Nee is nee is best OK. En wie niet horen wil moet maar voelen. Heks mijmert over het vreemde fenomeen dat mijn neen zelden wordt verstehen. Wat in iemands kop zit kun je nooit weten. Soms is het een tumor. Soms tegen beter weten volharden in je plannetjes. Ook al kun je dat gevoeglijk vergeten……

‘Zal ik je eens lekker masseren?’ vraagt Hawk voor de zoveelste keer. En opnieuw leg ik hem uit, dat ik er geen behoefte aan heb, dat het niet gaat gebeuren. Nooit. Maar ik word er wel een beetje flauw van. Hij heeft er duidelijk zijn zinnen op gezet. ‘Ik heb een lastig lijf, Hawk. Ik word met enige regelmaat gemarteld door een heel team fysiotherapeuten. En daar laat ik het bij.’

En ik heb er sowieso geen behoefte aan. Ik weet heel goed wie ik wel aan mijn lijf wil hebben…….

Grenzen, grenzen en nog eens grenzen stellen. Bewaken. Hanteren. Iets dat me van nature niet goed afgaat. Maar door schade en schande wijs geworden stop ik er nu veel meer energie in. Het gaat me niet meer gebeuren, dat ik voor nare verrassingen kom te staan. Zoals die keer jaren geleden, dat een oude man zich stiekempjes uitkleedde in mijn woonkamer, terwijl hij geacht werd een fles wijn open te maken.

Heks gaf intussen de katten eventjes eten. In de keuken. Toen ik me weer bij hem wilde voegen zat hij spiernaakt op mijn Perzische tapijtje met zijn dikke oude mannenbillen. Om me vanuit die positie onverhoeds te bespringen. Met veel moeite heb ik zijn rimpelige maar sterke lijf, hij was beeldhouwer, de deur uitgewerkt.

Hij heeft me nog weken gestalkt, maar opeens was hij dood. De man bleek door een hersentumor enigszins ontremd te zijn geraakt. Ik heb het hem dus maar vergeven, maar vergeten ben ik het niet.

Heel soms, als ik zijn fallische beelden her en der hier in de stad zie staan, krijg ik nog wel eens de aanvechting om er eentje om te zagen. Met een plasmasnijder moet het lukken!

Hawk en Heks hebben het altijd heel gezellig. En dat wil ik natuurlijk graag zo houden. Samen een hapje eten of een half glas wijn delen, even lekker met de hondjes lopen, een bosje bloemen voor mij en een potje jam voor hem……. Nu zitten we weer heerlijk in een strandtent uit te rusten van een wandeling. Allemaal ontzettend gezellig! Maar masseren is geen optie.

‘Mijn ex, Bot Not, zei altijd dat mensen niet naar me luisteren, door de manier waarop ik dingen zeg,’ vertel ik Don, die die tobbende botterik ook heel goed gekend heeft, ‘Volgens hem had ik het helemaal aan mezelf te danken dat iedereen altijd en eeuwig over mijn grenzen walst.’

De Don wordt kwaad. ‘Wat een onzin, Heks, als je toch duidelijk iets tegen iemand zegt en die persoon luistert niet naar je, dan is het gewoon een eikel.’ Hij heeft gelijk. Die botte narcist uit mijn verleden liet me inderdaad altijd kletsen. En dan gaf hij mij daarvan ook nog de schuld! Narcist eigen.

En niet alleen hij. Mensen, die ik duidelijk maakte dat ik geen zin had in hun hopeloze vreemdgangersverhalen bijvoorbeeld, duwden die onverkwikkelijke geschiedenissen vervolgens even zo hard door mijn strot.

Of ik wees zo respectvol mogelijk iemand af, die graag een relatie met Heks wilde, om er vervolgens achter te komen, dat die persoon zo ongeveer dacht dat ik intussen wel eens verliefd op hem was. Waarop ik weer afwees. Wat dan weer heel anders werd geïnterpreteerd. En dat dan vijfentwintig keer achter elkaar. Met verschillende kandidaten.

En zo kan ik wel tien miljoen voorbeelden geven, waarin mijn stemgeluid werd versleten voor gezaag. Of achtergrondgeruis. Of waar mensen iets heel anders meenden te verstaan, dan dat er werd gezegd. Ja is nee. En nee is ja.

Ik ben niet de enige met dit probleem. Hele volksstammen denken dat nee ja betekent. Of ze vinden dat dat zou moeten……

‘Je weet nooit wat er in iemands kop omgaat, dat is de grootste les, die het leven me geleerd heeft,’ hoorde ik ooit een spiritueel leraar op televisie verkondigen. En het is waar. Je weet het niet.

Het kan heel goed zijn dat Hawks aanbod om me eens lekker te masseren heel onschuldig is. Ik ken hem nog niet goed genoeg om dat te beoordelen of in te schatten.

Maar ook in dat geval zie ik er geen heil in. Er zijn genoeg andere dingen, die ik graag met hem deel. Maar masseren bewaar ik voor mijn nieuwe lief. Mijn aanstaande. Die nogal op zich laat wachten…….

Ik hoop dat hij het een beetje in zijn vingers heeft!

 

 

 

Eenheidsworstige reclame: Deze dame is er niet van gediend. Maar waar gaat het eigenlijk over? ;-) Heks Quichot bedot zichzelf. Voornamelijk en vanzelf. Niet erg hoor. Reset: Gewoon eens goed lachen……. Daar heb je vrienden voor!

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Dood gevonden in Ikea interieur…..

Vrijdag ligt de catalogus van Ikea in de brievenbus. Nu wil Heks nog niet dood gevonden worden in een huis vol Ikea-troep, dus de kans dat ik em in een dolle bui heb besteld is nihil. Het pak papier is geadresseerd aan de bewoner van Toverketelstraat 55. En ondanks een grote NEE sticker inzake reclamedrukwerk op de brievenbus: Gewoon bezorgd! De arrogantie van die hopeloze smakeloze woongigant!

Het maakt me zo nijdig dat ik hen ga bellen. Mailen kan niet, want Ikea heeft geen mailadres. Zeker bang dat de hele wereld hen spam gaat sturen. Uit wraak!

