Eenheidsworstige reclame: Deze dame is er niet van gediend. Maar waar gaat het eigenlijk over? ;-) Heks Quichot bedot zichzelf. Voornamelijk en vanzelf. Niet erg hoor. Reset: Gewoon eens goed lachen……. Daar heb je vrienden voor!

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Dood gevonden in Ikea interieur…..

Vrijdag ligt de catalogus van Ikea in de brievenbus. Nu wil Heks nog niet dood gevonden worden in een huis vol Ikea-troep, dus de kans dat ik em in een dolle bui heb besteld is nihil. Het pak papier is geadresseerd aan de bewoner van Toverketelstraat 55. En ondanks een grote NEE sticker inzake reclamedrukwerk op de brievenbus: Gewoon bezorgd! De arrogantie van die hopeloze smakeloze woongigant!

Het maakt me zo nijdig dat ik hen ga bellen. Mailen kan niet, want Ikea heeft geen mailadres. Zeker bang dat de hele wereld hen spam gaat sturen. Uit wraak!

Ik kom in zo’n walgelijk keuze menu. Omdat ik niks wil kopen kom ik onder op de stapel lijkt het wel. Afgrijselijk leuterkleutermuziek tingeltangelt snoeihard in mijn verstoorde oor. Woest smijt ik de hoorn op de haak. Uit machteloze woede gooi ik de gewraakte catalogus weer op de post met de tekst NEE, NEE, NEE erop gekalkt in rode koeienletters!

De vriendenloterij heb ik ook wel eens hun afgrijselijke stomme pakken papier teruggestuurd. Met teksten als “Ik heb geen vrienden.…” Ik haat nu eenmaal dit soort grensoverschrijdende verkoopstrategieën. Hoepel op met je achterlijke producten. Ik heb geen interesse. Nu niet. Nooit. Niet!

Niet dat dat geholpen heeft. Ze sturen nog steeds rotzooi. En bellen me regelmatig op. Ondanks registratie bij bel-me-vooral-niet registers……

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Aardig maar weet niks…..

Dus doe ik nog een belronde. Ik wil helemaal uit hun systeem. En ik krijg gehoor! Een alleraardigste jongeman staat me te woord. Hij snapt echter niets van mijn probleem, laat staan van hun systeem. Wat is uw naam en adres? Ja zeg, ik ben me daar gek. Dat ga ik natuurlijk niet geven.

‘Als jullie in staat zijn om blind post te sturen naar de Toverketlestraat 55 dan kun je dat adres ook weer verwijderen. Doe je best. Zoek het uit.’ Sukkel. Hoewel aardig. Nochtans evenzogoed..

Ga je lekker Heks Quichot? Wat zijn dit voor’n windmolengevechten? Waar gaat het over? Waar maak je je druk om?

Ja. Dat vraag ik mezelf ook af. Het gaat natuurlijk over iets anders. Een energetisch pakketje in mijn mentale brievenbus. En wel eentje dat ik niet terug kan sturen. De inhoud zal ik moeten uitpakken of op zijn minst uitzitten.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

De ultieme loer die het leven je draait. Een enorm stuk schuurpapier van heb ik jou daar, dat alle betrokkenen overhoop harkt. Blijven ademhalen is dan de enige optie. En vooral niets persoonlijk nemen. Meestal gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Ongewenste berichten, terwijl er toch duidelijk NEE op de brievenbus staat voor ongeadresseerd drukwerk is 1 ding. Dingen in je eigen klep krijgen waar je niet op zit te wachten, daar helpt geen stickertje tegen. Schreeuwen wil nog wel eens wat doen, maar het beste kun je er maar om lachen. Lijkt me.

Als een boer met kiespijn, weliswaar…..

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Ja kut, breek me de bek niet open…..

Buurman komt me helpen met het buitenzetten van de vuilniszakken. Ik wijd hem in in mijn geheime zorgen. Verborgen leed. Wat heet? Voor een ander is het een scheet. Een vloek en een zucht.

Zoals altijd is mijn goede vriend Buurman goed voor een paar idiote oplossingen. Heks doet er nog een schepje bovenop. We verzinnen er nog wat extreme omstandigheden bij. En ja hoor, we liggen blauw van het lachen.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Hahaha, très drôle!!!!

