Grote overstroming. Nederland staat blank. Golven Corona, golven regenwater, golven verdriet. Heks zit witjes voor de televisie. Misselijk van al die ellende. Mijn hart gaat uit naar alle slachtoffers van de watersnood. Mijn hart gaat uit naar de familie van Peter R. de Vries.

Vorige week vrijdag zit ik televisie te kijken. Alweer een Corona-persconferentie. Verbijsterd aanschouw ik het tenenkrommende gestuntel van onze nationale demissionaire ramppremier en zijn broeder in het kwaad. Je weet wel, die man met die kekke schoentjes. Je kunt er van zeggen wat je wilt, maar die dingen leiden in elk geval lekker af van zijn zwaar getormenteerde kop. Hop.

Er is weer een enorme golf besmettingen over ons heen aan het rollen. Dus er moeten weer allerlei maatregelen van stal worden gehaald, om het virus terug te dringen. De politici doen net of deze golf als donderslag bij heldere hemel is ontstaan. Alsof niet in omringende landen de Delta variant al enorme problemen heeft veroorzaakt.

Aan het eind van de rit beginnen de diverse journalisten hun vragen af te vuren over de nieuwe maatregelen. ‘Zijn jullie niet voorbarig geweest 3 weken geleden met het opheffen van zo ongeveer alle maatregelen?’ begint een dame van de NOS de demissionaire premier de flaporen te wassen. Rutte slijpt knarsend zijn konijnentandjes, opdat hij zich goed kan vastbijten in alweer zijn volgende leugen.

‘Nee hoor,’ begint de dwaas zijn gedaas. Heks wacht het niet af. Ik ga niet zitten luisteren naar zijn stompzinnige gebazel. Naar zijn systematische gelieg.

‘Je bent een liegbeest, een jokkebrok, van achter en van voren….’ zing ik in plaats daarvan.

‘Hij zei afgelopen week, pal nadat onze geliefde misdaadverslaggever was neergeschoten, dat hij altijd al moeite had met Peter R. de Vries,’ mopper ik een half uur later tegen de Don, ‘Ja, vind je het gek. Die Peter R. liegt echt nooit. Die man is wars van onwaarheden. Daar kan ons nationale liegbeest natuurlijk helemaal niks mee. Hij is er hoogstwaarschijnlijk zwaar allergisch voor….’

‘Ik heb het gezien,’ antwoordt de Don, ‘Walgelijk toch, dat hij dat punt dan moet maken op zo’n moment…..’ Inderdaad verre van kies. Leuk ook voor de familie van Peter R. Maar wat kun je verwachten van een leugenachtige narcist, die met alles weg komt. Rutte denkt werkelijk dat hij alles maar kan zeggen. Ginnegappend en wel.

Ja, Ruttekutte houdt nu eenmaal helemaal niet van eerlijke mensen. Dat was ook steeds zijn probleem met Pieter Omtzigt. Eerlijke mensen spreken steeds maar de waarheid. Je wordt er niet goed van! Al die oprechtheid, wat moet je er mee? Hij is meer van de opportunistische vergeetachtigheid. Van de leugenachtige waarheidsweerlegging…… Daar scoort hij al kabinetten lang punten mee!

Ook nu liegt hij weer tussen zijn tanden. Bagatelliseert hij zich een ongeluk. Totdat hij na het weekend uit pure noodzaak dan toch maar zijn slapjanusachtige excuus aanbiedt aan alle mensen, die hij vol overtuiging de schuld heeft gegeven van zijn eigen wanbeleid. Nadat er een storm van kritiek over hem heen wapperde.

Heks heeft het al voorspeld. De zoveelste Coronagolf is een feit. De golf is wel iets eerder geland, dan ik had gedacht. Ik gokte eerlijk gezegd op begin augustus. Ik had nog een beetje respijt vanwege de zomer verwacht. Nou ja, zomer. Het is natuurlijk ook een zomer van lik mijn vestje. De regen is niet van de lucht!

