Ik zet mijn schreden, zet me schrap. Loki orakelt op mijn trap. Ik herrijs uit mijn Ginnungagap!!!!! Dit wordt het jaar van vergeven. Van opnieuw intens leven. Van liefde oogsten voor je voeten. Van niet langer in de modder wroeten. Loki, Loki, ouwe reus, is dat jouw rune, daar op de trap, vlak voor mijn neus? Ja heus?

Apart toch weer. Loop ik in het nieuwe jaar dufjes mijn hondjes uit te laten hier in de buurt, kom ik mijn ex van 40 jaar geleden tegen. Samen met een leuke dame. ‘Hij is vast aan het daten,’ denkt Heks direct. Een hobby, die hij fanatiek beoefent.

Mijn oude vriend doet net of hij me niet ziet aanvankelijk. Ik begrijp dat wel. Heks heeft hem onlangs een gepeperde brief geschreven, naar aanleiding van een etentje om te vieren dat we elkaar al zo lang kennen. Op zijn initiatief overigens, dat etentje. Ik had er eerlijk gezegd helemaal niet aan gedacht.

Het etentje was heel gezellig, maar tijdens het toetje kreeg ik opnieuw allerlei gezanik te verduren over mijn vermeende vreemdgangpraktijken tijdens onze relatie. 40 jaar terug! Om je te bescheuren natuurlijk: Ik was destijds zo bleu, ik wist niet eens wat vreemdgaan was.

Ja, er keken allerlei kerels naar me, maar ik had dat niet echt door. Ik voelde me immers nog steeds dat plompe lelijke eendje, dat nooit een zwaan zou worden. Ik had het zelfbeeld van een kakkerlak. Het zou nog jaren duren, voordat ik door kreeg, dat ik best een mooie meid ben…..

Er was destijds een man, die zwaar over mijn grenzen probeerde te gaan. Een man met een dubbele agenda. Het is hem niet gelukt overigens. Ik heb alle zeilen bij moeten zetten, om die man van mijn lijf te houden. Een lange nacht lang. De ellendeling heeft me uitgemaakt voor frigide trut, omdat ik niks met hem wilde…..

Maar mijn ziekelijk jaloerse geliefde nam geen genoegen met mijn verklaring. Hij wilde bloed zien. Nog steeds blijkt, als hij me opnieuw begint door te zagen over dat hopeloze figuur.

Tijdens ons jubileumdineetje kom ik er toevallig achter, dat mijn ex me indertijd zelf heeft bedrogen met een toentertijd goede vriendin van Heks. Een dame met grote onschuldige ogen en promiscue neigingen. Vooral mannen met een relatie waren onweerstaanbaar voor haar.

Ik wist, dat hij met haar had zitten tongen op de avond na de ochtend, dat het tussen ons aan ging. Leuk vond ik dat indertijd niet, maar hij had een in zijn optiek goede smoes. Zij begon.

Van de tweede keer had ik tot nu toe geen weet. ‘Ja, het was op een feest van Frans, haar toenmalige vriendje. Toen trok ze me zomaar een kast in…. Ik kon er niks aan doen…’ De vrouw in kwestie was anderhalve meter lang. Ja, daar kan je als volwassen vent natuurlijk niet tegenop…..

Hou toch op!

En nu negeert hij me. Kijkt net langs me heen. Ik sta met een oude vriend te praten, die twee broers heeft begraven dit jaar. Met tranen in zijn ogen doet hij zijn verhaal. Heks staat geduldig te luisteren.

Dan ziet mijn ex me toch staan. ‘Gelukkig Nieuwjaar,’ roep ik hem toe. Ik wens hem het allerbeste, terwijl ik tegelijkertijd afscheid neem van de man met wie ik in gesprek ben. Hem wens ik ook het allerbeste. vooral een beter jaar, dan het voorgaande…..

‘Hopelijk zien we elkaar binnenkort op de verjaardag van de Wilde Boerenzoon!’ roep ik hem na. Ja. In geval van geen Corona.

