Hoera, het is volop lente! Moeder natuur draagt haar schitterende bruidskleed! Heks kruipt onder haar steen vandaan om naar buiten te gaan…. Ik fiets me suf op die ouwe trouwe Batavus. Met lekker wat trapondersteuning. En fietskar……… Zo redden we het wel op en neer naar het Valkenburgermeertje, mijn kleine hondje en ik!

Zondag fiets ik aan het eind van de middag de stad uit. VikThor zit in zijn kar. In een parkje aan de Singel laat ik hem zwemmen. Het ene bommetje na het andere produceert mijn kleine stoere mannetje. Tot groot vermaak van de omstanders. Het is ook geen gezicht, zo’n vliegende hond.

Zijn laatste kunststukje is direct op de bal duiken, kopje onder gaan en vervolgens met bal in bek weer boven komen. Voorwaar geen sinecure na een vlucht door de lucht!

Vanmorgen hebben we ook al uren in dit park doorgebracht. Nu echter gaan we door. De hete stad uit. Hop, naar het Valkenburgermeertje!

Daar zit Vlinder op me te wachten op een terrasje. Met haar lief. Ze gaat hem aan me voorstellen. Aan de keuringsdienst van waarde zogezegd.

Als ik arriveer zitten ze al breed lachend op me te wachten. Vik springt een gat in de lucht. Hij heeft de diepe liefde van Ysbrandt voor Vlindertje zonder meer overgenomen. Tevreden nestelt hij zich aan haar voeten.

Na een uurtje keuren en kletsen gaan mijn vrienden er vandoor. Goedgekeurd hoor! Heks gaat ook weer fietsen. Ik besluit nog eventjes naar Wassenaar te gaan. Hemelsbreed niet eens zo ver. Prachtig door de weilanden. Langs sloten en vaarten.

VikThor springt sloot in, sloot uit. Hij is toch weer zo gelukkig! In Wassenaar kom ik een paar jongetjes tegen. Een beetje in de leeftijd van de karakters uit Southpark. Eric Cartman en Kyle zeg maar.

‘Mogen wij een keertje met dat balletje gooien?’ vraagt Cartman. Zijn ondeugende koppie kijkt me enthousiast aan. Zijn vriendje staat me ook al te observeren.

Natuurlijk mag dat. Het volgende kwartier zijn de jongetjes druk in de weer met mijn hondje. Die qua hondenjaren ongeveer even oud is. Grappig toch weer!

Als ik terug ben bij het Valkenburgermeertje raak ik aan de praat met een vrouw in een rolstoel. Met hulphond. Ze vertelt me haar halve levensverhaal. Niet zozeer over wat ze mankeert, maar over haar spirituele reis door het leven. Een geschiedenis met veel dieptepunten, tegenwerking en duistere krachten……

Ja, helaas trekt groot licht vaak ook duisternis aan. Zoals motten onweerstaanbaar worden bekoord door een gemiddelde lamp. Heks mag van geluk spreken dat ze niet zo’n licht is……

Alhoewel…. Ik heb ook een flinke dosis duistere idioten te verstouwen gekregen in mijn amoebe-leventje.

Eenmaal terug in Leiden kan ik geen pap meer zeggen. Ik val in slaap zonder te eten of me zelfs maar uit te kleden. De beesten hebben gelukkig wel te eten gekregen.

Uren later word ik wakker. Het is alweer licht. Ik laat de hond uit en eet een banaan. Laat ik maar weer naar bed toe gaan…..

Maandagavond fiets ik alweer naar het Valkenburgermeer. Opnieuw rijden we helemaal door naar Wassenaar. En alweer kom ik jongetjes uit Southpark tegen. Ze springen een gat in de lucht als ze VikThor zien! Ze zien er niet alleen Amerikaans uit,  ze praten het ook. ‘We zitten op de American School of the Hague,’  klessebest Eric opgewekt tegen me.

Ze spreken werkelijk geen woord Nederlands. Een bizar verschijnsel in dit oer Hollandse landschap. Dit landschap van mijn jeugd. Deze weilanden waar ik als kind placht rond te dwalen. Weliswaar net iets oostelijker dan deze polder. Deze kleiklontgrond waar mijn wortels liggen……

De jongetjes hebben de hele middag gevist, maar niks gevangen. ‘We hadden wel tien wormen gevonden, maar het hielp niets,’ verklaart Kyle.

Vervolgens gaan ze als een dolle met mijn hondje aan de gang. Die plonst keer op keer in de vaart. ‘Zal ik ook springen?’ gilt Cartman dan telkens. Van mij mag hij. Het joch is sowieso al kletsnat.

‘Dat komt omdat we dit doen,’ schreeuwt Kyle begeesterd, terwijl hij de emmer water, waar ook vis in had moeten zitten, omkeert boven zijn ondeugende koppie. Cartman volgt zijn voorbeeld. ‘Nou moet ik zeker in de vaart springen,’ krijst hij vrolijk.

Toch springt hij niet. Waarschijnlijk heeft zijn moeder het hem verboden. En haar verbod reikt ver! ‘Het is hier helemaal niet diep, hoor,’ Kyle heeft blijkbaar ervaring op dit gebied. Hij vertelt me een verhaal hierover dat ik niet snap. Niet vanwege de taalbarrière, maar omdat het zulke ongelofelijke kleine-jongetjes-logica is……

Op de terugweg pak ik een terrasje aan het meer. Heerlijk zit ik een uurtje te peinzen temidden van een dampende menigte uitgelaten mensen. Wat een drukte!

De molen van Molenaar!

Op mijn gemakje peddel ik terug naar de stad. Het is genoeg afgekoeld om mijn ventje te laten lopen. We fietsen nog een ommetje door de polder waar ik dan wel ben opgegroeid, de Stevenshofjespolder, langs de molen van Molenaar, maar dan is het toch echt mooi geweest.

Even later fiets ik de warme stad weer in. De terrasjes puilen uit. Het is al negen uur intussen. Thuis plof ik in mijn stoel. Zal ik eventjes gaan liggen? Eerst de beesten eten geven en dan…… Uren later word ik wakker.

Gelukkig heb ik ’s middags warm gegeten. Wijs geworden door een paar dagen overslaan. Even tanden poetsen, hond uitlaten en dan……. weer naar bed gaan.

Toevalligheden, dingen die je toevallen in plaats van overkomen. Of over je heen worden gestort, door je strot geduwd, in je maag gesplitst. Heks mijmert over toevalligheden, vlak voor het moment dat er weer iets over me heen wordt gestort. Wat een toeval!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM, Emptiness

‘Jeetje Heks, wat ben je laat,’ Kras doet de deur open. Het is woensdag. Een week geleden alweer. Onze Sangha avond. ‘Ik heb je net zitten bellen, ik dacht dat je het vergeten was.’ Heks moet lachen. Vorige week lag Kras zo vast te slapen, dat ik dacht dat zij het vergeten was. Pas nadat ik alle telefoons over liet gaan en ook nog op de deurbel bleef drukken schoot ze uiteindelijk wakker……

Ja, je bent een Sangha voor Kneusjes of niet. Natuurlijk gaat het er bij ons met enige regelmaat zeer achenebbisj aan toe! We rommelen met de aanvangstijd. Beginnen altijd te laat. Veranderen regelmatig van houding. En dat is bepaald geen lotus te noemen, al komt Heks een heel end maar haar hypermobiele fysiek.

We winnen dus geen schoonheidsprijs. Noch blinken we uit in accuratie. Maar dat mag de pret niet drukken. Als we eenmaal zitten dan zitten we ook goed. Veertig minuten schoon aan de haak. Bewust aanwezig bij onze ademhaling: Een hele prestatie met onze pijnlijven!

We maken die avond geen wandeling. Daar zijn we gewoon te moe voor. Een halve week later wapper ik gezellig aan bij Kras met een portie zelfgemaakte roti. Al dagenlang probeert Kras bij me te komen eten. Eerst is ze het vergeten. Als ik haar bel waar ze blijft schrikt ze zich dood.

‘Jeetje Heks, ik sta bananenbrood te maken. Voor jou! Gisterenavond wist ik nog dat ik naar je toe zou gaan. Daarom ben ik dit brood gaan bakken. Toch ben ik onze afspraak ergens onderweg kwijtgeraakt…….’

Heks baalt als een tiet. Ik heb me gek lopen racen om alles op tijd klaar te krijgen. De hond uit te laten. Mijn huis gezellig te maken. Als er iemand bij me komt eten lever ik een topprestatie. En als die persoon dan niet op komt dagen, dan kun je me wegdragen…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Ik vergeet zelf alles waar ik bij sta. En toch ben ik hartstikke teleurgesteld. Idioot toch? Zondag herkansing?’ Maar zondag is mijn vriendin hondsberoerd. Zodoende pak ik van alles in een koeltas en fiets naar haar toe.

En dan maken we alsnog een prachtige wandeling. Het is heerlijk weer. Alle mensen zijn vrolijk. De hondjes van Kras loeien van plezier. Het zijn Brakken. Een heel apart volkje onder de blafbeesten. Loeien als koeien, rennen als hazen en komen nooit terug. Hoor je ze in de verte loeien……… Daar waar de echte hazen zich ophouden!

Kras houdt haar wegloperige viervoeters dan ook stevig aan de lijn. Ooit hebben we ze in een zotte bui losgelaten, maar dat moesten we bekopen met eindeloos wachten in een koud schemerig landschap. Tot ze er genoeg van hadden en terug kwamen naar de hand die hen voedt. Want zo’n haas is hartstikke leuk natuurlijk, maar je hebt er niks aan. Vooral als je em maar niet te pakken krijgt!

Onderweg komen we mijn puppy-juf tegen met haar chocolaatje. ‘Ze is loops,’ verklaart ze het opdringerige gedrag van VikThor ten opzichte van haar labrador teef. Hij kruipt bijna in haar achterwerk. Ze vindt het prima en doet haar staart opzij. ‘Nestje nemen?’ grijnst Heks. We beginnen hartelijk te lachen.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Een stuk of vijftien? Help!

‘Ik zou het best willen, maar ze komt zelf uit een nest van twaalf en bij haar ouders was het nog erger. Vijftien, zestien pups tegelijk. Ik moet er niet aan denken.’

‘Ik ken haar nog van toen ze een klein meisje was,’ vertelt Kras op de terugweg, ‘Zij en haar zusje reden altijd mee op de scootmobiel. De ene bij mij en de ander bij mijn partner achterop. Ging ik soms heel hard rijden….. Haha! Ze kwamen ook wel eens met alle hondjes spelen…..’

Kras en haar lief hadden wel zeven honden indertijd. Of zes. Ik weet het niet meer, maar heel veel. Ze liet ze in etappes uit, zodoende kwam ik haar altijd tegen bij de golfbaan. Zo is ook onze vriendschap ontstaan. Door de hondjes!

Het leven hangt vaak van toevalligheden aan elkaar. Ik zat me dat laatst nog te bedenken, toen ik weer getuige was van allerlei in elkaar grijpende gebeurtenissen. Wat was het ook alweer?

Oh ja. Ik kreeg de uitnodiging voor de bruiloft van Joy en Boy. Het ging ooit aan tussen hen, omdat hij midden in de nacht naar het poesje van mijn vriendin kwam kijken. ‘Ja hoor, wat platvloers,’ hoor ik je denken. Maar de man kwam echt naar een katachtige kijken. Joy was net de trotse bazin geworden van Siep, de kleindochter van Snuitje en Ferguut, dochter van Pippi en de boskat……

Boy was destijds haar collega en een enorme kattenliefhebber. Dus hij kwam kijken en ging nooit meer weg!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Maar als Ferguut niet was weggelopen destijds, dan was dit allemaal ook niet gebeurd. Want toen heb ik Joy leren kennen. Zij heeft me geholpen met zoeken totdat de panter weer opdook. Hij werd kort daarop opa en mijn nieuwe vriendin kwam op kraamvisite. En ging vierkant voor de bijl toen ze de kleine Siep zag…….

Toevalligheden, dingen die je toevallen. Weer eens iets anders dan dat je van alles overkomt. Vandaag ben ik met mijn vroegere thuiszorg op stap geweest. Saar en Heks zijn nu vriendinnen. Ook louter toeval dat ik haar hier destijds over de vloer kreeg.

Vanavond houden we alweer Sangha voor Kneusjes. Ik ga eerst een uurtje slapen, want ik ben uitgeteld van een lange wandeling met Saar en hond Baris. Toch wil ik het voor geen goud missen.

Maar nog voordat ik mijn ogen kan sluiten gaat de telefoon. Kras belt af. Er is iets tussen gekomen. Misschien later op de avond? Dat ga ik niet meer redden. Zal ik morgen komen met een heerlijke pan Dahl? En een keur aan uitgelezen bijgerechten? Is dat een goed idee?

Zo op het oog wel. Maar dingen zijn niet altijd wat ze lijken…….

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Rondje om de golfbaan…..

 

 

 

Inspiratie vraagt geen spanning en sensatie. De Sangha voor Kneusjes is hier het levende bewijs van! Heerlijke bijeenkomst met toch een spannend einde…….

Woensdagavond fiets ik naar Kras. VikThor draaft naast me, springt sloot in, sloot uit. We gaan weer mediteren met onze Sangha voor Kneusjes. Heerlijk.

‘Oh, Heks, je hebt me toch zo geïnspireerd om te gaan kokkerellen. Kom kijken wat ik allemaal heb gebrouwen,’ Kras drukt me een glas verrukkelijk versgeperst sap van watermeloen en sinaasappel in de hand. We lopen naar de keuken. Daar staat een enorme kruimeltaart met zomerfruit. Mmmmmmm…….

De koelkast gaat open. Ook daar een keur aan lekkere vrij heksige brouwseltjes. ‘Ik begin eindelijk een beetje te eten zoals ik altijd wilde eten. Daar ben ik zo blij om!’

Mijn vriendin gaat net als ik gewoon een hele middag aan de haal met allerhande groenten en fruit. ‘Ik ga liever een keer per week flink over mijn grens, zodat ik wat te bikken heb….’ geef ik toe.

Doorgaans zaag ik ook nog een vinger bijna van mijn hand af. Eigenlijk zou ik er van tevoren een paar pleisters op moeten plakken! Alleen weet ik nooit welke vinger het deze keer gaat worden.  Allebei mijn handen preventief intapen is echter geen optie……

‘Ja, dat heb ik ook. Ik crepeer nu ook van de pijn. Maar ik heb het toch maar mooi voor elkaar gekregen!’ Mijn maatje is bepaald geen zeikerd. Dat realiseer ik me nog eens extra goed als ze eventjes later schreeuwend opstaat. ‘M’n knie is aan vervanging toe,’ verklaart ze droog.

‘Kom, we gaan zitten,’ ik pak mijn bel en klankschaal uit mijn tas en zet de timer van mijn telefoon op veertig minuten. ‘Zal ik eerst een stukje voorlezen?’ Kras neemt Thays boek over Boeddha’s leven van me over. We zijn er onlangs in begonnen en lezen elke week een stukje.