We hebben intussen dan ook niet alleen maar met een Corornagolf te maken. Nee, een deel van Nederland staat letterlijk onder water. En dan ook nog eens precies het gedeelte, waar je het niet van verwacht. Het enige stukje Nederland, waar echte heuvels zijn. En zelfs een berg: De Pietersberg! Hoe is het mogelijk, dat mensen daar hun huizen uit drijven?

Hekst woont in de Randstad dan wel meters onder zeeniveau, toch houden wij het hier helemaal droog. Behalve onze ogen. Sinds ik vanmiddag op het journaal heb gehoord, dat Peter R. de Vries vandaag na zijn knokpartij van een week alsnog is overleden, druppen er alsmaar tranen uit mijn ogen. Ik vind het verschrikkelijk. En ik ken die man niet eens. Ik vind het zo in en in triest. Zo verdrietig…..

‘Kan niemand die achterlijke daders en die geesteszieke opdrachtgever in hun cel afknallen,’ denk ik wraakzuchtig. Dat moet toch een eitje zijn? Waarom mogen alleen doorgewinterde criminelen de wet aan hun laars lappen?

‘Daar zijn het criminelen voor, Heks,’ sus ik mezelf. Die hebben geen hart maar een betonblok in hun borstkas. Die liggen hier niet eens wakker van. Ik stel me zo voor, dat ze dolblij zijn met deze afloop. Weer een succesje in hun strijd tegen het goede. Weer een moraalridder minder. Die integere mensen zijn maar lastpakken. Die knal je het beste gewoon af. Gewoon met een doodordinaire liquidatie. Opgeruimd staat netjes.

Wat een trieste dag. Wat een dieptepunt in dit toch al zo druilerige jaar.

Heks steekt een kaarsje aan. Ik leg wat muntgeld op mijn altaar. Tolgeld. Voor al wie de oversteek wil maken. Voor alle zielen, die op reis gaan. Maar vooral voor Peter R. de Vries. Rust in vrede, oude strijder.

Mijn gedachten gaan uit naar zijn dierbaren.

In memoriam Willem van Scheijndel. Mijn vriend Schilder is niet meer onder ons. Onverwacht weggevlogen. Opgetild door het eerste zomerbriesje. Verrukt vliegende vreemde vogel! Meegenomen door engelen en geliefden. Eindelijk thuis. Quote: ‘Stel je voor, je komt bij de hemelpoort en Petrus vraagt je wat je zoal in je leven hebt uitgevoerd…. En je moet antwoorden dat je financiële wanproducten hebt verkocht voor de Rabobank…… Verschrikkelijk natuurlijk! Nou, dat kun je toch beter aankomen met mooie schilderijen!’

Afgelopen week wandel ik met Chris langs de golfbaan. Haar hondjes vrolijk drentelend naast ons. VikThor draaft sneller dan zijn schaduw door het struweel.

Plotseling een ijselijke kreet, een duikvlucht. ‘Wat heeft je hondje daar?’ Heks staat al naast haar monster. Ik vis een jonge spreeuw tussen zijn tanden vandaan. Hij houdt het beestje heel voorzichtig vast, zoals een echte jachthond betaamd. Toch is het dier gewond geraakt. Bloed kleeft aan mijn handen.

Voorzichtig inspecteer ik het diertje. Het ziet er niet goed uit. Hij lijkt wel doorspiest vanaf de rug. Tussen zijn opgevouwen vleugeltjes gaapt een diepe wond. Zijn buikje is echter puntgaaf. Een glanzend kraaloogje staart me helder aan. Ik leg contact met dit kleine kereltje. Nog maar net begonnen aan zijn vrolijke zorgeloze vogelleventje en nu al kansloos.

‘Wat was het voor’n vogel, die zo zat te schreeuwen?’ Mijn vriendin weet het niet. Was het één van zijn ouders? Die in paniek mijn hondje probeerde te verjagen? Of was het soms zo’n lelijke ekster? Ik heb ooit een nest merels op mijn waslijn gehad. Toen ze uitvlogen zat er een school eksters klaar om hen te verorberen……..

