Goede voornemens en concrete doelen maken dat ik me veel beter ga voelen. Eventjes dan, want dan komt de klap. De man met de houten hamer staat woest zwaaiend in mijn kamer. Maar ja, ik ken dat ventje wel. Hakkerhak en koppensnel. Dezelfde bekende ouwe hap. Boeien……

Maandagmorgen om kwart over twaalf tref ik Saar in de hal van het zwembad. We gaan er tegenaan. Vorige week ontdekten we dat we allebei graag weer willen zwemmen. En nu gaan we dus te water. Afspreken met een maatje werkt motiverend. Als ik deze verplichting niet was aangegaan lag ik nu waarschijnlijk in bed te dweilen.

Het is zo lang geleden, dat ik hier nog eens ben geweest. Ik ben dan ook van alles vergeten mee te nemen. Zoals afwasmiddel om mijn zwembril te ontvetten. Ook heb ik maar een minimale hoeveelheid shampoo ingepakt. Maar ik heb wel weer een fles olie om in mijn lange haren te smeren, zodat ze niet helemaal uitgebeten raken door het chloorwater.

Tien minuten later liggen we in het instructiebad. Binnen een paar minuten heb ik een hele baan voor mezelf. Mooi zo. Traag kom ik op gang. De eerste tien banen doen altijd verrekte veel pijn. De rest ook vandaag. Omdat het weer de eerste keer is. Over een paar maanden ben ik eraan gewend.

Kwebbelend hangen we daarna een tijdje in het warme kikkerbad. Ik ontspan mijn lijf helemaal, in een poging de schade te beperken. Maar evenzogoed zal ik de komende nacht wakker liggen van de pijn.

‘Wat zijn we toch goed bezig,’ roepen we tegen elkaar. En het is waar. Heks en Saar doen dit toch maar.

Die middag bestel ik een badmuts. Een zilverkleurige. Ik kan er zo mee naar een discotheek. Als die nog bestaan, geen idee eigenlijk.

Nooit gedacht dat ik me tot zo’n kledingstuk zou bekeren, maar zelfs olie in je haar kan niet voorkomen dat je verandert in een vogelverschrikker, qua kapsel dan, na zo’n chloorbad.

’s Avonds kan ik  me niet meer bewegen. Als een kwarktaart zit ik in mijn stoel. Helemaal opgestijfd. ‘Wat heb ik toch?’ denk ik verstoord. Ik ben die hele zwempartij al vergeten. De ganse afgelopen middag voelde ik me geweldig door al die extreme doorbloeding, maar nu komt de klap. Van de zwempartij. Die ik intussen vergeten ben.

Het is een drukte van belang op mijn datingsite. Een hele ris bewonderaars staat klaar om gekeurd te worden. Ik bekijk ze eens goed. Mijn foto met piratenhoed scoort het hoogst. Die met jonge geitjes juist laag. Maar ook het type bewonderaar varieert enorm per foto.

Bij de geitjes staan allemaal reacties van goeiige heikneuters bijvoorbeeld. Met zelf ook een geitensik en op klompen. De piratenhoed trekt de meer vermetele karakters. Een paar dagen geleden zie er zelfs mijn eerste vriendje tussen staan! Nou, die durft!

De man waarvan mijn moeder altijd zei, dat hij voor me gemaakt was. En vice versa!

‘Hi knapperd, zit je stiekem vreemd te gaan en heb ik je betrapt?’ We blijken allebei weer vrijgezel te zijn. Het wordt hier wel enorm vrijgezellig zo met mijn neef en mijn ex.

Het afgelopen weekend heb ik in een impuls een afspraakje gemaakt met iemand uit de buurt. Maar zodra ik de man mijn 06 nummer geef begint hij een waar offensief met ellenlange app’jes. En de afspraak zegt hij af! Om vervolgens op volle sterkte door te appen. ‘Wanneer kun je? Ik kan dan en dan en dan…..’

Heks heeft er eigenlijk al geen zin meer in. Ik heb nog eens goed naar zijn foto’s gekeken en gelezen wat hij schreef….

We hebben werkelijk niets gemeen. Hij is behoorlijk saai, niet erg onderhoudend en ook niet fraai. En hoogzwanger. En hij vertelt me en passant, dat hij zichzelf altijd op nummer 1 zet, zelfs al heeft hij drie kinderen. Denkend dat dat een pluspunt is. Maar nee, Heks begrijpt daar niks van.

Nou ja, ik zet de melkboer nog op nummer 1 natuurlijk en dat slaat inderdaad nergens op. Maar  mijn beesten staan uiteraard met stip op die positie en als ik kinderen had zou ik dat zeker ook doen.

