Ik zet mijn schreden, zet me schrap. Loki orakelt op mijn trap. Ik herrijs uit mijn Ginnungagap!!!!! Dit wordt het jaar van vergeven. Van opnieuw intens leven. Van liefde oogsten voor je voeten. Van niet langer in de modder wroeten. Loki, Loki, ouwe reus, is dat jouw rune, daar op de trap, vlak voor mijn neus? Ja heus?

Apart toch weer. Loop ik in het nieuwe jaar dufjes mijn hondjes uit te laten hier in de buurt, kom ik mijn ex van 40 jaar geleden tegen. Samen met een leuke dame. ‘Hij is vast aan het daten,’ denkt Heks direct. Een hobby, die hij fanatiek beoefent.

Mijn oude vriend doet net of hij me niet ziet aanvankelijk. Ik begrijp dat wel. Heks heeft hem onlangs een gepeperde brief geschreven, naar aanleiding van een etentje om te vieren dat we elkaar al zo lang kennen. Op zijn initiatief overigens, dat etentje. Ik had er eerlijk gezegd helemaal niet aan gedacht.

Het etentje was heel gezellig, maar tijdens het toetje kreeg ik opnieuw allerlei gezanik te verduren over mijn vermeende vreemdgangpraktijken tijdens onze relatie. 40 jaar terug! Om je te bescheuren natuurlijk: Ik was destijds zo bleu, ik wist niet eens wat vreemdgaan was.

Ja, er keken allerlei kerels naar me, maar ik had dat niet echt door. Ik voelde me immers nog steeds dat plompe lelijke eendje, dat nooit een zwaan zou worden. Ik had het zelfbeeld van een kakkerlak. Het zou nog jaren duren, voordat ik door kreeg, dat ik best een mooie meid ben…..

Er was destijds een man, die zwaar over mijn grenzen probeerde te gaan. Een man met een dubbele agenda. Het is hem niet gelukt overigens. Ik heb alle zeilen bij moeten zetten, om die man van mijn lijf te houden. Een lange nacht lang. De ellendeling heeft me uitgemaakt voor frigide trut, omdat ik niks met hem wilde…..

Maar mijn ziekelijk jaloerse geliefde nam geen genoegen met mijn verklaring. Hij wilde bloed zien. Nog steeds blijkt, als hij me opnieuw begint door te zagen over dat hopeloze figuur.

Tijdens ons jubileumdineetje kom ik er toevallig achter, dat mijn ex me indertijd zelf heeft bedrogen met een toentertijd goede vriendin van Heks. Een dame met grote onschuldige ogen en promiscue neigingen. Vooral mannen met een relatie waren onweerstaanbaar voor haar.

Ik wist, dat hij met haar had zitten tongen op de avond na de ochtend, dat het tussen ons aan ging. Leuk vond ik dat indertijd niet, maar hij had een in zijn optiek goede smoes. Zij begon.

Van de tweede keer had ik tot nu toe geen weet. ‘Ja, het was op een feest van Frans, haar toenmalige vriendje. Toen trok ze me zomaar een kast in…. Ik kon er niks aan doen…’ De vrouw in kwestie was anderhalve meter lang. Ja, daar kan je als volwassen vent natuurlijk niet tegenop…..

Hou toch op!

En nu negeert hij me. Kijkt net langs me heen. Ik sta met een oude vriend te praten, die twee broers heeft begraven dit jaar. Met tranen in zijn ogen doet hij zijn verhaal. Heks staat geduldig te luisteren.

Dan ziet mijn ex me toch staan. ‘Gelukkig Nieuwjaar,’ roep ik hem toe. Ik wens hem het allerbeste, terwijl ik tegelijkertijd afscheid neem van de man met wie ik in gesprek ben. Hem wens ik ook het allerbeste. vooral een beter jaar, dan het voorgaande…..

‘Hopelijk zien we elkaar binnenkort op de verjaardag van de Wilde Boerenzoon!’ roep ik hem na. Ja. In geval van geen Corona.

