kiezen en wordt bij anderen alles in de schoot geworpen?

Gisterenavond zit ik een beetje te mijmeren. Over mijn pogingen om mijn vat vol woede aan te pakken. Die genetische opstapeling van nijd. Hoe ik er heel veel ongenoegen uit heb gegooid. Soms ook echt naar degenen bij wie het thuishoort.

Hoe ik de laatste tijd weer loop te zingen, omdat er weer ruimte komt. ‘Ik wil dat het hier eindigt, ik wil dat het klaar is met die woede,’ zeg ik tegen mijn homeopaat. ‘Heks, dat zou wel eens effect kunnen hebben op je hele clan. Je staat niet zo op jezelf als je altijd maar denkt. Alles is verbonden…..’

Ik mijmer over mijn recente aanbidder en zijn zelfmedicatie van gerstenat. Hoe jammer was dat! Maar ook hoe herkenbaar. Ik kom uit een geslacht waar een goeie borrel gedronken werd.

Op zondagmorgen na de kerk puilde het piepkleine voorkamertje van mijn oma uit van de bezoekers. De grote kolenkachel stond roodgloeiend paraat, terwijl er van alles in de ernaast geplaatste doofpot verdween…..

Dan kwam de jenever op tafel. En voor oma een advocaatje.

Oma maakte ook zelf bessenjenever. De overgebleven blauwe bessen gooide ze op het grindpad voor de kippen. Die liepen dan waggelend te kakelen……..

‘Ik drink ook veel, Heks,’ klinkt het in mijn oor. Ik weet het. Ik weet het van zoveel mensen. ‘Het lost niks op, je krijgt er een probleem bij,’ zei mijn moeder altijd. Een wijze raad, waar ze zelf niet al te goed naar heeft geluisterd. Dat komt vaker voor dan je denkt.

natuur-christenen1

We weten het allemaal wel, maar jezelf koesteren en veilig stellen is er vaak niet bij. Dat geldt niet langer voor mij. Ik ben er als de kippen bij. Maar niet die kippen van mijn grootmoeder: De tijden van gezuip zijn echt helemaal voorbij.

Als de schellen van je ogen vallen zie je de wereld voor wat ie is. Er is zoveel mis. Het is geen kattenpis.

Toch loop ik dagelijks vol verwondering door ‘Die Welt an Sich‘. Die wonderlijke schepping, waar we zo weinig van afweten. Zelfs onszelf zijn we doorgaans een raadsel.

Heeft het goddelijke ons werkelijk naar zijn beeld geschapen? Moet je eens naar de mens kijken! Dat belooft toch eigenlijk niet veel goeds…….

Misschien is de aarde wel de eerste door haar gebaarde wereld. Zijn er betere versies elders in de kosmos: De eerste pannenkoek mislukt immers altijd!

 

 

In memoriam Willem van Scheijndel. Mijn vriend Schilder is niet meer onder ons. Onverwacht weggevlogen. Opgetild door het eerste zomerbriesje. Verrukt vliegende vreemde vogel! Meegenomen door engelen en geliefden. Eindelijk thuis. Quote: ‘Stel je voor, je komt bij de hemelpoort en Petrus vraagt je wat je zoal in je leven hebt uitgevoerd…. En je moet antwoorden dat je financiële wanproducten hebt verkocht voor de Rabobank…… Verschrikkelijk natuurlijk! Nou, dat kun je toch beter aankomen met mooie schilderijen!’

Afgelopen week wandel ik met Chris langs de golfbaan. Haar hondjes vrolijk drentelend naast ons. VikThor draaft sneller dan zijn schaduw door het struweel.

Plotseling een ijselijke kreet, een duikvlucht. ‘Wat heeft je hondje daar?’ Heks staat al naast haar monster. Ik vis een jonge spreeuw tussen zijn tanden vandaan. Hij houdt het beestje heel voorzichtig vast, zoals een echte jachthond betaamd. Toch is het dier gewond geraakt. Bloed kleeft aan mijn handen.

Voorzichtig inspecteer ik het diertje. Het ziet er niet goed uit. Hij lijkt wel doorspiest vanaf de rug. Tussen zijn opgevouwen vleugeltjes gaapt een diepe wond. Zijn buikje is echter puntgaaf. Een glanzend kraaloogje staart me helder aan. Ik leg contact met dit kleine kereltje. Nog maar net begonnen aan zijn vrolijke zorgeloze vogelleventje en nu al kansloos.

‘Wat was het voor’n vogel, die zo zat te schreeuwen?’ Mijn vriendin weet het niet. Was het één van zijn ouders? Die in paniek mijn hondje probeerde te verjagen? Of was het soms zo’n lelijke ekster? Ik heb ooit een nest merels op mijn waslijn gehad. Toen ze uitvlogen zat er een school eksters klaar om hen te verorberen……..

