Heks krabbelt via kralensnoer creatief uit moemoemoeras. Kralen rijgen mij aan hun snoer. Verder gebeurt er geen mallemoer. Toch ben ik in mijn sas……

Wekenlang schrijft Heks geen bal. Ik denk van alles, voel van alles, maak ook nog wel eens iets mee…. Niets noemenswaardigs?

Sinds die griepaanval met complicaties ben ik terug bij af. Per dag heb ik slechts energie om op te staan, te eten, de hond uit te laten….. En dan is het alweer op. Lig ik uit te rusten van bovenstaande activiteiten.

Mijn grootste zorg is natuurlijk mijn viervoetige vriend. Ook thuis wil hij graag een beetje aandacht, maar Heks is nauwelijks in de stemming te krijgen om allerlei spelletjes te doen. Ik dwing mezelf dan maar tot het gooien van balletjes, verstoppen van snoepjes en ga zo maar door. Het wordt zeer gewaardeerd.

Intussen moet ik mezelf ook nog eens aan de haren uit het postvirale wanhoopsmoeras trekken. Altijd als ik omver val steekt dit moedeloze moeras de kop op. Vult het de loze ruimtes in mijn gatenkaasbestaan. Drijft het me tot wanhoop met z’n uitzichtloze visie…

Ik moet ook weer niet te hard aan mijn haren trekken. Voor ik het weet vliegt er weer iets uit de kom. Ben ik verder van huis dan toen ik begon.

Om de eindeloze weekenden in mijn eentje, het afgelopen weekend niemand gezien van donderdagmiddag  tot maandagmiddag, een beetje te overleven houd ik me bezig met mijn nieuwe hobby: Sierraden maken.

Voorlopig sloop ik allemaal oude kettingen uit elkaar. Ik heb een partijtje gloednieuwe vintage op de kop getikt. Oude kettingen, die nooit verkocht zijn. Het prijskaartje zit er nog aan. Ze zijn van prima kwaliteit, maar over de datum.

Ik haal de pareltjes eruit om lekker zelf te dragen. De rest verdwijnt in de vorm van kraal in een van de vele laatjes van mijn kralenkast.

Al die laatjes met glinsterende stenen maken me rustig. Tevreden ook. Mijn nutteloze bestaan krijgt een onverwachte invulling. Niet dat er iemand zit te wachten op mijn maaksels. Maar wat niet is kan komen.

IMG_1439

Ook bekwaam ik me in het gieten met giethars. Mijn gefröbel heeft al geresulteerd in een paar bijzondere hangers en kralen.

Ik tik engelachtige kristallen op de kop, waar ik gaten in moet boren. Het eerste boortje verkloot ik in no time. Maar zodra ik onder water ga boren met een gloednieuw diamantboortje gaat het wel goed. Ik boor drie gaatjes en moet alweer uitrusten. Massaproductie zal het niet worden, mijn sierraden……

In de stromende regen fiets ik van Praxis naar Praxis voor nieuwe peperdure boortjes. Ze zijn in de aanbieding, maar je krijgt maar korting op 1 doosje per klant. Gelukkig hebben ze hier in de stad wel drie van die winkels. Met VicThor naast me peddel ik van vestiging naar vestiging.

Soms doen de medewerkers niet al te moeilijk als ik meerdere dingen met actiecode wil afrekenen. Maar er zijn ook figuren bij, die me streng de les lezen, als ik een set boortjes voor de buurvrouw wil meenemen, ‘Dan moet die Buuwrwrvwrouw ze zelf maar kome hale hoowr,’ bitst een Caneira bij de kassa van Praxis Leiderdorp.

Ik koop ook een soldeerdremel met zilveren hardsoldeer. Met dezelfde korting. Kan ik zelf ringetjes dicht solderen. Iets dat ik al jaren wil……

Het is altijd tricky om te investeren in mijn creatieve impulsen. Met enige regelmaat houdt er vervolgens een lichaamsdeel mee op. Toen ik lang geleden wilde gaan beeldhouwen begaven mijn armen het. Nu kunnen ze alleen nog lichte klusjes aan. Is dit licht genoeg? Of loop ik het risico onthand te raken?

