Eén balletje in de bek maakt nog geen circushond. Maar zodra er twee balletjes over de tong zijn volgen er waarschijnlijk meer. Sommige honden houden voornamelijk van een bos hout voor de deur…. Mijn ventje krijg je met hoog opgeworpen balletjes geheid in een goed humeur!

Hoera! Op stap met Baris! altijd een feestje!

‘Zullen we iets later afspreken, mijn medische afspraak is komen te vervallen,’ zo handig toch, dat appen. Het scheelt enorm veel telefoongesprekken, inspreken,  terugbellen…..

Zonder dit wonder der techniek had ik om 11 uur vanmorgen al acte de présence moeten geven ergens in the middle of nowhere. Nu draai ik me lekker nog een uurtje om in bed.

Een paar uur later tref ik Saar in de duinen. Er is bijna niemand, want het stormt behoorlijk. ‘Gelukkig staan hier nauwelijks bomen,’ roepen we optimistisch tegen elkaar, als we een enorme afgebroken tak op het pad zien liggen. Jeetje, wat een balk. Ik kijk naar de boom waar  hij vanaf is gewaaid. Er is weinig van over……

Dit is de vrouw. Met haar eeuwige hoedje. Niet gek toch? Je kunt het slechter treffen, geloof me. Woef!

De hondjes deert het niet. Baris loopt met zijn enorme lijf, staart omhoog, voor ons uit te galopperen. En VikThor is weer zo vrolijk. Olijk probeert hij het balletje van zijn grote vriend af te pakken. Maar hij raakt uiteindelijk zelf zijn balletje kwijt!  Zijn opponent loopt uitdagend te paraderen met maar liefst twee ballen in zijn bek. Met gemak.

In het duinpannetje van Ysbrandt strijken we even neer. Saar heeft iets verrukkelijks gebakken en Heks heeft verse muntthee meegenomen. De hondjes vermaken zich in het water. Eindeloos proberen ze elkaars balletje in te pikken. Af en toe laten we hen flink zwemmen.

De taart van Saar.

Als VikThor echter alleen nog maar kuilen wil graven houden we het voor gezien. Hij roept ter plekke een privé zandstorm over ons af, terwijl we net zo heerlijk in de luwte zaten! Wat is dat toch met honden dat ze altijd menen jou in te moeten graven?

Even later tornen we weer tegen de storm op. We wapperen het hele duingebied door. Er is bijna niemand! ‘Lekker hoor,’ roepen we blij. Hoe minder zielen hoe meer vreugd: Voor Baris dan.

Elke week feest!

Deze stoere onverschrokken herplaatser heeft bitter weinig vertrouwen in zijn medemens. Zodra er wandelaars in zicht verschijnen lijnt Saar haar dierbare bakbeest aan. Hij laat het zich graag aanleunen. Dicht tegen zijn vrouwtje aan passeert hij de onverlaten.

Behalve als hij het wel vertrouwt. Als de passerende mensen zelf wat sukkelig ogen. Of als ze hele kleine lieve hondjes bij zich hebben. Of pasgeboren puppy’s. Dan weigert hij zich simpelweg aan te laten lijnen. ‘Nergens voor nodig,’ seint hij in zo’n geval naar Saar. Raar? Maar waar! Heks ziet het met haar eigen heksenogen.

Saar en haar schaduw!

We houden het uren vol. Zo kan het gebeuren dat eenmaal thuis VikThor volledig gestrekt ligt. Dat komt bijna nooit voor. Mijn ADHD-hondje is niet of nauwelijks af te matten. Het kost me dagelijks bakken energie om hem van de zijne af te helpen. En dan ben ik bekaf en wil hij alsnog spelletjes doen als we thuiskomen.

Vandaag is meneer compleet uitgevloerd. Pas in de loop van de avond probeert hij me weer tot een spelletje te verleiden.

Baris bereidt zij grote truc voor. Ha, goed opletten nu……

Elke avond gooit Heks eindeloos balletjes op, die mijn monster dan zo uit de lucht moet opvangen. Ik begon met simpele rechttoe rechtaan balletjes, maar tegenwoordig lijkt ons spel meer op een honkbaltraining dan hondbal……..

En Heks heeft zich ontwikkeld tot een eersterangs pitcher. Moeiteloos werp ik een fastball, of een lekkere changeup of een onverwachte slider. En mijn hondje? Hij wurmt zich in de raarste bochten en produceert de meest idiote sprongen, maar de meeste balletjes vangt hij. Vooral als hij zich een tijdje op een bepaald type worp heeft toegelegd……

Heb jij nou twee ballen in je bek, Baris? Wat knap! Dat wil ik ook! Jeetje! Gompie!

De laatste weken is mijn superhondje zich op nog in een andere tak van balsport aan het bekwamen: Prop zoveel mogelijk ballen in je bek. Hij is geïnspireerd geraakt door zijn grote vriend Baris. Die loopt met enige regelmaat met een paar ballen in zijn bakkes.

‘Dat kan ik ook. Het is mogelijk, ik weet het zeker…..’ zie je mijn kleintje bijna denken. En het is hem onlangs zowaar gelukt om twee exemplaren tegelijk te vervoeren! Dolgelukkig brengt hij zijn buit bij me…..

Nee zeg, drie ballen maar liefst!

