Onverbloemde bloemen. Dingen bij name noemen. Een roos voor een roos. Ben je boos? Dan geen roos, maar takken voor een takkewijf!

‘Mevrouw, u vergeet iets!’ Het is me net gelukt om mijn zwaarbeladen fiets in beweging te krijgen. Slingerend begeef ik met op het fietspad. Aan mijn stuur een tas met boodschappen. Nog meer mondvoorraad in mijn fietstassen. Verstoord kijk ik om. Zie een man naar me toerennen. Rem slingerend af.

‘Die zijn niet van mij, hoor,’ ik glimlach naar een meterslange gitzwarte man. Hij lacht zijn witte tanden bloot. ‘Jawel, nu wel!’ Twee bossen reuzenrozen verdwijnen in een boodschappentas. Fietsen wordt nu vrijwel onmogelijk……

Ik bedank de schat. Wat lief! Ik heb zojuist een kletspraatje met hem gemaakt bij de uitgang van de supermarkt. Hij werkt bij de bloemenboer. Ze waren uitermate melig na het opruimen van hun handeltje. Heks maakte een geintje met hen……

Mijn huis lijkt wel een bloemenstal. Overal staan bloesems, takken, vazen met ranonkels….. De gemeente was flink aan het snoeien in een mij dierbaar parkje. Een hoek vol struiken wordt volledig weggevaagd. Geen middel wordt geschuwd voor deze upgrade  door eliminatie.

Grote machines trekken hompen wortels uit de grond. Stapels weggeslagen groen worden achteloos op de stoep gegooid. Heks staat er al snel in te graaien. Mompelend. Mopperend ook.

De gemeente gooit alle parken aan de Singel op de schop. Lang leve het Singelpark! Al het bestaande groen moet worden opgeofferd aan dit op het oog leuke initiatief om meer toeristen naar Leiden te krijgen.

De Leidenaars zelf worden echter de parken uitgejaagd. Alsmede dus veel groen. Binnenkort gaan ze pakweg veertig volwassen bomen kappen om een strand aan te leggen in het Bleekerspark. Volstrekt gestoord. Niemand uit de buurt heb ik kunnen betrappen op enige blijdschap over dit initiatief.

Dit aanstaande bomenbloedbad wordt overigens verkocht met een listig verkooppraatje. In plaats van ‘we gaan alle bomen kappen’ staat er ‘Er komt veel extra groen, nieuwe bloeiende bomen, heesters en vaste planten.’ Jazeker; Nadat ze eerst alle volwassen kerngezonde bomen kappen.

In plaats van ‘Honden mogen niet meer los lopen, behalve op een lullig strookje langs de sloot’ staat er ‘Er komt ook een speciale hondenspeelplaats, waar honden vrij kunnen loslopen.’ Heks verfoeit dat hele Singelpark intussen.

Deze bomen moeten plaats maken voor dat verdraaide Singelpark………

Een bundel gevonden takken is met me mee naar huis gegaan. Ik zet ze in een grote accubak. Langzaam breken ze open. Grote bladeren komen uit minuscule knopjes. Een hele bloem komt zelfs tevoorschijn.

Hyacinten en ranonkels kronkelen door de takken. De rozen staan in grote vazen. Een paar takken ribes nigrum maken het geheel af. Wat een bloemenzee!

Het lijkt wel of ik net jarig ben geweest. Of dat er iemand pas getrouwd is hier in de woonkamer. Of dat er iemand is overleden. Iemand die veel houdt van bloemen.

 

Heks valt van haar fiets. Bont en blauw spoed ik me huiswaarts om eens een lekker potje te grienen. Heks weent om bloemen in de knop gebroken. Om stilletjes naar de knoppen gaan door een onzichtbare ziekte. Telkens uit je eigen as herrijzen is niet te doen. Ik ben een Heks, niks Feniks.

Vanmorgen lazert Heks hardhandig van haar fiets. Precies op de plek, waar een paar agentjes me gisteren sommeerden om niet te fietsen. In de berm van de Singel. Ik heb me een hele dag kapot geërgerd aan hun bemoeizieke actie. Kwestie van ouwe baardige pik en piepjong blond huppeltje. Ouwe probeert indruk te maken op Huppeltje. Ten koste van Heks.

Maar misschien had die ouwe toch gelijk. Is dit niet de aangewezen plek om te fietsen. Hoewel ik hier nog nooit eerder onderuit ben gegaan. Het is de allereerste keer. Wellicht heeft het gezeik van die politieagent mijn fietsvaardigheden aangetast.

Onzekerheid is een ernstige kwaal. Het ligt aan de basis van menige val. Soms is de suggestie dat je waarschijnlijk zult vallen al genoeg om flink onderuit te gaan. Of niet? Is dit weer een pittig geval van Psychologie van de Koude Grond? Een veel bedreven vak. Vooral door psychologen.

Blauwe plekken vallen als gaten in mijn benen, een schaafwond prijkt rossig op mijn knie en zelfs mijn rug krijgt een gevoelige por van mijn stuur. Ik lig machteloos verstrengeld in onvermurwbaar staal. Tranen prikken achter mijn ogen. Een veel te grote vloed. Ik moet snel maken dat ik thuis kom.

Vanmorgen lees ik een heel verhaal over Cognitieve therapie en ME. Hoe schadelijk is dé therapie die ME/CVS-patiënten wordt aangeraden? Mijn god. Zijn ze daar nu nog over bezig? Wanneer houdt het nu eens op? Waneer gaan wetenschappers nu eens hun werk doen en ontdekken wat ME is en hoe het wordt veroorzaakt? Wanneer krijgen we nu eens medicatie tegen deze ernstig invaliderende multi-systeemziekte?

Heks kan nog geen deuk in een pakje boter slaan, maar dat komt omdat ze niet beter wil worden. Vindt men. Het feit, dat ik me van dag tot dag moeizaam door de dag ploeter interesseert bijna niemand. Elke dag opstaan met een stevige kater zonder de lol van uitgaan en lekker dronken worden. Overal pijn in je donder. Een hoofd dat het te pas en te onpas opgeeft. En moe, moe, moe. Zo moe.

‘Zou je niet eens voedingssupplementen gaan slikken?’ durft iemand onlangs te suggereren. Wagonladingen heb ik geslikt. En het helpt geen bal. Ik ben volstrekt slikmoe.

‘Ik ken een therapie, waarbij ze je anders laten omgaan met stress. Ik ben er enorm van opgeknapt!!’ maakt een ander er zich er vanaf.  Na een weekend samen mediteren, waarin Heks heeft aangegeven niet van dit soort aanbevelingen gediend te zijn. Aan dovemansoren natuurlijk!

Dit volstrekt gezond ogende mens slaapt beter na die peperdure therapie. Van drie dagen achter elkaar. Met therapeuten, die met zijn vijven op je nek springen. Ze voelt zich veel beter na al die aandacht, dus het helpt. En aangezien je tegen een ME patiënt alles maar mag zeggen word ik er weer eens mee om de oren geslagen. Niet voor het eerst.

En helaas ook niet voor het laatst.

Ik moet er werkelijk niet aan denken. Maar ik moet me dus wel verdedigen, dat ik dat niet wil. Net zoals ik me moet verdedigen, dat ik nog steeds niet beter ben. ‘Ze wil gewoon niet beter worden,’ wrijft een vroegere vriendin het er jaren geleden in. Ze praat over een andere ME patiënt, maar het gaat natuurlijk ook over mij …..

De dame in kwestie verzorgt beroepsmatig zo’n hopeloze MEer, die in een soort verpleeginstelling is beland. Het mens ligt half bewusteloos met sondevoeding in haar neus in een pot in bed te schijten. ‘Ze is strontchagrijnig, niet te kort,’ moppert de vriendin.  Ja, vind je het gek?

Het is een wijdverbreid misverstand, dat je beter wordt omdat je het wilt. Voornamelijk beweerd door mensen, die nooit wat mankeren. De maakbare mens. Geschetst door onmensen.

In die zin vind ik Maarten van der Weijden een verademing. Dit icoon van de strijd tegen kanker bestrijdt ten zeerste, dat je beter wordt omdat je je best doet. Hijzelf heeft gewoon het geluk gehad, dat de behandeling aansloeg. Terwijl hij lui in bed lag te liggen. Velen hebben dit geluk niet. Kankerpatiënten vallen nog steeds bij bosjes. En daar wil hij iets aan doen: Hij gaat 200 kilometer zwemmen.

Fantastisch natuurlijk. Heks ligt een heel weekend aan de televisie gekluisterd in bed. Ik blijf tot vier/vijf uur s nachts wakker. Wat een kerel! En dan de elfstedentocht. De Tocht der Tochten. Een afstand, die Heks zo graag eens op de schaats zou afleggen. Ik ben nog steeds lid van de vereniging. Voor het geval er een medicijn tegen ME wordt gevonden.

IK WIL DUS WEL DEGELIJK BETER WORDEN. IK WIL ZELFS DE 11-STEDENTOCHT SCHAATSEN. IK HEB DUS GEEN BEWEGINGSANGST. OF WAT DE HEREN DOKTOREN TOCH ALLEMAAL VOOR EEN ONZIN BEWEREN……

Als ik reëel ben acht ik de kans dat een ME patiënt ten bate van onderzoek naar deze ziekte de 11 Stedentocht bijvoorbeeld op zijn tandvlees gaat afleggen nihil. Actie voeren is sowieso niet aan ons besteed. Veel te vermoeiend.

Vanmorgen sta ik doodziek op. Verschrikkelijke hoofdpijn en zo misselijk als een kat. Uitzonderlijk? Niet bepaald. Maar geen mens, die het in de gaten heeft. ‘Wat zie je er goed uit,’ hoor ik iedere dag. Sommige idioten zijn zelfs jaloers op mijn looks. Bizar.

Eindeloos een niet erkende ziekte hebben holt je uit. De eenzaamheid is niet te filmen. En toch moet je vrolijk zijn tegen je medemensen, anders hou je je klachten in stand. Je moet positief zijn. Daar word je beter van. Niet dus.

Ik breng het eventjes niet op.

Het ergste is het als ik me een projectje ga voelen. Als mensen goede daden doen, door eventjes aandacht aan me te besteden. Heks moet dan wel positief reageren natuurlijk. Een beetje zeuren is er niet bij, want de projectleider wil wel een lekker gevoel over houden aan zijn of haar projectje……

Maar goed. Er gebeuren ook echt leuke dingen in mijn leven. Schelden lost niks op. Ik moet door.

Zo ben ik onlangs toch weer suikertante geworden. Mijn vriendin Joy heeft een wolk van een dochter gekregen! Heks gaat regelmatig even baby’tje knuffelen en snuffelen. Ze ruikt naar de hemel. Meiregen en engeltjes. Ze is ook zo ontzettend knap! En heeeeeeeeel lief.

Hoera, het is volop lente! Moeder natuur draagt haar schitterende bruidskleed! Heks kruipt onder haar steen vandaan om naar buiten te gaan…. Ik fiets me suf op die ouwe trouwe Batavus. Met lekker wat trapondersteuning. En fietskar……… Zo redden we het wel op en neer naar het Valkenburgermeertje, mijn kleine hondje en ik!

Zondag fiets ik aan het eind van de middag de stad uit. VikThor zit in zijn kar. In een parkje aan de Singel laat ik hem zwemmen. Het ene bommetje na het andere produceert mijn kleine stoere mannetje. Tot groot vermaak van de omstanders. Het is ook geen gezicht, zo’n vliegende hond.

Zijn laatste kunststukje is direct op de bal duiken, kopje onder gaan en vervolgens met bal in bek weer boven komen. Voorwaar geen sinecure na een vlucht door de lucht!

Vanmorgen hebben we ook al uren in dit park doorgebracht. Nu echter gaan we door. De hete stad uit. Hop, naar het Valkenburgermeertje!

Daar zit Vlinder op me te wachten op een terrasje. Met haar lief. Ze gaat hem aan me voorstellen. Aan de keuringsdienst van waarde zogezegd.

Als ik arriveer zitten ze al breed lachend op me te wachten. Vik springt een gat in de lucht. Hij heeft de diepe liefde van Ysbrandt voor Vlindertje zonder meer overgenomen. Tevreden nestelt hij zich aan haar voeten.

Na een uurtje keuren en kletsen gaan mijn vrienden er vandoor. Goedgekeurd hoor! Heks gaat ook weer fietsen. Ik besluit nog eventjes naar Wassenaar te gaan. Hemelsbreed niet eens zo ver. Prachtig door de weilanden. Langs sloten en vaarten.

VikThor springt sloot in, sloot uit. Hij is toch weer zo gelukkig! In Wassenaar kom ik een paar jongetjes tegen. Een beetje in de leeftijd van de karakters uit Southpark. Eric Cartman en Kyle zeg maar.

‘Mogen wij een keertje met dat balletje gooien?’ vraagt Cartman. Zijn ondeugende koppie kijkt me enthousiast aan. Zijn vriendje staat me ook al te observeren.

Natuurlijk mag dat. Het volgende kwartier zijn de jongetjes druk in de weer met mijn hondje. Die qua hondenjaren ongeveer even oud is. Grappig toch weer!

Als ik terug ben bij het Valkenburgermeertje raak ik aan de praat met een vrouw in een rolstoel. Met hulphond. Ze vertelt me haar halve levensverhaal. Niet zozeer over wat ze mankeert, maar over haar spirituele reis door het leven. Een geschiedenis met veel dieptepunten, tegenwerking en duistere krachten……

Ja, helaas trekt groot licht vaak ook duisternis aan. Zoals motten onweerstaanbaar worden bekoord door een gemiddelde lamp. Heks mag van geluk spreken dat ze niet zo’n licht is……

Alhoewel…. Ik heb ook een flinke dosis duistere idioten te verstouwen gekregen in mijn amoebe-leventje.

Eenmaal terug in Leiden kan ik geen pap meer zeggen. Ik val in slaap zonder te eten of me zelfs maar uit te kleden. De beesten hebben gelukkig wel te eten gekregen.

Uren later word ik wakker. Het is alweer licht. Ik laat de hond uit en eet een banaan. Laat ik maar weer naar bed toe gaan…..

Maandagavond fiets ik alweer naar het Valkenburgermeer. Opnieuw rijden we helemaal door naar Wassenaar. En alweer kom ik jongetjes uit Southpark tegen. Ze springen een gat in de lucht als ze VikThor zien! Ze zien er niet alleen Amerikaans uit,  ze praten het ook. ‘We zitten op de American School of the Hague,’  klessebest Eric opgewekt tegen me.

Ze spreken werkelijk geen woord Nederlands. Een bizar verschijnsel in dit oer Hollandse landschap. Dit landschap van mijn jeugd. Deze weilanden waar ik als kind placht rond te dwalen. Weliswaar net iets oostelijker dan deze polder. Deze kleiklontgrond waar mijn wortels liggen……

De jongetjes hebben de hele middag gevist, maar niks gevangen. ‘We hadden wel tien wormen gevonden, maar het hielp niets,’ verklaart Kyle.

Vervolgens gaan ze als een dolle met mijn hondje aan de gang. Die plonst keer op keer in de vaart. ‘Zal ik ook springen?’ gilt Cartman dan telkens. Van mij mag hij. Het joch is sowieso al kletsnat.

‘Dat komt omdat we dit doen,’ schreeuwt Kyle begeesterd, terwijl hij de emmer water, waar ook vis in had moeten zitten, omkeert boven zijn ondeugende koppie. Cartman volgt zijn voorbeeld. ‘Nou moet ik zeker in de vaart springen,’ krijst hij vrolijk.

Toch springt hij niet. Waarschijnlijk heeft zijn moeder het hem verboden. En haar verbod reikt ver! ‘Het is hier helemaal niet diep, hoor,’ Kyle heeft blijkbaar ervaring op dit gebied. Hij vertelt me een verhaal hierover dat ik niet snap. Niet vanwege de taalbarrière, maar omdat het zulke ongelofelijke kleine-jongetjes-logica is……

Op de terugweg pak ik een terrasje aan het meer. Heerlijk zit ik een uurtje te peinzen temidden van een dampende menigte uitgelaten mensen. Wat een drukte!

De molen van Molenaar!

Op mijn gemakje peddel ik terug naar de stad. Het is genoeg afgekoeld om mijn ventje te laten lopen. We fietsen nog een ommetje door de polder waar ik dan wel ben opgegroeid, de Stevenshofjespolder, langs de molen van Molenaar, maar dan is het toch echt mooi geweest.

Even later fiets ik de warme stad weer in. De terrasjes puilen uit. Het is al negen uur intussen. Thuis plof ik in mijn stoel. Zal ik eventjes gaan liggen? Eerst de beesten eten geven en dan…… Uren later word ik wakker.

Gelukkig heb ik ’s middags warm gegeten. Wijs geworden door een paar dagen overslaan. Even tanden poetsen, hond uitlaten en dan……. weer naar bed gaan.

Hieperdepiep Hypermobiel! Voorzichtig juichen, anders vliegt je arm uit de kom! Maar je hebt wel een chronische code te pakken met deze aandoening. En daar zijn sommige mensen dan toch weer heel blij mee. Alles is relatief. En bij de pakken neerzitten is contraproductief!

hoera - 4

‘Hé hallo, wat leuk om je weer eens te zien. Hoe is het met jou? En met de fibrbrbrbrbromyalgische toestanden?’ Als ik bij de dokter naar buiten loop met een paar uiterst gemene injecties in mijn klep knal ik bijna tegen de koffer op wielen van een oude bekende aan.

‘Die neem ik overal mee naar toe. Hoef ik niet te sjouwen, dat ding rijdt zichzelf…..’ verklaart ze ongevraagd haar vakantieachtige attribuut. Heks moet lachen. ‘Ik heb een heimelijke scootmobiel,’ ik wijs op mijn elektrische fiets. ‘Echt? Krijg je em vergoed?’ Even is mijn gesprekspartner in de war. Ze oogt ook doodmoe. Gaat zitten op een paaltje in de voortuin van de praktijk…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Jaren geleden kwamen we elkaar tegen bij de Sangha van Leven in Aandacht hier in Leiden. Allebei op jonge leeftijd  helemaal naar de kloten door een onzichtbare ziekte. ‘Ik begon met fibromyalgie, maar intussen heb ik ook die afschuwelijke vermoeidheid erbij gekregen….’ vertelt ze me.

Heks is begonnen met ME. Mijn immuunsysteem hield er gewoon helemaal mee op en dat resulteerde in jarenlange bedlegerigheid. Sinds ik LDN slik heb ik niet meer altijd griep. Ook heb ik sindsdien de schimmels een beetje onder controle gekregen. Maar het blijft pappen en nathouden. Ik ben nog steeds behoorlijk ziek.

‘Ik heb juist meer fibromyalgische klachten gekregen in de loop der jaren,’ ik vertel haar wat ik met matig succes doe om mijn leven leefbaar te houden. De chronische code voor fysio en hoe je daaraan komt. ‘Die krijg je toch niet voor fibromyalgie? Dat is toch niet erkend?’ roept ze uit. ‘Ik heb em gekregen van de reumatoloog, omdat ik hypermobiel ben en dat word wel erkend….’

‘Ik ben ook hypermobiel,’ roept mijn gesprekspartner blij. Hoera! We steken onze armen in de lucht! ‘Niet te hard juichen, hoor, anders vliegt er weer iets uit de kom….’ giebelen we vervolgens. ‘Ik had dat laatst inderdaad een keertje. Toen ik heel hard zwaaide, vloog mijn duim uit de kom….’ Weer lachen natuurlijk. Ja, lachen is gezond. Zelfs al is het om hele ongezonde dingen…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM, Voorzichtig juichen……. zodat er niets uit de kom vliegt!

Ik kijk eens goed naar de jonge vrouw tegenover me. Ze is prachtig. Lief, zacht. ‘Hoe is het met je liefdesleven?’ ik durf het bijna niet te vragen, want wanneer kom je nu iemand tegen als je altijd in bed ligt? Maar ze heeft een lief. ‘Sinds een paar jaar. Het is een schat, altijd begripvol. We gaan lekker op vakantie nu. Dan helpt hij me aan alle kanten….’

Heks wil zo graag een geliefde, dat ze niet eens meer naar romantische films kan kijken. Het feit dat deze dame toch iemand bereid heeft gevonden om zich in te laten met haar zieke leven is hoopgevend. Niet alle mannen zijn hetzelfde. Ik heb gewoon altijd eikels getroffen, die niet van me hielden. En daar genoegen mee genomen.

‘Ik ben bezig om met mijn beste vriendin te breken. Zij wil altijd tegen me aan praten, ze is enorme aanslag op mijn beperkte energie, gaat chronisch over mijn grenzen….. Ik heb geprobeerd er verandering in te krijgen, maar dat lukt niet.’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Nu ben ik eindelijk voor mezelf aan het kiezen. En dat wordt niet op prijs gesteld! Ze zit enorm aan me te trekken. Zo wil ze per se voor de vakantie van alles uit gaan praten. Ik wil niks uitpraten. Er valt niks uit te praten. Ik wil gewoon dat dingen veranderen. Dat ze niet meer zo aan me trekt. Dat ze me niet meer zo leeghaalt…..’

‘Had ik toch toegezegd om met haar te praten. Omdat ze zo aandrong. Voelde ik me toch helemaal leeglopen van te voren…. Ik heb het afgezegd. Zij nijdig natuurlijk, maar ik ben enorm opgelucht. Heel vreemd.’

Heks staat er geboeid naar te luisteren. Ik herken dit proces. Ik zit er middenin. Ook ik heb van sommige mensen afscheid genomen. Ook ik liep tegen dezelfde dingen aan. Ook ik voel hoe er links en rechts aan me getrokken wordt. Terwijl ik ook heel eenzaam kan zijn. Toch ben ik liever alleen, dan in voor mij verkeerd gezelschap.

Mocht ik al twijfels hebben of ik nu eigenlijk wel zo goed bezig ben, dan zijn die nu helemaal weggenomen.

‘Mediteren doe ik nog steeds. Het helpt enorm als je bewust probeert te leven. Het lost niks op, maar de kwaliteit van je leven neemt enorm toe….’ glimlacht ze aan het einde van het gesprek.

Ik vertel haar over onze Sangha voor Kneusjes. Niet om haar uit te nodigen, we vinden onze mini Sangha perfect zo. Met z’n tweetjes. Voorlopig. Voor je het weet gaat er heel veel werk in zitten. En dat kost energie. En dat hebben we niet…

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Op je tandvlees lopen Olympische sport?

De jonge vrouw tegenover me zoekt naar woorden. Kan er niet op komen. Staat te haspelen. Ook zeer herkenbaar. Ze is gewoon doodmoe van ons gesprek. Met een heleboel tips een aanbevelingen nemen we afscheid. Daar heb je nog het meeste aan, de adviezen van mensen die in hetzelfde schuitje zitten.

Die zeggen niet de uitermate domme dingen, die ik normaal gesproken naar mijn hoofd krijg. De stompzinnige oplossingen, die nergens op slaan. Gegeven om van het gezeik af te zijn.

Maar zo gemakkelijk komen wij niet van ons gezeik af. Ik ben al dertig jaar bezig om beter te worden. Elke dag wordt er hard aan gewerkt. En het is nog steeds niet gelukt. Opgeven is echter geen optie: Ik ben geen voorstander van zelfdoding.

Zodoende slik ik weer braaf allemaal voedingssupplementen. Zit in een heftig traject bij de homeopaat. Probeer ik mijn leven om te gooien en op de rit te krijgen. Vechten tegen de bierkaai, maar je moet toch wat.

Mensen die afbreuk doen aan dit proces mijd ik tegenwoordig als de pest. En dat is wel eens anders geweest. Dat geeft de burger moed!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

 

 

 

VikThor de Tractor, Het Geheime Kanariepietengenootschap, de kracht van ja zeggen tegen nee, en bubbelen tot je erbij neervalt: Heks verjaart! En het eerste wintervirus komt te paard……

De gehele afgelopen week dweil ik maar zo’n beetje in de rondte. Ik laat me prikken en kneden door diverse therapeuten, maar veel helpen doet het niet. ‘Is het niet gewoon viraal?’ app’t een vriendinnetje, ‘Mijn lief heeft zich ook een paar weken enorm beroerd gevoeld. Doodmoe vooral. Nu gaat het weer iets beter, hij is weer aan het werk.’

Haar man heeft ook wat gezondheidsitems. Hij behoort zonder meer ook tot de Nationale Kanariepietenbrigade! Net als Heks. Dit geheime genootschap heeft tot taak om als eerste van zijn of haar denkbeeldige stokje te vallen bij viraal en bacterieel gevaar. Ook testen van ongezonde inpandige eindeloos herververste lucht behoort tot ons werkgebied.

Als wij bijvoorbeeld plotseling omvallen na het aanzetten van zo’n foute airco, dan kun je ervan verzekerd zijn dat je te maken hebt met een ‘ziek gebouw’. Ik spreek uit ervaring.

Denk nu niet dat het kanariepietensyndroom je in dank wordt afgenomen. Over het algemeen willen zakenlieden helemaal niet horen dat hun gebouw ziek is, of hun bedrijf knettergek om een airco aan te sluiten op een oud en vies buizensysteem. Liever laten ze de helft van de werknemers gestrekt afvoeren, de kanariepieten voorop, dan toe te geven dat ze fout zitten!

In vroeger tijden namen de mijnwerkers kanaries mee om te waarschuwen voor brandbaar mijngas (methaangas) en giftig koolstofmonoxide gas. De kanaries gingen namelijk al bij kleine concentraties van het gas van hun stokje.

De afgelopen week begin ik ook weer eens te lezen in een boek over ‘De kracht van JA!’ van John Kalse. Ik ben twintig jaar geleden bij de man in de leer geweest naar aanleiding van zijn boek ‘Creëren vanuit je bron.’ Heks had een geweldig leuke week, maar ik heb er verder weinig aan gehad.

Alles wat ik zat te creëren vanuit mijn bron was hopeloos. Ik werd precies in die tijd opnieuw ziek na te zijn blootgesteld aan een foute airco. Ook kreeg ik een relatie met een volstrekte eikel. Mijn kinderwens eindigde in een miskraam. Ik moest vervolgens ook nog eens flink onder het mes.

Mijn vriendenkring ontplofte, mijn buurman en goede vriend veranderde in de psychopaat die hij altijd al was, nadat ik vriendelijk bedankte voor zijn plotselinge avances.  (Ik was een tijd vrijgezel na de relatie met de eikel). Helaas was de Boze Buurman op zijn knakworstje getrapt na te zijn afgewezen! Of op zijn schamele waxinelichtje, wie zal het zeggen?

Hij sloeg mij en mijn auto total loss en treiterde jarenlang stiekem mijn hond. Hij jatte mijn krant en ik kreeg vreemde hoge gas/licht en -waterrekeningen. En ga zo maar door. De lijst is eindeloos……

Daarnaast trakteerde het wonderschone leven me als bonus op RSI en een stevige Whiplash. Bovenop de ME en Fibromyalgie. ….. Niet bepaald de dingen die ik in mijn leven wilde creëren. Min of meer het tegenovergestelde……

Er waren nog een paar bijzonder traumatisch nare zaken, die ik met de beste bedoelingen blijkbaar toch heb zitten creëren, maar daar wil ik echt niet meer over praten. Laat staan schrijven…..

Ik was na enige tijd nstuurlijk wel klaar met het idee dat je je eigen leven creëert. Nog voordat de maakbare samenleving werd gelanceerd vond Heks het al een waardeloos concept. Die levensvisie is alleen maar prettig voor succesvolle narcisten. Niet voor kanariepietjes…….

Een goede representant van god zijn is nog niet zo eenvoudig. Het eindigt ook niet altijd goed, vraag maar aan de Zoon van god. Die werd als beginnende dertiger al vastgespijkerd aan een kruis……

Maar goed. Ik bak er dan ook niet zoveel van. Van dat creëren van geluk en vervulling. Ik koester ook niet langer de overtuiging dat het daarom gaat. Als ik dat ooit al heb gedaan.

Maar nu dan ja. De kracht van ja. Nou ja zeg! Ik zeg al een hele tijd NEE.

Geen zin meer in dit, ik wil dat niet meer. Geen gezeik meer aan mijn kop, niet meer altijd de underdog zijn of het zwarte schaap. Geloof er geen donder van, moet je niet mee aankomen en ga zo maar door. Hou op, schei uit! Nee, nee, nee. Als een kleuter in zijn peuterpubertijd. Louter nee.

‘Je kunt ook ja zeggen tegen je nee,’ schrijft John. Oh ja? Ik probeer het direct uit. En het is geweldig! Want al dat ‘ik heb het gehad, ik wil niet meer etcetera’ zadelt me met een vreselijk gevoel op. Ik herken mezelf niet meer als ik weiger te luisteren naar een zielig zuigverhaal. Stiekem zeg ik dus nee tegen mijn nee……

Huh?

Nee toch zeker!

Dat gaat veranderen!

puppycusus04

Vrijdagavond ga ik met de buurvrouw naar puppycursus. In haar leven spelen problemen waar de honden geen brood van lusten. Laat staan puppies! Dagenlang luisteren lukt me niet meer. Maar een uurtje samen iets leuks doen pakt geweldig uit!

Heks heeft haar persoonlijke fotograaf! Het gehele uur schiet ze het ene plaatje na het andere. En mijn buurvrouw verzucht de eerste keer op de terugweg: ‘Ik heb het hele uur niet 1 keer aan alle ellende gedacht!’

‘Ik heb een aanbod voor een vervolgcursus. Gewoon weer op de vrijdag. Vijf keer. Als je interesse hebt….’ zegt onze juf bij de puppycursus-certificaar-uitreiking. Ja, VikThor heeft zijn eerste diploma binnen! Buurvrouw en Heks kijken elkaar aan. Zullen we? Ja, natuurlijk. We vonden het al zo jammer dat het afgelopen was!

Later thuis komt Joy eventjes buurten. We drinken een hele goeie franse bubbelwijn. Het is tenslotte mijn verjaardag. ‘Ik ga ja zeggen tegen mijn nee,’ vertrouw ik mijn vriendin toe, ‘en ik ga allemaal leuke dingen doen het komende jaar. ik ben bezig het roer om te gooien!’

We verzinnen vervolgens samen wat grappige plannetjes. Aangewakkerd door de bubbels worden ze steeds gekker. Het is al hartstikke laat als we afscheid nemen……

Heks crepeert nog steeds van de pijn. Ondanks alle pijnstillers, medicinale cannabis en bubbels. Vooral na een uurtje trainen met VikThor is het bar en boos met mijn lijf. Met name mijn armen. ‘Ik heb zijn naam veranderd,’ roep ik naar mijn medecursisten als hij me het trainingsveld op sleurt de afgelopen avond, ‘Vanaf nu heet hij TracThor.’

TracThor

VikThor ontdekt de wereld. Het Bosje van Bosman: Hij krijgt er geen genoeg van!

Bij Ome Rik op schoot!

Zalig saaie zondagmiddag, flitsend optreden van ‘Ex  Animo’ diezelfde avond, gevolgd door een heerlijke slome dag  in de armen van mijn lief.


Zondagmiddag meldt Cowboy zich in Huize Heks. We hebben elkaar bijna twee weken niet gezien. Een record! En gezien mijn drukke bezigheden momenteel is het er ook dit weekend bijna niet van gekomen.

Zodra mijn liefje binnen is begint Ysbrandt als een gek te blaffen en te huilen. Van enthousiasme wel te verstaan. Hij begroet mijn schatje alsof hij bang was hem nooit meer te zullen zien. We schieten in de lach. ‘Mafkees’, kom je mag mee naar het bos.’

Het is heerlijk weer. We pakken een grote thermos thee in en een bak pinda’s voor een geïmproviseerde mini picknick in het Leidse Hout. Heks is nog een beetje gaar van een reünie van de avond ervoor. Ook moet ik mijn krachten sparen voor een concert vanavond met mijn koor. We gaan meedoen aan een moderne variant op de Mattheus Passion in de Dorpskerk van Leiderdorp. De daar staande dominee zingt ook in mijn koor en heeft dit op stapel gezet.

Na een heerlijke wandeling smijten we een pasta in de pan.  Het is geweldig teamwork. Zodoende ben ik net op tijd in de kerk om mee te doen met het inzingen. Ter plekke kom ik er achter, dat ik mijn bril ben vergeten. Help. Zonder hulpstukken ben ik niets! Mijn liefje is nergens te bekennen, die zit met zijn leesbril op in de auto. Verdiept in een boek. Ik kan hem niet bellen, want ik ben mijn telefoon ook vergeten.

Gelukkig is er een koorlid achter me goed voorzien van leesbrillen. Net op tijd krijg ik de beschikking over een prima Hema exemplaar.
De kerk zit stampvol. Een groep jongeren neemt de rol van de evangelist op zich.  Een jongeman verwoordt de tekst van Jezus. Een professionele als en sopraan vertolken een aantal aria’s. Het koor zingt delen uit deze prachtige passie. Anderhalf uur later is het alweer voorbij. Alweer? Lieve hemel Heks, dat is een behoorlijk lange kerkdienst!
Ach, als je in aanmerking neemt, dat de Mattheus zo’n vier uur duurt, is dit een peuleschil. Het laatste zeg ik maar niet tegen Cowboy. Hij vond het wel lang genoeg zo. Volgende week is de uitvoering van het volledige werk en ik wil hem die bijzondere ervaring niet onthouden……
Maandag heb ik dan toch nog een lekker dagje met mijn lief. Niet dat we iets bijzonders doen. We brengen samen mijn gecrashte computer naar mijn achterneef in Voorschoten. Daarna wandelen we eventjes door het dorp. We rijden langs mijn ‘geboortehuis’ en langs het stuk land, waar mijn vader vroeger zijn vaste planten in pootte. Het huidige restant familiebedrijf. Het huisje van mijn grootouders. De boerderijen waar ik als kind rond liep te struinen…….
Dan kookt Heks een sublieme groene Thaise curry. Genoeg voor een paar dagen. Met een grote bak van dit goedje wandelt mijn schatje in de loop van de avond weer naar het station. Ik breng hem weg, samen met Varkentje. ‘Het was heerlijk om je te zien, lief. Heb een fijne week,’ fluisteren we in elkaars oor, als we langdurig en klef afscheid nemen. Ik kijk hem na, totdat hij uit beeld verdwijnt. Ik zie zijn enorme vierkante hoofd door de ruiten van een hoekpand oplichten. Wat is het toch een knapperd!

Valentijnsdag: De kopjes vliegen door de kamer!!! Na gemaakte ruzie is het goed bijleggen. Heks transformeert van vuurspuwende furie naar Tortelduifje.

vechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschapvechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschap

Gisterenavond neemt Cowboy me mee uit eten. De film laten we schieten. Gelukkig maar, want mijn lief blijkt aardig blut te zijn. Mijn dringende verzoek nu eens op de proppen te komen met zijn beloofde uitje had niet op een slechter moment kunnen komen wat hem betreft…..

vechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschapvechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschap

Een mooi opgetutte Heks zit nietsvermoedend te genieten van het samenzijn met haar geliefde in een restaurantje.  Er is een dieetkok aanwezig, die kan koken binnen mijn dieet.
Het beperkt de keuze een beetje tot bruine bonengerechten blijkt in de praktijk, maar ik vind het al heel wat. Ooit heb ik het tijdens een overigens heel gezellig etentje in een restaurant moeten doen met een bakje ijsbergsla….
vechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschap
Cowboy zit zwijgzaam tegenover me. Ben je moe? Is er iets? Nee, niks. We bestellen een fles heerlijke wijn. Het eten laat lang op zich wachten. We houden onszelf in de lucht met tortillachips. Mijn schatje ontdooit een beetje. We hebben een heerlijke avond!
Vanmorgen blijkt mijn lief toch behoorlijk te zijn gevallen over een mailtje, waarin ik hem herinnerde aan zijn beloften ten aanzien van een uitje. De timing was uitermate slecht blijkt. Maar ja, waarom heeft hij dat dan niet gezegd?
vechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschapvechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschap
vechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschapvechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschap
In no time hebben we slaande ruzie. Hier valt Heks namelijk weer over! Als we het proberen het uit te praten wordt het alleen maar erger….. Ik ga een rondje fietsen met de hond. Ook in een tweede ruzieronde komen we aanvankelijk geen stap verder…..
Nou ja, saai is het nooit met Cowboy en Heks.
Uiteindelijk hebben we al onze ongenoegens geuit. De lucht is gezuiverd blijkt, want opeens vallen we elkaar weer in de armen. We doen dan wel allebei ons best, maar daarmee ben je er nog niet blijkt!
vechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschap
Al die verwachtingen en veronderstellingen. Al dat eeuwige geprojecteer van oud zeer ook. En dan nog de misverstanden.
Vanavond ga ik in elk geval mijn beproefde zuurkoolschotel koken, genoeg voor een hele week. Om de financiën weer in het gareel te krijgen. Heks is ook blut. Er is me wel geld toegezegd voor de whiplash, maar het staat nog niet op mijn rekening… Daarnaast heb ik een berg nota’s van heb ik jou daar ingediend bij mijn ziektekostenverzekering.  Ook daar heb ik nog geen cent van gezien.
vechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschapvechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschap
Ach, het komt allemaal goed. Binnenkort. En dan zal ik Cowboy een beetje matsen…..
Na een stevige ruzie is het goed tortelen. De atmosfeer is fris en vol negatieve ionen als na een goeie onweersbui. Er hangt de zoete geur van komend nieuw geluk in de lucht. Je moet er wat voor overhebben, maar dan krijg je ook een heerlijk Valentijnsfestijn.
vechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschapvechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschap
vechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschap vechten, ruzie, goedmaken, bijleggen van geschil, vriendschap

Klaagliederen en liederlijk klagen. Heks schiet van het ene uiterste in het andere als ze niet uitkijkt! De stemming zit er goed in voor het aanstaande concert, ondanks lichte ontstemming door niet bij stem zijn. Dus stem ik me maar af op een minder hooggegrepen doel: Erbij zijn. Meedoen.

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, , SLECHTE STEM, AFSCHUWELIJK STEMGELUID, STROT, VALS ZINGEN

Als ik mijn mond open komt er een soort gegrom uit

Gisterenavond hadden we de laatste koorrepetitie voor het concert. Helaas produceert mijn stem nog steeds niet veel meer dan een uiterst fragiel gekras. Best sexy volgens Cowboy. ‘Je kunt zo voor een sekslijn gaan werken’, grapt hij, als ik me beklaag over mijn droevige lot. Dat zou wel helemaal het andere uiterste zijn. Van Mozart en Kinot naar Kim Holland. Van klaagliederen naar liederlijk gedrag…..

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID,  STROTTENHOOFD

Het heeft ook wel iets erotisch, die stemspleten en plooien

Nu is Heks best een mens van uitersten. Maar ik ben nu eenmaal geen voorstander van prostitutie en alles wat daarmee samenhangt. Het idee, dat zoiets moois en intiems als seksualiteit voor een paar rottige grijpstuivers te grabbel wordt gegooid staat me tegen. Het zijn ook meestal vrouwen, mijn zusters, die dit lot treft. Vaak worden ze ook nog eens uitgebuit door heren, die er op hun bordeelsluipers vervolgens met de poet vandoor gaan…..

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD

Mijn loyaliteit ligt bij de letterlijk onderliggende partij

Seksualiteit in alle soorten, maten en vormen kan zich wel verheugen in mijn enthousiaste support. Zolang het vrijwillig is en respectvol. Liefde en respect zijn tenslotte hetzelfde. Bind elkaar dus gerust eens lekker vast op de keukentafel. Mijn zegen heb je.

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD, MIS JE STEM

Sommige stemmen zijn zeer geschikt voor een baan achter de telefoon

Ik heb overigens op een feestje wel eens een voormalige medewerkster van zo’n sekslijn horen vertellen hoe zij en haar collega’s hun klanten flink in de maling namen. Denk maar niet, dat ze aan de andere kant van de lijn daadwerkelijk met seks bezig zijn, als je zo’n nummer belt.

‘Welnee joh, dat is totaal niet nodig!’ Ze lag helemaal in een deuk, terwijl ze ons wat sappige anekdotes opdiste. Ze maakte niet in het minst de indruk te zijn misbruikt. Het was eerder andersom. Ik kreeg bijna medelijden met de arme bellers. Wat werden die uitgekleed! De dame in kwestie heeft er een studie van kunnen betalen!

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID,

Hees heet lekker te zijn

Hoe kom ik nu toch weer van ‘zingen in een koor in een kerk’ op ‘liefde bedrijven’ of wat daar soms voor doorgaat? Dat laatste zit toch meer in de lijn van ‘voor het zingen de kerk uit gaan’…..

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD

Ik denk dat ik last heb van mijn VALSE stemplooi, EPIGLOTVERDRIE !!!!!

Mijn schorre stemmetje maakt wel meer mensen aan het lachen. Een koorlid ligt dubbel als ik haar vertel, dat het al de tweede keer wordt, dat ik een concert playback. ‘Zijn het niet gewoon de zenuwen?’ Informeert ze plagerig, ‘heb je soms last van podiumangst?’

‘Welnee’, antwoord ik, ‘daar heb ik totaal geen last van. Nooit gehad ook. Zet me voor een zaal en ik zing wel. Het komt door die rare ziekte van me. De keel is een enorme zwakke plek bij ME patiënten. Ik ben wel eens vijf jaar mijn stem kwijt geweest!’

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD

Vijf jaar niet zingen, een ware straf voor dit heksje

 

‘Lastig hoor’, antwoordt ze lief, ‘wat me ook zo moeilijk lijkt is dat veel mensen denken, dat je je aanstelt. ‘ Ze blijkt de ziekte redelijk goed te kennen. Alsmede het stigma, dat ons omgeeft.

Aansteller, gek, het zit tussen je oren…. Dat laatste klopt wel, maar op een andere manier, dan doorgaans wordt gesuggereerd. Er zijn onstekingsgebieden in de hersenen aangetoond. En een witte substantie in gebieden, waar het grijs zou moeten zijn…..

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD, MIS JE STEM

Daarom belt mijn hartje elke dag

‘Ach’, verzucht ik later tegen mijn lief, als we ons dagelijkse uitgebreide telefoongesprek voeren, ‘ik ben vaak mijn stem kwijt en heb altijd keelpijn. Maar als ik bij stem ben, heb ik een waanzinnige orgelpijp in mijn keel zitten met een bereik van ruim drieeneenhalve octaaf. Mensen hebben bezworen mijn concerten te bezoeken mocht ik ze ooit gaan geven. Geen denken aan natuurlijk. Behalve in koorverband dan….’

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID,

Je hoort alles aan een stem

‘Dus je bent toch wel blij met je stemgeluid?’ ‘Jazeker. Er zijn genoeg mensen altijd bij stem, maar de melk verzuurt in de koelkast, kinderen raken van de kook en medebewoners smeken hen het pand te verlaten als ze een poging doen om te zingen.’ Daar moet Cowboy om grinniken. ‘Zo kun je het ook zien, Heks. Wie weet valt het vrijdag wel alles mee.’ Ik hoop het.

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, , SLECHTE STEM, AFSCHUWELIJK STEMGELUID, STROT, VALS ZINGEN

Ik hoop, dat er een beter geluid uit mijn strottenhoofd komt vrijdag

Nu lig ik met een naald in mijn keel op de behandelkamer van mijn acupuncturist. Hij heeft vaak nog wel wat listige trucjes om de boel weer aan de praat te krijgen. Duimen voor dit Heksje hoor! Nog twee dagen te gaan. Wil ik enigszins mee kunnen doen met het concert, dan moet er toch nog wel een klein wondertje gebeuren…….

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD, MIS JE STEM, STEM VAN MIJN MOEDER, STEM VAN TALENT

misschien moet ik eens naar een Laryngoloog!

 

EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD, MIS JE STEM, STEM VAN MIJN MOEDER

Mijn zangtalent komt van de kant van mijn moeder

Zingen versterkt IMMUUNSYSTEEM, EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD, MIS JE STEM, STEM VAN MIJN MOEDER, STEM VAN TALENT

Niet iedereen heeft dat talent geërfd…..

Zingen versterkt IMMUUNSYSTEEM, EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD, MIS JE STEM, STEM VAN MIJN MOEDER, STEM VAN TALENT

Zingen is heel goed voor een ME patiënt . Helaas zijn ze vaak hun stem kwijt.

Zingen versterkt IMMUUNSYSTEEM, EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD, MIS JE STEM, STEM VAN MIJN MOEDER, STEM VAN TALENT

Samen zingen al helemaal

 

Zingen versterkt IMMUUNSYSTEEM, EEN LEKKERE STEM, SUPER LEKKER, STEM, STEMGELUID, STROTTENHOOFD, MIS JE STEM, STEM VAN MIJN MOEDER, STEM VAN TALENT

Help het hopen!