De date van mijn ex komt me razend bekend voor. En ja hoor, ze blijkt in de horeca te hebben gewerkt. In no time ontdekken we allemaal gemeenschappelijke kennissen. En zelfs een gemeenschappelijke loverboy. ‘Die schijnt nu zwaar aan de drank te zijn, heb ik gehoord in de wandelgangen.’

Hier schrik ik van. Ik mag die beeldschone foute man echt heel graag. ‘Ach, misschien is het gewoon kwaadsprekerij. Door al die vrouwen, die hij nooit heeft teruggebeld!’ grap ik snel. En wie weet is dat wel zo. Wij vrouwen kunnen enorm rancuneus zijn.

‘Waar kennen jullie elkaar van?’ vraagt de leuke date. ‘Hij is mijn eerste vriendje,’ begint Heks. ‘Wij kennen elkaar in de bijbelse zin des woords,’ geeft mijn ex intussen zijn versie van het gebeurde: We hebben seks gehad. Ooit. In het stenen tijdperk.

Mijn god. Wat is dat toch? Waarom moet altijd weer die lul op tafel? In werkelijk elke ontmoeting met hem word ik geconfronteerd met dit soort opmerkingen. Waar ik totaal niet van gediend ben. Hetgeen ik ook heb geschreven in die laatste brief. Wat duidelijk niet is wat deze meneer wil horen.

Vervolgens pakt hij zijn telefoon en tovert zomaar een foto van ons van 40 jaar geleden tevoorschijn. Hij hoeft er niet voor te zoeken. Heks is perplex. Ik heb die foto ook nog wel ergens. In een album. In een la.

Ik ben totaal verbluft, temeer daar hij in zijn laatste schrijven aanbood om mij te helpen met dingen die me dwars zitten rondom die relatie van lang geleden. Waar ik nooit aan denk. Behalve als ik opnieuw wordt doorgezaagd over zaken, die nooit gebeurd zijn….

Hij nam contact op, toen zijn huwelijk strandde. Hij neemt contact op om iets te vieren. Hij duikt sinds jaar en dag op op elke datingsite, waar ik sta ingeschreven, nadat ik er over heb geschreven op mijn blog. Hij loopt vandaag hier in mijn buurt te wandelen……

‘Een hele leuke man,’ prijs ik hem aan bij zijn date. En dat is zo, echt. ‘Je mag hem hebben,’ wil ik ook zeggen, ‘ik hoef hem niet meer.’ ‘Oh, wat zijn zijn goede eigenschappen?’ roept de vrouw nieuwsgierig.

Heks staat met haar mond vol tanden. ‘Hij is ziekelijk jaloers,’ komt er in me op. ‘Het is een controlfreak, zelfs na 40 jaar houdt hij me nog in de gaten…’ kan ik natuurlijk niet zeggen. ‘Ik ga er vandoor, ik wil jullie date niet verpesten,’ roep ik uiteindelijk grapjassend.

Eenmaal thuis houdt het me toch weer bezig. Wat gebeurt hier nu eigenlijk? En waarom maakt het me zo kwaad? En waarom moet ik altijd denken aan Ross en Rachel uit Friends? Het geijkte koppel, dat er helemaal niks van bakt. Doodsbange mensen met een hechtingsstoornis.

‘Ben jij nog een beetje aan het daten?’ vraagt de vrouw aan me voordat we afscheid nemen. Ze is er achter gekomen, dat ik vrijgezel ben. ‘Nee, mijn laatste lief was zo’n vreselijke vent, ik ben voor mijn leven genezen…. Er is ook altijd iets met de mannen, die ik date….’ ‘Er is iets met ons allemaal!’ roept ze zeer terecht.

Met mij ook, maar daar kan ik mee leven….. En ja, er is inderdaad wel iets met iedereen, maar ik heb een enorme voorkeur voor narcisten. En daar is geen land mee te bezeilen.