Maar oh jee, Baris heeft ook niet stilgezeten de laatste weken. Gisterenmiddag tegen het eind van de wandeling showt hij VikThor zijn nieuwste trucje: Maar liefst drie ballen balanceren plotseling in zijn gigantische megamuil!!!!!

Hier zwem ik in zee. Golven vallen erg mee. Romantisch hoor…..

VikThor loopt ’s avonds trots met zijn twee balletjes. Het is hem opnieuw gelukt. En deze keer ging het iets gemakkelijker……. Snel probeer ik er een foto van te maken voor Saar. Helaas. Tegen de tijd dat ik mijn telefoon heb gevonden heeft hij er alweer eentje laten vallen…….

Nog een beetje oefenen dus!

Met mijn grote vriendin en haar kleine hondje. Met een groot karakter. Klaas is op zijn tweede verjaardag plotseling veranderd in een oude chagrijnige man naar het schijnt.

Ha, een tijdelijke vijver in het park. spelen!!!!!!!

Goede voornemens en concrete doelen maken dat ik me veel beter ga voelen. Eventjes dan, want dan komt de klap. De man met de houten hamer staat woest zwaaiend in mijn kamer. Maar ja, ik ken dat ventje wel. Hakkerhak en koppensnel. Dezelfde bekende ouwe hap. Boeien……

Maandagmorgen om kwart over twaalf tref ik Saar in de hal van het zwembad. We gaan er tegenaan. Vorige week ontdekten we dat we allebei graag weer willen zwemmen. En nu gaan we dus te water. Afspreken met een maatje werkt motiverend. Als ik deze verplichting niet was aangegaan lag ik nu waarschijnlijk in bed te dweilen.

Het is zo lang geleden, dat ik hier nog eens ben geweest. Ik ben dan ook van alles vergeten mee te nemen. Zoals afwasmiddel om mijn zwembril te ontvetten. Ook heb ik maar een minimale hoeveelheid shampoo ingepakt. Maar ik heb wel weer een fles olie om in mijn lange haren te smeren, zodat ze niet helemaal uitgebeten raken door het chloorwater.

Tien minuten later liggen we in het instructiebad. Binnen een paar minuten heb ik een hele baan voor mezelf. Mooi zo. Traag kom ik op gang. De eerste tien banen doen altijd verrekte veel pijn. De rest ook vandaag. Omdat het weer de eerste keer is. Over een paar maanden ben ik eraan gewend.

Kwebbelend hangen we daarna een tijdje in het warme kikkerbad. Ik ontspan mijn lijf helemaal, in een poging de schade te beperken. Maar evenzogoed zal ik de komende nacht wakker liggen van de pijn.

‘Wat zijn we toch goed bezig,’ roepen we tegen elkaar. En het is waar. Heks en Saar doen dit toch maar.

Die middag bestel ik een badmuts. Een zilverkleurige. Ik kan er zo mee naar een discotheek. Als die nog bestaan, geen idee eigenlijk.

Nooit gedacht dat ik me tot zo’n kledingstuk zou bekeren, maar zelfs olie in je haar kan niet voorkomen dat je verandert in een vogelverschrikker, qua kapsel dan, na zo’n chloorbad.

’s Avonds kan ik  me niet meer bewegen. Als een kwarktaart zit ik in mijn stoel. Helemaal opgestijfd. ‘Wat heb ik toch?’ denk ik verstoord. Ik ben die hele zwempartij al vergeten. De ganse afgelopen middag voelde ik me geweldig door al die extreme doorbloeding, maar nu komt de klap. Van de zwempartij. Die ik intussen vergeten ben.

Het is een drukte van belang op mijn datingsite. Een hele ris bewonderaars staat klaar om gekeurd te worden. Ik bekijk ze eens goed. Mijn foto met piratenhoed scoort het hoogst. Die met jonge geitjes juist laag. Maar ook het type bewonderaar varieert enorm per foto.

Bij de geitjes staan allemaal reacties van goeiige heikneuters bijvoorbeeld. Met zelf ook een geitensik en op klompen. De piratenhoed trekt de meer vermetele karakters. Een paar dagen geleden zie er zelfs mijn eerste vriendje tussen staan! Nou, die durft!

De man waarvan mijn moeder altijd zei, dat hij voor me gemaakt was. En vice versa!

‘Hi knapperd, zit je stiekem vreemd te gaan en heb ik je betrapt?’ We blijken allebei weer vrijgezel te zijn. Het wordt hier wel enorm vrijgezellig zo met mijn neef en mijn ex.

Het afgelopen weekend heb ik in een impuls een afspraakje gemaakt met iemand uit de buurt. Maar zodra ik de man mijn 06 nummer geef begint hij een waar offensief met ellenlange app’jes. En de afspraak zegt hij af! Om vervolgens op volle sterkte door te appen. ‘Wanneer kun je? Ik kan dan en dan en dan…..’

Heks heeft er eigenlijk al geen zin meer in. Ik heb nog eens goed naar zijn foto’s gekeken en gelezen wat hij schreef….

We hebben werkelijk niets gemeen. Hij is behoorlijk saai, niet erg onderhoudend en ook niet fraai. En hoogzwanger. En hij vertelt me en passant, dat hij zichzelf altijd op nummer 1 zet, zelfs al heeft hij drie kinderen. Denkend dat dat een pluspunt is. Maar nee, Heks begrijpt daar niks van.