Ik kom in zo’n walgelijk keuze menu. Omdat ik niks wil kopen kom ik onder op de stapel lijkt het wel. Afgrijselijk leuterkleutermuziek tingeltangelt snoeihard in mijn verstoorde oor. Woest smijt ik de hoorn op de haak. Uit machteloze woede gooi ik de gewraakte catalogus weer op de post met de tekst NEE, NEE, NEE erop gekalkt in rode koeienletters!

De vriendenloterij heb ik ook wel eens hun afgrijselijke stomme pakken papier teruggestuurd. Met teksten als “Ik heb geen vrienden.…” Ik haat nu eenmaal dit soort grensoverschrijdende verkoopstrategieën. Hoepel op met je achterlijke producten. Ik heb geen interesse. Nu niet. Nooit. Niet!

Niet dat dat geholpen heeft. Ze sturen nog steeds rotzooi. En bellen me regelmatig op. Ondanks registratie bij bel-me-vooral-niet registers……

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Aardig maar weet niks…..

Dus doe ik nog een belronde. Ik wil helemaal uit hun systeem. En ik krijg gehoor! Een alleraardigste jongeman staat me te woord. Hij snapt echter niets van mijn probleem, laat staan van hun systeem. Wat is uw naam en adres? Ja zeg, ik ben me daar gek. Dat ga ik natuurlijk niet geven.

‘Als jullie in staat zijn om blind post te sturen naar de Toverketlestraat 55 dan kun je dat adres ook weer verwijderen. Doe je best. Zoek het uit.’ Sukkel. Hoewel aardig. Nochtans evenzogoed..

Ga je lekker Heks Quichot? Wat zijn dit voor’n windmolengevechten? Waar gaat het over? Waar maak je je druk om?

Ja. Dat vraag ik mezelf ook af. Het gaat natuurlijk over iets anders. Een energetisch pakketje in mijn mentale brievenbus. En wel eentje dat ik niet terug kan sturen. De inhoud zal ik moeten uitpakken of op zijn minst uitzitten.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

De ultieme loer die het leven je draait. Een enorm stuk schuurpapier van heb ik jou daar, dat alle betrokkenen overhoop harkt. Blijven ademhalen is dan de enige optie. En vooral niets persoonlijk nemen. Meestal gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Ongewenste berichten, terwijl er toch duidelijk NEE op de brievenbus staat voor ongeadresseerd drukwerk is 1 ding. Dingen in je eigen klep krijgen waar je niet op zit te wachten, daar helpt geen stickertje tegen. Schreeuwen wil nog wel eens wat doen, maar het beste kun je er maar om lachen. Lijkt me.

Als een boer met kiespijn, weliswaar…..

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Ja kut, breek me de bek niet open…..

Buurman komt me helpen met het buitenzetten van de vuilniszakken. Ik wijd hem in in mijn geheime zorgen. Verborgen leed. Wat heet? Voor een ander is het een scheet. Een vloek en een zucht.

Zoals altijd is mijn goede vriend Buurman goed voor een paar idiote oplossingen. Heks doet er nog een schepje bovenop. We verzinnen er nog wat extreme omstandigheden bij. En ja hoor, we liggen blauw van het lachen.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Hahaha, très drôle!!!!

Dan overhandig ik Buurman mijn tweedehands snaredrum. Ik wil een fanfare oprichten. En wel samen met hem. ‘Met z’n tweetjes, hahaha!’ roept hij enthousiast. ‘Ja, jij wordt Tambourmaître en ik ga piccolo spelen….’ Buurman hangt de kleine trommel als een grote trom voor zijn dikke buik. Met zijn andere hand maakt hij Tambourmaîtreachtige bewegingen. Met een denkbeeldige staf.

‘Dat gaat wel lukken, Heks, kijk maar…… We hebben tenslotte ook een heel koor gehad met z’n tweetjes….’

Enthousiast lopen we een ronde door mijn heksenhuisje met onze nieuwe ‘Dikkertje Trom Marching Band‘. Heerlijk. De invasie van enge eenheidsworstige catalogi is vergeten. Ook van andere problemen wil ik eventjes niets weten. Morgen is er weer een dag! Komt tijd, komt raad. Ik ga ermee om naar eer en geweten.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

 

Geïmpregneerd met woede? Dan spoor je toch niet? Inderdaad….. Toch komt het in de beste families voor. Maar niet getreurd en genoeg gezeurd. Heks is iets op het spoor: Ik ga mijn woede beteugelen met Delphinium. Ofwel Ridderspoor.


Oh, wat ben ik toch moe. Woensdag zit ik bij de homeopaat. ‘Hoe gaat het?’ vraagt ze natuurlijk. Ja, moe. Moe, moe, moe. Nou moe. Het went niet. Nooit.

‘En ik ben kwaad. Zo boos. Ik ben een vat vol woede. Het komt bij het minste, geringste naar boven. Mensen die op de fiets SMSen maken me razend bijvoorbeeld. Ik ben onlangs op de fiets aangereden door zo’n hopeloos figuur. Ik werd zo kwaad, dat ik ben weggefietst. Niets voor mij!’

‘Vandaag of morgen raak ik nog eens in de problemen door die oncontroleerbare woede. Soms ga ik liever helemaal niet naar buiten om triggers te vermijden. Maar ook binnenshuis is er nog genoeg om me over op te winden.’

‘Ik wil geen zuur oud wijf worden, maar ik ben hard op weg. Ik ken genoeg mensen, die altijd met hun vingertje zwaaien. En soms blijft het niet bij een vingertje. Mijn eigen vader was zo, altijd kwaad of onderweg om kwaad te worden. En hij had het ongetwijfeld geërfd van zijn voorouders. Ik ben genetisch geïmpregneerd met woede. En ik heb het vaak over me heen gekregen……’

‘En dan al die kwaaie partners in mijn leven. Ik zocht hen er onbewust op uit….. Dat riep dan uiteindelijk die woede in mijzelf weer op. En dat moest dan weer worden onderdrukt. Want ik kan niks met die woede. Het rent door mijn lijf, ik kan er geen kant mee op. Een flinke scheldpartij is het hoogst haalbare….’

‘Je kunt het intussen wel voelen. Je kunt er wel bij komen. Dat is echt een enorme stap vooruit,’ mijn homeopate laat zich niet uit het veld slaan door mijn gesomber.

Ze heeft gelijk. Er zijn zeker voordelen verbonden aan contact maken met wat er diep in je leeft.

‘Buiten die woede ben ik wel weer veel levendiger. Een hondenvriendin zei me vandaag dat ik er zo geweldig uit zie momenteel. Zeker vergeleken bij afgelopen winter. Toen was ik compleet lamgeslagen…… Mannen fluiten me voortdurend na op straat. Gisteren in de milieustraat heb ik zelfs ouderwets een enorme file veroorzaakt.’

‘Eerst ging de man achter de balie gezellig uitgebreid met me flirten. Hij was ooit getrouwd geweest met een juffrouw Toverheks. Een kwaaie heks helaas. Maar wel met dezelfde naam als Heks. Dus. Toen ik weer buiten kwam stond er een mega rij auto’s te wachten. Bewusteloze bestuurders door de hitte….. Goddank. Ze waren gewoon te sloom om zich op te winden. ‘

We moeten er hartelijk om lachen. ‘Een grote kerel zat zich in een soort hijskraan geweldig voor me uit te sloven. Tenslotte stapte hij uit om ook alweer een lekker potje te flirten. Een beschaafde oudere heer sjouwde mijn hele auto leeg. Ook bij het chemisch afval werd ik met open armen ontvangen…….. Heerlijk. Ik moet eens vaker naar de milieustraat. Ik ben er geweldig van opgeknapt!’

‘Ja, Heks, als je je woede niet langer onderdrukt kom je natuurlijk meer tot leven. Niet zo gek dat mensen daarop reageren. Ik heb een prachtig middel voor je: Delphinium staphisagria ofwel Staverridderspoor. Als ik dit geef aan iemand, die in een onderdrukkende waardeloze relatie vast zit vraagt die persoon binnen een week echtscheiding aan!’

‘Je moet echter wel jezelf de ruimte geven tijdens het gebruik. Er kan van alles loskomen. Je zou nog het beste in een hutje op de hei kunnen gaan zitten…..’

Heks heeft een beter idee. Ik heb bij het opruimen van mijn berging allemaal schilderdoeken gevonden. Ik ga gewoon een enorm schilderij maken!

Maar eenmaal bezig met de pillen begin ik te koken. Eerst van woede, maar daarna gewoon achter het fornuis. Ik maak allemaal verrukkelijke gerechtjes. Soepjes en sapjes, limonade, verschillende salades…….. Ik zet mijn Wut om in food.

De komende tijd ga ik me eens uitgebreid oriënteren op wat ik nu eigelijk wil. In plaats van te doen wat anderen van me willen. De ellende is dat mensen altijd zo boos op me worden als ik niet meer naar hun pijpen dans. Daar zie ik tegen op. Tegen die woede. Want dat is ook een trigger. Die onterechte woede maakt me ook weer kwaad.

Maar ja. Veranderen is zo moeilijk. Voor ik het weet zit ik weer in mijn oude groef. Voor anderen zorgen, terwijl ik voor mezelf moet zorgen. Allerlei onrecht te lijf gaan, terwijl mijzelf ook onrecht is aangedaan! Naar andermans gezeur luisteren, terwijl ikzelf zo graag een potje wil zeuren en zeiken……

De korreltjes ridderspoor hebben nog een mooi bijeffect. ’s Nachts komt eindelijk weer het verlangen in me op om anderen te vergeven. Gewoon omdat het jezelf bevrijd. Om uit die cyclus van woede te stappen moet ik anderen en mezelf vergeven. Het is de enige manier.

‘Sommige mensen wil ik eigenlijk helemaal niet vergeven, zoals de stelende thuiszorg. Toen dat mens me te grazen nam ben ik echt slecht gaan schelden. Het woord hoer was nog nooit uit mijn mond gekomen, maar haar vind ik een  ongelofelijke hoerenmadam. Ik noem haar dan ook Schaamhaar Stampiesloer. Een verbastering van haar echte naam. Maar ik heb er zelf last van dat ik haar zo noem. Die vrouw is een vieze smaak in mijn mond geworden……’ zeg ik tijdens het consult als het begrip vergeven ter sprake komt.

‘Willem Glaudemans heeft daar een prachtig boek over geschreven: ‘Vergeven. Echt een aanrader. Je koopt het al voor 20 euro. Vergeven doe je niet voor de ander, je doet het voor jezelf,’ zegt mijn behandelaar.

‘Ja, je hebt gelijk. Het stomme is dat ik het allang weet. Ik heb dat lang geleden al ontdekt. Ik heb mensen al de raarste dingen vergeven, maar die thuiszorg zit me nog steeds dwars. Ik herontdek eigenlijk de kracht van vergeven op dit moment. Vorige week had ik een prachtige ervaring op dat gebied. Er valt nog veel te vergeven hoor, die thuiszorg stelt eigenlijk niks voor, ik ben er nog lang niet…..’

Misschien moet ik nog maar een keer naar de milieustraat. Daar is het vergeven van de aardige kerels. En die doen niet flauw, maar vallen flauw als ze Heks zien.  Een enorme verbetering!  😉

Heks oefent in ‘Opnieuw Beginnen’, een belangrijk ritueel binnen de Boeddhistische traditie van Thich Nhat Hanh. Voor de slachtoffers van de vliegramp is het ‘Einde Verhaal’. Heks neemt zich voor nog meer haar gloeiende best te doen in het leven, zodat ze minder brokken maakt…..

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddhaBoeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddhaBoeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Een maand nadat ik ben teruggekeerd uit het klooster heb ik een aantal boeken van Thay uit de kast gepakt. Ik ben me aan het verdiepen in het ritueel ‘Beginning Anew’. Op de achtergrond staat de televisie aan. De slachtoffers van de vliegramp in de Oekraïne komen aan op het vliegveld in Eindhoven. Wat een verdriet. Het leger doet er alles aan om de stoffelijke overschotten respectvol uit het vliegtuig te halen. Een treurig ritueel. Aan het eind wordt er voor hen geklapt.

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Heks heeft zich voorgenomen iemand een brief te schrijven. Met als insteek het ritueel van Opnieuw Beginnen. Maar hoe pak ik het goed aan? Het is nog niet zo gemakkelijk om niet vanzelfsprekend in mijn oude patronen van nijd te vervallen als ik eens goed ga nadenken over hetgeen me dwars zit. Op de televisie blijven ze maar klappen. Heks vindt dat maar raar. Het is toch geen show ofzo?

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

 

 

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Een maand geleden pas verongelukte onze OB-vriendin. Ook zij moest uit het buitenland komen. Het duurde ook vijf dagen. Wat waren we blij, dat ze uiteindelijk gewoon hier in Leiden was. Wat was het fijn om met de meiden naast haar kist te zitten. Hoewel je weet, dat je er iemand niet mee terug krijgt, toch is het belangrijk, dat hun lichaam naar huis komt.

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddhaBoeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddhaBoeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddhaBoeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Opnieuw Beginnen. Het is niet voor iedereen weggelegd. Voor de slachtoffers van de ramp is het Einde Verhaal. Terwijl een rouwdeskundige uitlegt hoe goed het is, dat er geapplaudisseerd wordt, probeer ik een aanvang te maken met mijn epistel. De uitleg van de deskundige gaat maar door. Vervolgens komen ze er nog meermalen op terug. Het behoeft blijkbaar wat uitleg….

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Als de stoet uiteindelijk gaat rijden springen de tranen in mijn ogen. Al die lijkwagens achter elkaar. Alleen maar omdat er ergens weer mensen oorloogje spelen. Ook het drinkgedrag in de Oekraïne speelt een rol bij het onstaan van de ramp hoorde ik op TV een deskundige verkondigen afgelopen week. Een bezopen zelfbenoemde militair met een stuk wapentuig, dat hij niet naar behoren kan bedienen. Zoiets stel ik me voor…..

Als ze in dit soort brandhaarden een tijdje onder de hoede van Thich Nhat Hanh zouden komen te staan, dan zouden rampen als deze nooit gebeuren……

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Ik ga me serieus met het ritueel van Opnieuw Beginnen bezig houden. Hoe zwaar het me ook valt. Liever zou ik een oplawaai uitdelen, althans, zo stonden de zaken voor mijn retraite. Maar ik zie wat daaruit voortvloeit. Met eigen ogen. Op de televisie.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf dan maar!

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Heks vindt kompas en krijgt droevig nieuws; Een dierbaar familielid is gestorven. Veel te jong! Leven gaat door tegen de klippen op. Drakenreisjes en kristallen schedels. Ik besluit op zoek te gaan naar mijn ‘Ware Noorden’……

nijlganzen met jongen

Nog steeds lig ik voornamelijk voor pampus. Balen hoor, ik moet eigenlijk van alles organiseren. Zoals medicijnen bestellen, een enorme klus. En belastingbonnen uitzoeken. Ook al zo’n karwei. Oppas regelen voor Varkentje in juni. Heks wil in retraite. Bij Thich Nath Hanh. In Plumvillage, zijn kloostergemeenschap in de Dordogne. De kattenoppas is zo goed als rond, maar met het hondje wil het nog niet erg lukken.

nijlganzen met jongennijlganzen met jongen

Gisterenmiddag vind ik bij de ingang van het Leidse Hout een kompas op de grond. “My True North’, schiet er door me heen. Heroriëntatie. Het is tijd voor verandering. Alles in mijn leven dendert die kant op. Tijdens de wandeling blokkeer ik spontaan een aantal telefoonnummers op mijn mobiel. Ik ben niet meer voor iedereen bereikbaar!

nijlganzen met jongennijlganzen met jongen

Thuisgekomen vind ik een rouwkaart in de brievenbus. Mijn neef is overleden. Ik heb er een heleboel, sommigen ken ik nauwelijks. Maar met deze heb ik hele goede tijden beleefd, toen ik studeerde. Ik woonde in huis met zijn vriendin. Hij was de stuwende factor achter mijn eerste echte eigen kamertje. Zijn inmiddels al lang ex-vriendin en Heks hebben nog steeds contact. Ik bel haar op om het droevige nieuws te melden.

nijlganzen met jongen

Als ik mijn mobiele telefoon aan zet staat er een kompas op het scherm. Toe maar, dat is al de tweede vandaag. Mijn vriendin neemt niet op, maar belt binnen een paar minuten terug. Ze raadt direct wat er aan de hand is. Ze is er helemaal stil van.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

We halen wat herinneringen op. ‘Weet je dat ik nog steeds dat oventje heb, dat hij toen voor ons heeft geregeld, de sjacheraar!’ We lachen. Ja, handeltjes drijven kon hij als de beste. En mooie verhalen ophangen, deze veelbelovende student medicijnen. ‘Jammer dat hij die studie nooit heeft afgemaakt’. Zijn leven is heel anders gelopen dan gepland.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

Veel te jong gegaan natuurlijk. Maar ik denk dat het ook een verlossing is. Hij was al geruime tijd ernstig ziek. ‘Zo gek’, zegt zijn ex, ‘Ik heb afgelopen maandag nog zitten googelen naar het adres van zijn zus. Na jaren! Ik wilde haar een kaartje sturen.’ Precies op de dag, dat hij is gestorven! ‘Hij heeft vast eventjes op je schouder getikt, schat, toen hij vertrok. Jullie hebben zo’n sterke band gehad….’

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjeskristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

Heks zelf heeft dinsdagavond op het koor uitgebreid met een voormalige buurvrouw van deze tak van de familie gesproken. Wat een toeval! Het leven heeft vreemde wegen om iemand in je herinnering te brengen.

’s Avonds heb ik schedelmeditatie met de heksjes. De laatste keer in het huidige huis van Maan. Ze heeft een prachtig veld neergezet.  Eén en al liefde. Heks maakt een mooie reis op de rug van een groene draak. Weer verschijnt het kompas, voor mijn geestesoog deze keer. Ik vertel erover aan een medeheksje. ‘Find your true north!’ roept ze. ‘Ja, dat is precies wat er door me heen ging vanmorgen!’ antwoord ik.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjeskristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

Wat betekent het nu eigenlijk, dat ‘true north’ gedoe? Ik steek mijn licht op en vind het volgende: Het ware noorden verschilt van het magnetische noorden. Het laatste verandert voortdurend, afhankelijk van allerlei factoren. Om goed te kunnen navigeren is het belangrijk om het ware noorden te kennen. Maar het is ook een metafoor.

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

In de reis, die ons leven is, weten we vaak niet waar we ons bevinden, waar we heen gaan en wat voor ons persoonlijk de goede weg is. Weten waar ons ‘ware noorden’ zich bevindt stelt ons in staat  het juiste pad te volgen….. Heks staat op het punt haar ware noorden te ontdekken. Misschien moet ik er een stukje zuidwaarts voor reizen…….

kristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjeskristallenschedelmeditatie, kristallen schedels, drakenschedels, veld met kristallen, schedeltjes

 

Nu iedereen mijn partner is, voel ik me alweer een stuk beter.

halloween92hc1

Het is schitterend weer. Over een uurtje ga ik naar het strand met Trui. Lekker flaneren en een terrasje pakken. Deze week kenmerkt zich door heftige toestanden. Maar gisterenavond bespeurde ik een kentering in hetgeen op me afkomt.

images-24

Ik liep in een parkje met Ysbrandt. Een groepje jongelui zat te chillen op een bankje. Een jongemannetje, ja hij was heel klein, versperde de weg met zijn fiets. Ik wilde er net omheen gaan lopen, toen hij  met veel Leidse beleefdheidsfrasen de weg voor me vrijmaakte. ‘Ja, anders weet ik het wel weer, wat ze gaan zeggen…’ zei hij. ‘Oh, wat dan?’ Ik wilde het wel eens horen, wat hij allemaal om zijn oren kreeg van andere parkbezoekers.

bruxinha

Glijend en glibberend deed hij een paar kwaaie Leienaars na. Ik lag dubbel. Er gingen nog wat kwinkslagen heen en weer. Kijk, opeens weer contact met één van mijn partners in deze wereld, waar iedereen mijn partner is. Voor het ontvangen van liefde ben je echt niet aangewezen op het hebben van één relatie. Bij het geven ook niet trouwens.

transparentes_halloween_0011

In een volgend park werd ik aangesproken door één van onze stadsjunkies, of alco’s, of gewoon warhoofd. Soms is het niet helemaal duidelijk, maar hij zat met een paar maten op de alcoholbank. Muziekje erbij.

Met deze Antilliaanse heer, Rob, heb ik al eerder wat gesprekken gevoerd. Vandaag begon hij me te bejubelen. Ik was de meest fantastische, meest intelligente,  meest elegante, meest lieve vrouw van….. Hij spreidde zijn armen wijd uit alsof hij het  hele park wilde omvatten. Maar nee, dat was nog niet genoeg, de hele stad. De mooiste en meest elegante nog wel. Yes. Dat willen we horen van onze partners!

‘Je lijkt wel zo flamboyant als Burgermeester Rembrandt, zo met je hoed!’, zei hij nog, terwijl hij naar het beeld van Burgermeester van der Werf wees….

bruxa-1

‘Hoe heet je ook alweer?’ ‘Heks’ Er ontstond een discussie over mijn naam. Het is een rare naam en ik ben er veel mee gepest. Maar eerlijk gezegd heeft me dat nooit zoveel gedaan. Ik ben trots op mijn naam en op het feit, dat niemand em meer vergeet. ‘Goed zo, Heks!’ zei de man. Hij was verontwaardigd over het pesten en trok een gezicht alsof hij die pestkoppen postuum nog een opstopper wilde verkopen.

Vanmiddag rende mijn buurvrouw uit de bloemenwinkel achter me aan. ‘Heks, wat ben je mooi, geweldig die hoed, filmsterrenbril en die fladderrok. Heerlijk, dat het eindelijk zomer is!’

bruxa

Dus na een week vol rake klappen, is het weer tijd voor de goede kanten van de liefde. Mijn verbinding met alles en iedereen. En vooral ook die met mezelf. Iedereen is mijn partner! Sinds ik jaren geleden ontdekt heb, dat liefde en begrip genereren de sleutel tot een gelukkig leven is, is mijn leven een stuk leuker geworden.

Dat laten we toch niet verknallen door wat tegenslag hier en daar? Door de verwarring, die ontstaat en het lijden, dat daaruit voortvloeit? Alles gaat voorbij. Ook dit.

Maar iedere dag brengt nieuwe partners. Zolang er mensen zijn!

heksen-12823

Poesjes groeien, meerkoetjes stoeien, hondje neemt bladbad. Natuur pakt uit!!!

poesjes, kittens,

Poesjes!

poesjes, kittens,

poesjes, kittens,

Wakker worden met poesjes. Oh, wat zijn ze lief! Ze beginnen echt te reageren op mijn handen. Ze duwen hun kopjes ertegenaan en gooien lijfjes op de rug, zodat ik hun buikjes kan aanraken. Alles is piepklein. Hun oogjes reageren op licht en beweging. Opgetogen hompelen ze zo’n beetje door de werpkist. Het zal niet lang meer duren, of ze klimmen eruit.

poesjes, kittens, poesjes, kittens, poesjes, kittens, poesjes, kittens,

In het Leidse Hout fotografeer ik de familie Meerkoet uitgebreid. Hun mooie nest, een eilandje in de grote vijver, onder de treurwilg. Hun uitstapjes in de zonovergoten plas. Zeven knalrode koppetjes en twee volwassen meerkoeten. Ze hebben hun handen/zwemvliezen vol aan het grut. Die zwemmen alle kanten op, je houdt je hart vast.  Dan toch weer braaf met de familie mee.

boom meerkoet met kleintjes meerkoet met kleintjes meerkoet met kleintjes

Ik heb vorig jaar iemand over een jong eendje zien fietsen. Je zag het bandspoor over het iele ruggetje lopen.  De vrouw in kwestie fietste stug door. Met een verbeten gezicht. ‘Je fietst over een eendje!’, riep ik haar na, maar ze keek niet op of om.

Ik nam het eendje in mijn heksenhanden en vroeg de grote moeder om hulp. Zo zat ik een hele tijd, totdat het beestje weer bewoog. De moeder was steeds in de buurt gebleven en ik bracht mijn nieuwe vriendje naar de sloot waar zij zat. Voorzichtig liet ik em los. Zou hij nog kunnen lopen? Zwemmen? Zwabberend en zwaaiend plonste het diertje in de sloot en zwom zigzaggend weg.

Om zich een paar meter verder bij de moeder te voegen,  met bandenspoor en al! Heeft hij er niets aan overgehouden? Een zwabberig loopje bijvoorbeeld? Ik zal het nooit weten. Misschien zie ik em op een goeie dag voorbijzwenken….

meerkoet met kleintjes

Familie Meerkoet met kleintjes

meerkoet met kleintjes meerkoet met kleintjes meerkoet met kleintjes meerkoet met kleintjes alliumhond in sloot bosanemoon hond in dor blad hond in dor blad hond in dor blad hond in dor blad bosanemoon veld bosanemoon familie Meerkoet met kleintjes familie Meerkoet met kleintjes familie Meerkoet met kleintjes familie Meerkoet met kleintjes boom familie Meerkoet met kleintjes familie Meerkoet met kleintjes groot hoefblad groot hoefblad \

De dag begon met poesjes en eindigt ermee. Wat zijn ze alweer gegroeid! Kleine wakkere dondersteentjes wachtten me op toen ik vanavond thuis kwam na een avond zingen. Ferguut heeft zich ook weer gemeld vanavond. Alles OK aan het kattenfront.

moederpoes met kittens

Pippi is supermoeder

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAkittens poesjeskittens, poesjes kittens, poesjes kittens, poesjes kittens, poesjes kittens, poesjes kittens, poesjes moederpoes

Roze wolk in huize heks. Nooit gehoorde donkere wolken voor slachtoffers heksenjacht na dood Silvia Millencam.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De roze wolk in huize heks duurt voort. Ik hang de halve dag met mijn kop in de kattenhemelwieg om het gefriemel en gedoe gade te slaan. Tussendoor doe ik wat dingen: Zingen in Barendrecht. Eten bij Pappa. Maar daarna snel weer naar huis: Hoe gaat het met m’n schatjes? Ysbrandt is er minstens zo op gebrand als ik. Die babypoesjes in huis vondt hij bijzonder spannend.

Het dekentje waarop ze geboren zijn is zwaar besnuffeld de laatste dagen door alle huisgenoten. Het zit nu in de was, maar ik denk dat er geen geurmolecuul meer op te vinden is…

IMG_0080 IMG_0086

Alle dieren zijn natuurlijk nieuwsgierig naar de veroorzakers van al die olfactorische verassingen. De één na de ander komt op kraamvisite. Even kennismaken met de dochter en zoon van Pippi…. Het geslacht is nog niet vast te stellen natuurlijk, maar afgaande op hun verschil in grootte zou mijn veronderstelling wel eens kunnen kloppen.

Ontroerend zijn de bezoekjes van ThayThay. Hij is de vader. Pippi is duidelijk dol op hem en hij is weg van haar en het hele gebeuren. Op één of andere hele natuurlijke manier is er erkenning van zijn vaderschap. Het zal wel iets met geuren zijn, maar er is sprake van acceptatie en affectie! Nou ja, kijk maar naar de foto’s.

pappa kat, mamma kat en kittens

ThayThay op kraamvisite

pappa kat, mamma kat , kittens

Zijn die van mij?

pappa kat, mamma kat, kittens

Ja echt schat, helemaal van jou en mij…

pappa kat, mamma kat, kittens

Dag liefie, later

Vorige week schreef ik een reactie op een televisieprogramma over Silvia Millcam en het alternatieve circuit. Ik heb daar een reactie op gekregen, die me al de hele dag bezig houdt. Het is het verschrikkelijke verhaal van mensen, die slachtoffer zijn geworden van de heksenjacht en media hype rond het sterven van deze bekende en geliefde vrouw. Het is een nachtmerrieachtige geschiedenis. Het staat onderaan de blog van 3 april. Dit verhaal is nooit gehoord. Lees, luister en huiver…

IMG_0100

IMG_0097

IMG_0123 IMG_0150 IMG_0144 IMG_0131 IMG_0130

moederpoes met jong

Pippi de oermoederpoes

Altijd wat! Twaalf jaar na dood diva Silvia Millecam wijst er nog steeds een beschuldigende vinger richting het hele alternatieve circuit! Ook dat nog….

dat veel stof deed opwaaien

Hij heeft ook een boek over geschreven over haar

Altijd wat! Nog voor ik mijn ogen helemaal open heb trakteert de dag me op een herhaling van ‘Altijd Wat’ van 2 april. Alje Kamphuis gaat op onderzoek uit. Heeft het overlijden van Sylvia Millecam mensen afgeschrikt om zich alternatief te laten behandelen? Deze BNer overleed in 2001 aan de gevolgen van borstkanker. Er wordt al jaren gesteld, dat zij overleed aan de gevolgen van alternatieve behandelingen.

met engel

Haar graf

Er komen mensen aan het woord die elke vorm van alternatieve behandeling afdoen als onzin. Het is een soort psychotherapie beweert een reguliere behandelaar. Huh? Dat vind ik nu echt onzingeklets. En ja, we moeten massaal aan de chemo.

Ook wordt er iemand geïnterviewd wiens vrouw is overleden. Zij had zich alternatief laten behandelen! Ik heb mensen gekend, die na een reguliere behandeling de pijp uit gingen. Maar ik ken ook een vrouw, die kaal van de chemo bij Alex Orbito, mijn lieve Filipijnse wonderdoktervriend, kwam en genas.

En dan ikzelf. Al jaren ziek en nog geen wonder. En ik ben een heks nota bene. Het is een apart gebeuren, dat genezen. En je kunt niet iemand de schuld geven, als het niet lukt. Ik zou overigens direct aan de chemo gaan, als ik het voor elkaar kreeg. Het wordt in Noorwegen succesvol ingezet tegen ME. Ik wil wel, maar ik mag niet. Wat een wereld.

In de hemel is wel bier!

Lekker puh!

“Wat het verhaal op televisie niet vertelt is, dat een regulier behandelend arts Millencam de deur heeft gewezen, zodra ze hem op de hoogte bracht van het feit, dat ze ook alternatieve behandelingen genoot,” hoorde ik vandaag van iemand uit het alternatieve circuit. Ik heb het niet kunnen verifiëren, er is zoveel over geschreven. Het duizelt me gewoon.

Nu weet ik ook wel, dat ellende mensen in de meest idiote praatjes doet geloven. Als we maar wanhopig genoeg zijn maken we de raarste bokkensprongen. Ook weet ik, dat er schandalige figuren in het alternatieve circuit rondlopen. Geld kloppen uit doodzieke patiënten is geen uitzondering.

ik heb gewoon een bacteriële infectie

Ga lekker zelf aan de chemo, dokter

Inderdaad, je ziet dezelfde hebzuchtige tendensen in het alternatieve circuit als in het reguliere. Het is blijkbaar een universeel menselijke verschijnsel: De één z’n dood is de ander z’n brood!

Wat mij echter al jaren opvalt in dit hele verhaal is dat er net wordt gedaan alsof er regulier nooit mensen overlijden aan een behandeling. Ikzelf ben levenslang getekend bijvoorbeeld, door de klunzige snijpraktijken van een chirurg in het Diaconessenziekenhuis in Leiden. Dezelfde chirurg heeft iemand, die ik ken op dezelfde wijze toegetakeld. Zij heeft daar hersenletsel aan over gehouden. De man is nooit veroordeeld of überhaupt op het matje geroepen. Het is verdwenen in die enorme reguliere doofpot.

toevallig

Ik heb gewoon geen boodschap aan jullie

Ik werd voor gek verklaard. In mijn dossier beweerde de arts, dat ik hysterisch reageerde op de operatie. Onzin natuurlijk, ik had een nabloeding door zijn slordige gesnij. Met het andere slachtoffer begon hij een affaire (!), schandalig natuurlijk, in de hoop, dat ze haar mond zou houden. Dat heeft helaas tegen hem gewerkt. Ze nam een no cure no pay advocaat in de arm en heeft een half miljoen gekregen van het ziekenhuis. De rest van zijn slachtoffers kan het niet na vertellen ben ik bang.

Mijn geliefde vader had ook kanker. Hij werd met één been in het graf nog aan een chemokuur blootgesteld. Een arts in het Antonie van Leeuwenhoekziekenhuis had hem wijsgemaakt, dat hij er beter van zou kunnen worden. Dat werd hij natuurlijk niet, want het was een hele agressieve vorm van kanker, waar hij aan leed. Wel verbrandde hij vanbinnen volledig, zodat al het slijmvlies van mond en ingewanden de laatste weken van zijn leven naast alle verdere ellende ook nog één grote blaar was.

Niemand vond dat niet kunnen, die lulkoekverhalen van die arts. De klootzak mocht gewoon op een doodziek mens experimenteren. Is die man vervolgd? Mijn vader ging wel dood na die chemo! Hij werd niet vervolgd, omdat mijn vader een natuurlijke dood stierf. Mijn vader overleed aan kanker en niet aan zijn behandeling.

Vreemd toch, dat je regulier gewoon aan je eigen ziekte sterft, maar alternatief aan de behandelaar…..

sprankelend

Prachtige dame

Ik ken ook iemand met borstkanker, die hemel en aarde heeft moeten bewegen om geen chemo te krijgen. Dit is een hele slimme tante en ze had dan ook volledig uitgezocht welke chemo bij welke kanker werkt. De vorm waar zij aan leed, gaf geen goede respons op chemo bleek uit onderzoek.

Dus waarom dan je lichaam verzwakken met die troep?

Slaande ruzie kreeg ze met haar oncologen. Die wilde haar een lekker kuurtje in de maag splitsen. Woest waren ze op haar, toen ze het weigerde. Het gaat nog steeds heel goed met haar!

ook

Diva

Ook ken ik iemand, die succesvol met chemo en bestraling van kanker is genezen, maar wel een open hart operatie heeft moeten ondergaan. Bijverschijnsel van de bestraling…. Een reguliere behandeling tegen kanker, waar dus ook mensen aan overlijden. Maar je hoort er nooit iets over.

De hele Milllenkamp ellende heeft tot een nieuwe heksenvervolging geleid. De reguliere geneeskunde blijft buiten schot. Ze kunnen hun dodelijke cocktails blijven mixen. Als er een slachtoffer valt, ligt dat nooit aan hen.

We vergeten één ding. Mensen worden ziek en gaan dood. Op hun sterfdag staat een kruisje. Je kunt hoog of laag springen, maar je gaat eraan. Behalve dan de Wandelende Jood. En wat andere mysterieuze heiligen. Het klootjesvolk heeft echter weinig in te brengen.

“Niemand gaat voor zijn tijd”, zei mijn opa altijd. Hij stierf betrekkelijk jong. Het is niet anders. Je kunt er niemand de schuld van geven. Wel kun je knokken en vechten en hangen aan het leven. Sommigen genezen, anderen leggen het loodje. En als dat laatste loodje wat verlicht kan worden ben ik voor! Van die wanhopige strijd maken zowel regulier als alternatief behandelaars soms misbruik.

Daar moet je dus voor waken. Dat is niet gemakkelijk. En daar mag dus best wat bescherming op zitten. In elk beroep vind je prutsers.  Een goede beroepsvereniging dus met tuchtraad. En controle daarop vanuit een onafhankelijk orgaan. Zowel regulier als alternatief.

Bemoei je met je eigen zaken

vele gezichten

Op de heksenschool leerde ik, dat samenwerking de sleutel is. Nooit iemand behandelen, zonder reguliere behandeling. Vooral niet denken, dat je god bent. Een houding waar ze regulier vaak nog wat van kunnen opsteken!!!!!

Alje Kamphuis heeft zelf een broer verloren aan het reguliere circuit. Het was mijn ex-geliefde, boezemvriend en eeuwige verloofde. Hij was geestesziek, maar heeft daarvoor nauwelijks behandeling gekregen. De diagnose schizofrenie werd pas vlak voor zijn dood gesteld. Wel stopte de psychiater hem vanaf dag 1 vol met pillen. Jarenlang. Er werd daarbij flink geëxperimenteerd. Soms kwam hij twintig kilo aan, maar was veel vrolijker. Dan weer werd hij dunner en psychotisch.

blijft onuitstaanbaar voor de achterblijvers

soms gaan mensen gewoon te jong

Uiteindelijk was hij een vat vol medicamenten. In zijn keukenkastje stond genoeg valium om een paard te vellen. Het was dan ook niet zo gek, dat hij er speed en coke bij ging gebruiken. Dan had deze gekwelde geest in elk geval een leuke avond. Een bijverschijnsel van veel van dit soort medicamenten is suiicide. Ik had verwacht, dat hij dat wel met pillen zou doen, mocht hij het doen. Want hij was er zelf pertinent op tegen. Hij zou dan als kip in een legbatterij terugkomen, daar was hij van overtuigd.

Toch hing hij zich op. De psychiater is niet vervolgd. Er kraaide geen haan naar. Alje schreef een boek over het onderwerp.  Er kwamen veel mensen aan het woord, die bar weinig wisten van de echte gang van zaken de laatste jaren.

Hij kwam een paar weken veel op TV in allerlei praatprogramma’s. Ernst kreeg meer aandacht van hem toen hij dood was, dan toen hij nog leefde….Het was natuurlijk zijn manier om er mee om te gaan. Want het zal je maar gebeuren! Maar nergens een beschuldigende vinger richting psychiatrie….

Vanmiddag had ik acupunctuur. Deze behandeling wordt uitgevoerd door de beste prikker van de regio. Hij houdt me al ruim twintig jaar aan de praat. Ik heb zelfs jaren kunnen werken door de gunstige effecten van zijn martelingen. Het is een bescheiden man, die nooit lulverhalen ophangt. Als hij je niet kan helpen zegt hij het eerlijk. Zijn praktijk is overvol. Een wachtlijst van hier tot Tokio.

Naast me op een behandeltafel nam een patiënt plaats. Ik kon haar niet zien, maar wel horen. ‘Goh”, zei ze tegen de acupuncturist,” Ik had helemaal geen hoge pet op van dit soort behandelingen. Maar het is het geld meer dan waard. Ik voel me gewoon veel beter. Ik kan meer. Daar kun je geen prijskaartje aan hangen. Au, je voelt ze wel hoor, die naalden…”

Ik zou me geen raad weten, als dit wegviel. En met mij vele patiënten. Een psychotherapeut is het niet. Gelukkig. Daar zit je echt niet op te wachten, als je iets fysieks mankeert. Een behandeling die aanslaat, zonder bijwerkingen als zelfmoord en hartfalen……Helaas erg duur geworden, omdat de regering het ziet als een luxe artikel, dus wordt het extra zwaar belast….

en levend

Stralend

Temperamentvolle roodharige bijna ontsnapt uit kliniek: Zij is heel wat sneller dan parkeerbeheerders

lekker slopen

IK HEB ZIN IN KATTEKWAAD

Vanmorgen kon ik toch mijn rooie poes Aafje brengen voor een sterilisatie. Onderweg naar de dierenarts sloopte ze de bodem uit de rieten vervoersmand. Met mijn hand onder de gammele mand leverde ik mijn kostbare schat af aan de balie. Aan het eind van de ochtend kon ik haar weer ophalen.

katten-15046katten-15046

In de tussentijd ging ik mijn parkeervergunning verlengen. In het Stadsbouwhuis was het druk. Ik trok een volgnummer uit de automaat. Landerig hingen mensen rond een tafel. Ik streek neer op een lege plek. Er lagen stapels gratis krantjes. Uit pure verveling las ik berichten uit de Bollenstreek.

Is helemaal in zijn nopjes nu

ThayThay heeft zijn zus echt gemist

Aan de overkant van de tafel zat iemand, die ik ken. Maar ze herkent mij nooit. Hoe komt dat toch? Dat je soms in elkaars verhaal niet voorkomt. Of welkom bent. En dan kom je elkaar toch bij dierbare vrienden weer tegen…. Zit je weer samen aan een tafel!

dat wel

Beetje zielig

De wachtenden voor mij worden tergend langzaam weggewerkt. Er zijn twee baliemedewerkers beschikbaar voor de parkeerzooi. De ene is verwikkeld in een complexe aanvraag. De andere gaat koffie drinken. Zucht.

want ik heb veel buikvet....

Nu wordt ik een dikke schommel!!!!!

De lucht wordt ijl van ergernis. De overgebleven medewerker kieskauwt zich langzaam een weg door de volgnummers. Tijd verstrijkt. De vrouw komt terug. Ze roept de volgende op, niemand komt. Zo gaat het een keer of vier, vijf. “Ze zijn zeker weggegaan”, luidt haar conclusie. “Drie keer raden waarom”, murmelt de tafel.

samen met Leonoor en ThayThay

Dit doet die kleine Aafje elke avond

Om een uur of elf belt de dierenkliniek. “Kom alstublieft  Aafje halen. Ze wil naar huis!” Huh? Ze is nauwelijks van de operatietafel af en ze wil iets? Als ik in de praktijk aankom, ontsnapt Aaf net uit haar mand. Ze heeft een compleet gat gemaakt aan de voorkant. Een assistente kan haar nog net in haar lurven grijpen.

Kitty

Pittig

“Wat een leuke kat is het toch’, verzuchten de dames achter de balie. Ze geven me nog een heleboel instructies. En een vel papier met leefregels. Ook krijg ik er weer veel punten bij op mijn spaarkaart…

naar huis!!!!!!!

Nu

De mand is niet meer te gebruiken. In een geleende plastic vervoerscontainer neem ik haar mee naar huis. Daar kalmeert ze weer helemaal en kruipt uiteindelijk tegen ma aan in bed. Heks is ook wel moe van al die avonturen, dus samen ronken we de hele middag door.

lekker

Slaap

 

Nog steeds ligt ze stijf tegen me aan te dutten. Een ietsepietsie zielig. Met duffe oogjes. Maar ze eet weer goed en wandelt soms een stukje door het huis. Het komt wel goed met dit meisje….

vertrouwd

Eindelijk weer thuis