De date van mijn ex komt me razend bekend voor. En ja hoor, ze blijkt in de horeca te hebben gewerkt. In no time ontdekken we allemaal gemeenschappelijke kennissen. En zelfs een gemeenschappelijke loverboy. ‘Die schijnt nu zwaar aan de drank te zijn, heb ik gehoord in de wandelgangen.’

Hier schrik ik van. Ik mag die beeldschone foute man echt heel graag. ‘Ach, misschien is het gewoon kwaadsprekerij. Door al die vrouwen, die hij nooit heeft teruggebeld!’ grap ik snel. En wie weet is dat wel zo. Wij vrouwen kunnen enorm rancuneus zijn.

‘Waar kennen jullie elkaar van?’ vraagt de leuke date. ‘Hij is mijn eerste vriendje,’ begint Heks. ‘Wij kennen elkaar in de bijbelse zin des woords,’ geeft mijn ex intussen zijn versie van het gebeurde: We hebben seks gehad. Ooit. In het stenen tijdperk.

Mijn god. Wat is dat toch? Waarom moet altijd weer die lul op tafel? In werkelijk elke ontmoeting met hem word ik geconfronteerd met dit soort opmerkingen. Waar ik totaal niet van gediend ben. Hetgeen ik ook heb geschreven in die laatste brief. Wat duidelijk niet is wat deze meneer wil horen.

Vervolgens pakt hij zijn telefoon en tovert zomaar een foto van ons van 40 jaar geleden tevoorschijn. Hij hoeft er niet voor te zoeken. Heks is perplex. Ik heb die foto ook nog wel ergens. In een album. In een la.

Ik ben totaal verbluft, temeer daar hij in zijn laatste schrijven aanbood om mij te helpen met dingen die me dwars zitten rondom die relatie van lang geleden. Waar ik nooit aan denk. Behalve als ik opnieuw wordt doorgezaagd over zaken, die nooit gebeurd zijn….

Hij nam contact op, toen zijn huwelijk strandde. Hij neemt contact op om iets te vieren. Hij duikt sinds jaar en dag op op elke datingsite, waar ik sta ingeschreven, nadat ik er over heb geschreven op mijn blog. Hij loopt vandaag hier in mijn buurt te wandelen……

‘Een hele leuke man,’ prijs ik hem aan bij zijn date. En dat is zo, echt. ‘Je mag hem hebben,’ wil ik ook zeggen, ‘ik hoef hem niet meer.’ ‘Oh, wat zijn zijn goede eigenschappen?’ roept de vrouw nieuwsgierig.

Heks staat met haar mond vol tanden. ‘Hij is ziekelijk jaloers,’ komt er in me op. ‘Het is een controlfreak, zelfs na 40 jaar houdt hij me nog in de gaten…’ kan ik natuurlijk niet zeggen. ‘Ik ga er vandoor, ik wil jullie date niet verpesten,’ roep ik uiteindelijk grapjassend.

Eenmaal thuis houdt het me toch weer bezig. Wat gebeurt hier nu eigenlijk? En waarom maakt het me zo kwaad? En waarom moet ik altijd denken aan Ross en Rachel uit Friends? Het geijkte koppel, dat er helemaal niks van bakt. Doodsbange mensen met een hechtingsstoornis.

‘Ben jij nog een beetje aan het daten?’ vraagt de vrouw aan me voordat we afscheid nemen. Ze is er achter gekomen, dat ik vrijgezel ben. ‘Nee, mijn laatste lief was zo’n vreselijke vent, ik ben voor mijn leven genezen…. Er is ook altijd iets met de mannen, die ik date….’ ‘Er is iets met ons allemaal!’ roept ze zeer terecht.

Met mij ook, maar daar kan ik mee leven….. En ja, er is inderdaad wel iets met iedereen, maar ik heb een enorme voorkeur voor narcisten. En daar is geen land mee te bezeilen.

De waarheid is, dat ik momenteel mezelf een beetje aan het daten ben. Ik trek wat leuks aan voor mezelf. Smeer een mooi make upje op mijn snoetje. Ga in een geurig bad zitten met een maskertje op mijn toet. Vertroetel mezelf met leuke cadeautjes. Een lekker parfum met kerst bijvoorbeeld. En een mooie lippenstift.

©Toverheks.com

©Toverheks.com        Loki’s rune

Er opent er iets in me. Ik sta op een kruispunt heb ik ontdekt. En ik moet eens goed nadenken over welke kant ik op ga. Loki legt zijn rune voor mijn deur de afgelopen week. Loki liegt nooit. Lepe Loki.

‘Kiezen, Heks. Het is kiezen of delen. Jezelf met zovelen. Of kies je voor jezelf? Zet je nu eens eindelijk jezelf op nummer 1. En niet de hele wereld, zoals voorheen?’

Zo’n 7 jaar geleden vielen de schellen van mijn ogen. Ik kon niet meer geloven, wat ik wilde geloven. In etappes werd mijn hele leven blootgelegd. Naakte zenuwbanen onder stroom werd gewoon. Heel gewoon. Woede hield mijn kop er bovenuit.

En nu is het tijd voor vergeven. Leven en laten leven. Mensen doen dingen niet, omdat ze gemeen willen zijn. Daar ben ik nu wel achter. Mensen beschadigen anderen uit onvermogen. Lijden schept lijden. Uit pijn komt pijn voort.

Ik zet mijn schreden, zet me schrap. Loki orakelt op mijn trap. Ik herrijs uit mijn Ginnungagap….

 

Binge-watch: ‘Friends’, the serie that never ends. Heks zit zich te ergeren aan sommige typjes, zeikmannetje en mutsig Miepje…. Maar ook volop genieten en slap van de lach, eindigt mijn dag. Dat was weer een dag. Wat een dag, wat een dag. Heks beleeft ook geen zak. Daarom lekker wat schrijven op mijn gemak.

Met pijn in mijn hart nam ik een tijdje geleden afscheid van mijn Horizon mediabox van Ziggo. Niet dat het zo’n geweldig apparaat was, verre van. Maar ik had alle seizoenen van ‘Allo, Allo’ er op staan. Opgenomen, toen Fox de serie integraal uitzond.

Avond aan avond hielpen de afleveringen me in slaap. Heks bleef zich de tranen lachen om de onzinnige idioterie in de serie. De droge engelse humor. De zottigheid. De geestige flauwekul. De fantastische acteurs….. Ik ken sommige afleveringen zo ongeveer uit mijn hoofd.

Op het nieuwe apparaat van mijn provider is meer ruimte om dingen op te nemen. Want het wordt opgeslagen in een cloud! Dus Heks neemt op. Helaas wordt ‘Allo, Allo’ nergens meer uitgezonden. Tot voor kort nog af en toe op ‘ONS’, maar ook daar is de serie intussen gestopt. Ik mis mijn opnames. Heel erg.

In een opwelling besluit ik om de eindeloos herhaalde serie ‘Friends’ op te nemen. Ik heb zo te hooi en te gras wel de nodige afleveringen gezien natuurlijk, door de jaren heen. Geen ontkomen aan. De serie is nog steeds eindeloos populair. Ook al zijn de acteurs inmiddels in werkelijkheid bijna bejaard.

In de serie blijft de vriendenclub eeuwig jong.

Dus Heks kijkt naar ‘Friends’. De hele serie chronologisch achter elkaar. Ik kom afleveringen tegen, die ik nog nooit heb gezien. Ik ben ergens halverwege gestart, maar inmiddels is de hele serie weer van voren af aan begonnen. Dus dat doe ik straks ook. Als ik aan het eind ben beland.

Af en toe zit ik te hikken van de lach, want ja, veel herkenning. Heks heeft ook een paar keer zo’n soort vriendenkring gehad. Met vergelijkbare types als in de serie. ‘Dan was jij natuurlijk een soort Phoebe Buffay,’ hoor ik jullie denken. Inderdaad draagt die dame hetzelfde soort modieuze hippieachtige soepjurken als Heks in haar jonge jaren. Ook is ze van uitermate alternatieve signatuur, net als Heks.

Maar Heks kan haar vage gedoe vaak totaal niet uitstaan. Ik vereenzelvig me helemaal niet met dat karakter. Wel herken ik, hoe er op haar alternatieve levenswijze gereageerd wordt. Alsof ze van de ratten bezeken is.

Heks is van nature een beetje een nerd. En een vrouwelijke variant van dat type zit niet in de serie. Wel een mannelijke, namelijk Ross. De oneindig saaie dinosaurus-specialist. De nutty professor.

Hem kan ik vaak niet uitstaan. Met enige regelmaat zit ik met kromme tenen naar zijn capriolen te kijken. Hij doet me denken aan een oude liefde van me. Dezelfde gekke trekjes. Dezelfde doorgeslagen jaloezie. Dezelfde frustraties. In het kwadraat!

Iedereen moet altijd rekening houden met zijn gevoeligheden. Maar meneer de Koekenpeer walst zelf over Jan en Alleman heen. Stopt zijn lul in elke vrouw, die hem niet direct afwijst. Maar is ziekelijk jaloers als een man alleen maar naar zijn vriendin kijkt.

Ross is de lieveling van zijn ouders. Het over het paard getilde wonderkind. Dat is natuurlijk ook niet echt bevorderlijk voor het vormen van een prettig karakter.

Hij is ook zo’n jongen, die direct met een wildvreemde vrouw het bed in duikt, als zijn liefje een time out wil, omdat hij gekmakend jaloers reageert op een mannelijke collega van haar. Waar ze niets mee heeft, behalve een prettige collegiale verstandhouding.

Ross zoekt er van alles achter. Hij onderwerpt haar dagelijks aan een kruisverhoor. Drijft haar tot waanzin met zijn gemekker. Herkenbaar!!! Maar zoals gezegd neukt hij met de eerste beste vrouw, die hem aandacht geeft, als het stel besluit een kleine pauze in de relatie in te lassen.

Dezelfde avond! Hij laat er geen gras over groeien!

Een paar uur, nadat Rachel hem heeft meegedeeld, dat ze ruimte nodig heeft, port hij met zijn geslacht in het leuke meisje van de kopieerwinkel.

En als zijn na dit incident nu toch echt voormalige vriendin het uiteindelijk verneemt en hier heel boos over wordt, vindt hij dat hij volledig in zijn recht staat. Ze waren toch tijdelijk uit elkaar? Dan kan je toch doen wat je wilt? Met je Pieleman?

Ik zou zeggen: Stop em even nergens in, maar trek er maar eens lekker an!

Wraakseks. De meest puberale vorm van seksuele miskleun.

Maar ja, het is maar een fictieve serie, dus Heks maakt zich niet echt druk over de nutty professor. Over zijn gezemel en gezeur. Over zijn gelijkhebberigheid en onredelijke jaloezie.

Zijn dwangmatige controle.

Zelfs jaren later controleert hij nog steeds het leven van zijn ex. Doet moeilijk, als ze iets krijgt met een ander uit de groep. Waar hijzelf altijd gewoon zijn goddelijke gang gaat met wie hij maar wil. Ja, van bil, bedoel ik. Van dikbil.

Met zijn studenten, collega’s, het maakt hem niet uit. Alles wat krom is kletst de man recht. Ja echt. Behalve zijn geslacht……

‘Waarom kijk je er dan naar, als je je zo ergert?’ zul je je afvragen. Omdat ik vaak dubbel lig van de lach. Ook om die dwangmatige dino-prof. Juist ook om hem. Veel van de types zijn me erg dierbaar geworden. Ze doen me denken aan oude vrienden, waar ik me goed bij voelde. Zoals mijn oude vriend X, nu dominee op de bijbelbelt.

Wat ik leuk vindt aan de serie is de onderlinge loyaliteit van de vrienden. Waar ik in mijn jonge jaren zonder meer door mijn vriendenkring werd vergeten, toen mijn relatie met de man, die notabene via mij bij de vriendenkring was binnen gekomen, stuk liep, kiest in de serie niemand partij in een dergelijk geval. Te mooi om waar te zijn?

Heks is niet zo goed in vriendenkringen. Elke keer gaat het mis. Heks herhaalt haar oude patronen: Ik doe mijn gloeiende best, teveel, en wordt uitgekotst. Of ik loop tegen mijn grensprobleem aan: Er is altijd wel iemand in zo’n gezelschap, die eindeloos over mijn grenzen gaat. Of ik word weer gekroond tot zondebok: Iemand doet expres heel gemeen tegen me. Of ik draai voor andermans shit op. En niemand, die er iets van zegt!

Dat kan ik dan niet begrijpen. Want zelf spring ik om het minste geringste in de bres voor een ander. Een soort Pavlov effect: Ik ben al gesprongen, voor ik erover heb nagedacht.

Zo ben ik eens effectief uit een vriendenkring gewerkt door een dame, die me in een dronken bui had verteld, dat ze neukte met de mannen van haar beste vriendinnen. Stiekempjes natuurlijk. Ze vond, dat ze volledig in haar recht stond: Ze had ook zo haar behoeftes.

Voor de plastische chirurgie…..

Heks keek geschokt. Voor mij is dit hoogverraad. Ik kan er met mijn heksenhoed niet bij. Maar wie schetst mijn verbazing? Ik ben na die dronken bekentenis nooit meer ergens voor uitgenodigd door die vriendenclub. ik kwam er jaren later toevallig achter waarom….

De dame in kwestie had rondgebazuind, dat ik geen behoefte meer had aan contact met deze mij zeer dierbare mensen. Ze was natuurlijk bang, dat uit zou komen met welke heren uit die bewuste vriendenkring ze allemaal had liggen rampetampen. En op welk  geslacht van welke man van welke vriendin uit de kring ze zich wegens haar behoeftes had vastgeprikt.

Ja, zo’n vriendenkring is leuk, maar alleen als mensen een beetje ethiek in hun donder hebben. Anders wordt het al gauw een pijnlijke aangelegenheid met al die jeugdige hormonale onrust. Of middelbare onrust, zoals bij de vrouw met behoeftes.

Ik weet er alles van, ik ben ook hormonaal onrustig geweest. Jong dus. In de wilde jaren zeventig en tachtig. Voor de Nieuwe Preutsheid.

Nu moet ik eerlijk zeggen, dat ik altijd de reputatie heb gehad van wilde meid. Ik ken brave teutemeutvrouwtjes en keurige burgermannetjes, die zich voortdurend in het geniep een slag in de rondte bedriegen, maar ik heb de naam. Dat is ook de reden, vermoed ik, dat die vroegere vriendin dat verhaal aan mijn onwillige neus hing.

Maar Heks heeft een bloedhekel aan bedrog. Ja, ik heb een spannend en opwindend leven gehad, met exotische liefdesaffaires en razend interessante minnaars. En een incidentele minnares. Zeker spannend vergeleken met de gemiddelde vrouw. Maar die lovers waren allemaal vrijgezel. Dat dan weer wel.

Zeker wel.

De meeste tijd heb ik echter in mijn eentje doorgebracht. Als vrijgezel. Thuis in mijn huis. Met een chronisch defect aan mijn kleed. Niks spannend en opwindend. Niet altijd gezellig. Dodelijk saai en eenzaam soms.

Friends. Ik mis mijn oude vriendenkringen. Want met die paar ellendelingen zijn ook de lievelingen verdwenen.

Jarenlang kwam zo’n kring hier elk jaar op de nieuwjaarsborrel. Heks pakte dan groots uit. Ik werkte er echt maanden naartoe, met mijn beperkte energie. Tot iemand in de kring het nodig vond om me systematisch onderuit te halen. Het bloed onder mijn nagels vandaan te treiteren. Subtiel maar volhardend.

Het is overigens nooit iemand opgevallen, dat ik die borrels niet meer organiseer. Mijn eindeloze inspanningen met een brak lijf werden waarschijnlijk helemaal niet opgemerkt. Net als er verder nooit gezien wordt wat een halvezool ik eigenlijk ben.

Er komt bijvoorbeeld tegenwoordig dagelijks wel een nieuwsgierige buurvrouw naar me toe om te vragen wat ik in godsnaam in die scootmobiel doe. ‘Nou, lekker luieren…’ wil ik dan het liefst zeggen, ‘Rondrijden op kosten van de gemeenschap. Mezelf heerlijk aanstellen. Aandacht trekken. Medelijden opwekken…’

‘Oh, ik heb al vijfendertig jaar een vervelende ziekte. En de laatste jaren zijn ook mijn benen aan de beurt. Vandaar…’ verzucht ik dan maar. Opgewekt weliswaar. En het is waar. Absoluut waar.

Heel leuk aan de serie Friends is, dat de acteurs in werkelijkheid ook hele goede vrienden zijn geworden!!! Dat proef je er een beetje doorheen, als je naar de uitzendingen kijkt. Dat doet goed!

 

 

Wat nu weer Dr. Phil? Welk breekbaar mensenmeisje legt deze keer haar lot in jouw vaardige handen? Heks wordt wakker met reusachtig grote levensdrama’s. Van anderen gelukkig. Voor de verandering!

looks-like DR phil animal

Onlangs ontwaak ik met Dr. Lul op de televisie. Het programma gaat over seksueel misbruik van een piepjonge vrouw, een meisje nog. Dus ik ben in één klap goed wakker. Gisteren heb ik het laatste gedeelte van dezelfde aflevering gezien. Enige tijd geleden de hele episode. Wat een toeval, dat ik het nu alweer voorgeschoteld krijg: Precies deze show met dit meisje.

Heks vindt het een aangrijpend verhaal. Met in de hoofdrol een kind, dat zich als een lam offert op het altaar van het ongeremde seksuele verlangen van een stel hersenloze jongemannen.

‘Je bent een slet, een hoer. Je zou beter zelfmoord kunnen plegen,’ zijn de dingen, die deze puber naar haar hoofd krijgt. Dat laatste heeft ze dan ook meermalen geprobeerd. Zonder succes. Meer kans van slagen hebben al haar plannetjes om seks te hebben met allerlei hormonaal ontregelde adolescenten alsmede mannen van ver in de twintig……

looks-like DR phil animal

Helaas is het op één of ander feestje helemaal mis gegaan. Toen ze weer eens stomdronken in een aparte kamer ging seksen met een jongen, besloten een aantal kerels mee te doen. Tegen haar wil. Het werd gefilmd en gefotografeerd. Alles werd vervolgens op het internet geplaatst. Het leven van dit kind van net 16 lag in één klap in puin.

‘Het was geen verkrachting, ik heb toestemming gegeven,’ zegt het bloedmooie meisje met een stalen gezicht. Sowieso zijn haar emoties afgevlakt. Ze geeft nauwelijks sjoege als het over de meest afschuwelijke, haar eigen lichaam betreffende, dingen gaat.

Met een effen gezicht vertelt ze hoe ze lekker de slet uithangt, hoe iedereen haar een sloerie en hoer vindt, hoe het haar haar reet zal roesten. Hoe ze drinkt tot ze van de wereld raakt. Hoe ze al vele sekspartners heeft versleten, die bewuste avond zelfs zes tegelijk. Het is bovendien haar eigen schuld. De jongemannen treft geen blaam. Ze heeft ervoor gekozen!

looks-like DR phil animal

‘Je kunt pas instemming geven met seksuele handelingen als je volwassen bent en nuchter,’ zegt Phil nuchter, ‘Aangezien jij pas zestien bent is het onmogelijk om met instemming seks te hebben. Bovendien was je ten tijde van het incident onder invloed van drie gram weed, een halve liter rum en nog een paar glazen whisky!’

Goeie hemel, hoe krijgt ze het voor elkaar? Dat is wel heel veel drank en drugs voor zo’n klein meisje!

Maar goed, seks hebben met iemand, die compleet van de wereld is, mag dus niet. Zelfs niet als de persoon in kwestie volwassen is, zeg ik maar even voor de duidelijkheid.

Sommige mensen snappen dat niet. Die denken, dat je wel degelijk seks mag hebben met iemand, die buiten bewustzijn is geraakt. Bijvoorbeeld door GHB. Zolang die persoon maar volwassen is! Het leidt soms tot verwarring, omdat degene die buiten westen is dan, hoewel volwassen en mondig genoeg, natuurlijk niet protesteert…….

Mannen met een afgeslobberde droplul zijn nog steeds de bink. Een vrouw, die met plezier seks heeft is daarentegen een afgelebberde boterham. We moeten het doen met slechts drie archetypes, waarvan er twee maatschappelijk zijn geaccepteerd. En dat zijn dan weer precies de seksloze varianten.

Moeder de Vrouw, de Maagd en de Dame van Plezier. Moeder de Vrouw moet natuurlijk wel saaie voortplantingsseks gedogen van haar man, maar het is niet de bedoeling, dat ze er zelf verlangens op na gaat houden. Behalve dan om een royale kinderschaar groot te brengen! De Maagd moet haar benen bij elkaar houden en zorgen, dat ze niet in de problemen komt. Als ze dat wel doet wordt ze ofwel een Tiener Moeder de Vrouw of net als de rest: Een Sloerie.

Sinds de seksuele revolutie is het wel wat gecompliceerder geworden, want nu moet Moeder de Vrouw ook een beetje de spannende Slettebak uithangen in de slaapkamer….

Ja, ik weet het, het klinkt erg somber allemaal…. Heks gelooft echter in liefde. Dat smaakt rauwe bonen zoet.

looks-like DR phil animal

Het meisje bij Phil lacht listig als het over haar woeste avonturen gaat, ze vindt het wel grappig, dat ze iedereen te slim af is met haar idiote acties. Nou ja, slim. ‘Het klinkt toch behoorlijk dom,’ zegt Phil, ‘en je hebt voornamelijk jezelf ermee te pakken.’ Als de televisiegoeroe een beetje doorvraagt vergaat het lachen haar al snel. Er blijkt een misbruikverhaal onder haar stoere houding te zitten.

Als dertienjarige is ze een keertje flink aangerand. Haar toenmalige vriendje nam het haar kwalijk en noemde haar een slettebak. Thuis kreeg ze totaal geen steun, haar ouders waren druk met zichzelf en hun eigen problemen. Dus wordt ze de suïcidale sloerie, waar ze toch al voor wordt uitgemaakt, wat kan het ook nog schelen?

Het is de afschuwelijk reactie van de omgeving, de maatschappij, onze zogenaamde beschaving, op dit soort criminele praktijken, die me altijd weer verbijstert. Alles is te verdragen en te verwerken, als je het kunt delen en erkenning krijgt voor je pijn. In de praktijk van alledag zijn mensen vaak slachtoffer en vervolgens ook nog zondebok.

‘Ik wil geen aangifte doen, want ik wil niet, dat er vijf mannen naar de gevangenis moeten, vanwege mij,’ zegt het meisje uiteindelijk wanhopig. Ze offert zich op. Ze wil niet voor zeur of zielig worden versleten. Maar zelfs al doe je wel aangifte, dan nog krijg je te maken met die typische dubbele moraal in onze maatschappij.

DR phil animal obsessed

Als jong meisje had Heks een vriendje. Hij was heel jaloers, dus ik kon hem niet vertellen over grensoverschrijdend gedrag van zijn vrienden. Zo pakte één van hen me een keertje in een trapportaal van een flat op weg naar beneden. De rest van de groep ging vooruit. Ik was iets later en hij wachtte me op. Drukte me tegen een muur. Stak een vieze dikke tong in mijn keelgat en voor ik het wist zaten er een paar graaierige handen onder mijn trui. Ik was volstrekt overdonderd.

Toen hij me liet gaan schold hij me uit. ‘Vuile slet, vieze hoer. Als je iets laat merken, zeg ik tegen je vriend hoe je mij pakte.’ Nou, dat liet ik wel uit mijn hoofd, want mijn vriend was al zo jaloers. Er restte me niets anders dan voortaan uit de buurt van dit sujet te blijven. Dat koste me een deel van die vriendenkring, maar goed.

Ook heb ik als hele jonge vrouw wel eens ergens gelogeerd met een vriend en twee vriendinnen. We sliepen met de hele club op één kamer. Er was een mij onbekende jongeman bij. De gehele nacht ondernam hij pogingen tot seksuele handelingen bij Heks. Het was net een dikke bromvlieg, die ik bij voortduring van me af moest slaan. Ik schold hem zelfs uit! De rest sliep er gewoon doorheen. Het kwam niet in me op het om hulp te vragen, gek genoeg. Opnieuw was ik volstrekt overdonderd.

In de trein vanuit Lyon naar Parijs deelde Heks ooit een  coupé met een paar padvinders, een verliefd stelletje en een met dit stel bevriende jongeman. De gehele nacht werd ik aangerand door de jongeman. Gewoon waar iedereen bij was. Ze lieten me allemaal tobben!

Zelfs die padvinders….. Niks Goeie Daad tegen de Geslachtsdaad! (Het verliefde stelletje was daar natuurlijk wel mee in de weer…… 😦  ) Weer moest ik van me af meppen. En schelden. Elke keer doken er weer ergens een paar handtastelijke vingers op.

looks-like DR phil animal

In een kroeg in Leiden sta ik met een paar vrienden en bekenden. Een uit de kluiten gewassen beeldhouwer doet openbaar een greep naar mijn privé-gebiedsdelen. Niemand doet iets. Niemand? Deze keer doet er wel iemand iets. Het is Frogs. Hij grijpt de kerel bij zijn kladden en gooit hem vijf meter door de lucht. Het is voor het eerst, dat iemand me verdedigt, het voor me opneemt. De tolerantie voor al dat gegrabbel en gegraai is ongelofelijk. Ook door de dames overigens. Mijn zusters zijn af en toe regelrechte loeders, waar je helemaal niets aan hebt.

Maar goed, dit zijn allemaal betrekkelijk onschuldige verhalen. Echte narigheid heb ik helaas ook meegemaakt. Niet zoals dit meisje. Dit is wel heel erg ten hemel schreiend….Maar ik herken bepaalde dingen.

Zo’n ervaring op zichzelf is afschuwelijk, maar de reactie van de omgeving is vaak nog veel erger. Als we doorgaan met het massaal ontkennen/goedkeuren, toelaten of gedogen van grensoverschrijdend seksueel gedrag dan zie ik het somber in. De gevolgen zijn namelijk desastreus. Het kan je leven volledig kapotmaken.

looks-like DR phil animal

Ik kijk naar de prille vrouw. Dr. Phil heeft haar eindelijk aan het huilen gekregen. Goddank. Haar koppie wordt weer zacht en toegankelijk. Er gloort weer hoop aan de horizon. Het zal een enorme lange weg worden voor dit getraumatiseerde wicht. Eerst zal ze moeten toegeven, dat ze verkracht is. Dat is nog niet zo gemakkelijk, als je jezelf zolang iets anders hebt wijsgemaakt.

Heks droomde ooit over een jong meisje, dat zich insmeerde met een mengsel van tijm en honing om daarna voor het oog van haar familie en een hele dorpsgemeenschap op een levensgrote barbecue te stappen. Dat beeld ben ik nooit meer kwijtgeraakt.

Daar doet dit meisje me aan denken. Ze offert zichzelf op. Voor de familie, wildvreemde jongens, de gemeenschap.  Ze is de zondebok. Het offerlam.

Maar gelukkig komt het bij Phil ook altijd een beetje goed. Aan het eind heeft hij altijd wel een behandelplan in zijn hoofd. ‘Ik biedt je dit traject aan, zodat je eens helemaal alleen aan jezelf gaat denken. En voor jezelf zorgen. Wil je dat?’

Reken maar dat ze het wil. Niemand wil zo’n pijn hebben en houden. Niemand wil zichzelf ten gronde richten, om anderen de hand boven het hoofd te houden. Iedereen wil gelukkig zijn. Ook dit ontspoorde kind.

Die Dr. Phil. ‘I love Dr. Phil, he’s a fantastic person and a very loving man,’ zegt True, als hij ter sprake komt. Zij is Amerikaanse, dus zij kan het weten. En bovendien: Zij heeft altijd gelijk!

looks-like DR phil animal