Nou ja, ik zet de melkboer nog op nummer 1 natuurlijk en dat slaat inderdaad nergens op. Maar  mijn beesten staan uiteraard met stip op die positie en als ik kinderen had zou ik dat zeker ook doen.

Vannacht lig ik wakker met een verschrikkelijk bonk-lijf. Gekke krampende pijnen trekken door spieren en gewrichten, alsof ze twijfelen waar ze zich willen nestelen. Een soort kiespijn, die ervoor kiest om niet alleen maar kiespijn te zijn, on the road…..

Ik val pas om vier uur in slaap. Als een gymschoen sta ik vanmorgen weer op. Ik mis mijn prikken en kom maar langzaam op gang. Tijdens de ochtendkoffie kijk eens eventjes naar mijn bewonderaars en contacten. Ik neem afscheid van de drinkebroer, ik zit er al een paar dagen tegenaan te hikken. Het is gewoon een heel bijzonder mens. Zo eerlijk als goud.

Het gaat me echt aan het hart, want we hebben zoveel gemeen! En we praten zo gemakkelijk! Allebei flamenco gedanst. En klassiek Indiaas. Allebei dol op koken. Allebei zingen we in allerlei koren. Allebei ……

Na dagen luisteren naar elkaars muziek en diepgaand en zeer persoonlijk uitwisselen trek ik de stekker er uit. Ik wens hem het allerbeste en een geliefde die wat water bij die sloot wijn kan doen betreffende zijn drinkgedrag. Maar Heks voelt niet veel voor een drinkgelag.

Mijn gesprekspartner hoopt nog steeds op een relatie met Heks, maar ik weet wel beter, Codependency werkt voor geen meter!

 

Contemplaties over woede: Het leven slaat je met een roede. Vermoorde onschuld in de pan. Als je het niet volhoudt drink je je lam. Heks geniet via haar hond: Hij rent in het rond. Als een zotteklap met zijn lekkere kontje….. Ja, een hondje maakt gezond.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, HET ONSCHULDIGE LAM MET DE BLAUWE OGEN. DON LEO WEET DAAR CULINAIR WEL RAAD MEE……

Zacht worden, weer zacht worden. Weer acht worden. Of vier. Weer kijken met de ogen van een kind. Verwonderd. Open. Bewust van alle lagen van alle werkelijkheden. Onschuldig als een lam. Met oren. Horen: Getroost worden…..

Oorlam.

Lamstraal.

‘Ik vind mensen verschrikkelijk. Vaak,’ vertrouwd Saar me toe, ‘Dat had ik al als kind.’ We maken een enorme wandeling met onze viervoeters. Mijn frivole huppelhondje en haar woeste herplaatser, een bakbeest met rugzak. Helemaal achter het Valkenburgermeertje, daar waar bijna niemand komt, haalt mijn vriendin de muilkorf van haar monster.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, HEB JE NET JE SCHAAPJES OP HET DROGE, KOMT ER ZO’N LAMSTRAAL AAN…..

Nadat hij eerst met korf bijzonder woest met mijn hondje dolt. Te woest. ‘Hij heeft zoveel opgekropte energie…. Als hij een speeltje in zijn bek kan houden gaat het beter.’

En dat is zo. Plotseling spelen onze schatjes heerlijk langs het oude rangeerplatform. Eindeloos rennen ze achter elkaar aan. VikThor pikt de bal van Baris en vice versa. Saar en Heks zitten het schaterend gade te slaan. ‘Oh, wat heerlijk. Wat zijn het toch een schatten! En wat zijn ze happy! Nu!’

Wij ook natuurlijk. Van weeromstuit. Ook wij rennen een beetje door het struweel. Ook wij krijgen wild in onze neus. Ook wij zijn er helemaal bij. Blij! En vrij!

‘Als je contact met een kristallen schedeltje wilt maken, dan moet je helemaal in je hart komen. Dus denk aan een klein kind. Of een dierbaar dier….,’ de toverheks, die me dit vertelt reist rond met een grote kristallen schedel, Synergy genaamd, ‘Volwassen mensen zijn veel te gecompliceerd voor dit doel, daar ga je het niet mee redden!’

Saar en Heks kijken elkaar aan. Ja, het is waar. Soms tref je een wijs exemplaar. Zoals ik vandaag Saar. Maar vaak is het onwijs onwijs wat de klok slaat. En als je daar tegenin gaat….

Mensen lijden en daarom doen ze zo vreselijk. Ik spreek uit ervaring. Alle keren dat ik me hopeloos heb gedragen voelde ik me bepaald niet senang.

Het is dus niet altijd een keuze om een eikel te zijn. En voor je het weet is het een ingesleten gewoonte. Gedrag, wat je vertoont, nog voor je erover hebt nagedacht. Ingesleten eikelpatronen. Vaak door generaties heen!

Het is eerder een bewuste keuze om te ont-eikelen.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, KLOK IS DOOD. HANGT SCHEEF EN IS KAPOT……

Afgelopen week heb ik een wonderbaarlijke ervaring. De klok van mijn vader staat al een tijd stil. Plotseling besluit ik em op te winden en af te stellen. Zodat hij weer loopt.

Ik voel mijn vader in mijn kielzog, terwijl ik met mijn tong tussen mijn tanden de klok waterpas hang. Als ik het uurwerk vervolgens opwind begint de klok woest te slaan. ‘Deng, deng, deng, deng,……. Eindeloos.