Ook het tweede nest datzelfde voorjaar, wellicht geboren uit de frustratie van de berooide ouders, was eenzelfde lot beschoren. Mijn balkon getransformeerd tot fastfoodketen voor de schreeuwlelijkerds onder de nazaten der dino’s……

Voorzichtig loop ik met mijn vogelvriend terug naar de bewoonde wereld. We gaan hem natuurlijk proberen te redden, maar ik heb er een hard hoofd in. Om de paar meter sta ik een tijdje stil. Check de ademhaling. Kijk in zijn kraaloogjes. Hij gaat zienderogen achteruit. In de bocht naar de woonwijk overlijdt hij. Ik zie zijn borstkastje steeds lichter ademen. Mijn heksenhanden vormen een kolom van liefde en licht. En dan is het voorbij.

Ik geef hem een mooi plekje aan de Zijl. Voorzichtig bedek ik het graf met klei en planten. ‘Dag lieve Spreeuw. I hold you close to me, I release you to be so free…..’

‘Dit is al de vierde gewonde vogel, die ik in mijn handen heb het afgelopen jaar. Alleen die uil heeft het overleefd…… Bizar toch?’

Een paar dagen later gaat de telefoon. Ik sta net in de berging mijn fiets van het slot te halen, op weg naar de fysiotherapeut. Het is de broer van Schilder. Ik zie het op de display van mijn mobiel. Ik weet het direct: Mijn goede vriend is er niet meer. ‘Ha lieve Broer, vertel het maar, wat is er met Schilder?’

Diezelfde middag nog ga ik kijken bij mijn oude vriend. Vredig ligt hij in zijn witte kist. Een flauwe glimlach speelt om zijn mond. ‘Haha, heb ik jullie mooi bij de neus gehad….’ Hij lijkt wel te ademen…

‘Goeie hemel, hij past er nauwelijks in, wat is hij toch groot,’ stamel ik, terwijl ik naar zijn tegen het hout gevlijde hoofd kijk. Zijn mooie dolfijnengezicht met dat geprononceerde voorhoofd en de diepliggende ogen helemaal rustig en vredig.

Ons aller Schilder is niet meer. Plotseling overleden aan de gevolgen van een slopende ziekte. Alleen wist niemand het. Hijzelf ook niet. Nou ja, of hij echt geen idee had is maar de vraag. Niet iedereen is in de wieg gelegd voor een lang ziekbed en eindeloze hopeloze behandelingen in het ziekenhuis. Sommigen sterven gewoon bij voorkeur in het harnas. Met een kwast in de hand in zijn geval.

’s Avonds lees ik op internet wat de media over hem hebben geschreven. Ik zie een hele leuke foto bij een artikel staan. Krijg nu wat: Die heb ik een paar jaar geleden gemaakt! Wat grappig.

Fiederelsje komt me troosten. We heffen het glas op Schilder en praten over zijn leven en werk. ‘Die enorme schilderijen uit zijn beginperiode vind ik toch zo mooi, die zou ik dolgraag om me heen hebben,’ mijn vriendin is een fan van zijn vroege werk. We moeten lachen, want het is zo goed als onmogelijk om zo’n enorm doek in een rijtjeshuis  op te hangen.

‘In die periode woonde hij boven dat restaurant op de hoek van de Singel en de Kaiserstraat. Een hokkerig huis, waar die doeken ook niet via het trapgat en door de deur naar buiten konden. Als hij exposeerde haalde hij het raam op de eerste etage er helemaal uit. Dat was de enige manier om zijn werk naar beneden te takelen….’

’s Avonds brand ik een kaarsje. Ik denk aan onze jarenlange vriendschap. De gouden jaren, onze gezamenlijke spirituele zoektocht. De eindeloze gesprekken, het plezier….. Zijn gulheid en positieve levensinstelling. Hoe gedreven hij altijd aan het werk was. Hoe hij medekunstenaars wist te inspireren.