Ook het tweede nest datzelfde voorjaar, wellicht geboren uit de frustratie van de berooide ouders, was eenzelfde lot beschoren. Mijn balkon getransformeerd tot fastfoodketen voor de schreeuwlelijkerds onder de nazaten der dino’s……

Voorzichtig loop ik met mijn vogelvriend terug naar de bewoonde wereld. We gaan hem natuurlijk proberen te redden, maar ik heb er een hard hoofd in. Om de paar meter sta ik een tijdje stil. Check de ademhaling. Kijk in zijn kraaloogjes. Hij gaat zienderogen achteruit. In de bocht naar de woonwijk overlijdt hij. Ik zie zijn borstkastje steeds lichter ademen. Mijn heksenhanden vormen een kolom van liefde en licht. En dan is het voorbij.

Ik geef hem een mooi plekje aan de Zijl. Voorzichtig bedek ik het graf met klei en planten. ‘Dag lieve Spreeuw. I hold you close to me, I release you to be so free…..’

‘Dit is al de vierde gewonde vogel, die ik in mijn handen heb het afgelopen jaar. Alleen die uil heeft het overleefd…… Bizar toch?’

Een paar dagen later gaat de telefoon. Ik sta net in de berging mijn fiets van het slot te halen, op weg naar de fysiotherapeut. Het is de broer van Schilder. Ik zie het op de display van mijn mobiel. Ik weet het direct: Mijn goede vriend is er niet meer. ‘Ha lieve Broer, vertel het maar, wat is er met Schilder?’

Diezelfde middag nog ga ik kijken bij mijn oude vriend. Vredig ligt hij in zijn witte kist. Een flauwe glimlach speelt om zijn mond. ‘Haha, heb ik jullie mooi bij de neus gehad….’ Hij lijkt wel te ademen…

‘Goeie hemel, hij past er nauwelijks in, wat is hij toch groot,’ stamel ik, terwijl ik naar zijn tegen het hout gevlijde hoofd kijk. Zijn mooie dolfijnengezicht met dat geprononceerde voorhoofd en de diepliggende ogen helemaal rustig en vredig.

Ons aller Schilder is niet meer. Plotseling overleden aan de gevolgen van een slopende ziekte. Alleen wist niemand het. Hijzelf ook niet. Nou ja, of hij echt geen idee had is maar de vraag. Niet iedereen is in de wieg gelegd voor een lang ziekbed en eindeloze hopeloze behandelingen in het ziekenhuis. Sommigen sterven gewoon bij voorkeur in het harnas. Met een kwast in de hand in zijn geval.

’s Avonds lees ik op internet wat de media over hem hebben geschreven. Ik zie een hele leuke foto bij een artikel staan. Krijg nu wat: Die heb ik een paar jaar geleden gemaakt! Wat grappig.

Fiederelsje komt me troosten. We heffen het glas op Schilder en praten over zijn leven en werk. ‘Die enorme schilderijen uit zijn beginperiode vind ik toch zo mooi, die zou ik dolgraag om me heen hebben,’ mijn vriendin is een fan van zijn vroege werk. We moeten lachen, want het is zo goed als onmogelijk om zo’n enorm doek in een rijtjeshuis  op te hangen.

‘In die periode woonde hij boven dat restaurant op de hoek van de Singel en de Kaiserstraat. Een hokkerig huis, waar die doeken ook niet via het trapgat en door de deur naar buiten konden. Als hij exposeerde haalde hij het raam op de eerste etage er helemaal uit. Dat was de enige manier om zijn werk naar beneden te takelen….’

’s Avonds brand ik een kaarsje. Ik denk aan onze jarenlange vriendschap. De gouden jaren, onze gezamenlijke spirituele zoektocht. De eindeloze gesprekken, het plezier….. Zijn gulheid en positieve levensinstelling. Hoe gedreven hij altijd aan het werk was. Hoe hij medekunstenaars wist te inspireren.

‘Vorige week zondag wilde ik hem nog bellen na de retraite. Chris en ik gaan en Sangha opzetten voor kneuzen,’ Fiederelsje schiet in de lach, ‘het is een Geuzennaam, hoor,’ grijns ik, ‘Alle echte kneuzen zijn welkom. Maar toen bedacht ik me dat ik hem ooit meenam naar een film over Thich Nhat Hanh.’

‘Iemand verteld in die documentaire dat Thay tijdens de bombardementen in Vietnam gewoon met de weeskinderen ging picknicken. Tussen de aanvallen door natuurlijk. Dat vond Schilder belachelijk. Te gek voor woorden. ‘ We grijnzen naar elkaar. Als Schilder iets in zijn kop had dan kreeg je dat er nooit meer uit!

‘Met Alex Orbito had hij een hele sterke band. Die kleine magische Filipijn, die met zijn blote handen spiritueel opereert, kon mijn vriend wel bekoren. De eerste keer dat hij met me mee ging mocht hij kijken hoe ik aan mijn rug werd geholpen. Ik trof hierna een bevende Schilder aan. Verbijsterd vertelde hij me dat hij mijn wervelkolom had gezien.   Met zijn eigen ogen. Klaarwakker en helemaal bij.’

‘Schilder zag mijn botten en bloedvaten, wit zenuwweefsel…. Alex Orbito haalde  vervolgens allemaal stinkende zwarte materie tussen mijn wervels vandaan en streek toen opnieuw over Heks’ rug en hopla. Al het vlees en vel sloot zich weer: Niets meer te zien, behalve een felle rode streep!’