De waarheid is, dat ik momenteel mezelf een beetje aan het daten ben. Ik trek wat leuks aan voor mezelf. Smeer een mooi make upje op mijn snoetje. Ga in een geurig bad zitten met een maskertje op mijn toet. Vertroetel mezelf met leuke cadeautjes. Een lekker parfum met kerst bijvoorbeeld. En een mooie lippenstift.

©Toverheks.com

©Toverheks.com        Loki’s rune

Er opent er iets in me. Ik sta op een kruispunt heb ik ontdekt. En ik moet eens goed nadenken over welke kant ik op ga. Loki legt zijn rune voor mijn deur de afgelopen week. Loki liegt nooit. Lepe Loki.

‘Kiezen, Heks. Het is kiezen of delen. Jezelf met zovelen. Of kies je voor jezelf? Zet je nu eens eindelijk jezelf op nummer 1. En niet de hele wereld, zoals voorheen?’

Zo’n 7 jaar geleden vielen de schellen van mijn ogen. Ik kon niet meer geloven, wat ik wilde geloven. In etappes werd mijn hele leven blootgelegd. Naakte zenuwbanen onder stroom werd gewoon. Heel gewoon. Woede hield mijn kop er bovenuit.

En nu is het tijd voor vergeven. Leven en laten leven. Mensen doen dingen niet, omdat ze gemeen willen zijn. Daar ben ik nu wel achter. Mensen beschadigen anderen uit onvermogen. Lijden schept lijden. Uit pijn komt pijn voort.

Ik zet mijn schreden, zet me schrap. Loki orakelt op mijn trap. Ik herrijs uit mijn Ginnungagap….

 

Opkrabbelen, opnieuw beginnen, laag voor laag terrein terug winnen. Je best doen is niet goed genoeg, maar een beetje geluk doet wonderen.

Heks trekt zichzelf aan de haren uit een beerput vol stagnatie. En het lukt! Ik heb net genoeg energie om het voor elkaar te krijgen. Goddank. Het laatste half jaar was weer een echte ouderwetse aaneengesloten griepperiode.

Het is nog niet helemaal over. Het gaat ook nooit helemaal over ben ik bang. Maar langzamerhand zijn er weer wat beschikbare uren buiten mijn bedstee te besteden. En dat scheelt enorm. Voor creperen achter de geraniums is niemand gemaakt.

Straks ga ik weer naar de film. Samen met mijn boezemvriendinnetje Trui. Na de zoveelste keer een filmpje pakken in het filmhuis om de hoek hebben we nu een Cinnevillepas gekocht. Helemaal geweldig. Voor 21 eurootjes per maand kunnen we onbeperkt naar de film in allerlei filmhuizen door heel Nederland.

Heks is louter geïnteresseerd in de filmhuizen op loopafstand van mijn heksenhuis en goddank zijn die er. Wel twee om precies te zijn.

Vanavond wordt de klassieker van Eisenstein ‘Battleship Potemkin’ uit 1925 vertoond met live muziek van Matteo Myderwyk. Een unieke voorstelling! Ik heb de film in een ver verleden wel eens gezien, toen ik nog filmkunde deed als bijvak. Een initiatief destijds van de vakgroep theaterwetenschap en kunstgeschiedenis hier in Leiden. Nog in het stenen tijdperk.

Jarenlang ben ik nauwelijks naar de film geweest. Het laatste jaar echter heb ik mijn oude liefde hervonden. En met mijn nieuwe Cinnevillpas gaan alle remmen natuurlijk los!

Ik zit in bed maar een beetje te schrijven, terwijl ik op de post wacht. Er komt een pakket boeken aan voor mijn nieuwe opleiding. Hekserige epistels. Ik heb speciaal een bedrag extra betaald om het hele pakket op woensdagavond te laten bezorgen. Omdat het overdag altijd zo’n heisa is om er thuis voor te blijven. Ik moet immers om de haverklap naar buiten met mijn hond.