Dan overhandig ik Buurman mijn tweedehands snaredrum. Ik wil een fanfare oprichten. En wel samen met hem. ‘Met z’n tweetjes, hahaha!’ roept hij enthousiast. ‘Ja, jij wordt Tambourmaître en ik ga piccolo spelen….’ Buurman hangt de kleine trommel als een grote trom voor zijn dikke buik. Met zijn andere hand maakt hij Tambourmaîtreachtige bewegingen. Met een denkbeeldige staf.

‘Dat gaat wel lukken, Heks, kijk maar…… We hebben tenslotte ook een heel koor gehad met z’n tweetjes….’

Enthousiast lopen we een ronde door mijn heksenhuisje met onze nieuwe ‘Dikkertje Trom Marching Band‘. Heerlijk. De invasie van enge eenheidsworstige catalogi is vergeten. Ook van andere problemen wil ik eventjes niets weten. Morgen is er weer een dag! Komt tijd, komt raad. Ik ga ermee om naar eer en geweten.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

 

Jezelf niet langer verdedigen tegen allerlei goedbedoelende betweters is gemakkelijker gezegd dan gedaan; Het is ongeveer mijn tweede natuur geworden na dertig jaar ziek zijn! Vermoeiend! En ik ben al zo moe! Heks neemt een rigoureus besluit, vanaf nu is het afgelopen en uit met allerlei ongevraagde adviezen en idiote oplossingen aan mijn adres. Ik wil ruimte en tijd om mijn eigen zaakjes op orde te krijgen! Holding Space 1.

Sinds Peter van der Hurk me heeft aangeraden mezelf niet meer te verdedigen voor wat dan ook valt het me op hoe vaak ik dat eigenlijk doe. Bijna dagelijks moet ik van leer trekken tegen mensen die me ongevraagd van alles adviseren. Bijvoorbeeld hoe ik beter kan worden.

‘Heb je wel eens aan orthomoleculaire voedingssupplementen gedacht, Heks?’ vraagt iemand uit mijn vriendenkring bloedserieus. En daar ga ik dan weer. Ben ik weer minutenlang bezig om uit te leggen wat ik allemaal slik en hoe lang al. En hoeveel me dat per dag kost.

Krijg ik evenzogoed een artikel in mijn handen gestopt met één of ander vaag instituut met een dure naam er op waar ze me voor veel geld nog meer niet werkzame rotzooi willen aansmeren…. Ik gooi het adres ongezien in de prullenbak.

‘Waarom word je niet gewoon lesbisch? ‘ lost een andere vriendin mijn verdriet over mijn verbroken relatie eventjes voor me op. Ook in dit geval heb ik nog de moeite genomen om me te verdedigen, maar beter was ik, mezelf ontblotend, woest bovenop deze prachtige zelf zeer heteroseksuele vrouw gesprongen. Onder  het uitroepen van:’Geweldig idee, schat, fijn dat je erover begint, kom hier met dat lekkere lijf van je…..’

Een aantal weken na het beëindigen van mijn relatie bevond ik me al in de vreemde situatie dat ik serieus aan een mij totaal onbekende man werd gekoppeld. Best even schrikken. Zowel die man als dat gekoppel. En dit alles in het kader van ‘zet gewoon een deksel op dit potje en de boel is weer opgelost’.

Regelmatig sturen mensen me spirituele filmpjes over ziekte en genezing, over therapieachtige mindful mindfucking pijnbestrijdingsmethoden en wat al niet meer. Waar ik me nooit in verdiep, want ik geef het eerlijk toe; Al die informatie belandt direct in de prullenbak. Ik kijk er niet eens naar. Ik heb wel wat beters te doen.

‘Ondankbaar ben je toch, Heks,’ zou je kunnen zeggen. Ja, ik ben niet langer blij met een dooie mus. Ik kijk elk gegeven paard rücksichtlos in de bek en ontdek: Ik ben niet gek! De manier waarop velen hun zorg voor anderen laten blijken deugt niet. Hoe goedbedoeld ook schiet bovenstaande aanpak finaal zijn doel voorbij. Ik erger me al tijden dood aan betweters, ongevraagde adviezen en goedbedoelde stompzinnige oplossingen voor de problemen in mijn leven.