‘Vorige week zondag wilde ik hem nog bellen na de retraite. Chris en ik gaan en Sangha opzetten voor kneuzen,’ Fiederelsje schiet in de lach, ‘het is een Geuzennaam, hoor,’ grijns ik, ‘Alle echte kneuzen zijn welkom. Maar toen bedacht ik me dat ik hem ooit meenam naar een film over Thich Nhat Hanh.’

‘Iemand verteld in die documentaire dat Thay tijdens de bombardementen in Vietnam gewoon met de weeskinderen ging picknicken. Tussen de aanvallen door natuurlijk. Dat vond Schilder belachelijk. Te gek voor woorden. ‘ We grijnzen naar elkaar. Als Schilder iets in zijn kop had dan kreeg je dat er nooit meer uit!

‘Met Alex Orbito had hij een hele sterke band. Die kleine magische Filipijn, die met zijn blote handen spiritueel opereert, kon mijn vriend wel bekoren. De eerste keer dat hij met me mee ging mocht hij kijken hoe ik aan mijn rug werd geholpen. Ik trof hierna een bevende Schilder aan. Verbijsterd vertelde hij me dat hij mijn wervelkolom had gezien.   Met zijn eigen ogen. Klaarwakker en helemaal bij.’

‘Schilder zag mijn botten en bloedvaten, wit zenuwweefsel…. Alex Orbito haalde  vervolgens allemaal stinkende zwarte materie tussen mijn wervels vandaan en streek toen opnieuw over Heks’ rug en hopla. Al het vlees en vel sloot zich weer: Niets meer te zien, behalve een felle rode streep!’

De hele weg terug naar huis zat mijn vriend te lachen. Te schateren zelfs. ‘Mind over matter, jeetje Heks, wat geweldig.’ Een serie schilderijen volgde. Want alles wat hij meemaakte werd verwerkt in zijn kleurige kunst.

Ook de boeken van Drunvalo Melchizedek over Heilige Geometrie sloegen enorm aan bij deze begeisterde kunstenaar. Hij inspireerde me om ze ook te lezen en Heks sleepte hem vervolgens mee naar een seminar van deze leermeester. Zijn geliefde vrouw Fee ging ook mee. Met zijn drietjes hadden we een heerlijke tijd. En eenmaal weer thuis volgde er natuurlijk een geweldige serie doeken……

Ik denk aan die gelukkige jaren. Zijn Gouden Jaren. Toen hij samen was met Fee, zijn grote liefde. Hoe Schilder tijdens de eeuwwisseling een enorm vuurwerk organiseerde. In zijn mooie woning aan het Rapenburg danste Heks met een zestal prachtige dames, waaronder natuurlijk zijn eigen lief, door de kamer. Allemaal gekleed in een schitterende avondjurk.

Er was slechts één andere man aanwezig, het vriendje van één van de meiden, herinner ik me. Een geweldig foute Griek. Die keek zijn ogen uit. Wat was dit nu allemaal? Een Hollandse harem? Zo bont had zelfs hij het in zijn leven niet gemaakt. En dat vond hij beslist erg jammer zo te zien. Hoe kreeg die Schilder dat voor elkaar?

img_11741

Beneden in de gracht lag onze vuurwerkdeskundige vriend Lampie op een boot aan zijn voorgenomen show te sleutelen. ‘Ik heb van de gemeente Leiden toestemming om om 1 uur te gaan knallen. Leuk hè, dan is overal het vuurwerk voorbij en wij beginnen pas….’ Schilder had geweldig veel plezier in zijn initiatief!

De laatste jaren zagen we elkaar minder vaak. Eens in de zoveel tijd ging ik echter even bij hem buurten. En soms hing hij opeens aan de lijn. Een zeldzaamheid hoor, want Schilder was niet van de verplichte telefoontjes en bezoekjes. Behalve aan zijn moedertje, toen ze nog leefde. Iedereen kwam gewoon altijd naar hem toe!