En er kwam inderdaad een pakket op het juiste tijdstip. Maar er zat maar 1 boek in. In plaats van vijf. De rest wordt vandaag bezorgd. Behalve eentje. Die komt op een geheel ander tijdstip.

Bizar toch weer. Rare winkel ook, dat Bol.com. Kunnen ze dat er niet eventjes bij zeggen? U betaalt extra voor de kat zijn kut?

Maar goed. Nou niet gelijk weer gaan mopperen, Heks. Wees blij dat je in beter vaarwater zit. Dat je uit die slikkige uiterwaarden van je zompige verleden bent getrokken door je eigenste heksentengels. Dat er goede dingen op je pad komen. Naar je toe rollen zelfs…..

‘Je bent zo goed bezig,’ zegt de praktijkbegeleidster van mijn huisarts, ‘Dit zal ook ongetwijfeld enorm schelen voor je vermoeidheid en je ME.’ Ik moet haar teleurstellen. Je kunt je best doen tot je erbij neervalt, het maakt geen zak uit voor die ziekte. Die komt en gaat zoals ie zelf wil.

In een betere periode, waarin ik zelfs weer aan het werk was, heb ik ook wel de arrogantie gehad te denken dat die verbetering kwam door mijn eigen niet aflatende inzet. Maar ik kwam van een koude kermis thuis. De ziekte kwam keihard terug. Wat ooit leek te helpen hielp niet meer. Ik kon in feite opnieuw beginnen met mijn queeste naar genezing.

En dit fenomeen herhaalt zich. Telkens als ik denk de vinger er achter te hebben slaat mijn kwaal me met nieuwe symptomen om de oren. Blijken er weer andere dingen in mijn lijf het niet te doen.

Dus laat ik maar genieten van de weken dat het beter gaat. Het is in elk geval heel goed voor mijn humeur. Ik geniet enorm van het onder de mensen zijn en dingen doen. Volgende week ga ik Klezmer zingen bij de antroposofen. Daar heb ik ook al zo’n zin in.

En dan is er natuurlijk nog mijn koor. We zijn weer begonnen aan de Matthäus Passion. Het openingslied zit er al bijna helemaal in. De stamtafel is wederom oergezellig. Vooral sinds onze pianist weer is aangeschoven. Alle dames zijn stapeldol op hem, met name mijn maatje Anna. Het is dus een gekakel van jewelste in het kippenhok.

Jeetje, wat ben ik onderuit gegaan de afgelopen maanden. Je ziet het pas als je weer opkrabbelt. En wat ben ik ongelukkig geweest door een aantal tendenzen in mijn bestaan, waar ik weinig invloed op heb. Maar die veel invloed hebben op mij.

Ik heb besloten mijn doel te verleggen. Om de zaken zo te gaan draaien, dat het kwartje een keertje mijn kant opvalt.

En ik heb besloten geweldig te gaan genieten van wat het leven me wel biedt. En dat is best veel. Om te beginnen heel veel films. En zingen, zingen, zingen. Tot slot haal ik ook nog eens mijn toverstokje uit de wilgen. En dat is echt een heel goed teken.

Roeien met de riemen die je hebt lijkt me geen goed idee. Voor mezelf dan. Hoewel ik me heb laten vertellen dat je roeit met je hele lijf rusten die spanen toch mooi wel in je handen. Heks roeit liever helemaal niet met haar zwabberarmen. Ik kijk er graag naar.

Opnieuw beginnen. Dat kun je elke dag. Ja dag! Alsof het zo gemakkelijk is! Heks zit vol goede voornemens. Maar als puntje bij paaltje komt komt er weinig van terecht. Is de week alweer voorbij. En dan ben je niet blij!

Wat me wel lukt is iedere dag iets nieuws ontdekken. Gewoon hier in de straat bijvoorbeeld. Zo zie ik afgelopen week opeens een heel leuk ouderwets houten venstertje met een allerliefst dakje erboven. Op een steenworp afstand van mijn huis!