Ik geef het op. De klok is boos. Er is echt iets mis met het uurwerk.

‘Kun je mij vergeven dat ik een vat vol woede was?’ Mijn vader praat alsof hij naast me staat. Het is echt heel belangrijk. Kan ik dat? Ik heb dat toch al jaren geleden gedaan. Maar heb ik dat toen echt gedaan? Bij voorbaat? Ik wist niet eens waar ik het over had!

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, DE KLOK IS BOOS, HIJ SLAAT EN SLAAT ZICH EEN SLAG IN DE RONDTE

Ja, dat kan ik. Natuurlijk kan ik dat! Ik hou veel van hem en ik neem het hem niet meer persoonlijk kwalijk. Ik zie de bloedlijnen met het venijn in mijn aderen. Het is niet anders. Ik ben niet de enige. Zovele familieclans vol woede. Generaties vastgeketend door zoete wraak.. Getekend voor het leven.

Of angst. ‘Mijn voorouders dragen allemaal het angst-gen in zich. Ik heb vandaag gezeten met mijn angst,’ zegt een man tegen me tijdens de retraite in Biezenmortel. Het heeft me geïnspireerd om met mijn woede te zitten. Maar ja, je ziet wat ervan komt. Het thema nijd heeft zich rap door mijn leven verspreid.

Is zichtbaar en voelbaar geworden. Ik leer woede opeens ook kennen als een kracht. Het heeft een functie, net als jaloezie. Om iets te signaleren. Om je in beweging te zetten.

De genetische woede, of angst, jaloezie, noem maar op….. Daar kun je je maar beter van bevrijden.  Dat doet Heks dan ook. Ik omarm mijn vader in gedachten. Geef de klok nog niet op. Opnieuw probeer ik em aan de praat te krijgen. ‘Ik vergeef je, ik wil dat het hier eindigt. Dat ik iets kan keren hierin…. Voor ons allemaal. Geen ‘bloed kome over ons en onze kinderen’ meer. Bloedwraak en wrok: Ga in je hok!’

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, OORLAM VOOR EEN LAM LAM MET GROTE OREN….

De klok begint te lopen. En loopt  En loopt. Tiktaktiktaktiktak. Doinggg….

Ik hernieuw een vriendschap via Facebook. Mijn oude vriend woont in Kroatië. Daar doet hij al jaren allemaal hele leuke dingen met medemensen. Onder andere smeden. De man is smid.

‘Ik ga de klok van pappa repareren en wel daar. Bij mijn vriend Smid, in Kroatië,’ plan ik overmoedig. De slinger is kapot en behoeft wat degelijk smeedwerk. Mijn lijmpistool volstaat niet meer.

Zo stromen er allemaal magische rivieren door mijn universum. En opeens komen er een aantal samen. Begin ik vreemde plannetjes te beramen.

‘En houdt die woede dan ook op?’ Heks is moe van alle aanvaringen en mijn onvermogen om te sussen, door te slikken en te harmoniseren. Volgens mijn vader wel. Zijn geestesmond beweert terstond onomstotelijk maar niet bewezen: ‘Mijn schattebout, je bent genezen!’

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, VRIEND SMID SMEED HET IJZER ALS HET HEET IS!

Toevalligheden, dingen die je toevallen in plaats van overkomen. Of over je heen worden gestort, door je strot geduwd, in je maag gesplitst. Heks mijmert over toevalligheden, vlak voor het moment dat er weer iets over me heen wordt gestort. Wat een toeval!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM, Emptiness

‘Jeetje Heks, wat ben je laat,’ Kras doet de deur open. Het is woensdag. Een week geleden alweer. Onze Sangha avond. ‘Ik heb je net zitten bellen, ik dacht dat je het vergeten was.’ Heks moet lachen. Vorige week lag Kras zo vast te slapen, dat ik dacht dat zij het vergeten was. Pas nadat ik alle telefoons over liet gaan en ook nog op de deurbel bleef drukken schoot ze uiteindelijk wakker……

Ja, je bent een Sangha voor Kneusjes of niet. Natuurlijk gaat het er bij ons met enige regelmaat zeer achenebbisj aan toe! We rommelen met de aanvangstijd. Beginnen altijd te laat. Veranderen regelmatig van houding. En dat is bepaald geen lotus te noemen, al komt Heks een heel end maar haar hypermobiele fysiek.

We winnen dus geen schoonheidsprijs. Noch blinken we uit in accuratie. Maar dat mag de pret niet drukken. Als we eenmaal zitten dan zitten we ook goed. Veertig minuten schoon aan de haak. Bewust aanwezig bij onze ademhaling: Een hele prestatie met onze pijnlijven!

We maken die avond geen wandeling. Daar zijn we gewoon te moe voor. Een halve week later wapper ik gezellig aan bij Kras met een portie zelfgemaakte roti. Al dagenlang probeert Kras bij me te komen eten. Eerst is ze het vergeten. Als ik haar bel waar ze blijft schrikt ze zich dood.

‘Jeetje Heks, ik sta bananenbrood te maken. Voor jou! Gisterenavond wist ik nog dat ik naar je toe zou gaan. Daarom ben ik dit brood gaan bakken. Toch ben ik onze afspraak ergens onderweg kwijtgeraakt…….’