De hele weg terug naar huis zat mijn vriend te lachen. Te schateren zelfs. ‘Mind over matter, jeetje Heks, wat geweldig.’ Een serie schilderijen volgde. Want alles wat hij meemaakte werd verwerkt in zijn kleurige kunst.

Ook de boeken van Drunvalo Melchizedek over Heilige Geometrie sloegen enorm aan bij deze begeisterde kunstenaar. Hij inspireerde me om ze ook te lezen en Heks sleepte hem vervolgens mee naar een seminar van deze leermeester. Zijn geliefde vrouw Fee ging ook mee. Met zijn drietjes hadden we een heerlijke tijd. En eenmaal weer thuis volgde er natuurlijk een geweldige serie doeken……

Ik denk aan die gelukkige jaren. Zijn Gouden Jaren. Toen hij samen was met Fee, zijn grote liefde. Hoe Schilder tijdens de eeuwwisseling een enorm vuurwerk organiseerde. In zijn mooie woning aan het Rapenburg danste Heks met een zestal prachtige dames, waaronder natuurlijk zijn eigen lief, door de kamer. Allemaal gekleed in een schitterende avondjurk.

Er was slechts één andere man aanwezig, het vriendje van één van de meiden, herinner ik me. Een geweldig foute Griek. Die keek zijn ogen uit. Wat was dit nu allemaal? Een Hollandse harem? Zo bont had zelfs hij het in zijn leven niet gemaakt. En dat vond hij beslist erg jammer zo te zien. Hoe kreeg die Schilder dat voor elkaar?

img_11741

Beneden in de gracht lag onze vuurwerkdeskundige vriend Lampie op een boot aan zijn voorgenomen show te sleutelen. ‘Ik heb van de gemeente Leiden toestemming om om 1 uur te gaan knallen. Leuk hè, dan is overal het vuurwerk voorbij en wij beginnen pas….’ Schilder had geweldig veel plezier in zijn initiatief!

De laatste jaren zagen we elkaar minder vaak. Eens in de zoveel tijd ging ik echter even bij hem buurten. En soms hing hij opeens aan de lijn. Een zeldzaamheid hoor, want Schilder was niet van de verplichte telefoontjes en bezoekjes. Behalve aan zijn moedertje, toen ze nog leefde. Iedereen kwam gewoon altijd naar hem toe!

De laatste keer dat ik bij hem was is ongeveer een maand geleden. Sinds hij zijn rug had gebroken was het leven moeilijk voor deze gedreven man. Hij kon als het ware zijn ei niet meer kwijt. En iets mankeren leidt per definitie tot veel eenzaamheid. Dat vergeten gezonde mensen nogal eens.

‘Als je ziek bent raak je uitgerangeerd. En dat is best moeilijk als je altijd midden in het leven hebt gestaan. Kijk, je kunt mij niet rekenen, ik sta al zeker dertig jaar ergens stationair op een rangeerterrein. Maar ik heb er zo’n gezellig plekje van gemaakt, dat ik toch nog mensen op bezoek krijg…’ zeg ik tegen Fiederelsje.

Niemand kon vermoeden, hoe ziek mijn goede vriend intussen al was. Gelukkig is een lang ziekbed hem bespaard gebleven.

‘Zullen we even samen eten, Heks? Zal ik een paar pizza’s laten komen?’ Vraag hij aan het eind van mijn bezoekje. Ik heb spijt dat ik niet een keertje flink heb gezondigd tegen mijn dieet. Maar ik ben die avond naar huis gegaan.

Lieve Schilder. We gaan je enorm missen. Man van kleur en schoonheid. Vriendelijke man. Met je open onderzoekende geest. Je intelligentie. Je heerlijke vermogen tot abstract denken. Je eigenwijsheid. Je stevige gebruiksaanwijzing! 🙂 Jij, die je zo graag omgaf met mooie vrouwen….  Maar voor wie er maar 1 vrouw echt telde! Jouw toverfee! Jij, van wie we houden. Die zoveel van ons allemaal hebt gehouden. We dragen je in ons hart. Goede reis, gekke dolfijn, oude vriend.

Nederlanders staan klaar op de Alpe d’Huez. Ze willen nu wel eens een landgenoot een etappe zien winnen. Kun je aankomen bij de hemelpoort als Tourwinnaar? Als je plezier in het fietsen hebt gehad wel natuurlijk. En daar hoef je niet eens voor te winnen! Heks bezoekt Schilder. Hij verwent me met kattenspulletjes en mooie verhalen! Willem kijkt ondeugend: ‘Stel je voor, je komt bij de hemelpoort en Petrus vraagt je wat je zoal in je leven hebt uitgevoerd…. En je moet antwoorden dat je financiële wanproducten hebt verkocht voor de Rabobank…… Verschrikkelijk natuurlijk!’ Heks ligt in een deuk. Ik zie het voor me. ‘Nou, dat kun je toch beter aankomen met mooie schilderijen!’