‘Daar loop ik nu tien keer per dag langs. Al jaren en jaren. En nog nooit heb ik het een blik waardig gekeurd…..’ Ik probeer oog te hebben voor schoonheid. Balsem voor mijn blote ogen, waar recentelijk de schellen vanaf zijn gevallen. Mijn ongenaakbare naakte blik laten verzachten door pracht. En weet je? Het werkt.

Maandagavond wandel ik met Steenvrouw. We keuvelen en klessebessen. Roeren onderwerpen aan om dan weer te zwijgen. Te lopen. Genieten. Zijn.

Mijn vriendin loert naar de roeiers op het Korte Vlietkanaal. Er is een soort masterclass gaande georganiseerd door haar vereniging. Ze herkent een paar leden. ‘Kijk toch, wat leuk, je kunt er maar 1 keer per jaar aan deelnemen. Het is echt heel bijzonder om te zien!’ We glijden op een bankje en genieten van al die sportieve inspanningen. Van anderen….

‘Oh, die vrouw zit helemaal verkeer in de boot. Ze doet teveel met haar armen. Niet goed,’ merkt Steenvrouw scherpzinnig op. En Heks maar denken dat je die sport vooral met je armen bedrijft. Maar nee. Je hele lijf doet mee.

Vandaag is zo’n dag dat ikzelf ook maar wat ronddobber. Weliswaar niet in een roeiboot. Maar in mijn waterbed. Om de zoveel dagen moet ik een keertje ernstig chrashen.

Daarom fiets ik vanavond nog een ruime ronde met mijn monstertje. En wandel ik vervolgens een uur met mijn vriendin. Mijn hondje dartelt om ons heen. Springt af en toe in een sloot.

Nog een paar weken, dan is dit voorlopig weer voorbij. Schemer keert met rasse schreden terug van weggeweest en eist de avonden weer op.

’s Avonds laat worstel ik toch weer met mijn woede. Ik ben nog steeds een explosief vat vol oud zeer. Dingen waar ik me nooit druk om heb gemaakt maken me plotseling razend. Mensen waar ik normaal gesproken mijn humeur niet door laat bederven knallen helemaal naar binnen met hun chagrijn. En ik heb er geen antwoord op.

De oude manier van piekeren, iets bedenken om de situatie te verbeteren of op zijn minst te harmoniseren, eventueel ten koste van mezelf: Dat gaat allemaal niet meer. Maar om nu woede met woede te beantwoorden. Afgunst met afgunst. Of nog erger: Haat met haat.

Want dat is wat ik met enige regelmaat op m’n brood krijg. Ik snap er natuurlijk geen snars van, maar iets anders kan ik er niet van maken.

We leven niet meer in het stenen tijdperk. We zijn wel iets meer dan ons reptielenbrein, al zou je het niet zeggen als je de gemiddelde politicus hoort oreren….

Een tijdje geleden mediteer ik met de Toverheksen. Eén van ons is tevens leraar binnen een Tibetaanse boeddhistische traditie. ‘Als iemand me heel naar benaderd, me bijvoorbeeld uitscheld op straat, dan bedenk ik me altijd maar dat die persoon zelf enorm lijdt. Door me dat te realiseren heb ik er persoonlijk geen last van. Het is sowieso aan te raden om gereserveerd te zijn naar je medemensen. Open en met compassie. Maar met genoeg afstand…..’

‘Nou,’ dacht ik toen nog, ‘Ik hoop maar dat alle mensen waar ik ooit op heb gescholden op straat zo wijs zijn……’ Tot mijn schande moet ik bekennen, dat ik ook wel eens uit mijn slof ben geschoten.

Ik kan me natuurlijk blijven opwinden over de respectloze benadering van deze en gene, maar ik schiet er weinig mee op. Grenzen stellen: OK. Maar daarna weg ermee. Niet al die zaadjes van woede water geven. Niet mijn nijd cultiveren.