Heks baalt als een tiet. Ik heb me gek lopen racen om alles op tijd klaar te krijgen. De hond uit te laten. Mijn huis gezellig te maken. Als er iemand bij me komt eten lever ik een topprestatie. En als die persoon dan niet op komt dagen, dan kun je me wegdragen…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Ik vergeet zelf alles waar ik bij sta. En toch ben ik hartstikke teleurgesteld. Idioot toch? Zondag herkansing?’ Maar zondag is mijn vriendin hondsberoerd. Zodoende pak ik van alles in een koeltas en fiets naar haar toe.

En dan maken we alsnog een prachtige wandeling. Het is heerlijk weer. Alle mensen zijn vrolijk. De hondjes van Kras loeien van plezier. Het zijn Brakken. Een heel apart volkje onder de blafbeesten. Loeien als koeien, rennen als hazen en komen nooit terug. Hoor je ze in de verte loeien……… Daar waar de echte hazen zich ophouden!

Kras houdt haar wegloperige viervoeters dan ook stevig aan de lijn. Ooit hebben we ze in een zotte bui losgelaten, maar dat moesten we bekopen met eindeloos wachten in een koud schemerig landschap. Tot ze er genoeg van hadden en terug kwamen naar de hand die hen voedt. Want zo’n haas is hartstikke leuk natuurlijk, maar je hebt er niks aan. Vooral als je em maar niet te pakken krijgt!

Onderweg komen we mijn puppy-juf tegen met haar chocolaatje. ‘Ze is loops,’ verklaart ze het opdringerige gedrag van VikThor ten opzichte van haar labrador teef. Hij kruipt bijna in haar achterwerk. Ze vindt het prima en doet haar staart opzij. ‘Nestje nemen?’ grijnst Heks. We beginnen hartelijk te lachen.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Een stuk of vijftien? Help!

‘Ik zou het best willen, maar ze komt zelf uit een nest van twaalf en bij haar ouders was het nog erger. Vijftien, zestien pups tegelijk. Ik moet er niet aan denken.’

‘Ik ken haar nog van toen ze een klein meisje was,’ vertelt Kras op de terugweg, ‘Zij en haar zusje reden altijd mee op de scootmobiel. De ene bij mij en de ander bij mijn partner achterop. Ging ik soms heel hard rijden….. Haha! Ze kwamen ook wel eens met alle hondjes spelen…..’

Kras en haar lief hadden wel zeven honden indertijd. Of zes. Ik weet het niet meer, maar heel veel. Ze liet ze in etappes uit, zodoende kwam ik haar altijd tegen bij de golfbaan. Zo is ook onze vriendschap ontstaan. Door de hondjes!

Het leven hangt vaak van toevalligheden aan elkaar. Ik zat me dat laatst nog te bedenken, toen ik weer getuige was van allerlei in elkaar grijpende gebeurtenissen. Wat was het ook alweer?

Oh ja. Ik kreeg de uitnodiging voor de bruiloft van Joy en Boy. Het ging ooit aan tussen hen, omdat hij midden in de nacht naar het poesje van mijn vriendin kwam kijken. ‘Ja hoor, wat platvloers,’ hoor ik je denken. Maar de man kwam echt naar een katachtige kijken. Joy was net de trotse bazin geworden van Siep, de kleindochter van Snuitje en Ferguut, dochter van Pippi en de boskat……

Boy was destijds haar collega en een enorme kattenliefhebber. Dus hij kwam kijken en ging nooit meer weg!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Maar als Ferguut niet was weggelopen destijds, dan was dit allemaal ook niet gebeurd. Want toen heb ik Joy leren kennen. Zij heeft me geholpen met zoeken totdat de panter weer opdook. Hij werd kort daarop opa en mijn nieuwe vriendin kwam op kraamvisite. En ging vierkant voor de bijl toen ze de kleine Siep zag…….

Toevalligheden, dingen die je toevallen. Weer eens iets anders dan dat je van alles overkomt. Vandaag ben ik met mijn vroegere thuiszorg op stap geweest. Saar en Heks zijn nu vriendinnen. Ook louter toeval dat ik haar hier destijds over de vloer kreeg.

Vanavond houden we alweer Sangha voor Kneusjes. Ik ga eerst een uurtje slapen, want ik ben uitgeteld van een lange wandeling met Saar en hond Baris. Toch wil ik het voor geen goud missen.

Maar nog voordat ik mijn ogen kan sluiten gaat de telefoon. Kras belt af. Er is iets tussen gekomen. Misschien later op de avond? Dat ga ik niet meer redden. Zal ik morgen komen met een heerlijke pan Dahl? En een keur aan uitgelezen bijgerechten? Is dat een goed idee?

Zo op het oog wel. Maar dingen zijn niet altijd wat ze lijken…….

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Rondje om de golfbaan…..

 

 

 

Een wensdoos is eigenlijk een noodzakelijk stuk huisraad als je het goed bekijkt: Je stopt je wens er in en hij komt altijd uit! In elk geval uit de doos. Een schot in de roos is de speciaal voor Kras vervaardigde tarottige versie van dit beproefde heksenconcept. Lang leve de fröbelfee. Die brengt altijd veel vreugde mee!

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

‘Heks, kom je morgen eten?’ schettert Kras opgewekt in mijn oor, ‘Ik ben lekker aan het koken.’ Nog voor ik kan antwoorden ratelt ze enthousiast verder. ‘Ik ben ook aan het fröbelen geslagen naar aanleiding van jouw wensdoos. Haha, zeer inspirerend. Ik ben aan een juwelendoosje begonnen voor de kleine prinses!’