Vannacht lig ik wakker met een verschrikkelijk bonk-lijf. Gekke krampende pijnen trekken door spieren en gewrichten, alsof ze twijfelen waar ze zich willen nestelen. Een soort kiespijn, die ervoor kiest om niet alleen maar kiespijn te zijn, on the road…..

Ik val pas om vier uur in slaap. Als een gymschoen sta ik vanmorgen weer op. Ik mis mijn prikken en kom maar langzaam op gang. Tijdens de ochtendkoffie kijk eens eventjes naar mijn bewonderaars en contacten. Ik neem afscheid van de drinkebroer, ik zit er al een paar dagen tegenaan te hikken. Het is gewoon een heel bijzonder mens. Zo eerlijk als goud.

Het gaat me echt aan het hart, want we hebben zoveel gemeen! En we praten zo gemakkelijk! Allebei flamenco gedanst. En klassiek Indiaas. Allebei dol op koken. Allebei zingen we in allerlei koren. Allebei ……

Na dagen luisteren naar elkaars muziek en diepgaand en zeer persoonlijk uitwisselen trek ik de stekker er uit. Ik wens hem het allerbeste en een geliefde die wat water bij die sloot wijn kan doen betreffende zijn drinkgedrag. Maar Heks voelt niet veel voor een drinkgelag.

Mijn gesprekspartner hoopt nog steeds op een relatie met Heks, maar ik weet wel beter, Codependency werkt voor geen meter!

 

Computerperikelen en familiebanden. Heks blijkt om te komen in achterneven werkzaam in de IT! Hoezee!

airbag,COMPUTERGRAPPEN, programmeren, computerproblemen, vastlopende software,

In de loop van de middag begeef ik me naar de computerwinkel. Het fotoprogramma van mijn Apple is vastgelopen. Telkens wanneer ik de boel bijna aan de praat heb duikt de software in een eindeloze loop. Een alleraardigste jongeman staat me te woord. Als ik mijn computer open ziet hij mijn naam. ‘Goh, misschien zijn we wel familie. Mijn moeder heeft dezelfde achternaam!’

Ik kijk naar zijn olijke kop. Zie ik iets bekends? Ik geloof het wel. ‘Hoe heet je moeder?’ Hij noemt haar naam. ‘Ha, dat is mijn nicht. Jouw opa is de broer van mijn vader!’ Kleine wereld.

In zijn gezicht zie ik trekken van mijn nicht, maar ik zou hem nooit herkend hebben. Ik heb hem slechts als klein kind gezien. Intussen stelt hij vakkundig de diagnose. Hij vindt een manier om het te verhelpen, maar als ik later thuis ben, blijkt het toch niet te werken. Er is meer aan de hand….

COMPUTERGRAPPEN, programmeren, computerproblemen, vastlopende software,

Dus ga ik nogmaals naar dezelfde winkel. Deze keer moet ik lang wachten op mijn achterneef, hij is druk bezig. Als hij dan eindelijk tijd heeft, stelt hij de definitieve diagnose. Mijn computertje is volgelopen met data en zo traag als een slak. Ook heeft ‘ie zich verslikt in de laatste update van het fotoprogramma. Er moet een schijf bij. En flink wat ramgeheugen. En wat blijkt?

virussen, computervirussen,COMPUTERGRAPPEN, programmeren, computerproblemen, vastlopende software,  COMPUTERGRAPPEN, programmeren, computerproblemen, vastlopende software,

Ik heb nog een andere achterneef in de IT. Wordt het al verwarrend? Heks was ook even in de war, want die neef heet hetzelfde als een oom van hem, mijn volle neef…. Het duurt even voor ik door heb over wie hij het heeft. Ik heb een enorme familie!

Thuisgekomen bel ik het bedrijf van mijn andere achterneef. Woensdag gaat mijn apparaat onder het mes. Dan wordt ‘ie weer zo snel als de wind. Leve de familiebanden!

COMPUTERGRAPPEN, programmeren, computerproblemen, vastlopende software,  COMPUTERGRAPPEN, programmeren, computerproblemen, vastlopende software,

Heks vindt kompas en krijgt droevig nieuws; Een dierbaar familielid is gestorven. Veel te jong! Leven gaat door tegen de klippen op. Drakenreisjes en kristallen schedels. Ik besluit op zoek te gaan naar mijn ‘Ware Noorden’……

nijlganzen met jongen

Nog steeds lig ik voornamelijk voor pampus. Balen hoor, ik moet eigenlijk van alles organiseren. Zoals medicijnen bestellen, een enorme klus. En belastingbonnen uitzoeken. Ook al zo’n karwei. Oppas regelen voor Varkentje in juni. Heks wil in retraite. Bij Thich Nath Hanh. In Plumvillage, zijn kloostergemeenschap in de Dordogne. De kattenoppas is zo goed als rond, maar met het hondje wil het nog niet erg lukken.