De laatste keer dat ik bij hem was is ongeveer een maand geleden. Sinds hij zijn rug had gebroken was het leven moeilijk voor deze gedreven man. Hij kon als het ware zijn ei niet meer kwijt. En iets mankeren leidt per definitie tot veel eenzaamheid. Dat vergeten gezonde mensen nogal eens.

‘Als je ziek bent raak je uitgerangeerd. En dat is best moeilijk als je altijd midden in het leven hebt gestaan. Kijk, je kunt mij niet rekenen, ik sta al zeker dertig jaar ergens stationair op een rangeerterrein. Maar ik heb er zo’n gezellig plekje van gemaakt, dat ik toch nog mensen op bezoek krijg…’ zeg ik tegen Fiederelsje.

Niemand kon vermoeden, hoe ziek mijn goede vriend intussen al was. Gelukkig is een lang ziekbed hem bespaard gebleven.

‘Zullen we even samen eten, Heks? Zal ik een paar pizza’s laten komen?’ Vraag hij aan het eind van mijn bezoekje. Ik heb spijt dat ik niet een keertje flink heb gezondigd tegen mijn dieet. Maar ik ben die avond naar huis gegaan.

Lieve Schilder. We gaan je enorm missen. Man van kleur en schoonheid. Vriendelijke man. Met je open onderzoekende geest. Je intelligentie. Je heerlijke vermogen tot abstract denken. Je eigenwijsheid. Je stevige gebruiksaanwijzing! 🙂 Jij, die je zo graag omgaf met mooie vrouwen….  Maar voor wie er maar 1 vrouw echt telde! Jouw toverfee! Jij, van wie we houden. Die zoveel van ons allemaal hebt gehouden. We dragen je in ons hart. Goede reis, gekke dolfijn, oude vriend.

Nederlanders staan klaar op de Alpe d’Huez. Ze willen nu wel eens een landgenoot een etappe zien winnen. Kun je aankomen bij de hemelpoort als Tourwinnaar? Als je plezier in het fietsen hebt gehad wel natuurlijk. En daar hoef je niet eens voor te winnen! Heks bezoekt Schilder. Hij verwent me met kattenspulletjes en mooie verhalen! Willem kijkt ondeugend: ‘Stel je voor, je komt bij de hemelpoort en Petrus vraagt je wat je zoal in je leven hebt uitgevoerd…. En je moet antwoorden dat je financiële wanproducten hebt verkocht voor de Rabobank…… Verschrikkelijk natuurlijk!’ Heks ligt in een deuk. Ik zie het voor me. ‘Nou, dat kun je toch beter aankomen met mooie schilderijen!’

Prachtige expositie van de nieuwe schilderijen van Willem van Scheijndel in Galerie Frederiek van der Vlist te Leiden. Zijn werk is nog steeds zeer herkenbaar, maar heeft tevens een hele nieuwe dimensie gekregen! Heks kijkt haar ogen uit. heerlijke vermogen tot abstract denken eigenwijsheid

De seksuele opvoeding van jonge meisjes is heel moeilijk zolang het collectieve zelfrespect van vrouwen schipbreuk lijdt. Neem een voorbeeld aan het gedrag van een loopse teef: Bijt van je af….. MET PRACHTIGE FOTO’S VAN SCHILDERS MUZES!

 

No Coming, No Going

No coming, no going

No after, no before

I hold you close to me

I release you to be so free

Because I am in you and you are in me

Because I am in you and you are in me

 

 

Mensen vallen vaak van de trap. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Niet iedereen komt er even goed vanaf. Zevengesternte en Harde Weners.

TRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptreden

Heks viel vroeger als kind wekelijks van de trap.