Zelf probeer ik zulke dingen anders aan te pakken. Daar denk ik al jaren over na. Ik gun mijn medemens zijn ellende. Ik pak het niet af. Ik los het niet op. Ik zit erbij en kijk ernaar. Dat betekent in de praktijk vooral veel luisteren…..

Ik tracht alleen in te gaan op een hulpvraag. Mensen weten echt wel bij wie ze moeten zijn voor hulp. Als ik iets kan betekenen is het prima, maar als iemand anders de aangewezen persoon daarvoor is is het ook goed.

Ik doe heksengebedjes in geval van nood. Vrijblijvend. En indien gewenst kan ik je op afstand instralen met mijn genezende handen, maar dan moet je een afspraak maken.

Nu weet ik wel dat ik jarenlang hevig last heb gehad van wat Boeddhisten ‘Crazy Compassion’ noemen. Teveel doen voor anderen. Over je grenzen gaan om dat voor elkaar te krijgen. Ten koste van jezelf vaak.

Maar ik zit in een behoorlijk veranderingsproces. Noodgedwongen. Ik ben het leven zoals ik het beleefde helemaal zat. Ik ben de narcisten en psychopaten om me heen zat, maar ook de goedbedoelende probleemoplossers en minder goedbedoelende betweters kan ik niet meer velen.

Net toen ik daar diep over na zat te denken kwam ik een prachtig artikel tegen in de ‘Happiness’. Net op tijd, want ook ik heb anderen nodig. ‘Waarom accepteer je geen arm om je heen?’ Vroeg de paragnost Peter van der Hurk me onlangs. Ik kon daar toen geen goed antwoord op geven, maar nu begin ik te begrijpen wat me vaak tegenhoudt. Het is de manier waarop die arm om je heen wordt gelegd. Die deugt vaak niet. En dan kom je van de regen in de drup.

Ik ben in mijn leven geholpen door mensen, die mij mijn autonomie probeerden af te pakken. Niet best als je al helemaal om ligt. Goddank ben ik stronteigenwijs. Dat is mijn redding geweest. Ik heb een broertje dood aan afhankelijk van iemand zijn. Ik ga nog liever dood in de goot.

Toen ik jaren geleden op de Hogere Heksenschool werd aangenomen bleek uit de persoonlijkheidstests dat ik bijzonder hoog scoor op probleemoplossend vermogen. Onwaarschijnlijk hoog zelfs. Deze tests werden afgenomen om te voorkomen dat mensen met een persoonlijkheidsstoornis op deze opleiding terecht zouden komen….

Van zulke stoornissen heb ik geen last en mijn aan het onwaarschijnlijke grenzende probleemoplossende vermogens zijn ook prima, maar ik was destijds wel gezegend met een heel laag zelfbeeld. Alarmerend laag volgens degenen die me de test afnamen. Ja, vind je het gek na al die narcisten in mijn leven?

Dat zelfbeeld is intussen wel enigszins opgekrikt. Ondanks weer nieuwe narcisten. Het kan echter nog beter, dat is me onlangs ook helder geworden. Met een laag zelfbeeld loop je het gevaar anderen belangrijker te maken dan jezelf. Het blijft een eeuwig werkpunt voor Heks….

Tijdens de opleiding ontdek ik iets belangrijks. Genezingsprocessen trekken zich weinig aan van mijn persoonlijke mening. Sterker nog: Hoe meer ik mezelf buiten het gebeuren van de behandeling houd, hoe beter het werkt! Ook leer ik dat ik andermans lijden gewoon moet laten zijn. Niet afpakken, niet oplossen, helemaal niets doen is vaak het beste. Wel de kracht in de persoon zelf aanspreken. Het zelfhelend vermogen, dat in ieder van ons woont.

Het is tijd om weer met mijn handjes aan het werk te gaan. Als ik ze gewoon laat wapperen heb ik veel minder last van het mezelf moeten verdedigen.

Het verhaal van de vrouw, Heather Plett,  bevat alle elementen, die ik ook belangrijk vind in het bijstaan van medemensen in nood. Zij noemt het ‘Holding Space‘. Ik besluit me er eens een beetje in te gaan verdiepen.

Wat is dat? Holding Space? Wat maakt het zo bijzonder? Een inkijkje in dit concept van Heather Plett. Een constructieve manier om met je eigen problemen en die van je medemens om te gaan. Holding Space 2.