nijlganzen met jongennijlganzen met jongen

Gisterenmiddag vind ik bij de ingang van het Leidse Hout een kompas op de grond. “My True North’, schiet er door me heen. Heroriëntatie. Het is tijd voor verandering. Alles in mijn leven dendert die kant op. Tijdens de wandeling blokkeer ik spontaan een aantal telefoonnummers op mijn mobiel. Ik ben niet meer voor iedereen bereikbaar!

nijlganzen met jongennijlganzen met jongen

Thuisgekomen vind ik een rouwkaart in de brievenbus. Mijn neef is overleden. Ik heb er een heleboel, sommigen ken ik nauwelijks. Maar met deze heb ik hele goede tijden beleefd, toen ik studeerde. Ik woonde in huis met zijn vriendin. Hij was de stuwende factor achter mijn eerste echte eigen kamertje. Zijn inmiddels al lang ex-vriendin en Heks hebben nog steeds contact. Ik bel haar op om het droevige nieuws te melden.

nijlganzen met jongen

Als ik mijn mobiele telefoon aan zet staat er een kompas op het scherm. Toe maar, dat is al de tweede vandaag. Mijn vriendin neemt niet op, maar belt binnen een paar minuten terug. Ze raadt direct wat er aan de hand is. Ze is er helemaal stil van.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

We halen wat herinneringen op. ‘Weet je dat ik nog steeds dat oventje heb, dat hij toen voor ons heeft geregeld, de sjacheraar!’ We lachen. Ja, handeltjes drijven kon hij als de beste. En mooie verhalen ophangen, deze veelbelovende student medicijnen. ‘Jammer dat hij die studie nooit heeft afgemaakt’. Zijn leven is heel anders gelopen dan gepland.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

Veel te jong gegaan natuurlijk. Maar ik denk dat het ook een verlossing is. Hij was al geruime tijd ernstig ziek. ‘Zo gek’, zegt zijn ex, ‘Ik heb afgelopen maandag nog zitten googelen naar het adres van zijn zus. Na jaren! Ik wilde haar een kaartje sturen.’ Precies op de dag, dat hij is gestorven! ‘Hij heeft vast eventjes op je schouder getikt, schat, toen hij vertrok. Jullie hebben zo’n sterke band gehad….’

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjeskristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

Heks zelf heeft dinsdagavond op het koor uitgebreid met een voormalige buurvrouw van deze tak van de familie gesproken. Wat een toeval! Het leven heeft vreemde wegen om iemand in je herinnering te brengen.

’s Avonds heb ik schedelmeditatie met de heksjes. De laatste keer in het huidige huis van Maan. Ze heeft een prachtig veld neergezet.  Eén en al liefde. Heks maakt een mooie reis op de rug van een groene draak. Weer verschijnt het kompas, voor mijn geestesoog deze keer. Ik vertel erover aan een medeheksje. ‘Find your true north!’ roept ze. ‘Ja, dat is precies wat er door me heen ging vanmorgen!’ antwoord ik.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjeskristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

Wat betekent het nu eigenlijk, dat ‘true north’ gedoe? Ik steek mijn licht op en vind het volgende: Het ware noorden verschilt van het magnetische noorden. Het laatste verandert voortdurend, afhankelijk van allerlei factoren. Om goed te kunnen navigeren is het belangrijk om het ware noorden te kennen. Maar het is ook een metafoor.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

In de reis, die ons leven is, weten we vaak niet waar we ons bevinden, waar we heen gaan en wat voor ons persoonlijk de goede weg is. Weten waar ons ‘ware noorden’ zich bevindt stelt ons in staat  het juiste pad te volgen….. Heks staat op het punt haar ware noorden te ontdekken. Misschien moet ik er een stukje zuidwaarts voor reizen…….

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjeskristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

 

HET WOORD PIEL KOMT VAN PIJL. ZOUDEN DAAROM MANNEN ZO GRAAG MET VUURWERK SPELEN?

Duidelijk fallische vorm

ETRUSKISCHE VORMGEVING

Het verband tussen vuur en fallus gaat terug tot de ETRUSKEN !!!!

Dag na kerst, heerlijk in bed, net onder de douche vandaan met een fruitig sapje. Hondje is uit geweest.  Mijn neef is naar zijn werk. Hij werkt bij mijn broer in het vuurwerk , superstoer natuurlijk van deze jongeman.  En daarom logeert hij hier, want ik woon om de hoek van het binnenstadfiliaal.  Zijn oudste broer zwaait daar de scepter bijgestaan door een goede vriend van hem. Ze beschouwen het als een groot avontuur, de logeerpartijen links en rechts, het harde werken in deze toch wel erg coole branche. En de verdiensten natuurlijk. Maar toch ook vooral het vertrouwen, dat ze krijgen om al die verantwoordelijkheden te dragen… De oudste neef doet dit werk al jaren, hij studeert, dus dit is een prima vakantiebaan.

in je nek....