 

Als ik thuiskom van een hondenrondje hoor ik iemand mijn naam roepen. Ik zie echter niemand. Alleen een hele grote herder met een flapoor. Zijn baasje staat op een ladder levensgevaarlijke toeren uit te halen. Er zijn prachtige ouderwetse kerstlampjes in de klimhortensia aangebracht. ‘Dit is het Zevengesternte!’ Hij is degene, die me heeft geroepen. Roekeloos maakt hij aanstalten om naar beneden te komen.

TRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptreden TRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptreden

‘Doe voorzichtig!’, roept Heks, ‘Iedereen valt van de trap tegenwoordig. Het hangt in de lucht!’ Als hij veilig beneden is vertel ik hem over de val van Schilder. Die heeft ongelofelijk veel geluk gehad bij een stom ongeluk. Een andere vroegere vriend van Heks was niet zo fortuinlijk. Hij is vorige week van de trap gevallen en overleden…..

TRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptreden

Buurman schrikt van mijn verhaal. ‘Dus die Rooie is dood?’ ‘Ja, veel te jong natuurlijk.’ ‘Hij was toch al 65 jaar?’ ‘Welnee joh, hij is van de leeftijd van deze Heks.’  De ons ontvallen man is de jeugdliefde van mijn hartsvriendin. We hebben heel wat beleefd met elkaar indertijd. In een vorig leven zo ongeveer. Heks nog jong en gezond. Haar vriendin met spierwit geverfd haar. En de rooie met zijn onverbeterlijk slecht humeur.

TRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptredenTRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptredenTRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptreden

Als geen ander kon hij sneren geven en rotopmerkingen maken. Geniaal gemeen maatschappelijk commentaar rolde over zijn lippen alsof het niets was. Binnenin huisde echter een gevoelige jongen, maar die kregen we niet zo vaak te zien helaas. De laatste jaren zag ik hem regelmatig in de stad rondlopen. Met dat gekke onrustige huppelpasje van hem. ‘Heks!’, riep hij dan, ‘Alles goed met jou?’ Om me vervolgens meewarig aan te kijken. Het leven was zwaar in zijn optiek. Een ongelofelijke rotklus, die je dan maar moest zien te klaren.

TRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptredenTRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptreden

Later op de avond belt mijn vriendin. Er is toch een soort afscheid georganiseerd. We  spreken af om er samen heen te gaan. Later bel ik met Buurman. Hij gaat ook mee. Hij heeft me een paar gedichten gestuurd, via de mail. ‘Ik kreeg inspiratie. Voor jou en Trui. Harde Weners zijn een soort koeken! Vond ik mooi op jullie slaan. Het andere gedicht is voor die Rooie.’ Aan hem heeft Buurman zijn lichtkunstwerk naast de voordeur opgedragen: Het zevengesternte heet het, zowel het kunstwerk als het gedicht.

Ons leven, zo kwetsbaar.

Voor Rooie zit het erop. Hij heeft die ongelofelijk zware klus geklaard. Ik hoop, dat hij er ook een beetje van heeft genoten. En dat hij eindelijk rust heeft gevonden….

TRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptredenTRAP, MONUMENTALE TRAP, TRAPPENHUIS, gekke trap, traptreden

Heks vindt kompas en krijgt droevig nieuws; Een dierbaar familielid is gestorven. Veel te jong! Leven gaat door tegen de klippen op. Drakenreisjes en kristallen schedels. Ik besluit op zoek te gaan naar mijn ‘Ware Noorden’……

nijlganzen met jongen

Nog steeds lig ik voornamelijk voor pampus. Balen hoor, ik moet eigenlijk van alles organiseren. Zoals medicijnen bestellen, een enorme klus. En belastingbonnen uitzoeken. Ook al zo’n karwei. Oppas regelen voor Varkentje in juni. Heks wil in retraite. Bij Thich Nath Hanh. In Plumvillage, zijn kloostergemeenschap in de Dordogne. De kattenoppas is zo goed als rond, maar met het hondje wil het nog niet erg lukken.