Rustig kabbelt het verhaal voort over een jongeman, die bij Boeddha in de leer komt. ‘Tot hier?’ Kras kijkt vragend, ‘Nou ja, het maakt ook niet zoveel uit, het is niet bepaald een spannende thriller, waarvan je perse wilt weten hoe het afloopt!’  We grinniken. Het is een heerlijk boek, maar inderdaad. Geen spanning en sensatie 😉

Heks geeft een ram op de klankschaal. De timer tikt minuten weg. Wij hebben het niet in de gaten, diep verzonken in meditatie als we zijn. ‘Zo fijn!’ roepen we achteraf tegen elkaar, ‘Nog even darmen delen?’

Heks heeft moeite met zichzelf. ‘Ik vind mezelf niet meer leuk. Ik ken mezelf niet terug. Ik kan zo terugverlangen naar de Heks, die zo gemakkelijk van iedereen kon houden. Die anderen voorop zette. Die wist waar het om gaat in het leven. Die volledig vanuit haar hart probeerde te leven….’

Ik weet dat het een fase is, datgene waar ik in zit. Alles gaat uiteindelijk weer voorbij. Impermanence, letting go, non desire, Nirvana……. Ook zal ik er beter uitkomen. Mijn grenzeloze manier van aanpak was nu eenmaal niet erg gunstig voor mezelf. Daar is nog veel winst te behalen…..

‘Heks, ik ben zo blij met jou. Jouw prachtige Wensdoos heeft me zo geïnspireerd. En ons reisje naar Biezenmortel heeft zoveel in gang gezet. Anders was ik deze traditie nooit tegengekomen. Ik vind het heerlijk dat Thich Nath Hanh zo’n rebel is. Het spreekt me geweldig aan. Het past me als een jas!’

We lopen intussen rondom het golfveld. Het schemert. VikThor springt weer sloot in, sloot uit. Lucas en Lotje sukkelen opgewekt aan de lijn voor Kras uit. We lopen een gigantische ronde. Het verstilde landschap dringt in onze botten. ‘Oh, wat heerlijk,’ zuchten we om beurten.

Als Kras haar scootmobiel in de schuur rijdt, zie ik hoe ongelofelijk moe ze eigenlijk is: Ze knalt bijna van de loopplank af! Heks is ook kapot. En precies op dat moment schiet de schuurdeur in een stuk hang en sluitwerk bedoeld om em open te houden. Tijdelijk. Niet voor eeuwig.

Helaas denkt dat hang-en sluit-stuk er heel anders over. Hardnekkig heeft het zich om het verbindingsstuk aan de deur geklonken. Wat we ook proberen, hij geeft geen krimp! Kras rent in en uit met haar pijnlijf. Ze ramt op het verbindingsstuk met een bijl. Snort een elektrische schroevendraaier op om het op die manier te proberen……

Heks schijnt bij met haar Iphone. Ik bestudeer het onding en zie waar de schoen wringt bij dit stuk verdriet van een scharnierende wanconstuctie. Dit gaat ons nooit lukken. Hier zijn onvervalste spierballen voor nodig. Goddank hoor ik de superaardige buurjongen scharrelen op de oprit naast die van mijn vriendin.

Zo eindigt de avond in chaos. De buurjongen stort zich op het probleem en Heks poetst de plaat. Het is intussen al ruim over elven en we moeten nog terugfietsen naar de stad. Door de motregen.

‘Is het OK als ik wegga?’ ik kus Kras op haar wang. Ze glimlacht afwezig. De buurjongen stroopt zijn mouwen op.

Traag peddel ik terug naar de Leidse binnenstad. Over het prachtige polderpad door de Merenwijk. VikThor mag niet in de sloten springen. Braaf draaft hij voor me uit. Wat is hij toch slim. Wat luistert hij toch goed. Plotseling jaagt hij achter een kat aan. Glibbert een bruggetje over, lanceert zichzelf toch bijna een groenige blubbersloot in……

Intrigerende tekst

Eenmaal thuis voel ik me toch zo lekker. Niets kan me deren. Ik speel nog een klein uurtje met mijn hondje. Gooi een heleboel lastige balletjes naar hem, die hij uit de lucht moet vangen. Daarna kruip ik in mijn mandje. Vredig, tevreden. Eindelijk weer een beetje blij met mezelf.

Gestrande Heks likt wonden en zindert na van haar bijzondere consult bij paragnost Peter van der Hurk. Laven aan stenen en eten met steenvrouw! Stormachtig weer. Verdraaid: Bezemsteel vergeten…..

steenvrouw12

Rian Geurts, Marmeren beelden, Expositie in ‘Ars Aemula Naturae’ te Leiden

Na mijn bezoek aan de paragnost lig ik een paar dagen omver. Mijn kloppende rauwe en blauwe knie beperkt mijn actie radius aanzienlijk. Ook is de buikgriep weer terug van nauwelijks weggeweest. En ik ben doodmoe.

‘Je hebt er geen zin meer in. Je bent op!’ aldus Peter van der Hurk. Het is waar. Een dodelijke vermoeidheid ontrekt het laatste beetje energie aan  mijn doorgaans toch al beperkte niveau.

‘Je moet wel meer eten en drinken, Heks,’ krijg ik ook te horen tijdens het consult. Lastig natuurlijk met al die vage griepjes. Toch ga ik beter mijn best doen, neem ik me voor. Ik hou enorm van lekker eten. Alleen moet het wel mogelijk zijn om het door te slikken.

‘Er zit allemaal emotie op je keel,’ verklaart Peter dat probleem. Als ik weer een beetje wil eten, moet ik gewoon met anderen afspreken. Samen eten is nu eenmaal veel leuker!

Zo dweil ik dan een paar dagen met de kraan open. Ik doe slechts het hoogstnoodzakelijke: Hondje uitlaten, nog eens hondje uitlaten en weer hondje uitlaten. Het is doorgaans vies pestweer, dus het geeft niks om binnen op de bank te hangen.

Intussen lik ik mijn wonden. De verkregen informatie geeft dan wel veel opheldering, het vraagt ook om een grondige herziening van mijn herinneringen. Onschuldige gebeurtenissen worden geüpgraded naar waardeloze lieg-en bedriegpraktijken. Bedrieglijk mooie herinneringen krijgen een bedrogen kader. Geluk wordt gelul……

‘Ja maar ik zag op een gegeven moment engelen om ons heen staan, zo bijzonder!’ roep ik tegen Peter over een bepaalde relatie met iemand in mijn leven, die erbarmelijk mis is gegaan. ‘Ja, jij zag dat. Dat ben jij! Dat zijn jouw intenties!’ geeft hij terug…….

Ik zie mijn eigen pure intenties gestrand in een moeras van leugens en vreemdgaan. Sommigen, die ik liefhad bestaan niet, elk aanknopingspunt is verdwenen. Wel vallen er heel veel dingen op hun plek. Honderden vallende kwartjes rinkelen me om de oren, alsof ik de hoofdprijs win tijdens gokken met een fruitautomaat!

Al die prachtige intenties keren spontaan bij me terug. Dat is dan wel weer het mooie van dit proces. Ze horen namelijk bij mij. Ze zijn onlosmakelijk met mij verbonden! Die liefde en toewijding vult nu mijn eigen hart. Ik laat het gebeuren. Het is goed.

Zondag ga ik even bij Steenvrouw buurten. Zij exposeert bij ‘Ars Aemula Naturae’ met haar prachtige beelden. Ik maak een paar foto’s, maar de opstelling van de kunstwerken is niet grandioos. ‘Jammer dat ze zo laag staan, schat, ze komen niet zo mooi uit op deze manier.’ ‘Je hebt gelijk. Die sokkels zijn niet goed, we gaan er binnenkort iets aan doen, Heks.’

Mijn vriendin schenkt een glaasje wijn in. We proosten. ‘Zullen we morgen weer eens samen eten? Ik moet beter eten en ook meer. Maar in mijn eentje bak ik momenteel weinig van…’ Steenvrouw nodigt me direct uit om iedere maandag te komen eten, zoals ik dat deed in de tijd dat ik te ziek was om zelf te koken.

Zodoende rijd ik maandagmiddag vanouds naar het gezellige huis van mijn maatje. Ze staat al uitgebreid te kokkerellen. Haar knappe dochter en zoonlief schuiven aan. We kletsen en smullen van heerlijke pompoensoep en zalmpasta. We lachen om de gekke verhalen die over de tafel vliegen. We tafelen nog een beetje na…..

‘Ik ga je er weer uit gooien, lieve Heks,’ zegt mijn vriendin, net op het moment, dat ik mijn jas pak. Ik moet het Varken nog een goeie slinger geven, maar het is zulk vreselijk weer. Weliswaar droog, maar stormachtig!

We pakken elkaar even lekker beet. ‘Dag schat, dank je wel voor het verrukkelijke eten. Ik kan er weer helemaal tegenaan.’

Niet veel later loop ik langs de Vliet. Heen kan ik tegen de lucht aanleunen. Met moeite worstel ik me richting brug in de verte. Terug laat ik me langs het water waaien. Jammer dat ik mijn bezemsteel niet bij me heb, het is echt weer om een beetje te stunten……

Heks, we horen maar niks van je. Waar zit je met je hoofd? In de wolken soms? Nee, eerder onder de grond. Diep in de aarde, waar mijn minerale vrienden huizen……… Inspirerende aankopen bij mijn Afghaanse handelaar in edelstenen en mineralen….… En Heks schrikt zich een hoedje, want haar hoofddeksel waait van de weg weg…… Gelukkig tref ik Anna Rotteveel met haar mooie wollen creaties!

vrouw met hond

De laatste weken ben ik helemaal in de ban van stenen, mijn minerale vrienden. Er komen allemaal nieuwe exemplaren op mijn pad. Dagelijks ruk ik wel een paar boeken over dit onderwerp uit mijn rijkgevulde boekenkast om me te laven aan alle beschikbare informatie.

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Het begint op de vrijmarkt afgelopen Koningsdag. Daar stuit ik op mijn Afghaanse stenenvriend met zijn kraam vol schatten. ‘Ik heb thuis nog prachtige vuuropalen voor je, Heks. Ik zal ze meenemen naar de braderie in de Herenstraat op Bevrijdingsdag.  Samen met enorme kralen van bergkristal met toermalijn ….’ Intussen koop ik een paar strengen kleurige fluoriet.

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Op 5 mei ga ik tijdens mijn ochtendronde met Varkentje op zoek naar mijn favoriete marktkoopman. We lopen de hele braderie af, maar ik kan de goede man niet vinden. Potverdorie. Waar zit hij nou?

Ik ben alweer op de terugweg als ik opeens zijn stand ontdek tussen de overdaad aan kraampjes met troep. En kunst. Maar toch vooral kitsch. Zoals altijd begroet hij me stralend. Hoewel we elkaar gemiddeld hooguit 1 à 2 keer per jaar zien herkent hij me direct. Maar de opalen is hij vergeten. Helaas. ‘Ik heb ze vanmorgen nog in mijn handen gehad, maar weet niet waar ik ze heb gelaten,’ verklaart hij.

Anna Rotteveel, hoedjes, couture,

Intussen laat hij me andere stenen zien. Ik koop de bergkristal/toermalijn kralen en een snoer vreemde opaliet/opaal/goud/zilver/glaskralen gecombineerd met maansteen. Ik heb net te weinig geld bij me. ‘Ik ga wel even pinnen….’ In die drukte. En waar?

‘Breng het maar komende zomer langs, tijdens de Lakenfeesten,’ wuift hij alle bezwaren weg. ‘Ik ben vergeetachtig hoor,’ waarschuw ik hem. Het maakt geen indruk. Dat geld komt wel….

Anna Rotteveel, hoedjes, couture, Anna Rotteveel, hoedjes, couture,

’s Middags loop ik met mijn drie heren, Varkentje, Cowboy en Frogs, lekker door de zonnige stad. We struinen een beetje langs de gracht. Plotseling waait mijn hoed van mijn hoofd. Ik ren erachteraan en kan nog net voorkomen, dat het ding in de gracht belandt……

Op de braderie staat een vrouw met een kraam vol prachtige hoedjes van vilt. Er hangt ook een schitterende loden jas op een paspop. Het blijkt dat deze pittige dame, Anna Rotteveel, alles in de kraam zelf maakt. Ze betrekt de wol van schapen uit de omgeving. ‘Kijk, van de bruine wol van deze schapen heb ik die jas gemaakt.’ Ze laat me een fotoboek zien van kuddes uit ‘Het Groene Hart’. Gepassioneerd vertelt ze me hoe ze uit dit streekproduct prachtige hoedjes en jassen tovert. Wat leuk!

Anna Rotteveel, hoedjes, couture,

Natuurlijk zet ik een paar hoeden op mijn hoofd. Ze staan geweldig en zitten heerlijk! Zo warm. Een roze exemplaar steelt mijn hart. Omdat ik zonder hoed loop vanwege de stormachtige wind laat ik me verleiden tot een aankoop. En ik heb er geen spijt van. Intussen loop ik alweer twee weken non stop met deze prachthoed op mijn kop! Een aanrader….

‘Kom jongens, ik ga nog eventjes geld brengen bij mijn stenenman. Hij staat een stukje verderop met “Mortaza-Haider Afghaanse sieraden”.’ We lopen gezamenlijk langs bandjes en kraampjes. De heren drinken een biertje.

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Mijn Afghaanse vriend begint te stralen als hij me ziet. ‘Ik heb de vuuropalen gevonden!’ Geheimzinnig rommelt hij in een bakje. Even later geeft hij me een plastic zakje met een half snoer en wat losse kralen. ‘Ik heb ze aan mijn vrouw gegeven, maar kreeg ze terug. Ik geef haar altijd de allermooiste stukken uit mijn collectie. Maar soms krijg ik iets weer terug en dan verkoop ik het. Zoals deze gebroken ketting!’

Ik hou de stenen in de zon. Hier en daar schiet een rode vlam door het snoer. We onderhandelen over de prijs. Intussen laat hij me ook een ring zien met een Boulderopaal. De onderhandelingen gaan verder. Ik lever de toermalijn/bergkristalkralen weer in. Net als we er bijna uit zijn, herinnert de koopman me eraan, dat hij nog geld van me krijgt…..

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Uiteindelijk maken we een geweldige deal. Cowboy krijgt een prachtige ring met labradoriet van hem cadeau. ‘Jeetje, dank u wel,’ zegt hij verwonderd, niet gewend aan zoveel gulheid van een wildvreemde….

Hierna zoek ik een terrasje in de zon met mijn mannen. Ysbrandt is helemaal in zijn nopjes: Op stap met zijn drie favoriete mensen!

De weken erna ben ik druk met allerlei stenen. Ik rijg de vuuropalen weer tot een mooie ketting. Wat een power zit er in die kleine steentjes! Ik herstel oude snoeren. Snor een grote Boulder/vuuropaal op, die ik ergens in een laatje had gegooid. Maar welk laatje? Breng een oude ring met saffier naar de juwelier om hem groter te laten maken…..

HONDJE OP BEVRIJDINGSDAG

De stenen zijn blij. Ze kwebbelen vrolijk tegen me. Zelfs als de piepkleine saffier later uit de ring valt raak ik hem niet kwijt. Ik hoor hem onbewust vallen en vind hem later moeiteloos terug. Alsof hij me heeft geroepen……

Cowboy begint ook in de gaten te krijgen dat stenen over bijzonder krachten beschikken. Als hij weer eens helemaal niet kan slapen geef ik hem een paar Moqui Marbles. En raad eens? Hij slaapt hierna als een os!

YSBRANDT mannen op terras BOOM, lichtgevende boom

Heks, bevangen door algehele Matthäus-gekte, zingt mee in Matthäus-Passion van Johann Sebastian Bach. Met het leukste koor van Leiden en omstreken! In zo’n koor kom je ook weer allemaal oude bekenden tegen! Een klein verslag.

koor, zingen, zingen maakt blij, muziek

Elke dinsdagavond schop ik mezelf rond half acht de deur uit. Met mijn muziekstandaard in de aanslag spoed ik me naar de repetitie van mijn koor. Een stevige kop koffie van te voren doet wonderen, want Heks is natuurlijk tegen dat tijdstip over haar houdbaarheid van de dag heen……

koor, zingen, zingen maakt blij, muziek

Het koor studeert in het kader van de algehele Matthäus-gekte in ons kikkerland, de  MatthäusPassion van Johann Sebastian Bach in. Voorwaar geen sinecure! Heks heeft deze week niet zo goed geoefend, maar ik oefen! Dat is al heel wat.

Ik moet ook wel, want een groot deel van het koor zingt dit oratorium al jaren. En ook de projectleden, die zich en masse hebben aangemeld voor de uitvoering van dit meesterwerk zijn over het algemeen door de wol geverfd. Dus mijn blasé houding van ‘ik oefen wel tijdens de repetities’ gaat ernstig op de schop. Ik moet keihard aan de bak!

koor, zingen, zingen maakt blij, muziek

Vanavond zwijn ik toch met gemak door de repetitie. In de pauze schuif ik aan bij een tafeltje met oudere dames. Zoals altijd zitten ze lekker te geiten en grappen. De vrouw, die achter me zit in het koor voert het hoogste woord. Ze is echt een verschijning. Altijd tot in de puntjes verzorgd. Lange geverfde haren in een staart, lippenstift en prachtige kleding. Naast haar zit een klein modern gekapt, lief vrouwtje. Zij is groot fan van Heks, met name van haar hoedjes…..

koor, zingen, zingen maakt blij, muziek

Heks zit naast een echt omaatje. Grijs krullenkopje, gezellige appelwangetjes en een brilletje. Nu zou je haar kunnen inschatten als grijze muis, maar niets is minder waar. Het blijkt een vrouw van de wereld te zijn. ‘Ik heb mijn man liefde voor muziek bijgebracht, hij hield er niet van,’ ze kijkt me ondeugend aan, ‘Toen heb ik hem meegenomen naar een concert. En zo is het begonnen.’ Zo is van alles begonnen die avond. Ook hun relatie….

Ze zijn al 53 jaar samen!

koor, zingen, zingen maakt blij, muziek

‘En houdt hij nu wel van muziek?’ Het houdt nog niet echt over, begrijp ik uit haar antwoord. Maar hij kan het nu wel waarderen. ‘Oh, ik doe nog van alles. Hier zingen. En dan heb ik nog orgelles!’

Oh, wat is het toch leuk om lid te zijn van dit koor. Dit grote zangorgaan. Dit illustere gezelschap van zanglustigen. De pauze is in een vloek en een zucht voorbij. De dirigent maant ons terug te keren in de repetitieruimte. Hij heeft een politiepet opgezet! Letterlijk!

Koortje,koor, zingen, zingen maakt blij, muziek

Altijd lachen me die Wim de Ru! Maar we moeten er weer tegenaan. Pas klokslag tien uur laat hij ons gaan. Op weg naar buiten spreek ik een vrouw aan. Al enige weken meen ik haar te herkennen als lid van een studentenvereniging, waar Heks vroeger lid van is geweest. En ja, we kennen elkaar van vroeger. Blijken allebei nog vele vrienden uit die tijd te zien. Soms dezelfde vrienden….

Een dag later ontvang ik mail van haar. Er is een reünie van deze vereniging uit de tijd, dat het een open jongerenvereniging was. In de jaren zeventig. Een links bolwerk. Met een theezolder zwanger van weeddampen en projectgroepen met anarchisten. Heks heeft er voornamelijk toneel gespeeld. Een gouden tijd!

Ik ga dan ook alles in het werk stellen om mijn vrienden uit die zo belangrijke periode in mijn leven in te lichten. En op te sporen in sommige gevallen! Wat een toeval toch weer, dat ik deze vrouw net nu aansprak!

Koortje,koor, zingen, zingen maakt blij, muziek

Later die avond, tijdens onze dagelijkse telefonade, nodig ik Cowboy uit voor de uitvoering van de Matthäus. ‘Ik weet niet of mijn moeder wil komen, ze is er dol op, maar het is de vraag of ze het redt, het duurt wel vier uur,’ verklaart Heks. ‘Vier uur?’ Mijn lief is perplex. Ik hoor de raderen draaien. Vier uur zingen, achter elkaar, is dat niet…. Te veel, to much, ontzettend enorm lang?

zangeres, zingen

Ja, het is een waanzinnig project. En als ik het niet met dit getrainde koor, deze orgelpijp vol bejaarden, deze heerlijke sprankelende zangspier -en onze dirigent niet te vergeten- zou doen, dan zag ik het somber in. Maar we doen het. Elke week wordt er verwoed geoefend. Zelfs Heks zit hele middagen met de partituur voor haar neus te studeren.

zangeres, zingen

 

Koortje,koor, zingen, zingen maakt blij, muziek vogels zingen, zingen maakt blij vogels zingen, zingen maakt blij vogels zingen, zingen maakt blij vogels zingen, zingen maakt blij Vogel 2_februari_artkoor, zingen, zingen maakt blij, muziekkoor, zingen, zingen maakt blij, muziek

Havensafari door de havens van Amsterdam, het nuttige met het aangename verenigen: Cowboy en Heks kijken hun ogen uit, zo’n andere wereld onder handbereik!

havens van Amsterdam, havensafari

De safari begint

Zaterdag slapen we lekker uit. Het was toch weer een latertje, dat feestje van Frogs. En vandaag staat er ook weer van alles op het programma. Allereerst moeten we in Amsterdam zien te komen. Appeltje, eitje zou je zeggen. Niets is minder waar. Heks kan nu eenmaal niet twee dagen achter elkaar pieken.

REM eiland, havens van Amsterdam havens van Amsterdam, havensafari

We hebben ook nog een deadline. Om kwart over 6 gaan we een pontje nemen naar Amsterdam noord. Voor die tijd moeten we eten, alle uitlaatrondes van Ysbrandt volbrengen en hem in het huis van Cowboy deponeren. En oh ja, Varkentje is aan de vliegende schijtpoeperij. Bijkomstige complicatie van de planning……

havens van Amsterdam, havensafari

De omgevallen wolkenkrabber op een oud kraanplatform

We weten alles voor elkaar te krijgen en het pontje te halen. Het scheelt, dat blijkt dat we een pont later kunnen nemen. Het weer werkt mee, het is niet al te fris voor hetgeen we gaan ondernemen. Een Havensafari door het havengebied van Amsterdam! Geïnitieerd door Cowboy. Hij doet een marktonderzoek voor zijn eigen bedrijfje en neemt Heks mee voor de gezelligheid. En als kritische sparringpartner natuurlijk….

havens van Amsterdam, havensafari

Pollux!