Lawinevuurpijllen…

Vuurwerkhandel is natuurlijk na Enschede omstreden en beladen. Het is daarom enorm aan banden gelegd. De veiligheidseisen zijn hoog. Tegelijkertijd wil iedereen toch een lekker potje knallen op dat magische overgangsmoment van toen naar nu en dat dan straks voor de duidelijkheid…

Ik hou er ook van, maar laat een ander het maar afsteken. Op veilige afstand. Op 1 of andere manier krijg ik altijd een rotje net onder mijn oog, een vuurpijl in m’n nek of een gillende keukenmeid in mijn broekspijp. En niet omdat vuurwerk zo van mij houdt. Gewoon stom onnozel gedrag van mijn medemens. Mijn broer had een geweldige antivuurwerkcampagne op zijn telefoon staan. Een aantal dames op een rij op de rug gezien, in hun blote… Met de tekst: Steek er nog maar eens lekker een vinger in, na 1 januari kan het niet meer….. Supergrof natuurlijk. Maar voor een bepaalde doelgroep wel duidelijk. Wij lagen allemaal gestrekt van het lachen, mijn broer heeft altijd dit soort geintjes, die echt gewoon niet kunnen. Maar wat is humor?  Een trein, die uit de rails loopt volgens John Cleese. Toch wel een expert lijkt me. Wat mij betreft hadden ze er dan ook nog een paar blote heren tussen gezet. Maar ja, dan is de kans groot, dat beoogde effect van de campagne verloren gaat!!! 🙂

IN DE CAMPAGNE VAN MIJN BROER GING HET OM EEN ANDERE OPENING....

Antivuurwerkcampagne

Ik heb jaren geleden hier een enorme party gehad met oud en nieuw. Met professioneel afgestoken vuurwerk voor de deur. Ik kan gerust zeggen, dat we hebben geprobeerd het pand aan de overkant van de steeg, het Antonius Clubhuis, zo heette het toen nog, op te blazen. Gelukkig hadden we iemand met een springdiploma in huis, anders was het niet goed afgelopen met de hoeveelheid explosieven in mijn berging. Maar Lampie had het helemaal onder controle, alleen zijn tijdschema klopte van geen kanten. Terwijl wij Thais aan het fonduen waren in mijn keuken, verdwenen er steeds meer gasten naar de berging om onder bezielende begeleiding van Lamp de hele steeg te voorzien van op houten rekken gemonteerd siervuurwerk.

Ik had ook gasten uit Thailand, Duitsland en een Duitse Engelsman. Laatste had zijn zeer engelse broertje bij zich. Hij kon zo zijn weggelopen uit een Britse kostschoolfilm, een dik pubertje in een pak met een spelcomputer. De feestelijkheden interesseerden hem niet, hij zat zijn apparaat te vingeren… Totdat ik hem om een boodschap naar de berging stuurde. Hij schreeuwde het uit van geluk tegen zijn broer: ‘ J***s John, they’ve got enough f***king firework downstairs to blow up the whole f***king building!!!  Zijn spelcomputer lag eenzaam op de bank de rest van de avond….

Van zijn broer hoorde ik later, dat hij het er nog jaren over heeft gehad op zijn inderdaad kostschool. Zijn wilde dagen in Nederland….

Uiteindelijk waren de voorbereidingen precies om 3 minuten voor twaalf klaar.  Iedereen werd naar binnen gestuurd en Lampie liep in een zwart pak met een fakkel als de Dood met zijn zeis door de steeg. We hadden allemaal een menu gekregen met poëtische namen als ‘Zilverregen” en dergelijke erop, Lampie heeft de ziel van een dichter. We stelden ons op achter het keukenraam. Plotseling begon het schouwspel. We vielen van de ene verbazing in de andere. De OH’s en AH’s waren deze keer wel van de lucht. Het duurde en duurde, af en toe zagen we Lamp als een schaduw voorbijflitsen. De apotheose was dan de Zilverregen: Een waterval van zilver vuur vallend vlak langs het raam waar we stonden…..

Kom naar huis, Zwarte Panter

Namens Ferguut, hij zwerft ergens rond….

En niets in mijn nek gekregen die keer!!!!

De kerst is alweer voorbij, de laatste dagen van het jaar. Vandaag moet ik enorm uitrusten. Ik ga op mijn gemak een beetje bloggen.  En slapen.

Mooi, 13, Keltisch geluksgetal

Bijna zover….