nijlganzen met jongennijlganzen met jongen

Gisterenmiddag vind ik bij de ingang van het Leidse Hout een kompas op de grond. “My True North’, schiet er door me heen. Heroriëntatie. Het is tijd voor verandering. Alles in mijn leven dendert die kant op. Tijdens de wandeling blokkeer ik spontaan een aantal telefoonnummers op mijn mobiel. Ik ben niet meer voor iedereen bereikbaar!

nijlganzen met jongennijlganzen met jongen

Thuisgekomen vind ik een rouwkaart in de brievenbus. Mijn neef is overleden. Ik heb er een heleboel, sommigen ken ik nauwelijks. Maar met deze heb ik hele goede tijden beleefd, toen ik studeerde. Ik woonde in huis met zijn vriendin. Hij was de stuwende factor achter mijn eerste echte eigen kamertje. Zijn inmiddels al lang ex-vriendin en Heks hebben nog steeds contact. Ik bel haar op om het droevige nieuws te melden.

nijlganzen met jongen

Als ik mijn mobiele telefoon aan zet staat er een kompas op het scherm. Toe maar, dat is al de tweede vandaag. Mijn vriendin neemt niet op, maar belt binnen een paar minuten terug. Ze raadt direct wat er aan de hand is. Ze is er helemaal stil van.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

We halen wat herinneringen op. ‘Weet je dat ik nog steeds dat oventje heb, dat hij toen voor ons heeft geregeld, de sjacheraar!’ We lachen. Ja, handeltjes drijven kon hij als de beste. En mooie verhalen ophangen, deze veelbelovende student medicijnen. ‘Jammer dat hij die studie nooit heeft afgemaakt’. Zijn leven is heel anders gelopen dan gepland.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

Veel te jong gegaan natuurlijk. Maar ik denk dat het ook een verlossing is. Hij was al geruime tijd ernstig ziek. ‘Zo gek’, zegt zijn ex, ‘Ik heb afgelopen maandag nog zitten googelen naar het adres van zijn zus. Na jaren! Ik wilde haar een kaartje sturen.’ Precies op de dag, dat hij is gestorven! ‘Hij heeft vast eventjes op je schouder getikt, schat, toen hij vertrok. Jullie hebben zo’n sterke band gehad….’

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjeskristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

Heks zelf heeft dinsdagavond op het koor uitgebreid met een voormalige buurvrouw van deze tak van de familie gesproken. Wat een toeval! Het leven heeft vreemde wegen om iemand in je herinnering te brengen.

’s Avonds heb ik schedelmeditatie met de heksjes. De laatste keer in het huidige huis van Maan. Ze heeft een prachtig veld neergezet.  Eén en al liefde. Heks maakt een mooie reis op de rug van een groene draak. Weer verschijnt het kompas, voor mijn geestesoog deze keer. Ik vertel erover aan een medeheksje. ‘Find your true north!’ roept ze. ‘Ja, dat is precies wat er door me heen ging vanmorgen!’ antwoord ik.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjeskristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

Wat betekent het nu eigenlijk, dat ‘true north’ gedoe? Ik steek mijn licht op en vind het volgende: Het ware noorden verschilt van het magnetische noorden. Het laatste verandert voortdurend, afhankelijk van allerlei factoren. Om goed te kunnen navigeren is het belangrijk om het ware noorden te kennen. Maar het is ook een metafoor.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

In de reis, die ons leven is, weten we vaak niet waar we ons bevinden, waar we heen gaan en wat voor ons persoonlijk de goede weg is. Weten waar ons ‘ware noorden’ zich bevindt stelt ons in staat  het juiste pad te volgen….. Heks staat op het punt haar ware noorden te ontdekken. Misschien moet ik er een stukje zuidwaarts voor reizen…….

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjeskristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

 

Ontspannen middag met orale dames. Stevig wandelen langs het strand. Gezellig kakelen in een duinpan. Een bloemenzee tot besluit!

kippen, oud hollandse kippen in hokVandaag is het prachtig weer. En dat is maar goed ook. Ik ga met de OB-meisjes een strandwandeling maken. We hebben afgesproken bij de Wassenaarse Slag. De delegatie is flink uitgedund. Van de pakweg acht gegadigden zijn er nog maar drie over….

kippen, oud hollandse kippen in hokroze tulpen, pink tulips

Maar dat mag de pret niet drukken. Het is net zoiets als met de goddelijke tekst uit de bijbel Mattheus 18:20 ; ‘Want waar twee of drie vergaderd zijn in Mijn naam, daar ben ik in hun midden.’

Zo is ook in dit kleine gezelschap de orale geest levendig. (OB: Orale Beweging).

We sjouwen een enorm stuk langs de vloedlijn. Ysbrandt is door het dolle. Hij jaagt achter de bal, grif gegooid door mijn hondsdolle vriendin. Dol op viervoeters. Mijn Varkentje heeft mazzel!

geel rode tulpen, yellow red tulipswhite and pink tulips, wit rose tulpenvrouw met tulpen tussen de bloementransportband in bloemenverwerkingsbedrijf

Lui rusten we uit achter een stuk duin. Het zonnetje schijnt. We kwetteren er lustig op los. Terug met de wind in de rug. 1 vriendin moet naar huis, Dus uiteindelijk blijven Fiederelsje en Heks over.

We zoeken een heerlijk terras op en mijn vriendin verwent me met muntthee en frietjes. Ys krijgt er ook een paar. De middag riekt naar volmaaktheid.

Maar het is nog niet gedaan. Zie je de licht Belgische woordkeus van Heks? Dat komt door een middag in het gezelschap zijn van haar Vlaamse vriendin…. We gaan nog even langs bij de knappe bollenboer. We trakteren onszelf op een enorm pak papagaaientulpen. Heks loenst nog eventjes naar een bos hyacinten, die ruiken zo lekker. Maar ik moet bezuinigen, dus die laat ik staan.

mooi meisje tussen de bloemenmooi meisje tussen de bloemenhyacinten, hyacintsnarcissen, narcissus

 

Nadat ik mijn vriendin thuis heb gebracht, doe ik op weg naar huis een paar boodschappen. Ik zie een enorm pak hyacinten voor vijf euro. Dat kan ik niet weerstaan! Als ik de bestelling plaats bij de bloemenman, geeft hij met twee pakken voor de prijs van 1. Wauw!

We maken een uitgebreid kletseraatje over de bloemenbranche. Vroeger stond hij altijd in de Haarlemmerstraat, maar door een nare wethouder zijn ze van die plek verjaagd. Schandalig natuurlijk. Ze baatten daar al zeker dertig jaar een kraam uit. Ik ken de medewerkers stuk voor stuk. Kende blijkt nu, want een paar van die oude baasjes zijn plotseling overleden. 😦

prinses Irene tulpbloemenwinkeltjebloemenwinkeltje

Zo zit Heks dan in een huis met vijftig bloeiende hyacinten. Ik heb een enorme schaal op de keukentafel gezet. En nog is het niet gedaan!

Morgen ga ik nog eens wat vazen vullen. En de tulpen in een enorme glazen bak gooien. Maar nu is het mooi geweest. Er komt een bericht binnen van WordPress. Mijn statistieken gaan door het plafond! Nieuwsgierig check ik het aantal bezoekers. En inderdaad. Mijn stukje over de ‘Band of Liberation’ is een hit. Het hele muziekcorps zit het te lezen. Dat tovert een gilmlach op mijn gezicht.

Een mooi einde van een zonnige dag in een huis vol geurende bloemen…… Op het fornuis staat een enorme pan verse tomatensoep. Morgen komt mijn lief. Hoera! Joepie!

vrouw met bos bloemen in bloemenwinkeltjerode papagaaientulpen, roze tulpenvrouw met bos bloemen in bloemenwinkeltje