Prachtige expositie van de nieuwe schilderijen van Willem van Scheijndel in Galerie Frederiek van der Vlist te Leiden. Zijn werk is nog steeds zeer herkenbaar, maar heeft tevens een hele nieuwe dimensie gekregen! Heks kijkt haar ogen uit. heerlijke vermogen tot abstract denken eigenwijsheid

De seksuele opvoeding van jonge meisjes is heel moeilijk zolang het collectieve zelfrespect van vrouwen schipbreuk lijdt. Neem een voorbeeld aan het gedrag van een loopse teef: Bijt van je af….. MET PRACHTIGE FOTO’S VAN SCHILDERS MUZES!

 

No Coming, No Going

No coming, no going

No after, no before

I hold you close to me

I release you to be so free

Because I am in you and you are in me

Because I am in you and you are in me

 

 

Lente en lekker koud: Feestje in het kersenhout! Elfjes, faunen en tuinkabouters slagen er weer in om Heks te plagen met hun vrolijke slemppartij! Ook dit jaar ben ik er weer bij!

In mijn straat staat en boom. Het is een flink uit de kluiten gewassen prunus. Ieder jaar groeit hij een beetje verder over de muur van een mysterieuze duistere binnentuin. Zijn kroon bestrijkt intussen driekwart van de steeg. Zo ook de roze wolk bloesem, die elk jaar als door een wonder na de kale winter tevoorschijn bloeit…..

Weken van tevoren kijk ik de knoppen al in bloei. En nu staat mijn held dan daadwerkelijk te bloeien. Al zeker een week! ‘Wat heerlijk dat het zo koud is, laat het nog maar een weekje lekker zuur weer blijven,’ verzucht ik tegen Fiederelsje aan de telefoon. Ik hoef haar niets uit te leggen. Zij is net als Heks een bloesemadept. Ook zij loopt door haar buurt via een speciale route. Teneinde zoveel mogelijk bloeiende bomen te begroeten……

‘Er is weer een roze wolk op het kinderpleintje,’ seint ze me een paar weken geleden in als de Japanse kersenboompjes op de speelplaats in haar buurt bloeien. Meestal spreken we dan snel af om samen een kijkje te nemen. Onder het genot van een kopje thee indien mogelijk…..

Woensdagavond is het dan eindelijk zover: Mijn boom is op de top van zijn bloei. Alle grote roze bloesembollen zijn open geplopt. Het is windstil. Bewegingsloos hangen al die roze ballen knisperend te geuren. Als feestversiering voor een lenteparty…..

Zoals elke avond sta ik een tijdje stil om dit natuurgeweld te bewonderen.  Vanavond bespeur ik een extra dimensie. Het is de avond van elfjes en fauntjes. Uit alle tuintjes en plantsoentjes in de buurt komen ze tevoorschijn.

Ze duiken op uit hun regentonnen of kruipen onder hun steen vandaan. Ze verlaten hun veilige schuilplaats in heg of struik. Ze komen uit hun holen gekropen. In grote getale! Zoiets als Leienaars op 3 oktober. Je kunt gewoonweg niet bevatten waar ze toch allemaal vandaan komen!

De avondlucht zoemt en snort van het leven. Als je heel stil bent hoor je prachtige tere muziek. Hoge belletjes en vreemd geronk. IJle stemmen nemen je mee voorbij de gehoorgrens. Alle natuurwezens uit de buurt verzamelen zich in deze enorme boom. De piepkleine pleingod zit op een ereplaatsje naast de ‘fantom van de Leidse Schouwburg’. Een kleine tuinelf heet iedereen welkom.

Er is mede alsmede bloesemdroesem. Getrokken meeldraadbollen en gebakken trektorretjes maken het feest compleet. Er wordt vliegend gedanst en dansend gevlogen……..

Een hele tijd sta ik zo te kijken en mee te genieten. ‘Die Heks staat weer te koekeloeren, zoals elk jaar. Hah, heb je haar vorige week zien crashen met haar fiets, hier bij ons in de straat, heel vermakelijk, hihihi,’ kleine geniepige stemmetjes plagen mijn grote gevoelige toveroren. Dan word ik toch uitgenodigd om het feestje mee te vieren.

Althans, dat verbeeld ik me…….

‘Haha, laat die toverheks maar uitkijken, onze tijd loopt niet synchroon met de hare….. komt ze morgen als tachtigjarige in haar huidige leventje terug……HEHEHEH…..’

Eenmaal thuis en in bed spoken al die elfjes, pleingoden, trollenkoninginnen en stadstuinkabouters nog door mijn hoofd. Ik stel me voor hoe ze heerlijk aan het feesten zijn, terwijl de bewoners van het hof rustig liggen te slapen. De meeste mensen hebben dit soort activiteiten helemaal niet in de gaten. Voor hen is die binnentuin gewoon een slapende donkere stadse hof in de slagschaduw van de Schouwburg.

Een Heks is echter enigszins anders bedraad. Heksenoren zijn geneigd elfenmuziek te horen. Heksenogen zien die wezens misschien. Op heksenhanden wil nog wel eens zo’n elfenkind landen. Een beetje heks gaat echt uit haar plaat met zo’n toverboom in haar straat!

Ik lig op 1 oor, m’n tweede oor in diepe rust, terwijl mijn derde oor hoort hoe het de feestgangers vergaat: Het blijft nog lang onrustig in de steeg, tot in de kleine uurtjes……… Als ik eindelijk in slaap val is het al heel laat…….

BoomBoom bloeit met 40 soorten bloesemBoom bloeit met 40 soorten bloesem bloeit met 40 soorten bloesem

 

Inspiratie: Levensechte Eenhoorn, dansende Vlinder een een warme goedgemutste Trui voor Heks! Dat is helemaal niks geks. Minder zeldzaam dan goeie seks!

Voor de kerk staat een paard. Een paard? Nee! Het is een eenhoorn!

Vrijdagmorgen haal ik alvast wat boodschappen. Ik loop finaal op mijn tandvlees, maar vanavond komt Trui eten en ik wil het absoluut niet afzeggen! ‘Weet je dat we elkaar al meer dan drie maanden niet gezien hebben, Heks? De laatste keer dat ik op de stoep stond was op je verjaardag. En dat liep toen mis….’ pepert ze me onlangs in. Goeie hemel. Ik schrik ervan.

Mijn vriendin is ook in de lappenmand. Dus het is niet geheel aan mij te wijten, maar met Heks schiet het natuurlijk ook niet op momenteel. Ik bel meer af dan me lief is.

Nieuwe verse buitenlandse studenten drommen om het arme dier.

Om half 1 komt mijn hulp. Ik ploeter samen met haar door het huis. Mijn schouder plopt in en uit de kom, terwijl ik probeer ook wat te doen. Bah. Pijnlijk ook. Stomme rotschouder. Sinds afgelopen woensdag is het weer helemaal mis. Net toen ik dacht dat het weer een beetje de goede kant opging hoorde ik een enorm gekraak. Gevolgd door allemaal lugubere geluiden. Bot op bot. Vlak naast mijn linkeroor.

Het leven van een eenhoorn gaat ook niet over rozen. Sta je weer tussen allemaal dronken studenten mooi te zijn……

De telefoon gaat. ‘Are we still on for tonight?’ piept mijn vriendin astmatisch in mijn oor. Dat klinkt nog niet best. ‘Natuurlijk,’ snotter ik, ‘Ik heb al boodschappen gedaan….’ ‘Oh, nou,’ ze gaat afzeggen vrees ik, ‘Vlinder werkt vanavond in de Zijlpoort, zullen we bij haar gaan eten? Het is restaurantweek. Worden we extra verwend!’

Shit. Ik ben bezig met bezuinigen, maar het lukt nog niet erg. Maar om dan maar direct uit eten te gaan….. ‘My treat!’ klinkt het opgewekt aan de andere kant. Heks is om. Lekker uit eten. Niet koken met dit lamme lijf. Heerlijk!

Zo trek ik dan mijn nieuwe uitverkooprokje aan. Ik poets mezelf op tot een acceptabel uiterlijk. Eerst kruip ik onder een gloeiendhete douche door. Dan smeer ik mezelf in met allerhande heerlijke bodybutters. De verfkwast met rouge gaat royaal over de bleke kaken. Helaas werken mijn armen niet mee. Ik ben zo traag als een slak.

Ripse Ruiter

Als ik in het restaurant arriveer zit Trui al aan de witte wijn. Snel wordt er een glas bijgezet. Haar beeldschone dochter Vlinder fladdert vrolijk om ons heen. We worden heerlijk verwend met allemaal kleine liflafjes. Glutenvrij, lactosevrij en sojavrij! Ik kan alles eten!

VikThor ligt onder de tafel. Wat een feest dat ik hem zonder problemen overal mee naar toe kan nemen! Dat ben ik helemaal niet gewend. Ys wilde altijd graag ook ergens in bijten als ik hem meenam naar een restaurant. Bij voorkeur de kuiten van een ober…..

Het is al over tienen als we afscheid nemen. Heks is tonnetje rond na een bacchanaal van zeker drie uur. We zien elkaar misschien veel te weinig de laatste tijd, maar als we elkaar dan treffen, dan doen we dat goed!

Dank je wel, lieve boezemvriendin. Dat etentje ging er lekker in! Als Gods woord in een ouderling!

Op naar de volgende klus

PECHWEEK: Bloederige schenen, lange tenen, klutsknieën, geluxeerde heupen, schaafwonden op de rug, bont en blauw na een val van de trap, spit in de bovenrug….. Heks heeft allemaal kleine ongelukjes. En haar autootje is er ook al niet te best aan toe! Gelukkig gaat alles voorbij, ook dit….

images-105Unknown-28

Vanmorgen vroeg gaat de telefoon. ‘Goedemorgen mevrouw Toverheks, we hebben uw autootje nagekeken en de volgende dingen gevonden.’ Er volgt een eindeloze opsomming. Remblokken nagenoeg verdwenen, remvloeistof aan vervanging toe, achterbanden versleten, ruitenwissers, olie, koelvloeistof, dingetje hier, reparatie daar. ‘Als ik alle kortingsbonnen eraf trek kom ik op 795 euro. Is dat goed?’

Unknown-26Unknown-27

Is dat goed? Nee, natuurlijk is dat niet goed. Het is verschrikkelijk veel geld. Maar ik koop er toch geen nieuwe auto voor. Maar oeps, hoe ga ik dit nu weer financieren?