Kraaltjes rijgen kost ook energie. Er zijn dan wel geen loodzware kralen om mijn armen te verzieken, repeterende bewegingen zijn ook desastreus. Zo ben ik aan mijn RSI gekomen. Ik had er maar een jaartje werken in de IT voor nodig!

Spelend met mijn kraaltjes sla ik tijd stuk. Het dooft ook het gescheld in mijn hoofd. Die eeuwige sneeuw van verlammende woede aan de wortels van mijn bestaan. Mijn verdriet over mijn kapotte fundament. Het is er niet als ik in de creatieve modus raak.

Heks krijgt oneindig veel ideeën voor nieuwe unieke sierraden. Het gieten met epoxy vind ik geweldig. De eerste gietsels zijn veelbelovend. Ik krijg nog meer ideeën.

Eenzaamheid is als een dodelijke ziekte. Alleen zijn is niet erg. Maar eenzaamheid maakt je kapot.

 

Hieperdepiep Hypermobiel! Voorzichtig juichen, anders vliegt je arm uit de kom! Maar je hebt wel een chronische code te pakken met deze aandoening. En daar zijn sommige mensen dan toch weer heel blij mee. Alles is relatief. En bij de pakken neerzitten is contraproductief!

hoera - 4

‘Hé hallo, wat leuk om je weer eens te zien. Hoe is het met jou? En met de fibrbrbrbrbromyalgische toestanden?’ Als ik bij de dokter naar buiten loop met een paar uiterst gemene injecties in mijn klep knal ik bijna tegen de koffer op wielen van een oude bekende aan.

‘Die neem ik overal mee naar toe. Hoef ik niet te sjouwen, dat ding rijdt zichzelf…..’ verklaart ze ongevraagd haar vakantieachtige attribuut. Heks moet lachen. ‘Ik heb een heimelijke scootmobiel,’ ik wijs op mijn elektrische fiets. ‘Echt? Krijg je em vergoed?’ Even is mijn gesprekspartner in de war. Ze oogt ook doodmoe. Gaat zitten op een paaltje in de voortuin van de praktijk…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Jaren geleden kwamen we elkaar tegen bij de Sangha van Leven in Aandacht hier in Leiden. Allebei op jonge leeftijd  helemaal naar de kloten door een onzichtbare ziekte. ‘Ik begon met fibromyalgie, maar intussen heb ik ook die afschuwelijke vermoeidheid erbij gekregen….’ vertelt ze me.

Heks is begonnen met ME. Mijn immuunsysteem hield er gewoon helemaal mee op en dat resulteerde in jarenlange bedlegerigheid. Sinds ik LDN slik heb ik niet meer altijd griep. Ook heb ik sindsdien de schimmels een beetje onder controle gekregen. Maar het blijft pappen en nathouden. Ik ben nog steeds behoorlijk ziek.

‘Ik heb juist meer fibromyalgische klachten gekregen in de loop der jaren,’ ik vertel haar wat ik met matig succes doe om mijn leven leefbaar te houden. De chronische code voor fysio en hoe je daaraan komt. ‘Die krijg je toch niet voor fibromyalgie? Dat is toch niet erkend?’ roept ze uit. ‘Ik heb em gekregen van de reumatoloog, omdat ik hypermobiel ben en dat word wel erkend….’

‘Ik ben ook hypermobiel,’ roept mijn gesprekspartner blij. Hoera! We steken onze armen in de lucht! ‘Niet te hard juichen, hoor, anders vliegt er weer iets uit de kom….’ giebelen we vervolgens. ‘Ik had dat laatst inderdaad een keertje. Toen ik heel hard zwaaide, vloog mijn duim uit de kom….’ Weer lachen natuurlijk. Ja, lachen is gezond. Zelfs al is het om hele ongezonde dingen…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM, Voorzichtig juichen……. zodat er niets uit de kom vliegt!