Het pontje richting de opstapplaats is al hartstikke leuk. Enthousiast wijst mijn hartje me op allerlei interessante architectuur aan weerszijden van Het IJ. Ik hoor allemaal interessante feiten. Wist je bijvoorbeeld dat dat IJ vroeger doorliep tot in de duinen van IJmuiden. Dat verklaart direct de naam van deze kustplaats. Om te voorkomen, dat deze onverzadigbare plas water de gehele provincie Noord-Holland zou opeten zijn er heel wat dammen aangelegd. Nu is het maar een IJtje vergeleken met wat het geweest is!

havens van Amsterdam, havensafarihavens van Amsterdam, havensafari

Ik leun lekker tegen Cowboy aan en kijk om me heen naar de andere passagiers. Meisjes in pyanma’s met panterprint, daaroverheen een leren jasje. Vrouwen in feeërieke jurken met vreemde pruiken op hun hoofd. Fluoriserende outfits met dito haren. Jongemannen in berenpakken of verkleed als konijn. Veel pluche beestenoutfits. Maar ook verlegen meisjes met latex leggings en kanten niemendalletjes.

havens van Amsterdam, havensafarihavens van Amsterdam, havensafari

Ze zijn ongetwijfeld op weg naar een feestje. Halverwege het IJ dreunt de muziek van dit partijtje ons al tegemoet. Nou ja, muziek. Als we dichterbij komen maakt het qua muzikale variatie nauwelijks verschil. Alleen het geluidsniveau gaat omhoog.

havens van Amsterdam, havensafari, hippiefeestje

Hippyfeestje in the middle of nowhere

We worstelen ons door de drommen feestgangers en gaan op zoek naar de opstapplaats van de safari. Het is een leuk bootje met een echte kapitein, compleet met enorme dikke buik, baard en grijs gekrulde paardenstaart. Een kerstman in wording.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , feestje om BMW te promoten

Hier is ook een feestje aan de gang

We duiken direct het ruim in, waar zich een bar bevindt en bestellen een glas rode wijn om de optrekkende kou te weren. Daarna wagen we ons aan dek. De boot vertrekt, gevolgd door een vliegende camera. Inspectie van de havenpolitie. Ze houden ons goed in de gaten, zodat we niet lekker sigaretjes gaan roken tussen de petroleumopslagplaatsen.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, gids, lichtjes in de nacht , knappe manhijskraan,havens van Amsterdam, havensafari

Die havenpolitie duikt steeds weer op, is het niet als vliegend object, dan wel weer in een bootje. Je hoeft hier echt niet rond te gaan varen met illegale substanties aan boord. Maar wij hebben niets te vrezen als onschuldige toerist.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland

Dit gebouw heeft een nieuwe bestemming gekregen

Na een tijdje gaan we van boord op een eilandje, waar voorheen een munitiefabriek werkzaam was. De half ingestorte gebouwen staan er nog. Best gek eigenlijk, onder de rook van zo’n grote stad. Er werden wel voorzorgsmaatregelen getroffen om een catastrofe te voorkomen.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland

We worden ingehaald

Zo staat het terrein vol bomen om een eventuele explosie op te vangen. De gebouwen hebben daken, die een onvoorziene ontploffing een bepaalde richting op sturen. Ook werden alle machines aangedreven door stoom, dat werd opgewekt op een centrale plek, door 1 machine. En rokende medewerkers waren er niet. Al het personeel bestond uit verwoede niet-rokers.

blonde haren, lange vlecht, prachtige lange blonde vlecht, vrouw met vlecht, blonde reuzevlecht, mooie haren, supermooiblonde haren, lange vlecht, prachtige lange blonde vlecht, vrouw met vlecht, blonde reuzevlecht, mooie haren, supermooiblonde haren, lange vlecht, prachtige lange blonde vlecht, vrouw met vlecht, blonde reuzevlecht, mooie haren, supermooi

Er komt een vrouw naar me toe. ‘Wat heeft u een prachtige laarzen aan!’ complimenteert ze me. Wat grappig, ik heb zonet haar schitterende vlecht zitten bewonderen. Ik heb nog nooit zo’n prachtexemplaar gezien. Brunhilde is er niets bij….. ‘Ik heb er stiekem een foto van gemaakt!’ vertrouw ik haar toe.

cowboylaarzenhijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , knappe mantoverheks

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland

Intussen is mijn lief druk bezig met zijn marktonderzoek. Links en rechts interviewt hij deelnemers en medewerkers. Hij vergaart een schat aan informatie. Daar heeft hij ook alle tijd voor, want de tocht duurt dik 3 uur, waarvan de laatste anderhalf uur in het donker. Best lang ontdekken we. Na tweeënhalf uur zijn we het zat. Maar ja, wij hebben dan ook de avond ervoor gefeest.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eilandhijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland, oude stadsbus, Amsterdam

Op de terugweg staat ons nog een onaangename verrassing te wachten. We mogen de pont niet op met onze fietsen. Dit vanwege de terugkerende partygangers. Op tien meter afstand van het pontje staat een regel-eikel zijn autoriteit te laten gelden. ‘Veel te gevaarlijk met die uitstekende trappers’, oordeelt de zak. ‘Die kan ik inklappen’, pruttel ik wanhopig. Het laatste waar ik zin in heb is nog een enorm stuk fietsen naar een ander pontje.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip

En dat is precies waar het op uitdraait. Gelukkig duwt Cowboy me het hele eind, want bij mij is intussen De Man met de Houten Hamer langs gekomen. En die heeft een flinke tik uitgedeeld. Met de grootste moeite weet ik in het huis van mijn geliefde te geraken. Daar strompel ik nog een rondje met mijn hondje. Om dan een hele dag gestrekt te gaan. Zoals een beetje MEpatiënt  betaamt. Maar een hele tevreden patiënt. Dat wel!

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland, knappe man, filosoferen

Cowboy filosofeert over zijn eigen bedrijfje……

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schiphijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht

 

 

 

 

MAS: Museum Aan de Stroom in Antwerpen. Handjes op de gevel verwijzen naar Hand werpen in een oude legende over het ontstaan van deze stad. Met in de hoofdrol een reus in een foeilelijk kasteel! Elders in de stad zijn HANDtastelijkheden verplicht……

MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

Het MAS: Museum Aan de Stroom

Zaterdagmiddag strijken we neer op een heel apart terras naast het MAS,  Museum Aan de Stroom. Het is een aan elkaar geknutseld hippie-gebeuren. Als ik naar binnen loop om iets te bestellen slaat de zoete lucht van gefrituurde linzenburgers me in het gezicht. Helaas is het niet mogelijk om hier te pinnen. Dat wordt weer lopen naar de dichtstbijzijnde pinautomaat. Heks heeft het helemaal gehad na viereneenhalf uur in het museum. Cowboy is ook moe. Toch sleept hij zich nog eventjes naar de geldautomaat.

MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

handjes op de gevel

MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MASMAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

 

Ik raak aan de praat met mijn tafelgenoten. Twee leuke meiden uit Brabant. Zomaar een dagje in Antwerpen. ‘Niet vanwege de gay pride hoor’, verzekeren ze me, ‘ hoewel iedereen dat denkt hebben we gemerkt. Twee dames op stap …..’ Ze giebelen vrolijk.
Wij hebben ook al één en ander meegekregen van het homofestijn, dat zich dit weekend in deze stad vol’trekt’. Bij een feestterrein aan de Schelde kwamen we een wel heel bizarre waarschuwing tegen: ‘ betreding van het festivalterrein impliceert instemming met mogelijke aftasting. Bij weigering wordt de toegang verboden.’
Zo!
regalement gay pride Antwerpenregelement gay pride Antwerpen
regelement gay pride Antwerpen
Het MAS is een fantastisch gebouw. Ik had er al over gehoord van mijn goede vriend en buurman, de baas van Duitse herder Carlos. Sindsdien staat het bovenaan mijn verlanglijstje. En vandaag is het dan eindelijk zover.
MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MASIMG_5965MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS
Het geheel uit rode stenen opgetrokken gebouw maakt aan de buitenkant al een overweldigende indruk. Binnengekomen blijft het genieten. De entreeprijs is extreem laag. De voorzieningen goed. De verschillende exposities divers en boeiend. Helaas zijn er verschillende musea gesloten om dit paradepaardje te realiseren. Hele collecties zijn verdwenen in depots en kelders….. Dit verklaart het gebrek aan diepgang van het tentoongestelde…..
MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

Een vreemd bouwwerk met horecagelegenheid drijft pal naast het MAS in het water

Op een gegeven momentben ik wel erg moe. Ik ga op de grond zitten om van een filmpje over een Maori-kunstenaa te genieten. Plotseling komt er een klein meisje naast me zitten. Ze babbelt er lustig op los. We sluiten direct vriendschap! Die middag kom ik haar steeds weer tegen. Samen verbazen we ons over de vreemde voorwerpen, die worden geëxposeerd.
MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS
Bij het afscheid zegt ze hoopvol: ‘ Misschien droom ik vannacht van je!’ ‘Ja,’ roep ik enthousiast, ‘dan gaan we samen vliegen!’ Haar prachtige blauwe kijkers glinsteren. ‘Hoog in de lucht….’ Diepe zucht. Een kinderhand is snel gevuld……
MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MASMAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS
Wat een heerlijke dag. De zo’n schijnt. Er staat een verfrissend briesje. We picknicken bovenop het MASGebouw. En nu zitten we op een uitgelezen plekje met wijn en bier. Straks gaan we verrukkelijk uit eten.want het weekend pakt financieel zo gunstig uit, dat het er vanaf kan…. Het leven is een feestje vandaag.
MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS
MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

Helaas moet dit leuke initiatief binnenkort het veld ruimen. Zoals zoveel in deze leuke stad sinds de enorme verrechtsing

Gurdjieff: Zwiep uit je gewoontepatroon! Hou op met die eeuwige herhaling der slaapwandelaars. Herinner……

images-573images-572
Afgelopen week kreeg ik een aantal wonderlijke verzoeken op LinkedIn. De ene van iemand, die ik letterlijk de deur uit heb gesmeten. Een beer van een vent, dus het was best een indrukwekkende actie van Heks destijds. Een actie waar ik met plezier aan terug denk. Hij had het dik verdiend! Maar dus niet bepaald iemand, om in je netwerk op te nemen. Althans niet onder huidige voorwaarden.
images-571images-570
 
‘Misschien wil hij nog eens goed de wind van voren krijgen of een lekkere oplawaai,’ suggereert de vrouw van mijn acupuncturist ondeugend als ik het haar vertel. ‘Hij is vast alweer een paar affaires verder. En er dreigt er weer eentje aan te slaan’, opper ik, ‘ Dat moet je niet hebben als bindingsanstige!’ roept mijn heksenvriendinnetje uit, ‘Dan moet je snel een andere vrouw van stal halen!’ ‘Inderdaad! Dus nu kan hij die toverheks weer niet vergeten…’, grijns ik terug. We giechelen en verwonderen ons gezamenlijk over zoveel kortzichtigheid en miskleun.  
Unknown-158 Unknown-157
 
Later die week krijg ik nog een verzoek van een vrouw, die me jaren willens en wetens buiten een kring dierbaren heeft gehouden. Dit om te voorkomen, dat Heks haar mond voorbij zou praten. Over iets, dat ze me stomdronken had toevertrouwd. Ook iets waar Heks van over haar nek gaat. En iets waar deze heks heel vaak is beschuldigd. Nymfomane toestanden met de mannen van je vriendinnen. Nou ja, mij niet gezien. En mensen, die zo opereren hoef ik niet in mijn nabijheid, vooral niet nu ik zo’n leuke geliefde heb. Zou ze het soms gehoord hebben en een gokje bij hem willen wagen?  
Unknown-156 hoogsensitief
 
De hele week staat een beetje in het teken van het niet herhalen van oude situaties. Het niet meer ingaan op pijnlijke mensen. Niet dezelfde fouten herhalen. Het opkomen voor mezelf en mijn belangen. De ander zien voor wie hij of zij is. Met alle lullige dubbele bodems. Kleinzielige hebbelijkheden, hebberigheid, jaloezie, angst en andere kenmerken gepaard gaand met een exterieur ego. Eigenlijk best triest om zo’n bouwwerk in stand te houden, daar gaat dan al je energie in zitten.  
BE0lRA-CYAEGux_ Coaching-1-300x197
 
Voor het eerst deze week voel ik iets van ontspanning ergens op de bodem van mijn ziel. Ik begin iets te begrijpen, er gaat een kwartje vallen. Mensen en hun manipulaties, hoe ze hun ziel verkopen om de hand te kunnen leggen op de bezittingen van een ander. De wereld zit er vol mee. Deze arme stakkers, de sloebers met hun ziel onder de arm. Want waar moet je em anders laten, als je em verkocht hebt aan de duvel. Die kan em elk moment komen halen…….  
Het kost je je vrijheid, liegen en bedriegen. Dan krijg je er ook nog een lelijke kop van, vol nare ontevreden trekken en gemene plooien. Maar het ergte is, dat je het allemaal moet onthouden. Je zet jezelf gevangen in een web van leugens. Tot je zelf niet meer weet wat waar is. Van jezelf houden kun je wel vergeten. In feite betaal je een gigantische prijs met manipuleren en stelen.  Je lacht wel lekker in je stiekeme vuistje, maar je lacht alleen. Ongedeelde vreugd is een zuur goedje. Het doet het glazuur van je tanden springen en dat ziet er niet uit. Sta je dan, met je mond vol tanden.  
Hoogsensitief-spin
 
 
Weer keer ik terug bij het gevoel, dat ik goed ben met mijn leven hoe het is. Ik lieg en bedrieg niet. Ik doe mijn best. Ik misgun een ander zijn of haar geluk niet. Ik heb geen dubbele agenda. Ik ben alleen erg kwaad over anderen die dat wel doen. Mensen, waar je het niet bepaald van verwacht. De moderne Scrooge. Alleen nog niet in het stadium van ‘A Chistmas Caroll’. Maar ja: Wat niet is kan natuurlijk nog komen. De originele Scroodge was tenslotte ook stokoud, toen hij tot inzicht kwam en deernis kreeg met minderbedeelden. Zich ging bekommeren om een ziek familielid bijvoorbeeld. De vreugde van het gulle geven ontdekte.  
Hoe ontstaat zo’n Scrooge nu eigenlijk? Ja, dat vraag ik me ook wel eens af. Wat bezielt iemand om zich ten koste van anderen te verrijken? Nou, ten eerste natuurlijk weer opportunisme, hij komt ermee weg. Opvoeding? Maatschappelijke tendensen? Als je wint heb je vrienden. Dat wankele vriendenconcept…..  
Maar uiteindelijk toch voornamelijk karakter. Sommige mensen denken gewoon nog grotendeels met hun reptielenbrein. Hebben voordat de ander het heeft. Neerslaan die tegenstander. Pik in, het is winter. Ik heb ook zo mijn behoeftes zei de nymfomane me jaren geleden. Ze ging naar bed met de mannen van haar beste vriendinnen. Wisten die ervan? Die mannen wel natuurlijk, maar die hielden hun mond vol vriendinnenkont wel. Hypocriete kerels. De dames hebben het nooit geweten.
mindfulness-cartoon520121003111455
 
Heks weet het omdat deze tante Betje mij ook inschatte als iemand met behoeftes, die op die manier aan haar trekken kwam. Wat een belediging! Als ik een lekkere vent in mijn bed wilde kon ik heus wel iets leukers vinden dan een bezette kerel. Gezeur over een vrouw, die je niet begrijpt is bij mij altijd aan het verkeerde adres geweest. ‘Als je vrouw je al niet begrijpt, zie ik het somber voor je in’, was mijn geijkte antwoord, ‘Dan gaat het mij al helemaal niet lukken om een touw aan je vast te knopen.. Begrijp je jezelf eigenlijk enigszins?’  
Ach, wat een scheld-canonnades weer. Wat weet ze het weer allemaal goed, deze Heks. Nou, ik heb ook mijn steentje bijgedragen in onnodig drama….Door schade en schande iets wijzer misschien…..
bezinning
In de keuken staat Frogs achter het fornuis. We zijn samen naar een vernissage geweest. Hij heeft mijn hondje uitgelaten en boodschappen gedaan. Ik heb alvast gehakt gebraden. Nu tikt hij de maaltijd af. Binnen mijn dieet!
Voor mijn neus staat een glas ‘Abadia Retuerta’ uit het jaar 2000. ‘Ik vond hem in mijn keukenkast’, verklaart Frogs. 
Geen cent te makken en toch superrijk. Kijk, dat is nu levenskunst. En ik ben gezegend met de grootste beoefenaars van dit genre in mijn vriendenkring!
309253-evenwichtssubsidie-stenen-over-een-witte-achtergrond-met-bezinning

Heks komt uit de bezemkast. Vreemde verhalen en rare verschijnselen. Ach, het moest er maar eens van komen. Aldus Draak.

heksenhoed heksenhoedheksenhoedheksenhoedheksenhoed

Begin jaren negentig kwam ik in contact met een regressietherapeut. Ik had de stille hoop, dat mijn ziekte zou worden veroorzaakt door een trauma uit een vorig leven. Het moest toch ergens vandaan komen, nietwaar? En de reguliere medische wetenschap verklaarde me sowieso al zonder meer voor gek,  nog steeds overigens, dus een wat vage therapie kon er ook nog wel bij.

heksenhoed

Welnu, trauma’s genoeg. Mijn eerste regressie voerde me linea recta naar de brandstapel. Daar werd een kruidenvrouw, Lena, net als vele van haar zusters (en broeders) geofferd op het altaar van de patriarchale kerk met z’n macht en enge celibaat. Lena met haar bochel, horrelvoet en grote wrat, zwarte kat en hutje in het bos: Archetypischer kan het bijna niet. Zo’n ellendig levenseinde verklaart dan weer wel mijn warsheid van het openbaar tonen van mijn vakvrouwschap als heks…..

Na een reeks regressies voelde ik me fysiek nog niet veel beter. De therapeut nodigde me uit voor een rondreis door Frankrijk met zijn camper. Ja, dubieus aanbod natuurlijk. Maar ik zag er weinig kwaad in. Achteraf denk ik, dat de man in kwestie een stevig oogje op me had laten vallen. In zijn langetermijnplanning zat zeker een relatie met de jonge schone Heks. Zonder horrelvoet in dit leven gelukkig.

heksenheksen

Hij heeft dit nooit toegegeven overigens. Wel ondernam hij wat vreemdsoortige pogingen in die richting op momenten, dat ik tegen de vlakte lag. Zoals na een ziekenhuisopname met een aantal fikse operaties.

Gelukkig ben ik totaal niet gevoelig voor het relatiemantype ‘redder in nood’. En hij was oud genoeg om mijn vader te zijn, ook geen pré wat mij betreft. Bovendien was het totaal mijn type niet….. Ook een schat met een hart van goud! Het heeft de vriendschap wel opgebroken uiteindelijk.

heksenheksen

Maar voordat het zover was maakten we jarenlang wonderlijke reizen. ‘Ga in trance, Heks,’ zei de regressieman die eerste keer, zodra we Leiden verlieten. Als vanzelf wist ik hoe ik dat moest doen. Vanuit andere dimensies kreeg ik aanwijzingen hoe we moesten rijden.

Buiten dat het reizen erg spannend maakt, dit puzzelrit-effect, bracht het ons ook op de meest mysterieuze plekken. Kerkhoven zonder een sprietje groen, zwarte madonna’s in de Ardennen en ga zo maar door. Het was een beetje vleesgeworden Suske en Wiske, deze avonturen.

heksenheksen

Op bepaalde plekken, vaak ruïnes van kerken en andere heiligdommen, werden we behoorlijk aan het werk gezet. Ik had eerlijk gezegd geen idee, wat ik toch allemaal aan het doen was. Wel kreeg ik en passant een volledig sjamanistische opleiding vanuit die andere dimensies.

Ook begon ik met het blote oog vreemde vliegende objecten waar te nemen aan de nachtelijke hemel, ook wel UFO’s genoemd. Daarnaast ontwikkelde ik het vermogen om klanken te horen bij mensen, die door henzelf gezongen een weldadige uitwerking op hen hadden. Ik gaf hen hun eigen oerklank cadeau…… En het begrip synchroniciteit is sindsdien niet meer weg te denken uit mijn bestaan. Maar dat eeuwige trancewerk….. Ik werd er flauw van.

heksenheksen

Bijkomend nadeel was, dat mijn vriendenkring me voor gek verklaarde. Ik kreeg te maken met onverdraaglijke veroordeling op iets, waar ik nu ook niet bepaald om had gevraagd. Ik herinner me, hoe jeugdvrienden zich in een discussie massaal op me stortten tijdens een etentje. Alsof zij zelf zulke geweldige ideeën hadden! Wetenschappelijk cynisme, daar zit de wereld op te wachten!

Het was dubbel. Enerzijds voelde ik een grote passie voor het spirituele werk. Anderzijds baalde ik van het enorme isolement, dat het met zich meebracht. Op de regressietherapeut na had niemand eigenlijk enig idee, waar ik mee bezig was. En hij had een dubbele agenda…..

Zelfs tijdens mijn heksenopleiding bij de SOOP ( Haha, wat een naam toch! Stichting Opleiding en Onderzoek Paranormaal begaafden) vond ik weinig aansluiting bij mijn medestudenten met mijn vreemde avonturen. We kregen medische basiskennis, psychologie, parapsychologie, ethiek en bedrijfsvoering, heel praktisch.  En dat was het. Ook hier vond men mijn ervaringen te buitenissig.

heksenheksenhoed met zwarte kat

Pas vele jaren later kwam ik bij Drunvalo Melchizedek terecht. Hier vond ik dan eindelijk herkenning en erkenning. Ik heb eens een hele avond met die man zitten praten, een verademing! Eindelijk werd me duidelijk, wat ik toch allemaal had beleefd begin jaren negentig. Ik bleek niet de enige te zijn! Hij had precies dezelfde ervaringen gehad.

\heksenhoedheksenhoed

Over de hele wereld waren heksen zoals hij en ik opgeroepen om krachtplekken te reinigen. Het energieveld rondom de aarde moest worden opgeschoond. Vraag me niet waarom. Er is meer dat ik niet weet dan wel. In de loop van de jaren negentig was het opschoningsproces klaar. Ik liet me omscholen tot systeembouwer en -ontwerper, kreeg een baan in de automatisering en hing mijn toverstokje aan de wilgen.

Ik ben altijd dankbaar geweest voor die rare moeilijke tijd. Het heeft mij een schat aan inzicht en kennis verschaft. En mijn kompaan heb ik zijn dubbele agenda al lang vergeven. Hij heeft ook zijn gloeiende best gedaan voor de goede zaak. En wat mijn toenmalige vrienden betreft: Tja, je zal maar zo’n rare heks aan tafel hebben, dat valt natuurlijk ook niet mee…. Het grappige is, dat sommigen van hen nu zelf dit pad zijn gaan bewandelen!

Soms voel ik me wel schuldig en opgelaten, dat ik tegenwoordig zo weinig actief ben met die hele santenkraam. Maar 1 ding weet ik zeker: Ik heb mijn sporen indertijd verdiend. Al zou ik nooit meer een bal uitvoeren op dat vlak……, dan ga ik toch lekker naar de toverheksenhemel…….

heksenheksen