Ik stuur een noodoproep naar de boekhouder. Is er nog een potje voor?

Unknown-30pechvogel, pech, sneu, verdrietig, gewond

De afgelopen week is een beetje een pechweek. Het lijkt erop dat het leven me uitdaagt om er het bijltje bij neer te gooien. Of in elk geval flink in de piepzak te gaan zitten. Of in zak en as….

pechvogel, pech, sneu, verdrietig, gewond

Het begint ermee, dat ik mijzelf op ongelukkige wijze verwond. Mijn hele scheenbeen ligt open. Ontveld en bloederig. Ik plak er een enorme pleister op. Aan het oog onttrokken herinnert de wond mij aan het ongelukkige voorval door te prikken en te trekken. ’s Nachts kan ik er niet van slapen.

pechvogel, pech, sneu, verdrietig, gewond

Dan til ik op zondagmorgen een kopje koffie op. Au au au au au!!!!! Ik ga gigantisch door mijn rug. Mijn hele rechterarm wordt nagenoeg onbruikbaar. Als een hulpeloos vogeltje fladdert hij rond mijn geluxeerde schouder.

Ter hoogte van mijn hart zit een enorme knoop in mijn rug. Een scherpe staak steekt dwars door mijn borstkas een spies richting maag. Omkijken lukt niet meer. Dat is dan weer het mooie ervan: Niet omkijken maar vooruitkijken zegt mijn lijf…..

pechvogel, pech, sneu, verdrietig, gewond

Maandag loop ik nietsvermoedend op mijn rubberlaarzen de betonnen trap af in het trappenhuis van Cowboys wooncomplex. De storm heeft de aanhoudende regen naar binnen gewaaid. Dat maakt de vloer spekglad. Levensgevaarlijk! Het ene moment stap ik voorzichtig met Ysbrand de trap af, het volgende moment glibbert mijn voet weg en stuiter ik ruggelings over de resterende treden naar beneden. Ik schrik me kapot.

pechvogel, pech, sneu, verdrietig, gewondpechvogel, pech, sneu, verdrietig, gewond

Volledig bont en blauw lig ik onderaan de trap. Mijn hand ligt open zie ik. Mijn rug doet zeer. Ik strompel weer naar boven en inspecteer de schade. Een grote schaafwond prijkt op een beurse onderrug. Cowboy plakt er snel een enorme pleister op. Ik heb toevallig drie pakken bij me vanwege dat scheenbeen. Een geluk bij een ongeluk!

Unknown-29

Intussen druppen tranen uit mijn opengesperde ogen. Onstuitbaar. Het gaat zeker een half uur door. Alsof er sluizen open gaan. Oh jee, dat zou wel eens een paar dagen kunnen duren…..

En heeft het zo lang geduurd? Ja, een beetje wel. Zo af en toe heeft een mens dat ook nodig, je lot besnotteren. Soms lukt het niet om te huilen. Dan zijn dingen zo over de top en hectisch dat er geen beginnen aan is. Een beetje achterstallig snotteren kan dan wonderen doen.

_var_websites_cover_LARGE_JKX_0_1_1_1_JKX0111376-A

Maar er gebeuren ook weer de leukste dingen! Gisterenavond kook ik heerlijke Thaise groene curry voor mijn vriendinnetje Joy. We slaan een kostelijke avond stuk omgeven door mijn kattenvolkje. We besluiten de avond met een ronde kattensnoepjes uitdelen. Een feestje!

Zo ben ik dan wel bont en blauw. En licht snotterig. Maar ook erg blij en dankbaar voor al die fantastische lieve mensen in mijn leven.

heks vliegt tegen bom, flying lessons

Kattenvriendinnen smeden snode plannen: Nieuwe nestjes vol snorrende kittens. Heks levert een paar krolse poezen. Aan het benodigde kattenzaad wordt hard gewerkt. En kattenkwaad volgt vanzelf…….

 

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  alerte houding

Siep, de dochter van Pippi en ThayThay, de kleindochter van Snuitje en Ferguut, het zusje van Bolster…..

 

‘Hey Heks, ben in de buurt. Zal ik even langs komen voor kopje koffie of thee?’ Ik kijk naar het sms’je van mijn kattenvriendinnetje Joy. Ja, leuk. Ik liep vandaag net aan haar te denken. Het is alweer eventjes geleden, dat we elkaar hebben gezien.

IMG_7681 Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  slapend in broodmand
Niet veel later zitten we met thee en koekjes aan de grote keukentafel in Huize Heks. Allereerst worden natuurlijk alle poezenbeesten uitgebreid geaaid en besproken. Joy heeft de dochter van Pippi geadopteerd. Ik kan me geen betere kattenmoeder voorstellen, dan deze lieve schat. Behalve ondertekende dan….. En Trui en Steenvrouw niet te vergeten!

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  in etui

Ze is net zo klein als haar moeder en oma

Ik hoor de laatste nieuwtjes over Siep, dat kleine pittige poesje. En over de aanstaande verhuizing naar een groter pand. ‘Mijn hunk heeft enorm veel punten gespaard, binnen het studentenhuisvesting-systeem. Daardoor kunnen we binnenkort doorstromen naar een royale woning.’ Ze woont nu piepklein, maar wel op een hele leuke plek. In de met kroegjes bezaaide Kaiserstraat.

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  slapend , helemaal uitgerekt

Die zwarte boskattenpoten heeft ze echt van haar vader….

‘We hebben een heel leuk appartementje aangeboden gekregen op de Oude Singel. Kijk!’ Op haar telefoon zie ik een prachtig historisch pand voorbijkomen. ‘Ha, dat is hier om de hoek! Leuk! Bijna op je oude locatie.’ Toen ik haar leerde kennen, woonde ze in een mega studentenhuis, niet ver van mijn huis.

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  alerte houding, oren plat

precies haar oma

‘Als we gaan verhuizen, willen we er eigenlijk nog een poesje bij. Maar helaas is Siep gesteriliseerd nadat ze zo ziek was van een baarmoederontsteking…..’

Alsof ze een punt wil maken komt Pippi met haar buik over de grond schuivend aangekroeld. Ze maak daarbij allerlei geluiden, die ik maar al te goed herken: ze is krols. Gisteren een klein beetje. Maar de woorden van mijn vriendin lijken een verlangen in dit kleine poezenmeisje te hebben wakker gemaakt. Opeens is ze één en al hormoon……

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  alerte houding

Wat is ze toch knap

‘Van mij mag ze nog een nestje, hoor. Ze is zo’n geweldige moeder. Ik vond indertijd haar zwangerschap, bevalling en kraamtijd zo bijzonder! Ze is best eenzelvig vergeleken met mijn andere katten. Maar toen hebben we een hele goeie band gekregen! Maar ja, alle katers in de buurt zijn gecastreerd….’

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  vliegend op voeten van man

Flying Tiger

 

‘Oh, ik weet wel een kater, die niet geholpen is, ik heb hem net eten gegeven. Hij is van een vriendin en woont hier niet ver vandaan, in de Mirakelsteeg.’ Dat vind ik een goed teken. Het is toch altijd een wondertje, zo’ n nest kittens!

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  zit zich te wassen, wijdbeens

Zo zit dit meisje er wel vaker bij, heb ik gehoord

Ze stuurt gelijk een sms’je naar de vriendin. Ook een andere zaadkandidaat, de kat van de bovenbuurman van Joy, wordt benaderd. En een dag later krijg ik bericht, dat er nog een gegadigde dekkater is in de enorme miauwende vriendenkring van dit kattenvrouwtje.

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  in doos

Siepje, wat ben je toch een plaatje

Zo zitten we dan allemaal snode plannetjes te smeden voor nieuwe kattengezinsuitbreiding. ‘We hebben al een naam voor het eventuele nieuwe poesje: Sop! Dan wordt het Siep en Sop!’ ‘Haha, ik ken mensen, die hun katten, broer en zus, Broekje en Rokje hebben genoemd!’ Je kunt je altijd lekker uitleven bij de naamgeving van je have……

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  zittend op theeblad

Ze houdt je graag van het werk

Heks gaat de kittens, als alle plannen slagen tenminste, deze keer allemaal weggeven. Hoe moeilijk dat ook weer zal worden. Ik heb al drie adresjes.

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  op de uitkijk voor het raam

Dit is moeder Pippi, ze kijkt altijd een beetje chagrijnig

‘Die lap mag van mij ook nog een nest. Steenvrouw wil graag een kitten van Leonoor. Meestal wordt ze pal na Pippi krols.’ Het zal bij katten wel net zoiets zijn als bij ons vrouwmensen. Subtiele geurafscheiding zorgt ervoor, dat de vruchtbaarheidscycli gelijk gaan lopen……

Cyperse kat, , Kokeshi,

De mogelijk nieuwe partner van Pippi: Kokeshi

Dus wie weet is het hier binnenkort wel een enorm huishouden van Jan Steen, waar je struikelt over de kittens…..

Bij het afscheid onderhandelt Joy over een terechte tegenprestatie voor het leveren van al dit kattenzaad: ‘ik krijg natuurlijk wel de eerste keus, Heks!’ Dat spreekt voor zich!

Vrolijk samenzijn met kattenvriendin: De dochter van mijn kat Pippi boft maar met haar kattenvrouwtje! Alle poezen geaaid en helemaal bijgepraat. Waarover? Onze monsters natuurlijk!

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  slapend

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,

Cyperse kat, SiepCyperse kat, Siep, mooi poesje,  slapend

Nachtelijke bezoeker Huize Heks. Buurman krijgt veeg uit de pan van deze onbekende man. Bitchy aanpak werkt nog het beste bij dronken Corpsbal…..

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen

DE LULLO’S, ZO ONGELOFELIJK GRAPPIG

 

Midden in de nacht word ik gewekt door één of ander geluid. Langzaam drijf ik naar de oppervlakte. De bel gaat opnieuw. Heel hard. Heel lang. Alsof iemand dringend naar binnen wil. Ysbrand is ook wakker geworden. Luid blaffend spurt hij naar de voordeur. Om weer terug de slaapkamer in te rennen. ‘Woefwoef!!!’ Hij kijkt me indringend aan vanaf het voeteneind. ‘Wakker worden, vrouw, er is iemand aan de deur.’

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen, zuipende studenten

BALLEN SLAPEND IN DE GOOT

De TV staat te tetteren. Ik ben ervoor in slaap gevallen. Ik zet het geluid uit en kijk tegelijkertijd op de klok hoe laat het is. Kwart voor 2! Welke gek belt er op dit tijdstip aan bij Heks? En bij de buren? Want alweer klinkt een doordringend belsignaal, maar nu bij mijn buurman.

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen, zuipende studenten Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen, zuipende studentenLullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen, zuipende studenten Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen, zuipende studenten Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen

Ik ben te slaperig om op te staan en eens uit het keukenraam te kijken. Maar mijn buurman hangt wel uit het raam. Ik hoor zijn zachte beleefde stemgeluid vriendelijk vragen wat er loos is. Hij heeft een hele zachte Limburgse G. Daar krijg je iedereen mee in zijn of haar comfort zone. Maar niet de middernachtelijke beller. Die begint een potje ruzie te schoppen met deze schat van een jongen. Het is een uiterst vreemde woordenwisseling. De lallerige stem verwijt mijn buurman ongeveer, dat hij daar woont. Achter die voordeur hoort volgens hem iemand anders thuis. Bizar.

toverheks op haar bed, blote heks, slapende heks,

POTVERDORIE, WIE WEKT DEZE HEKS?

Zachte G geeft het op. Vriendelijk en beleefd verzoekt hij de herrieschopper weg te gaan. Tegen die tijd ben ik toch maar eens uit het raam gaan kijken. Ik zie een piepjong snotjong, zo dronken als een aap midden in de steeg staan. Verbolgen staart hij naar het slaapkamerraam van mijn goeie buur. Wijdbeens probeert hij zichzelf overeind te houden. Hij steekt zijn onderlijf naar voren, handen in de zakken, voor de stabiliteit. Tevens ontleent hij daaraan een soort dronkemansmoed. Hij waggelt schokkerig naar de voordeur en begint opnieuw aan te bellen. Alle knoppen op het belbord drukt hij tegelijkertijd langdurig in, nog best een prestatie in zijn toestand.

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballenLullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen

Ysbrandt wordt helemaal gek. Hij is er klaar mee. ‘Laat mijn dit varkentje wassen’, smeekt hij woest blaffend, ‘Geef mij die balorige corpsbal in tanden, lieve Heks. Ik maak gehakt van hem!’ Het is verleidelijk om mijn Varkentje op hem los te laten. Hij heeft al eens een politieagent geprobeerd te castreren. Hij is niet vies van een balletje op z’n tijd. En een gehaktballetje is nooit weg natuurlijk.

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballenLullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen

De man zwalkt naar de overkant van de steeg, leunt tegen de muur en observeert ons pand. Opeens ziet hij mij staan. Hij spreidt beide armen in een gebaar van overgave. Blij, dat hij weer een nieuw object heeft om zijn onzinverhalen aan op te hangen.

‘Ga weg, mafkees!’ roep ik hem toe. Hij begint nu een verward en opdringerig verhaal tegen mij. Ik moet de deur opendoen, want ‘Bladiebla’. ‘Interesseert me niet!’ roep ik bot, ‘Opzouten nu, achterlijke gladiool, ik ben er klaar mee. Wegwezen, of ik bel de politie!’ Ik wacht zijn antwoord niet af, want onderhandelen is zinloos. Als mijn zachtaardige buurman al niet tot hem door kan dringen, dan is het echt hopeloos.

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen

BEROEMDE TEKST VAN TREURIG LIED LULLO’S

Kriebelig doe ik het raam dicht en pak mijn telefoon. Als ik weer naar buiten kijk is hij verdwenen. Met zijn staart tussen de benen. Hij heeft duidelijk eieren voor zijn geld gekozen.

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen

HET ONGELOFELIJK SMERIGE HUISHOUDEN VAN DEZE HEREN

Natuurlijk duurt het weer een hele tijd, voordat ik in slaap val. Pestventje. Ik hoop dat hij een verschrikkelijke kater heeft vandaag. En dat er dan een club Jehovagetuigen bij hem aanbelt, die hun in orthopedisch schoeisel gestoken voeten tussen de deur klemmen, in een ultieme poging hem te bekeren.Gevolgd door een hardnekkige colporteur met ongevraagd energieadvies. Terwijl intussen een geile glazenwasser glorieus glunderend door de ramen staat te koekeloeren. Om tenslotte zijn moeder aan de telefoon te krijgen met een zeurkousverhaal van de bovenste plank.  Waar hij dan toch urenlang naar moet luisteren. En een paar asociale huisgenoten op de koop toe. Die tot besluit zijn koelkast leegvreten. En dat allemaal, terwijl de hond van de buren urenlang irritant zit te blaffen…… ;-p. 😉

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen

ENORM GRAPPIG

Het kan overigens nog veel erger: Je zal maar zo’n exemplaar in je bed vinden……. Dat gebeurt ook. LEES HIER:  Dronken student gaat in bed van vreemde vrouw liggen!!!!!!!

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen, zuipende studenten

JE ZAL HET MAAR IN JE BED VINDEN