Ik wil weer open en vrij over straat lopen. Op zoek naar iets dat ik nooit eerder heb gezien. Hier om de hoek, op loopafstand. Niet te lang stilstaan bij gefrustreerde familie, vrienden of buren. Ik wil niet verzuren.

 

 

 

Heks oefent in ‘Opnieuw Beginnen’, een belangrijk ritueel binnen de Boeddhistische traditie van Thich Nhat Hanh. Voor de slachtoffers van de vliegramp is het ‘Einde Verhaal’. Heks neemt zich voor nog meer haar gloeiende best te doen in het leven, zodat ze minder brokken maakt…..

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddhaBoeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddhaBoeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Een maand nadat ik ben teruggekeerd uit het klooster heb ik een aantal boeken van Thay uit de kast gepakt. Ik ben me aan het verdiepen in het ritueel ‘Beginning Anew’. Op de achtergrond staat de televisie aan. De slachtoffers van de vliegramp in de Oekraïne komen aan op het vliegveld in Eindhoven. Wat een verdriet. Het leger doet er alles aan om de stoffelijke overschotten respectvol uit het vliegtuig te halen. Een treurig ritueel. Aan het eind wordt er voor hen geklapt.

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Heks heeft zich voorgenomen iemand een brief te schrijven. Met als insteek het ritueel van Opnieuw Beginnen. Maar hoe pak ik het goed aan? Het is nog niet zo gemakkelijk om niet vanzelfsprekend in mijn oude patronen van nijd te vervallen als ik eens goed ga nadenken over hetgeen me dwars zit. Op de televisie blijven ze maar klappen. Heks vindt dat maar raar. Het is toch geen show ofzo?

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

 

 

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Een maand geleden pas verongelukte onze OB-vriendin. Ook zij moest uit het buitenland komen. Het duurde ook vijf dagen. Wat waren we blij, dat ze uiteindelijk gewoon hier in Leiden was. Wat was het fijn om met de meiden naast haar kist te zitten. Hoewel je weet, dat je er iemand niet mee terug krijgt, toch is het belangrijk, dat hun lichaam naar huis komt.

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddhaBoeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddhaBoeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddhaBoeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Opnieuw Beginnen. Het is niet voor iedereen weggelegd. Voor de slachtoffers van de ramp is het Einde Verhaal. Terwijl een rouwdeskundige uitlegt hoe goed het is, dat er geapplaudisseerd wordt, probeer ik een aanvang te maken met mijn epistel. De uitleg van de deskundige gaat maar door. Vervolgens komen ze er nog meermalen op terug. Het behoeft blijkbaar wat uitleg….

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Als de stoet uiteindelijk gaat rijden springen de tranen in mijn ogen. Al die lijkwagens achter elkaar. Alleen maar omdat er ergens weer mensen oorloogje spelen. Ook het drinkgedrag in de Oekraïne speelt een rol bij het onstaan van de ramp hoorde ik op TV een deskundige verkondigen afgelopen week. Een bezopen zelfbenoemde militair met een stuk wapentuig, dat hij niet naar behoren kan bedienen. Zoiets stel ik me voor…..

Als ze in dit soort brandhaarden een tijdje onder de hoede van Thich Nhat Hanh zouden komen te staan, dan zouden rampen als deze nooit gebeuren……

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha

Ik ga me serieus met het ritueel van Opnieuw Beginnen bezig houden. Hoe zwaar het me ook valt. Liever zou ik een oplawaai uitdelen, althans, zo stonden de zaken voor mijn retraite. Maar ik zie wat daaruit voortvloeit. Met eigen ogen. Op de televisie.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf dan maar!

Boeddha.s. boeddhabeelden in Plum Village, mudra's, handhoudingen, mediteren, contemplatie, beelden, boeddha in het bos, onder de bomen, boeddha