Oh, de Afrikaanse koningsdochter. Dat heerlijke verrukkelijke zalige juweel van een kind. Die ken ik wel! Ha. ‘Zal ik wat fröbelspulletjes meenemen? Dan ga ik ook aan de slag.’ ‘Ik heb van alles hoor, ik heb de Action leeg gekocht…. Maar wat voor’n lijm gebruik jij? Ik heb super leuk gekleurd plaktape, maar het blijft voor geen meter zitten…..’

‘Oh, nou, ik heb hobbylijm, maar ook boekbinderslijm. Tevens iets wat het midden houdt tussen lijm en vernis. Daar kun je superleuke dingen mee doen. Dan is er nog mijn lijmpistool. Hij is een beetje op zijn retour na 25 jaar trouwe dienst, maar een nieuw exemplaar van die superieure kwaliteit kan er eventjes niet af. Voor sommige klussen echter is hij de aangewezen kleefmeester!’

Deze slideshow vereist JavaScript.

Heks is gepokt en gemazeld in allerlei knutselpraktijken. Jarenlang heb ik het beroepsmatig gedaan. De meest saaie klusjes vaak met interessante uitschieters waar ik dan mijn creatieve ei in kwijt kon. Maar ook in mijn frivole theatertijd draaide ik mijn hand niet om voor het bouwen van decors of het maken van attributen.

Moest er een paard komen, waar je met 2 man in kon rondspringen? Binnen een dag? Zonder budget? Heks kreeg het voor elkaar…….. De kont van het paard is me nog steeds dankbaar. Ik zie haar nog wel eens op feestjes en partijtjes…. De kop heeft me nog jaren aangestaard in mijn keuken. Met een grote roze tong bengelend tussen enorme gele tanden.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Wat haar ogen zien kunnen haar handen maken is zeker op mij van toepassing geweest. Nu niet meer. Nachten doorhalen is er niet meer bij.

De laatste tijd ben ik echter weer bezig met het maken van heerlijke onnodige en overbodige onontbeerlijke fröbelwerkjes. Samen met Saar heb ik eerst een moodboard gemaakt. Daarna vond ik een hele kist met geprepareerde doosjes in mijn werkkamer. Klaar om te worden onder gekliederd. Zodoende zijn we daarmee aan de slag gegaan.

In mijn boekenkast vond ik vervolgens een heel boek met cadeaupapier. En wat voor’n cadeaupapier! Allerlei verschillende tarotkaarten worden erop afgebeeld! ‘Oh, eigenlijk moet ik dit boekje aan Kras geven,’ roep ik direct uit. Zij verzamelt Tarot decks. Ze heeft er al zeker 60! Dan krijg ik een beter idee. Ik maak een wensdoos voor mijn vriendin.

Na weken fröbelen is ie dan eindelijk klaar. Vorige week geef ik em aan haar. ‘Wat prachtig, Heks, zo mooi. Het is een deck van de Viscontifamilie, uit de 16e eeuw, dat weet ik zeker. Kijk, het staat fout in jouw boek! Ik probeer al jaren een replica te pakken te krijgen. Die zijn verschrikkelijk duur…….’ Een schot in de roos dus.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Nu gaan we dan saampjes aan de slag. Zaterdagmiddag tegen half zes kom ik eindelijk eens op de proppen met een tas vol lijm en mooi papier. En een nieuw te beplakken doosje. Kras is druk aan het kokkerellen. Even later voegt ze zich bij me. Uren zijn we bezig voordat we met de hondjes gaan wandelen. Het is al hartstikke laat als we eindelijk eens gaan eten…….

‘Ik ben zo blij dat je gekomen bent, Heks, weet je dat het de eerste keer is sinds anderhalf jaar dat ik weer kook. Hier. In mijn eigen keuken!’ Mijn maatje kookt elke week voor haar oude tantetje in de hofstad, maar in haar eigen huis kost het nog steeds veel moeite sinds de dood van haar geliefde. ‘Voor mezelf koken is echt een stap in de goede richting, maar ik moet wel een enorme hobbel nemen….’

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Wat fijn om zo bezig te zijn. Ik heb dan niet veel spierballen meer en nauwelijks uithoudingsvermogen. Mijn probleemoplossende vermogens grenzen echter onaangetast aan het onwaarschijnlijke. En laat dat nu zijn wat je nodig hebt om leuk en uniek fröbelwerk af te leveren!

‘Ik ben altijd blij als er dingen mis gaan, want dat betekent dat ik iets moet verzinnen om het op te lossen. En dat levert altijd de meest verrassende resultaten op!’ vertrouw ik mijn fröbelvriendinnetje  toe als we met onze tong tussen onze tanden zitten te frutselen.

Zou het goddelijke daarom de wereld zo geschapen hebben als ie deed? Zou het onvolmaakte onze Grote Moeder inspireren tot de meest fantastische creaties in haar eindeloos mooie schepping?

Ik denk het.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het heilige helende onvolmaakte. Willem Wilmink heeft hij een mooi liedje over geschreven. Joost Prinsen heeft het op de plaat gezet. Lang geleden alweer. Maar nog steeds up to date……

Heks mag het graag zingen. Net als al die andere leuke liedjes van dit gouden duo.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Willem Wilmink

Ik wou dat ik genieten kon
Zoals andere mensen doen
Van een wandeling in de zomerzon
Van een bank in het plantsoen
Maar van zo’n bankje krijg ik jicht
En wandelen maakt me stijf
En ik zoek in ieder vergezicht
Naar een horecabedrijf

Ik wou dat ik een boodschap had
Aan wat mooi is en volmaakt
Maar ik hou veel meer van alles wat
In onbruik is geraakt
Van een vervallen boerenschuur
Van rails met onkruid overgroeid
Daar hou ik van, maar puur natuur
Vermoeit

En ik weet niet hoe ‘k dit rijmen kan
Met wat me gisteren overkwam:
Was ik langs een school gelopen
Stonden daar de ramen open
Hoorde ik de kinderen zingen
Kon mijn tranen 
Lang vergeten tranen
Niet bedwingen

Inspiratie? Als iemand gif bij je naar binnen kiepert? Het is maar wat je ermee doet. Wat Heks doet voelt niet goed….Simpel voelen is mijn nieuwe doel! En: Blote mannenbillen zijn best cool!

©TOVERHEKS.COM OBSITINATIE CONSTIPATIE

‘Het is me nog steeds niet echt duidelijk wat je met deze sessies wilt bereiken, Heks. Heb je daar nog over nagedacht?’ de psychologe kijkt me indringend aan. Ze stelt lastige vragen. Vorige keer ging ik na een klein uur weg als een opgeschud kussen. Onder dit zachte uiterlijk zit een pittige tante. Vrouw Holle is er niets bij…..

‘Vrouw Holle is een geweldig wezen, Heks. Holle, Helle, Hel. Hetzelfde laken een pak. Het is de oude Godin van de onderwereld. Krijgers gingen naar het Walhalla. De gewone sterveling ging naar vrouw Helle.’ Kras vindt het bijna jammer dat ze haar naam heeft veranderd. Haar oude naam was een directe verwijzing naar deze oeroude godin.

Een beetje opgeschud worden kan geen kwaad lijkt me. Groeien doe je over het algemeen juist door frustratie. Als het leven een gouden lepeltje in je mond stopt is het meestal afgelopen met je persoonlijke ontwikkeling. De huidige president van de Verenigde Staten is daar het levende bewijs van. Dat moet je ook maar eens goed bedenken als je weer eens een staatslot koopt, Heks…..

Omdat ik helemaal vastgelopen ben in mijn frustrerende bestaan heb ik maar weer eens hulp gezocht. Bozig doe ik mijn verhaal. Het is ook schandalig allemaal. Ik blijf maar ziek, wat ik ook doe. De maatschappij interesseert het geen biet, ik wordt chronisch overvraagd. Mijn omgeving heeft niks door. Grotendeels dan. Een enkeling ziet mijn gevecht wel en dat zijn dan natuurlijk vaak mensen die zelf één en ander voor de kiezen hebben gehad.

Dan is er nog het Gezeur met een Hoofdletter. De Grote Vraag om Aandacht. Mijn ontwrichte talent om te luisteren. Mijn lange adem buiten adem. Het is allemaal zo onterecht. Waarom doen die mensen zo? Waarom zit ik altijd in hetzelfde pakket? Opstandig zit ik te klagen. Mezelf moed in te praten. Ik pik het niet langer. Ik wil bepaalde dingen echt niet meer.

‘Maar heb jij daar dan zelf helemaal geen aandeel in?’ krijg ik naar mijn hoofd. Natuurlijk wel. Ik roep het over mezelf af! Zonder twijfel. Zodra ik mijn hakige heksenneus laat zien hangen er dergelijke problemen aan. Van anderen wel te verstaan. Dat is het nadeel van zo’n neus. Je kunt em ook maar beter niet in andermans zaken steken….

‘Maar is dat dan wel handig, dat je zo rigoureus de deur dicht gooit, want zo voelt het voor mij. Obstinaat. Niet meer benaderbaar….. Je geeft uiteindelijk toch ook aan, dat je er wel erg alleen voor komt te staan….’

Vragen, vragen.

©TOVERHEKS.COM OPEN JE HART EN REIK UIT

Heks moppert lustig verder, ‘Ik heb geprobeerd om dingen uit te praten met allerlei mensen. Het helpt geen zak. Er verandert niets. Vaak lukt het al niet om het gesprek aan te gaan. Niet iedereen heeft daar zin in. Ik heb wel meegemaakt dat iemand haar mailadres veranderde om die reden. Kon ze net doen alsof ze mijn brief niet had gezien.’

‘Ik heb altijd een enorm lange adem gehad. Iedereen krijgt een tweede kans. Of derde, vierde, vijfde….. Telkens als ik dan weer een schepje er bovenop doe, extra mijn best doe, zacht ben, de verbinding zoek…… krijg ik weer zo’n kutreactie.’ Ik vertel hoe ik onlangs volledig onterecht stijf ben gescholden door een aartschagrijn. Nadat ik de zoveelste poging deed om iets heel eenvoudigs voor elkaar te krijgen. Gewoon normaal. Op een vriendelijke liefdevolle manier dus.

‘Ja, maar je blijft zo bozig. Je opent jezelf als het ware. En dan gooit iemand gif bij je naar binnen. Maar jij laat dat gif vervolgens zijn werk doen….’ Ze gebaart met haar handen. Eerst opent ze haar armen alsof ze het leven voorzichtig omhelst. Dan glijdt er iets heel smerigs bijtend naar binnen. Dat kan ook heel gemakkelijk gebeuren zo. Hopla.

