Roeien met de riemen die je hebt lijkt me geen goed idee. Voor mezelf dan. Hoewel ik me heb laten vertellen dat je roeit met je hele lijf rusten die spanen toch mooi wel in je handen. Heks roeit liever helemaal niet met haar zwabberarmen. Ik kijk er graag naar.

Opnieuw beginnen. Dat kun je elke dag. Ja dag! Alsof het zo gemakkelijk is! Heks zit vol goede voornemens. Maar als puntje bij paaltje komt komt er weinig van terecht. Is de week alweer voorbij. En dan ben je niet blij!

Wat me wel lukt is iedere dag iets nieuws ontdekken. Gewoon hier in de straat bijvoorbeeld. Zo zie ik afgelopen week opeens een heel leuk ouderwets houten venstertje met een allerliefst dakje erboven. Op een steenworp afstand van mijn huis!

‘Daar loop ik nu tien keer per dag langs. Al jaren en jaren. En nog nooit heb ik het een blik waardig gekeurd…..’ Ik probeer oog te hebben voor schoonheid. Balsem voor mijn blote ogen, waar recentelijk de schellen vanaf zijn gevallen. Mijn ongenaakbare naakte blik laten verzachten door pracht. En weet je? Het werkt.

Maandagavond wandel ik met Steenvrouw. We keuvelen en klessebessen. Roeren onderwerpen aan om dan weer te zwijgen. Te lopen. Genieten. Zijn.

Mijn vriendin loert naar de roeiers op het Korte Vlietkanaal. Er is een soort masterclass gaande georganiseerd door haar vereniging. Ze herkent een paar leden. ‘Kijk toch, wat leuk, je kunt er maar 1 keer per jaar aan deelnemen. Het is echt heel bijzonder om te zien!’ We glijden op een bankje en genieten van al die sportieve inspanningen. Van anderen….

‘Oh, die vrouw zit helemaal verkeer in de boot. Ze doet teveel met haar armen. Niet goed,’ merkt Steenvrouw scherpzinnig op. En Heks maar denken dat je die sport vooral met je armen bedrijft. Maar nee. Je hele lijf doet mee.

Vandaag is zo’n dag dat ikzelf ook maar wat ronddobber. Weliswaar niet in een roeiboot. Maar in mijn waterbed. Om de zoveel dagen moet ik een keertje ernstig chrashen.

Daarom fiets ik vanavond nog een ruime ronde met mijn monstertje. En wandel ik vervolgens een uur met mijn vriendin. Mijn hondje dartelt om ons heen. Springt af en toe in een sloot.

Nog een paar weken, dan is dit voorlopig weer voorbij. Schemer keert met rasse schreden terug van weggeweest en eist de avonden weer op.

’s Avonds laat worstel ik toch weer met mijn woede. Ik ben nog steeds een explosief vat vol oud zeer. Dingen waar ik me nooit druk om heb gemaakt maken me plotseling razend. Mensen waar ik normaal gesproken mijn humeur niet door laat bederven knallen helemaal naar binnen met hun chagrijn. En ik heb er geen antwoord op.

De oude manier van piekeren, iets bedenken om de situatie te verbeteren of op zijn minst te harmoniseren, eventueel ten koste van mezelf: Dat gaat allemaal niet meer. Maar om nu woede met woede te beantwoorden. Afgunst met afgunst. Of nog erger: Haat met haat.

Want dat is wat ik met enige regelmaat op m’n brood krijg. Ik snap er natuurlijk geen snars van, maar iets anders kan ik er niet van maken.

We leven niet meer in het stenen tijdperk. We zijn wel iets meer dan ons reptielenbrein, al zou je het niet zeggen als je de gemiddelde politicus hoort oreren….

Een tijdje geleden mediteer ik met de Toverheksen. Eén van ons is tevens leraar binnen een Tibetaanse boeddhistische traditie. ‘Als iemand me heel naar benaderd, me bijvoorbeeld uitscheld op straat, dan bedenk ik me altijd maar dat die persoon zelf enorm lijdt. Door me dat te realiseren heb ik er persoonlijk geen last van. Het is sowieso aan te raden om gereserveerd te zijn naar je medemensen. Open en met compassie. Maar met genoeg afstand…..’

