Eenheidsworstige reclame: Deze dame is er niet van gediend. Maar waar gaat het eigenlijk over? ;-) Heks Quichot bedot zichzelf. Voornamelijk en vanzelf. Niet erg hoor. Reset: Gewoon eens goed lachen……. Daar heb je vrienden voor!

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Dood gevonden in Ikea interieur…..

Vrijdag ligt de catalogus van Ikea in de brievenbus. Nu wil Heks nog niet dood gevonden worden in een huis vol Ikea-troep, dus de kans dat ik em in een dolle bui heb besteld is nihil. Het pak papier is geadresseerd aan de bewoner van Toverketelstraat 55. En ondanks een grote NEE sticker inzake reclamedrukwerk op de brievenbus: Gewoon bezorgd! De arrogantie van die hopeloze smakeloze woongigant!

Het maakt me zo nijdig dat ik hen ga bellen. Mailen kan niet, want Ikea heeft geen mailadres. Zeker bang dat de hele wereld hen spam gaat sturen. Uit wraak!

Ik kom in zo’n walgelijk keuze menu. Omdat ik niks wil kopen kom ik onder op de stapel lijkt het wel. Afgrijselijk leuterkleutermuziek tingeltangelt snoeihard in mijn verstoorde oor. Woest smijt ik de hoorn op de haak. Uit machteloze woede gooi ik de gewraakte catalogus weer op de post met de tekst NEE, NEE, NEE erop gekalkt in rode koeienletters!

De vriendenloterij heb ik ook wel eens hun afgrijselijke stomme pakken papier teruggestuurd. Met teksten als “Ik heb geen vrienden.…” Ik haat nu eenmaal dit soort grensoverschrijdende verkoopstrategieën. Hoepel op met je achterlijke producten. Ik heb geen interesse. Nu niet. Nooit. Niet!

Niet dat dat geholpen heeft. Ze sturen nog steeds rotzooi. En bellen me regelmatig op. Ondanks registratie bij bel-me-vooral-niet registers……

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Aardig maar weet niks…..

Dus doe ik nog een belronde. Ik wil helemaal uit hun systeem. En ik krijg gehoor! Een alleraardigste jongeman staat me te woord. Hij snapt echter niets van mijn probleem, laat staan van hun systeem. Wat is uw naam en adres? Ja zeg, ik ben me daar gek. Dat ga ik natuurlijk niet geven.

‘Als jullie in staat zijn om blind post te sturen naar de Toverketlestraat 55 dan kun je dat adres ook weer verwijderen. Doe je best. Zoek het uit.’ Sukkel. Hoewel aardig. Nochtans evenzogoed..

Ga je lekker Heks Quichot? Wat zijn dit voor’n windmolengevechten? Waar gaat het over? Waar maak je je druk om?

Ja. Dat vraag ik mezelf ook af. Het gaat natuurlijk over iets anders. Een energetisch pakketje in mijn mentale brievenbus. En wel eentje dat ik niet terug kan sturen. De inhoud zal ik moeten uitpakken of op zijn minst uitzitten.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

De ultieme loer die het leven je draait. Een enorm stuk schuurpapier van heb ik jou daar, dat alle betrokkenen overhoop harkt. Blijven ademhalen is dan de enige optie. En vooral niets persoonlijk nemen. Meestal gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Ongewenste berichten, terwijl er toch duidelijk NEE op de brievenbus staat voor ongeadresseerd drukwerk is 1 ding. Dingen in je eigen klep krijgen waar je niet op zit te wachten, daar helpt geen stickertje tegen. Schreeuwen wil nog wel eens wat doen, maar het beste kun je er maar om lachen. Lijkt me.

Als een boer met kiespijn, weliswaar…..

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Ja kut, breek me de bek niet open…..

Buurman komt me helpen met het buitenzetten van de vuilniszakken. Ik wijd hem in in mijn geheime zorgen. Verborgen leed. Wat heet? Voor een ander is het een scheet. Een vloek en een zucht.

Zoals altijd is mijn goede vriend Buurman goed voor een paar idiote oplossingen. Heks doet er nog een schepje bovenop. We verzinnen er nog wat extreme omstandigheden bij. En ja hoor, we liggen blauw van het lachen.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Hahaha, très drôle!!!!

Dan overhandig ik Buurman mijn tweedehands snaredrum. Ik wil een fanfare oprichten. En wel samen met hem. ‘Met z’n tweetjes, hahaha!’ roept hij enthousiast. ‘Ja, jij wordt Tambourmaître en ik ga piccolo spelen….’ Buurman hangt de kleine trommel als een grote trom voor zijn dikke buik. Met zijn andere hand maakt hij Tambourmaîtreachtige bewegingen. Met een denkbeeldige staf.

‘Dat gaat wel lukken, Heks, kijk maar…… We hebben tenslotte ook een heel koor gehad met z’n tweetjes….’

Enthousiast lopen we een ronde door mijn heksenhuisje met onze nieuwe ‘Dikkertje Trom Marching Band‘. Heerlijk. De invasie van enge eenheidsworstige catalogi is vergeten. Ook van andere problemen wil ik eventjes niets weten. Morgen is er weer een dag! Komt tijd, komt raad. Ik ga ermee om naar eer en geweten.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

 

Stilte voor of na de storm? In het oog van de orkaan is het ook stil. Je kunt ook stil zijn terwijl je toch spreekt. Andersom zie je vaker: Een kakofonie aan onrustige gedachtes zodra je eindelijk eens je mond dicht houdt…..

De laatste tijd heb ik vooral behoefte aan stilte. Niet dat ik dan zelf zo stil ben. Regelmatig heb ik last van mijn tijdelijke Gilles de la Tourette. Ik scheld en scheld. Machteloze woede. De stilte heb ik nodig om die nijd te kunnen omarmen. Omvatten. Mijn kop er omheen te kunnen vouwen. Te laten uitrazen…..

Maar met enige regelmaat is het ook echt stil van binnen. Het inwendige geschreeuw houdt op. Soms pruttel ik nog een paar uur zachtjes na. Om uiteindelijk in een staat van genade te belanden. Waar helemaal niets is. Geen boosheid, maar ook geen vreugde. Alleen het gevoel er te zijn. En dat dat goed is, ondanks wat dan ook.

Gisterenavond zie ik een dame op televisie. Mirjam van der Vegt. Ze geeft ons een nachtzoen, althans, dat is het format van het programma. Deze zachte vrouw vertelt ons over stilte. Wat het voor haar betekent: De drie treden naar stilte vanuit de Benedictijnse kloostertraditie. Ze werkt ook met mensen aan stil worden:

Een persoonlijk stiltetraject in fases:
De eerste trede – herademen: VERKENNEN
De tweede trede – struikeling: VERDIEPEN & VERBINDEN
De derde trede – innerlijke vrede: VERBINDEN & VERANKEREN

Gisteren tijdens de koorrepetitie moeten we steeds wachten tot de andere stemmen hun partij hebben ingestudeerd. Snel zoek ik Plumvillage op op mijn Iphone. Er is weer een 21 dagen retraite in juni! Oh, wat wil ik er graag heen. Natuurlijk zal Thay ons niet meer toespreken. Dat gaan de Dharma teachers doen.

Ik ging in feite altijd alleen maar voor mijn leraar. Wat al zijn leerlingen beweren interesseerde me nooit een biet. Sommigen van hen verdacht ik van een levensgroot ego. En ik denk dat ik daar gelijk in heb. Niemand kan in zijn buurt komen……

Toch voel ik zo’n sterk verlangen om te gaan. Om me onder te dompelen in de stilte. Om al mijn oude vrienden en vriendinnen te zien. Van over de gehele wereld. Om me verbonden te voelen met de Sangha. Zelfs om me dood te ergeren aan allerlei mafketels, die je daar ook in grote getale tegenkomt. Zoals in elk spiritueel centrum waar ook ter wereld. De zoekenden en verdwaalden. De shoppers en grasshoppers. En een incidentele heks.

‘Heks ik ergerde me de eerste keren dat ik hier was ook altijd groen en geel aan dat schijnheilige gedoe van sommige lieden,’ mijn Canadese vriendinnetje heeft daar na haar derde retraite  geen last meer van, ‘Ik ben me gewoon gaan realiseren dat zij ook maar simpelweg aan het oefenen zijn. Net als ik.’

Stil worden, ik ben ermee bezig. Volgens mij bevind ik me in de fase van het struikelen. Het gevecht. Het op mijn plaat gaan. En weer opstaan.

Ik ken het gevoel bemind te worden. Ik heb het goddelijke vaak mogen ervaren. Het is niet iets fantastisch met tromgeroffel en trompetgeschal. In die zin valt het een beetje tegen. Geen bijbelse engelenkoren komen eraan te pas. Het is als liggen in het gras. Elk sprietje voelen. En ook de bomen en de wolken. Alles lijkt ook licht te geven. Verlichting is eigenlijk heel gewoon. In Plumvillage is een non verlicht geraakt terwijl ze op het toilet zat…….,