Terwijl ik naar haar zit te kijken stromen de tranen plotseling over mijn wangen. Onophoudelijk.

Hier kunnen we misschien iets mee, Heks. Dat enorme verdriet. Want dat is het. Onder al dat gemopper ligt pijn. Het valt ook niet mee om daar bij te blijven. Dat zouden we eens kunnen proberen.’ ‘Ik ben liever boos dan verdrietig,’ verklaart Heks. Appeltje eitje. Boos is yang en verdriet is yin. Als je boos bent heb je nog iets te vertellen. Ook al zijn het kutverhalen…..

Door elkaar geschud verlaat ik een kwartier later het pand. Vrouw Holle heeft weer fantastisch werk afgeleverd. Ik ben emotioneel wrakhout. Zometeen komt Saar, mijn oude hulp. We gaan een moodboard maken. Ik moet mezelf snel een beetje bij elkaar rapen…..

Nadat ik VikThor even in een park heb gelanceerd staat mijn vriendin alweer op de stoep. Ze heeft twee flinke canvassen bij zich. ‘Van de Action. Kost drie keer niks, Heks,’ roept ze als ze mijn verbaasde gezicht ziet.

We drinken thee met chocolaatjes. Daarna gaan we aan de slag. Ik leg een stapel oude tijdschriften op tafel. Ook pak ik een paar laden met ansichtkaarten uit mijn werkkamer. En kisten vol met knutselspulletjes. Verf. Lijmpistool. Glitter. Vernis…..

©TOVERHEKS.COM AU, WAT DOE JE NOU?

Mijn maatje heeft ook van alles meegenomen. Al snel zijn we flink aan het knippen en plakken. Onze met chocolade gevulde bekjes staan ook niet stil. Als vrolijke fröbelvogeltjes gaan we tekeer. Op de achtergrond klinkt keel-neus- en oorzang uit diverse tradities vanuit de boxen. Boventonen riedelen ons om de oren. Saar vindt het fantastisch.

‘Mijn man zou gillend naar de zolder rennen als ik dit thuis draai,’ vertrouwt ze me giebelend toe. Het geheim van een goed huwelijk is toch ook dat je twee verschillende mensen bent, ‘Heerlijk om er hier zo lekker naar te kunnen luisteren!’ Om haar extra te plezieren draai ik experimentele muziek van Meredith Monk. Heks is groot fan van dit zangcoryfee.

‘Wat bijzonder, jeetje Heks, wat heb jij toch een gave muziek in huis,’ met haar tong tussen haar tanden werkt mijn vriendin aan haar moodboard. Het ziet er volstrekt anders uit dan de mijne, terwijl we uit dezelfde vijver vissen. Dezelfde tijdschriften, dezelfde ansichtkaarten…… Maar bij haar vliegen er allemaal engelen door het beeld en bij mij blote mannenbillen…..

De middag vliegt voorbij. Meredith zingt Hildengard von Bingen tegen de tijd dat we eindelijk stoppen. We zijn nog lang niet klaar, maar de hondjes moeten nog uitgelaten worden. Vliegensvlug ruimen we de enorme teringzooi op. Dan gooi ik mijn kleine hondje in de fietskar. Gezamenlijk fietsen we naar de Merenwijk.

Als Baris ons ziet aankomen gaat hij helemaal uit zijn dak. Wat is het toch geweldig om te zien hoe haar blaffende zorgenkind zich ontwikkelt. In de goede richting! ‘Die wandelingen met VikThor doen hem zo goed. Hij is echt veel minder onzeker. Ook als die kleine er niet bij is,’ mijn maatje kijkt vergenoegd.

img_0027

©TOVERHEKS.COM WRAAHGLAHAHA!!!!!!

We lopen een enorme ronde. Op het eilandje in Het Joppe komen we Kras tegen. Ze zat vast in de modder met haar nieuwe scootmoniel. Goddank is ze er alweer uit…. Het is toch echt een geweldig apparaat! We staan opgelucht te lachen samen. Dan vervolgen we onze weg.

Het begint al te schemeren. ‘Afgelopen maandag hebben Kras en ik weer allemaal gekke dingen bedacht samen,’ grinnik ik later tegen Saar, ‘Ik probeerde wat mensen uit mijn verleden te beschrijven. Zoals ‘De getroubleerde Joodse veganist’ of ‘De regressietherapeut met treurnis’. Daar zit ze dan echt om te schateren.’

Kras en Heks hebben allebei een taaltik. We kunnen eindeloos in een stuip liggen om dingen die we om ons heen horen bijvoorbeeld. ‘Zij heeft weer allemaal vreemd taalgebruik in de media verzameld. Vaak uit reclames. Je vraagt je soms echt af waar het over gaat…. Ik kan het zo snel niet reproduceren. Volstrekt hilarisch….’

Ach, ik mopper dan wel veel. En ik heb ongelofelijk veel verdriet over een aantal zaken, die mijn hart diep raken. Maar tegelijkertijd gebeurt ook dit: Nieuwe inspirerende vriendschappen. Samen dingen ondernemen. Vooraal veel lachen ook. Want lachen is gezond. Al is het om je hond. Het breit wat zich vierkant tegen je keert weer rond.

©TOVERHEKS.COM JE BENT NIETS ZONDER DE ANDER!