‘Nou,’ dacht ik toen nog, ‘Ik hoop maar dat alle mensen waar ik ooit op heb gescholden op straat zo wijs zijn……’ Tot mijn schande moet ik bekennen, dat ik ook wel eens uit mijn slof ben geschoten.

Ik kan me natuurlijk blijven opwinden over de respectloze benadering van deze en gene, maar ik schiet er weinig mee op. Grenzen stellen: OK. Maar daarna weg ermee. Niet al die zaadjes van woede water geven. Niet mijn nijd cultiveren.

Ik wil weer open en vrij over straat lopen. Op zoek naar iets dat ik nooit eerder heb gezien. Hier om de hoek, op loopafstand. Niet te lang stilstaan bij gefrustreerde familie, vrienden of buren. Ik wil niet verzuren.

 

 

 

Het atelier van Steenvrouw is een oase van rust en inspiratie in de woestijn van het leven. Ik ben er weer eens even. Hier is altijd wat te beleven. En ook: Hondentanden en de kloten van de bok!

‘Wat ligt daar nu op de grond, het komt uit de bek van je hondje..’ Steenvrouw neemt een snoekduik naar de vloer en vist een klein bloederig dingetje van de tegels. ‘Kijk,’ ze houdt het onder mijn neus. ‘Het is een melktandje!’ Dolblij pak ik het kleinood af, ‘Nee, een kies. Een piepkleine messcherpe melkkies. Joepie, eindelijk heb ik er eentje te pakken.’

Ik geef mijn vriendin een pakkerd en bewonder het kleine kiesje mateloos.

‘Laat je tandjes zien,’ zeg ik tegen VikThor. Dit oefenen we altijd op puppycursus. Ter voorbereiding op de dierentandarts…..Ik frummel met mijn vingers rond zijn bekje. Hij ontbloot een sneeuwwit rijtje tanden en kiezen.

Supersmerig hondje. 

‘Ik zie een bloederig gat!’ Steenvrouw kijkt gebiologeerd in het kleine bekje. Achterin zit inderdaad een vers wondje. Aan de andere kant zie ik een nieuwe kies opkomen naast de oude. ‘Daar moet ik op letten, die oude moet er wel uit. Kijk, de worteltjes lossen op,’ ik wijs op het bloederige kiesje in mijn hand, zonder wortel ‘En daarna vallen ze eruit.’

Al weken is mijn pup bezig om zijn haarscherpe naaldwapens, geen idee hoe het iemand dit geniepige natuurlijke wapen der puppies zo’n onschuldige benaming als melkgebit kan geven, om te wisselen voor een blijvende versie. Minder scherp, maar nog immer venijnig. Het proces verloopt in etappes. Elke keer als ik denk dat we er doorheen zijn begint het monstertje weer overal op te kauwen. Met name op de handen van Heks. Een heftig bijverschijnsel van al dat gewissel.

Maar zo lief!

.We zitten in het atelier van Steenvrouw. Het is voor het eerst dat ik haar op deze locatie bezoek. Ze zit er al meer dan een jaar!

‘Mooie ruimte,’ roep ik bewonderend als ik binnen kom. Het is niet zo groot en hoog als haar vorige loft, maar ze heeft er helemaal haar eigen plekje van gemaakt. Tafels vol kunstwerken in progress. Prachtige experimentele lampen en marmeren beelden in alle stadia van ontwikkeling. Brokken Belgisch Blauw, Amber, marmer. Enorme vijlen, beitels, slijptollen, lijm, verf, kippengaas……

De bok op Boerderij Het Geertje: Aan het werk, mijn baan is ideaal. Seizoenssekswerker……

Ik ben altijd graag in haar atelier. Het feit dat het zo lang geduurd heeft voordat ik haar hier heb opgezocht heeft niets met haar te maken. Noch met mijn beperkte energie, griepaanvallen en extreme vermoeidheid. Van Steenvrouw krijg ik altijd energie! Van een uurtje tussen haar prachtige beelden knap ik geweldig op.

Het komt doordat er in het pand ook een eikel huist, die ik nog ken uit het verleden. Een draak van een kerel, die Heks ernstig verbaal heeft bedreigd nadat ze op veertigjarige leeftijd gedrogeerd  werd en vervolgens te grazen genomen door een hormonaal gestoorde twintigjarige.

Hij heeft zijn dreigementen ook uitgevoerd: Nog steeds gaat Heks vreselijk over de tong in bepaalde kringen en dat komt uit de koker van deze reptielachtige man en zijn gemene dikke pad van een ex.

En dan nu eindelijk: De kloten van de bok!

Ik heb mezelf beloofd nooit meer in de buurt van die engbek te hoeven verkeren. Gemakkelijker gezegd dan gedaan in een dorp als Leiden. Want hoewel de griezel is verstoken van enige artistieke of andersoortige kwaliteiten huurt hij toch een ruimte bij met Heks bevriende kunstenaars. Hij is klusjesman. En een hele slechte hoor ik onlangs en passant.

Want in de sauna van de sportschool zitten twee vrouwen een keer steen en been te klagen over diezelfde man. Wat een toeval toch weer. Heks zit stilletjes te luistervinken.

Valt hier nog wat te neuken?

Ze balen als een stekker van de klier, omdat hun eigen vent voor hem werkt. Zwart natuurlijk.  Want belasting betalen is er niet bij. Ook hoeven zijn werknemers niet verzekerd te zijn. Nergens voor nodig. Wat kan er misgaan met een cirkelzaag en slijptol tenslotte? Stoned op een steiger. Je bent een sukkel als je weigert!

‘Hij betaalt nooit uit. Mijn geliefde krijgt nog duizenden pikzwarte euro’s van hem. We hebben haast geen geld. Juist nu we een baby hebben gekregen,’ aldus een beeldschone yogalerares. Toevallig ken ik haar man ook. Heks kent nu eenmaal half Leiden. Dat die voor de eikel is gaan werken…. Hij moet toch beter weten……

Je aan geen enkele afspraak houden? Het tekent die vent. Ik ken hem al zo’n vijfendertig jaar en heb nog nooit een fris verhaal over hem gehoord. Een pillen slikkende, blowende, zuipende, snuivende,  illegaal werkende sukkel van een vent. Het enige dat hem siert is een mooie bos haar, grijs intussen, maar nog steeds vol.

Vandaag heb ik echter mijn weerstand om in een straal van honderd meter van de lul te komen overwonnen. Voor mijn vriendin. Omdat ze het zo gezellig vindt als ik langskom. Zij kent de zak overigens nauwelijks. Voor haar is hij niet meer dan een medehuurder van dit krottige complex.

We drinken koffie in een plastic tent met een gaskachel erin. Midden in haar atelier! De kachel staat hoog. De temperatuur is aangenaam. We giebelen en kletsen. Zachtjes, want het pand is erg gehorig. Ik wil niet dat die idioot iets kan verstaan. Gelukkig is hij in geen velen of wegen te bekennen.

‘Misschien hij wel veranderd,’ mijn vriendin is altijd hoopvol. Positief. Ze gelooft in verandering ten goede…… Heks op zich ook. Maar doorgaans gaat dat niet vanzelf. Nooit zomaar. Zonder noodzaak.

Mensen moeten enorm gemotiveerd zijn om het roer om te gooien. En zelfs dan valt het nog niet mee om het voor elkaar te krijgen. Ik spreek uit ondervinding. Zelfreflectie. liefde, respect, inzicht. Elementen die daar onlosmakelijk mee verbonden zijn. Termen die die kerel niet kent.

‘Vergeet het maar, schat. Die man is onverbeterlijk. Ik heb onlangs nog een paar ongelofelijke shitverhalen over hem gehoord. Het is een droplul. Het is niet anders.’ We lopen naar buiten. Een andere huurder is bezig een bus uit te laden. Ook deze man vindt Heks tien keer niks. Maar dat is nergens op gebaseerd.

vik14

Alle gekke geiten op een stokje! Wat loopt daar voor’n rare bok?

De man heeft me nooit iets misdaan, behalve een ruimte verhuren aan een eikel, zodat die weer in mijn periferie opduikt. Louter antipathie en vooroordeel dus. En ook overdrachtHij bevindt zich op de verkeerde plek met een klusbus.

Een spontane antipathie: Daar heeft iedereen wel eens last van. Ook Heks.

Thuis stop ik de kies van VikThor in een mooi doosje. Ik koester mijn schat. Mijn gang in het hol van de leeuw is rijkelijk beloond. Deze queeste is goed verlopen. Zodra ik in de atelierruimte van mijn vriendin ben is er niets meer aan de hand. Absoluut voor herhaling vatbaar.

Ja, dit is een vreemde geit in de bijt!

Want hij heeft zwarte oren!

 

 

Poes Pippi zwanger? Cowboy en Heks halen hitsig stoeipoesje op bij Bovenbuurman. En krijgen en passant uitleg over nieuw geldsysteem: Bitcoins. Later zie ik Rutger Bregman op televisie met zijn verfrissende kijk op geld! De jeugd heeft de toekomst…..

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

Poes Pippi logeert twee dagen bij haar minnaar. De eerste dag brengt ze grotendeels door onder de bank en achter het bed in het huis van Kokeshi, de sexy kater met ballen. Bovenbuurman laat me via Whats’App af en toe weten hoe het met mijn schatje gaat. Een paar keer bellen we om te overleggen. Ik had me geen beter dekhuis kunnen wensen dat bij deze poezenman.

BITCOIN MINING, BITCOIN, bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

De tweede nacht wordt Bovenbuurman wakker van kabaal in zijn woonkamer. ‘Een echte schreeuw heb ik niet gehoord, maar wel waren ze behoorlijk met elkaar in de weer. Gebonk en stoeipartijen….’ Klinkt allemaal heel goed. Hopelijk weet deze maagdelijke kater een beetje van wanten. Pippi heeft genoeg ervaring….. Dat scheelt.

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

‘Ze zaten zo lief naast elkaar vanmorgen, laat haar nog maar een middagje blijven,’ stelt mijn nieuwe kattenvriend voor, ‘Ik moet nog eventjes naar de fysiotherapeut vanmiddag. En eerst een paar uur plat. Vanavond komt me het beste uit,’

Goh, Heks, die man klinkt net als jij met ‘fysiotherapeut’ en ‘platliggen in de namiddag’….. Ja, dat klopt. Hij lijdt aan dezelfde kwalen als ik. Ik herken veel in zijn levenspatroon en de moeilijkheden, die dat met zich meebrengt…. Ondanks zijn ziekte studeert deze jongeman sociologie. Dat is een enorme prestatie, dat kan ik je wel vertellen!

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

’s Avonds loop ik met Cowboy en Ysbrandt door de stad om Pippi op te halen. Ik heb mijn auto daar laten staan. Hemelsbreed is het niet zover, maar in autovijandig Leiden ben je wel even bezig om met je wagen aan de andere kant van het centrum te komen. We stoppen Ysbrandt alvast in het Gele Gevaar en bellen aan bij Bovenbuurman. Hij loodst ons snel door de ‘kattensluis’ naar binnen.

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

Eerst wisselen we cadeautjes uit. Ik heb een mooie muis, een kattenspeeltje en een pak van het favoriete verwenvoer meegenomen. Ik krijg weer ander lekkers mee naar huis voor mijn poesjes. Dan ga ik op zoek naar mijn monstertje. Ze heeft zich ergens in het volle huis verstopt, dus het duurt eventjes voor ik haar heb gevonden.

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

Cowboy kijkt intussen verwonderd naar alle draaiende computerapparatuur in de ruimte. Een oorverdovend lawaai komt uit de verschillende ventilatoren. ‘Ja, er is er eentje aan het werk, die heel veel geluid produceert,’ aldus Bovenbuurman. Er volgt een gesprek over hoe hij op deze manier ‘rekenruimte’ verkoopt aan allerlei instanties. Bijvoorbeeld universiteiten…. Hiermee verdient hij bitcoins: Het nieuwe geld van een innovatief betalingsnetwerk.

my_precious_bitcoin,bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

Wat een geweldig initiatief. De banken en overheden worden buiten spel gezet: Wat een verfrissende invalshoek. Laat die boevenbende maar in hun eigen kontzak gaan grabbelen. Het bitcoinsysteem is op een zodanig slimme manier opgezet, dat het niet te kraken, aan te vallen of monopoliseren is.

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

In plaats van de goede oude hiërarchie, (goed voor de top van de pyramide) waarbij het ‘hoofd’ (bestaande uit koningshuizen, politici, foute zakenlieden, rijke stinkerds, witte boordencriminelen en ga zo maar door) automatisch de meeste poen opstrijkt, is in dit systeem iedereen gelijk. De controle vindt plaats door iedereen die meedoet. Ik citeer: ‘Bitcoin is opensource; het ontwerp is openbaar, niemand is eigenaar of beheerder van Bitcoin en iedereen kan meedoen.’

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

Vanmorgen zie ik Rutger Bregman op televisie. Ook hij heeft hele leuke ideeën over geld. Recent is er een boek van zijn hand verschenen ‘Gratis geld voor iedereen‘. Een eveneens verfrissende kijk op het fenomeen geld.

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

‘Herverdeling tussen de generaties door middel van een basisinkomen voor iedereen. Het verouderde idee dat je moet werken voor je geld loslaten. Men kan dan naast dat basisinkomen blijven doen wat zinvol is. En eventueel geld verdienen. Indien gewenst.’ Aldus Rutger.

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

‘Nu is het zo, dat veel bedrijven in het hogere maatschappelijke segment niets doen, maar wel veel geld vangen.’ Ikzelf denk direct weer aan banken met hun achterlijke criminele producten en bonussen. Maar er zijn ook bedrijven, die geld verdienen aan dingen als het tegenwerken of tegenhouden van producten waar een patent op zit, hoor ik nu. Of patenten opkopen en dan de boel tegenhouden.  ‘Zij verdienen ontzettend veel geld, maar leveren geen enkele maatschappelijke bijdrage.’

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, systembitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

‘Het is heel gek, dat de echt belangrijke beroepsgroepen, zoals politiemensen, vuilnismannen en mensen in de zorg, het minst verdienen! Alsof men vindt, dat zij hun beloning moeten halen uit het feit, dat hun werk zinvol is!’ zegt Rutger. Ja, als je dat afzet tegen de walgelijke bonuscultuur is het inderdaad schrijnend.

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

‘Ook wordt veel werk onbetaald gedaan. Maar daar is nauwelijks onderzoek naar gedaan, omdat het voornamelijk door vrouwen wordt gedaan, en die tellen vanouds nu eenmaal niet mee…..’ vervolgt deze historicus zijn verhaal, terwijl hij een gezicht trekt, ‘ De charme van basisinkomen is, dat het onvoorwaardelijk is! En het geeft vuilnismannen mogelijkheden om echt te onderhandelen, want reken maar dat ze dan meer willen verdienen. En terecht!’

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

We leven al eeuwen met een bepaald achterhaald gedachtengoed, we zijn toe aan iets anders. Tot nu toe is het nooit goed uitgedacht, maar er is zeker enthousiasme voor. Er staan concreet een aantal proeven op stapel. Als het niet werkt is Rutger Bregman de eerste om dat te erkennen. ‘Ik ben geen dogmaticus. Veel ideologische tendenzen in de vorige eeuw waren uiterst dogmatisch.’ Nou ja, we weten, wat dat heeft opgeleverd.

‘We moeten de politiek in onszelf herkennen,’ besluit de man zijn betoog.

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

Ja, die jonge gasten weten van wanten. Dat is me weer helemaal duidelijk geworden. ‘Jeetje’, zegt Cowboy, als we weer thuis zijn, ‘Bovenbuurman is wel een bijzonder handige jongen. Als die bitcoins op grotere schaal een succes worden, is hij financieel binnen. Je kunt er nu al mee betalen. en dan heb je niets te maken met banken of overheden. Het is volstrekt belastingvrij!’

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, systembitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

Mijn poesje Pippi valt thuis aan op een enorme bak voer. Uitgeput als ze is van haar grote avontuur. Daarna kruipt ze ergens in een hoekje, om een beetje bij te slapen. ’s Nachts hoor ik haar op het dak tekeer gaan. ‘Kokeshi,’ miauwt ze luidkeels, ‘Kom deze kant op. Ik heb er nog geen genoeg van!’

Het blijft spannend of het gelukt is. Had ik haar nog een dagje daar moeten laten? Over een paar weken weten we het! Nog eventjes geduld……..

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

 

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system

bitcoin-mining-computing-center, bitcoin mining, bitcoin, system