Ik kijk eens goed naar de jonge vrouw tegenover me. Ze is prachtig. Lief, zacht. ‘Hoe is het met je liefdesleven?’ ik durf het bijna niet te vragen, want wanneer kom je nu iemand tegen als je altijd in bed ligt? Maar ze heeft een lief. ‘Sinds een paar jaar. Het is een schat, altijd begripvol. We gaan lekker op vakantie nu. Dan helpt hij me aan alle kanten….’

Heks wil zo graag een geliefde, dat ze niet eens meer naar romantische films kan kijken. Het feit dat deze dame toch iemand bereid heeft gevonden om zich in te laten met haar zieke leven is hoopgevend. Niet alle mannen zijn hetzelfde. Ik heb gewoon altijd eikels getroffen, die niet van me hielden. En daar genoegen mee genomen.

‘Ik ben bezig om met mijn beste vriendin te breken. Zij wil altijd tegen me aan praten, ze is enorme aanslag op mijn beperkte energie, gaat chronisch over mijn grenzen….. Ik heb geprobeerd er verandering in te krijgen, maar dat lukt niet.’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Nu ben ik eindelijk voor mezelf aan het kiezen. En dat wordt niet op prijs gesteld! Ze zit enorm aan me te trekken. Zo wil ze per se voor de vakantie van alles uit gaan praten. Ik wil niks uitpraten. Er valt niks uit te praten. Ik wil gewoon dat dingen veranderen. Dat ze niet meer zo aan me trekt. Dat ze me niet meer zo leeghaalt…..’

‘Had ik toch toegezegd om met haar te praten. Omdat ze zo aandrong. Voelde ik me toch helemaal leeglopen van te voren…. Ik heb het afgezegd. Zij nijdig natuurlijk, maar ik ben enorm opgelucht. Heel vreemd.’

Heks staat er geboeid naar te luisteren. Ik herken dit proces. Ik zit er middenin. Ook ik heb van sommige mensen afscheid genomen. Ook ik liep tegen dezelfde dingen aan. Ook ik voel hoe er links en rechts aan me getrokken wordt. Terwijl ik ook heel eenzaam kan zijn. Toch ben ik liever alleen, dan in voor mij verkeerd gezelschap.

Mocht ik al twijfels hebben of ik nu eigenlijk wel zo goed bezig ben, dan zijn die nu helemaal weggenomen.

‘Mediteren doe ik nog steeds. Het helpt enorm als je bewust probeert te leven. Het lost niks op, maar de kwaliteit van je leven neemt enorm toe….’ glimlacht ze aan het einde van het gesprek.

Ik vertel haar over onze Sangha voor Kneusjes. Niet om haar uit te nodigen, we vinden onze mini Sangha perfect zo. Met z’n tweetjes. Voorlopig. Voor je het weet gaat er heel veel werk in zitten. En dat kost energie. En dat hebben we niet…

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Op je tandvlees lopen Olympische sport?

De jonge vrouw tegenover me zoekt naar woorden. Kan er niet op komen. Staat te haspelen. Ook zeer herkenbaar. Ze is gewoon doodmoe van ons gesprek. Met een heleboel tips een aanbevelingen nemen we afscheid. Daar heb je nog het meeste aan, de adviezen van mensen die in hetzelfde schuitje zitten.

Die zeggen niet de uitermate domme dingen, die ik normaal gesproken naar mijn hoofd krijg. De stompzinnige oplossingen, die nergens op slaan. Gegeven om van het gezeik af te zijn.

Maar zo gemakkelijk komen wij niet van ons gezeik af. Ik ben al dertig jaar bezig om beter te worden. Elke dag wordt er hard aan gewerkt. En het is nog steeds niet gelukt. Opgeven is echter geen optie: Ik ben geen voorstander van zelfdoding.

Zodoende slik ik weer braaf allemaal voedingssupplementen. Zit in een heftig traject bij de homeopaat. Probeer ik mijn leven om te gooien en op de rit te krijgen. Vechten tegen de bierkaai, maar je moet toch wat.

Mensen die afbreuk doen aan dit proces mijd ik tegenwoordig als de pest. En dat is wel eens anders geweest. Dat geeft de burger moed!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM