Onverbloemde bloemen. Dingen bij name noemen. Een roos voor een roos. Ben je boos? Dan geen roos, maar takken voor een takkewijf!

‘Mevrouw, u vergeet iets!’ Het is me net gelukt om mijn zwaarbeladen fiets in beweging te krijgen. Slingerend begeef ik met op het fietspad. Aan mijn stuur een tas met boodschappen. Nog meer mondvoorraad in mijn fietstassen. Verstoord kijk ik om. Zie een man naar me toerennen. Rem slingerend af.

‘Die zijn niet van mij, hoor,’ ik glimlach naar een meterslange gitzwarte man. Hij lacht zijn witte tanden bloot. ‘Jawel, nu wel!’ Twee bossen reuzenrozen verdwijnen in een boodschappentas. Fietsen wordt nu vrijwel onmogelijk……

Ik bedank de schat. Wat lief! Ik heb zojuist een kletspraatje met hem gemaakt bij de uitgang van de supermarkt. Hij werkt bij de bloemenboer. Ze waren uitermate melig na het opruimen van hun handeltje. Heks maakte een geintje met hen……

Mijn huis lijkt wel een bloemenstal. Overal staan bloesems, takken, vazen met ranonkels….. De gemeente was flink aan het snoeien in een mij dierbaar parkje. Een hoek vol struiken wordt volledig weggevaagd. Geen middel wordt geschuwd voor deze upgrade  door eliminatie.

Grote machines trekken hompen wortels uit de grond. Stapels weggeslagen groen worden achteloos op de stoep gegooid. Heks staat er al snel in te graaien. Mompelend. Mopperend ook.

De gemeente gooit alle parken aan de Singel op de schop. Lang leve het Singelpark! Al het bestaande groen moet worden opgeofferd aan dit op het oog leuke initiatief om meer toeristen naar Leiden te krijgen.

De Leidenaars zelf worden echter de parken uitgejaagd. Alsmede dus veel groen. Binnenkort gaan ze pakweg veertig volwassen bomen kappen om een strand aan te leggen in het Bleekerspark. Volstrekt gestoord. Niemand uit de buurt heb ik kunnen betrappen op enige blijdschap over dit initiatief.

Dit aanstaande bomenbloedbad wordt overigens verkocht met een listig verkooppraatje. In plaats van ‘we gaan alle bomen kappen’ staat er ‘Er komt veel extra groen, nieuwe bloeiende bomen, heesters en vaste planten.’ Jazeker; Nadat ze eerst alle volwassen kerngezonde bomen kappen.

In plaats van ‘Honden mogen niet meer los lopen, behalve op een lullig strookje langs de sloot’ staat er ‘Er komt ook een speciale hondenspeelplaats, waar honden vrij kunnen loslopen.’ Heks verfoeit dat hele Singelpark intussen.

Deze bomen moeten plaats maken voor dat verdraaide Singelpark………

Een bundel gevonden takken is met me mee naar huis gegaan. Ik zet ze in een grote accubak. Langzaam breken ze open. Grote bladeren komen uit minuscule knopjes. Een hele bloem komt zelfs tevoorschijn.

Hyacinten en ranonkels kronkelen door de takken. De rozen staan in grote vazen. Een paar takken ribes nigrum maken het geheel af. Wat een bloemenzee!

Het lijkt wel of ik net jarig ben geweest. Of dat er iemand pas getrouwd is hier in de woonkamer. Of dat er iemand is overleden. Iemand die veel houdt van bloemen.

 

Bocca della Verità; Het is zo stilletjes op mijn blog. Heks zwijgt in alle talen. Waar blijven de verhalen? Maar nee, alleen virale vrienden houden me gezelschap. Stom hoor, zo’n stomme mond.

De mond, die nooit gesproken heeft. Wel gebrabbeld. En gebabbeld. De loyale mond. Geen hoogverraad komt over gesloten lippen. Gelaten laten woorden zich ontvallen. Geen eind aan de bodemloze put.

Heks zit verbaasd te kijken naar haar bolle wangen. Ze kan nog net de woorden binnen houden. Het rommelt en het rotzooit in die mond. Gevaarlijk zingt die rotzooi in het rond!

De mond vervloekt belagers alle dagen. Steeds opnieuw. Ook stelt lastige vragen…. Die mond. Die smoel, die geul, die hellepoort.

Mond verzucht verstoord: Zegt voort, zegt voort.

Mijn mond wil zwijgen, liefst in alle talen. Stoppen de verhalen. Mond wil niet meer.

Niet meer eten, ook niet meer alles weten. Proeven? Wat nou proeven? Kent dit liedje al. Loopt vast weer in de val. Vol in de valse val.

Heks wil graag een ander deuntje zingen. Schiet maar niks te binnen. Moet toch iets verzinnen.

Stil lig ik te wachten tot het betert. Mijn pijnlichaam lijdt weer kilometers. Maar dat wisten we al.

Bocca della Verità, De mond van de waarheid

 

 

 

Heks wandelt maar zo’n beetje rond en ontmoetingen vallen haar toe, toevallig!

Roze jas, haarspeld, schoenen, tuigjes, roze vrouw

Roze jas, haarspeld, schoenen, tuigjes

Om half elf vanmorgen stond Fiederelsje al voor m’n neus met een paar planten voor in mijn heksentuin. We dronken koffie en voerden een verrukkelijk gesprek, zoals altijd. Het was maar een bliksembezoek. Heks ging Indiaas zingen in Barendrecht.

Wat is dat toch altijd een feestje. Vandaag oefenden we een techniek om je stem heel snel glijdend naar beneden te laten gaan. Het geluid dat je dan produceert is echt geweldig. Ik bouw het in al mijn liedjes in, die ik zing als ik met hondje door bos en veld fiets.

Zwarte hondjes met roze tuigjes, schattig

Schattige hondjes

Na het zingen liep ik een flink stuk langs de dijk voor het huis van mijn zangdocente. Ik kwam een oude bekende tegen. Iemand over wie ik eens geschreven heb, althans, over zijn hond. We liepen een eindje op. Wat grappig, dat ik overal hondenvrienden heb!

Op een gegeven moment ging Ysbrandt ervandoor. Hij zag twee schattige pikzwarte minihondjes met roze tuigjes. Ze hoorden bij een roze mevrouw. Alles aan haar was gerelateerd aan deze geweldige zoete bloesemkleur. Haar bril, haar lippenstift, jas, haarspeld, schoenen, hondentuig….. Ben ik nog iets vergeten?

roze nagellak

Roze nagellak

Ze lachte vriendelijk naar me, een diamantje schitterde op een parelwitte hoektand. Echt waar. Ik was in een waar sprookje beland. De dame in kwestie had haar rakkertjes, Ushi en Dushi,  pas anderhalf jaar. Hiervoor steeds Duitse Herders. Ze had nooit gedacht ooit voor zulke kleine hondjes te gaan.

Zo te zien gaat ze er totaal voor. Voor het leven in het algemeen. Letterlijk bezien door een roze bril…

vrouw in scootmobiel met kleine zwarte hondjes, roze kleding vrouw in scootmobiel met kleine zwarte hondjes, roze kleding

vrouw in scootmobiel met kleine zwarte hondjes, roze kleding

Vanmiddag in een Leids park sprak ik een Griek. Hij had zijn studie psychologie hier afgerond en werkte op een grote internationale school. Hij liet een piepkleine Franse Bulldog uit, Ajax genaamd. Hij vond dat wel een passende naam voor deze Grieks-Hollandse hond. De oude held wat hem betreft en voor ons een geliefde voetbalclub.

Ik vertelde hem over de naam Ysbrandt. Ys voor het koele aspect van zijn Engelse vader, de Springer Spaniel. En brandt voor het temparament van zijn Franse moeder, de Epagneul Breton. En lekker Oud Hollands ook.

Daarna spraken we over de oude Griekse theaters. in zijn geboortedorp was ook zo’n theater. Daar werden tegenwoordig weer jaarlijks tragedies opgevoerd!

kleine zwart witte franse bulldog, man met hondje kleine zwart witte franse bulldog, man met hondje

Bij mijn allerlaatste wandeling van vandaag met Ysbrandt en Ferguut kwam ik Jippi tegen. Gewoon hier in de straat. Hij kwam wankel uit de kroeg gewandeld en slingerde richting station. Wat leuk om elkaar weer te zien. En wat lang geleden. Jippi en ik gaan heel lang terug. Overigens is die naam zijn geuzennaam uit de tijd, dat hij in de band Ivy  Green speelde. De eerste echte punkband van Nederland. Samen met Ernst. Onze lieve zelfgedode vriend.

We wandelen samen op, Ysbrandt vindt hem heel lief, ondanks zijn bakkie op. Mijn varkentje moet normaal gesproken niet veel hebben van dronken droppies. We praten over koetjes en kalfjes. En over dingen van lang geleden.

Er komt iemand op een fiets de straat in. Ysbrandt zet het op een blaffen. ‘Laat die dame maar passeren, hondje’, zegt Jippi. De dame bromt wat terug, het is een man. Jippi giechelt als vanouds: ‘Oh, een man met lang haar’. De jongeman kijkt verstoord. We beginnen nu echt hard te lachen. Jippi heeft zelf nog steeds zijn lange krullende hippihaar, zeker twee keer de lengte van de fietsende jongen. In het licht van de straatlantarens kan ik niet zien of en hoe grijs hij is. Even zijn we weer rond de  twintig en komt hij langszeilen in mijn eerste eigen kamer. Apothekersijk 26B. Een soort badkamer. Een laag, vochtig en donker heksenholletje. Helemaal van mij!

We geven elkaar een knuffel en nemen afscheid.

Later op de avond gaan mijn gedachten terug in de tijd. Ik herinner me een vervlogen zaterdagavond. Hij kwam met een vriend op bezoek in mijn piepkleine stulpje. Mijn vriendin Zee was er ook. We besloten uit te gaan. Ik had mijn heksenhol opgeruimd een een vracht aan prulletjes stond klaar om weggegooid te worden.

Gezamenlijk verpakten we alles in cadeaupapier. Giebelend bij de gedachte aan de uitdrukking op de gezichten van degenen, die het weer zouden uitpakken…. Tijdens onze tocht door de stad deelden we overal presentjes uit. Soms was iemand er echt blij mee. Ik herinner me een dankbare jongen met een fluitketel zonder bodem. Voor op zijn hoofd.

Ik vrees dat veel van de cadeautjes de volgende dag alsnog in de prullenbak lagen in kroeg of studentenkamer her en der….

Wat een dag vol ontmoetingen. Ik loop maar een beetje rond te wandelen en het leven weet me te vinden.

man met hond, franse bulldog,kleine zwart witte franse bulldog

De Griek met Ajax, de miniheld

kleine zwart witte franse bulldog kleine zwart witte franse bulldog

Stem geven aan archetypes tot op het bot. Zingen vanuit je ziel. Holtes laten resoneren met moeder aarde. Kortom: Stembevrijding!!!

I love singing

Met hart en ziel

Zingen met hart en ziel. Stembevrijding. Vandaag was het weer zover, de leergang kwam weer bij elkaar in het heerlijke gebouw MuzyQ. Ik reis altijd samen met een hele bijzondere vrouw. In haar wonen vele gedaanten en als ze gaat zingen komen ze tevoorschijn. Ze neemt ons mee op verre reizen…..

zingen Jazz vrouwen zwart

Wie komt er nu weer tevoorschijn?

We waren heerlijk op tijd en voor het gebouw, buiten in het zonnetje, wachtte ik mijn medeleerlingen op. Gezamenlijk namen we de lift naar de derde verdieping. Daar had Jan-Hendrik het lokaal al opgewarmd met vergeet-mij-nietjes en kaarsen. Om de tafel verzamelden we ons om onze stemming af te stemmen.

canyon

Rotswanden laten trillen

De ridder, een klasgenoot,  was op reis geweest. Naar Amerika, de canyons in. Het Walhalla der stembevrijders natuurlijk. Stel je voor. Jouw nietige lichaam in zo’n enorme klankkast en die resonantie gebruiken. Als verlenging van je lichaam. Totaal in trilling met moedertje aarde…

canyon

De aarde zingt

Nadat we ons warm hadden gedanst en gezongen werd wat theorie besproken. Vandaag gingen we werken met de driehoek van de archetypes: The creator, the destructor en the inner child. Ik was blij met de destructor. Vanwege mijn geplande bitchlied….

De werking van deze driehoek is als volgt: Als je met zowel scheppende als vernietigende kracht in je leven om weet te gaan is je innerlijk kind geborgen, dus levensvatbaar….

Er is nog een andere driehoek, daar hebben we eerder mee gewerkt.: The seeker ,the lover  en promised land. Terwijl ik dit opschrijf duurt het even voor ik op dat laatste kom. Wat was het ook alweer? Lost paradise? Veelzeggend…..

lost paradise

verloren paradijs

De reiziger en degene die zorgt in je kunnen behoorlijk in strijd zijn. Vaak zijn mensen met anderen bezig en komen ze niet toe aan hun eigen verhaal. Of ze gaan over lijken om hun doel te bereiken en sterven een ellendige eenzame dood. Om je eigen beloofde land te bereiken, moet je een evenwicht vinden tussen deze twee.

davidster

Een krachtveld van heb ik jou daar

Vandaag had ik het genoegen om midden in een ster van deze driehoeken te staan, terwijl mijn zanggenoten ieder een archetype stem gaven. Je komt dan hocus-pocus opeens in een krachtveld te staan van heb ik jou daar.

Het beloofde land had er weinig fiducie in en trok zich terug. Het krachtveld raakte verstoord. The lover trok alles uit de kast om de boel te redden. Maar teveel actie sloeg de plank mis. De reiziger was zoekende. De creator en destructor gingen vervolgens een bondje aan, waardoor the inner child de kluts kwijt raakte…..

archetypes

Je kunt er weer een draai aan geven gelukkig

Ik kan je verzekeren, dat al die dingen op een soort enge manier kloppen met mijn verhouding tot deze archetypes. En ook van mijn medestudenten hoorde ik dergelijke reacties….

lost_paradise_by_vickynessuno-d3alms5-1

Misschien moet ik eerst een een appeltje schillen met deze en gene…..
net als Eva, dat gedoe met die slang is geschiedvervalsing……

Het leuke is, dat je er ook weer een draai aan kunt geven. Ik heb uiteindelijk mijn prachtige Grote Bitchlied gezongen. En ik heb ongelofelijk leuke en ontroerende liederen van anderen beluisterd. En zo verschrikkelijk gelachen om een kippenballade, dat ik nog pijn in mijn kaken heb.

zingende kip

Zingend pluimvee

In deze vertrouwde setting is ook ruimte voor mislukken en falen. In feite bestaat dat fenomeen niet in stembevrijden. Moet je bij een auditie voor Idols in een strak pakje de jury naar de mond zingen, hier geldt slechts authenticiteit. Onmogelijk om in te falen. Je eigen oorspronkelijke geluid is altijd de moeite waard…..

Wat is dit toch leuk. Wat een bevoorrecht mens ben ik om dit te beleven. De sterren van de hemel zingen samen. En je wortels de grond in.

boom familie

Met je takken in de wolken

Wat doet heks op een slappe dag? Fietsen met hondje en tassen lente aan haar stuur…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na een vermoeiende slechtslaapnacht moest ik toch een rondje met het hondje. Op het Noordeinde bij een bloemenkraam kocht ik wat lente in een pot. Ik werd helemaal vrolijk van m’n uitzicht. Met een slakkegangetje sukkelde ik de Singel af en belandde in het van der Werfpark.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daar was de lente echt in volle gang. Een merel zat zich verzaligd tegoed te doen aan een veld krokussen. Lekker hoor, al die verse knoppen, sappige bloemen en hemelse stampertjes, jammie. Hij trok zich weinig aan van mijn gefotografeer, hij waande zich in het paradijs. Waar geen geweld is en genoeg voor iedereen. Ik zette me op het bankje vlak bij mijn nieuwe vriend en trapte een balletje met Ys.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Plotseling werd de rust verstoord door een zwarte tornado. Deze dolle hond luistert naar de naam Cas. Vanaf dag 1 is ze helemaal weg van Ysbrandt. Hij laat het zich zo’n beetje aanleunen, maar vindt het stiekem wel erg leuk. Het zijn allebei ontzettende knuffelkonten. Op een gegeven moment zaten ze aan weerszijden stijf tegen het vrouwtje van Cas aan. De bazinnetjes van dit hondenspan hebben ook iets gemeen: Ze hebben allebei altijd een hoofddeksel op!

“Leuk hoedje heb je op” zei ze bij het afscheid, ‘Zelf gemaakt?’ Nee, niet zelf gemaakt, maar op magische wijze op de kop getikt. Jaren geleden alweer. Het is inderdaad een prachtig hoedje, maar geloof me, die van haar mocht er ook zijn!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA