Heks krabbelt via kralensnoer creatief uit moemoemoeras. Kralen rijgen mij aan hun snoer. Verder gebeurt er geen mallemoer. Toch ben ik in mijn sas……

Wekenlang schrijft Heks geen bal. Ik denk van alles, voel van alles, maak ook nog wel eens iets mee…. Niets noemenswaardigs?

Sinds die griepaanval met complicaties ben ik terug bij af. Per dag heb ik slechts energie om op te staan, te eten, de hond uit te laten….. En dan is het alweer op. Lig ik uit te rusten van bovenstaande activiteiten.

Mijn grootste zorg is natuurlijk mijn viervoetige vriend. Ook thuis wil hij graag een beetje aandacht, maar Heks is nauwelijks in de stemming te krijgen om allerlei spelletjes te doen. Ik dwing mezelf dan maar tot het gooien van balletjes, verstoppen van snoepjes en ga zo maar door. Het wordt zeer gewaardeerd.

Intussen moet ik mezelf ook nog eens aan de haren uit het postvirale wanhoopsmoeras trekken. Altijd als ik omver val steekt dit moedeloze moeras de kop op. Vult het de loze ruimtes in mijn gatenkaasbestaan. Drijft het me tot wanhoop met z’n uitzichtloze visie…

Ik moet ook weer niet te hard aan mijn haren trekken. Voor ik het weet vliegt er weer iets uit de kom. Ben ik verder van huis dan toen ik begon.

Om de eindeloze weekenden in mijn eentje, het afgelopen weekend niemand gezien van donderdagmiddag  tot maandagmiddag, een beetje te overleven houd ik me bezig met mijn nieuwe hobby: Sierraden maken.

Voorlopig sloop ik allemaal oude kettingen uit elkaar. Ik heb een partijtje gloednieuwe vintage op de kop getikt. Oude kettingen, die nooit verkocht zijn. Het prijskaartje zit er nog aan. Ze zijn van prima kwaliteit, maar over de datum.

Ik haal de pareltjes eruit om lekker zelf te dragen. De rest verdwijnt in de vorm van kraal in een van de vele laatjes van mijn kralenkast.

Al die laatjes met glinsterende stenen maken me rustig. Tevreden ook. Mijn nutteloze bestaan krijgt een onverwachte invulling. Niet dat er iemand zit te wachten op mijn maaksels. Maar wat niet is kan komen.

IMG_1439

Ook bekwaam ik me in het gieten met giethars. Mijn gefröbel heeft al geresulteerd in een paar bijzondere hangers en kralen.

Ik tik engelachtige kristallen op de kop, waar ik gaten in moet boren. Het eerste boortje verkloot ik in no time. Maar zodra ik onder water ga boren met een gloednieuw diamantboortje gaat het wel goed. Ik boor drie gaatjes en moet alweer uitrusten. Massaproductie zal het niet worden, mijn sierraden……

In de stromende regen fiets ik van Praxis naar Praxis voor nieuwe peperdure boortjes. Ze zijn in de aanbieding, maar je krijgt maar korting op 1 doosje per klant. Gelukkig hebben ze hier in de stad wel drie van die winkels. Met VicThor naast me peddel ik van vestiging naar vestiging.

Soms doen de medewerkers niet al te moeilijk als ik meerdere dingen met actiecode wil afrekenen. Maar er zijn ook figuren bij, die me streng de les lezen, als ik een set boortjes voor de buurvrouw wil meenemen, ‘Dan moet die Buuwrwrvwrouw ze zelf maar kome hale hoowr,’ bitst een Caneira bij de kassa van Praxis Leiderdorp.

Ik koop ook een soldeerdremel met zilveren hardsoldeer. Met dezelfde korting. Kan ik zelf ringetjes dicht solderen. Iets dat ik al jaren wil……

Het is altijd tricky om te investeren in mijn creatieve impulsen. Met enige regelmaat houdt er vervolgens een lichaamsdeel mee op. Toen ik lang geleden wilde gaan beeldhouwen begaven mijn armen het. Nu kunnen ze alleen nog lichte klusjes aan. Is dit licht genoeg? Of loop ik het risico onthand te raken?

Kraaltjes rijgen kost ook energie. Er zijn dan wel geen loodzware kralen om mijn armen te verzieken, repeterende bewegingen zijn ook desastreus. Zo ben ik aan mijn RSI gekomen. Ik had er maar een jaartje werken in de IT voor nodig!

Spelend met mijn kraaltjes sla ik tijd stuk. Het dooft ook het gescheld in mijn hoofd. Die eeuwige sneeuw van verlammende woede aan de wortels van mijn bestaan. Mijn verdriet over mijn kapotte fundament. Het is er niet als ik in de creatieve modus raak.

Heks krijgt oneindig veel ideeën voor nieuwe unieke sierraden. Het gieten met epoxy vind ik geweldig. De eerste gietsels zijn veelbelovend. Ik krijg nog meer ideeën.

Eenzaamheid is als een dodelijke ziekte. Alleen zijn is niet erg. Maar eenzaamheid maakt je kapot.

 

KATMAN, de handlanger en bondgenoot van de Zwarte Dolende Boerenridder, spreekt: Tipjes van de sluier van queeste Ferguut opgelicht…

en stond op internet

Deze poster hing bij de Albert Heijn in Nibbixwoude

Wie mist mij?

Ik loop op de dorpsstraat   59 – 69

Vanmorgen heel vroeg is die kleine ThayThay onder het mes geweest. Hij lijkt er weinig last van te hebben. Vanmiddag was hij een beetje zielig, maar nu dartelt hij alweer door het huis en observeert Ferguut.

runnen de tent

Enthousiaste vrijwilligers

Aan het eind van de ochtend belde ik met de dierenambulance in Hoorn. De vrouw, die ik sprak werd helemaal enthousiast van het verhaal van de dolende ridder. En het wonder van zijn thuiskomst. Ze heeft mijn blog van gisteren op hun Facebookpagina gezet. Dat heb ik gemerkt. Half Noord-Holland is het verhaal van deze wonderboy komen lezen….

behalve als je hem opsluit...

Mijn ridder is een heer en geen ongelikte beer

Ze vertelde me, dat het nog een hele klus was geweest om mijn schatje te vangen. De eerste poging mislukte, hij wist weer te ontsnappen. Uiteindelijk is het met heel veel moeite bij de tweede poging toch gelukt. Ze benadrukte nog extra het belang van een chip. Dat onderschrijf ik volledig. In het dierentehuis in Hoorn kost het een appel en een ei. Nog geen 15 euro meen ik me te herinneren.

Dus chippen

je katten, honden en kippen

Daar kan geen zoeksite aan tippen….

Zij gaven me ook het adres van de man, waar Ferguut toevlucht had gezocht in de barre omstandigheden van zijn queeste.

en vise versa

Katman houdt van katten

Vanavond sprak ik de man, die Ferguut heeft gevonden. Of beter gezegd: De panter heeft hem uitgekozen. Brutaal sloop hij op een nacht binnen door het kattenluik en richtte een enorme kattenbrokkenravage aan tijdens zijn vreetfestijn.  Een whiskasorgie. Hij was natuurlijk uitgehongerd. De vinder heeft zelf katten. Er stonden dus een aantal bakjes voer. Het contact was gelegd.

of heeft Katman iets met muziek?

Een tuinder?

Hierop volgde een periode van aarzelend aftasten. De Katman uit Nibbixwoude zette iets te eten buiten, de Ridderkat at zijn buikje rond. Begon steeds vaker te komen. Kwam dichterbij. Liet zich voorzichtig aanhalen. Maar niet oppakken en in een mandje stoppen. Katman wilde naar de dierenarts gaan om het monster te controleren op een chip. Onmogelijk. Zodra hij probeerde Ferguut in een vervoersmand te stoppen, brak de pleuris uit. Het gitzwarte bakbeest liet zich niet verbakken. “Jee, wat is hij sterk’, verzuchtte de man aan de telefoon.

in miniformaat, Ferguut niet zo mini....

Tijgers en panters zijn het

Zo had Ferguut de laatste twee maanden een bondgenoot. Een vriend in nood en iemand, die dol op hem was. Wat een geluk bij een ongeluk had die gozer!

Wat hij de maanden daarvoor allemaal heeft uitgespookt blijft een raadsel…

Katman heeft twee katten en die hebben wel eens mot. Ferguut kon het prima met allebei vinden! Ze hadden het gewoon gezellig met z’n drietjes! Hopelijk gaan ze hem niet teveel missen…

Echt een heer, die ridder

We prefereren gewoon een triootje

Uiteindelijk is de dierenambulance gekomen om het monster te temmen. Katman voelde zich wel een verrader, toen de kamerplanten om zijn oren vlogen. Ferguut gaf zich niet zonder slag of stoot over. De kat raakte gestrest en dat had zijn nieuwe vriend hem graag bespaard. Hij wilde gewoon zeker weten of er geen baasje liep te zoeken naar deze speciale kater.

En er liep een kattevrouwtje te zoeken. Al ruim vier maanden. Dagelijks stuurde ze in gedachten magische heksen-smsjes naar haar vermiste kater en schietgebedjes naar de Heilige Grote Kat. Zonder resultaat. helaas….

In het asiel hebben ze de chip ontdekt en dit baasje gebeld. Wat was ik blij!!!!

van alle zwarte monsters

Slaap lekker

Katman zei, dat hij Grote Poes, zoals hij hem noemt, weer uit het asiel had gehaald, als niemand zich had gemeld. Hij houdt van mijn monster. En ik weet zeker, dat het wederzijds is.

Misschien komt hij hem een keertje bezoeken. Dan kunnen we hier allemaal de Grote Vriend van Grote Poes zien. Zijn handlanger in al die avonturen. Zijn tijdelijke thuishaven.

   Afbeelding - versie 2      

WAR BETWEEN SEXES. Heks is flauw van eikels en idioten….. YSBRANDT LUST ZE RAUW !!!!!

deze spande toch weer de kroon

MAFKETELS GENOEG IN HET VERKEER

Vanmorgen op weg naar de dokter, stopte er plotseling een man op de fiets pal voor me. Midden op straat! Ik kon hem ternauwernood ontwijken. Verbijsterd keek ik om en riep iets in de trant van, ‘Man, wat doe je nu, kijk uit’. Het mannetjes begon me direct uit te schelden,’Ik trek je kop eraf, sloop je’ en dergelijke, ik besloot hem verder te negeren en fietste door. Hij begon me te achtervolgen. Verderop kwam ik een bevriende hond en zijn bazinnetje tegen en maakte een praatje met hen.  Hopelijk kwam ik zo van hem af.

ballen II

Wijkagent I

Nu werd de man uiterst agressief. Hij wilde me te lijf. Mijn hondenvriendin was verbijsterd. Gelukkig had ik Ysbrandt om mijn middel. Die was er helemaal klaar voor. Tot 3 keer toe kwam de man op me af, ging op afstand schelden, kwam weer terug. Ik moet toegeven, dat ik hem intussen wel degelijk van repliek diende. Uiteindelijk ben ik via allemaal poortjes en achterafpaadjes aan hem ontsnapt. Volstrekt gestoord weer. Leve Ysbrandt, die lust zulke klootzakken rauw! Letterlijk……

ik heb nog niet ontbeten....

ZOIETS

Gisteren was een heerlijke dag, Indiase zangles in het bijzijn van de leraar van mijn lerares:   Ustad Zia Fariduddin Dagar! Een hele aparte belevenis….. Zoals altijd komen we om 10 uur in de ochtend bijeen in het souterrain van het kleine dijkhuisje. Deze keer echter zitten alle ramen en deuren potdicht: Geen zuchtje koude Hollandse wind brengt het tropische Indiase binnenklimaat in gevaar.

Sprekend wijlen mijn kat Koe

DHRUPADBABY EN KOETJE

Ook zijn de dames opvallend rustig. geen gekwetter, geen eten en drinken verspreid over de vloer. De les verloopt op authentiek Indiase wijze: Geen opschrijfboekjes en opnameapparaten. Eindeloos zingen we onze oefeningen, terwijl de meester verzonken in zijn eigen wereld met gesloten ogen zit te luisteren.

Niets ontgaat deze oren echter. Soms opent hij zijn ogen en geeft nieuwe instructies. Alleen begrepen door Marianne, onze lerares. Het is een genot om haar bezig te zien. Wat een speciale gelegenheid om aan haar voorbeeld te laten zien hoevelen op grote afstand volgen.

Natuurlijk is er weer een heerlijke lunch! Hier zijn we weer onder elkaar en het gekakel is dus niet van de lucht. De dag wordt besloten met een compositie. Een beetje beschimmeld van ontzag zingen we voor Ustad, begeleid door Tampoera en Pakawaj. Dan rijd ik alweer naar huis door een witte wereld. Sneeuw dwarrelt rond mijn auto, gedachten dwarrelen door mijn hoofd.

er komen andere tijden....

IN PATRIARCHAAT IS VROUW IN HET NADEEL….

Het incident met de dichtwedstrijd houdt me nog bezig. De ergste schok is over. Intussen ben ik ervan overtuigd geraakt, dat het hier een stel idioten betreft. Nadere beschouwing van andere inzendingen hebben me doen inzien, dat er echt niet zoveel mis was met de mijne. Niet meer dan met andere inzendingen, Een kleine rondblik op de site brengt ook een met alcohol gelardeerde rel aan het licht: Oorlog in letterland….

Ach, ze zoeken het maar uit. Wel stuur ik nog een reactie: “Wat een vijandig, ranzig, kleinerend, seksistisch oordeel. Wat is dit voor’n jury? Waggelende mannetjes in de penopauze……. Aan je gerief komen in context met de heks? In your dreams…..’

Het hele gebeuren doet me denken aan mijn ervaringen in een hopeloze toneelgroep lang geleden. We maakten muziektheater. Het ging uit van de vakgroep theaterwetenschap in Leiden. Wij hadden natuurlijk een vette subsidie. De groep bestond uit 4 mannen en 2 vrouwen. De heren waren zeer met zichzelf ingenomen en met hun revolutionaire ideeën.

dus hou ik er maar over op

HELEMAAL WAAR

Met interessante gezichten beweerden ze vernieuwend theater te maken. Ze hadden het over nieuwe ontwikkelingen binnen muziektheater…Ze waren fan van Hauser Orkater. Hun eigendunk was niet om aan te horen. Elk idee van mij werd getorpedeerd. Hou je erbuiten, heks…Heks in je hok! De andere vrouw werd achter de naaimachine gezet: Naaien jij! Echt waar.

legendarisch

PRACHTIGE VOORSTELLING

Een week voor de voorstelling kreeg ik het serieus aan de stok met de oppereikel. De gemoederen liepen zo hoog op, dat ik dreigde op te stappen. We sloten een deal: Ik zou mee blijven werken, in ruil daarvoor kreeg ik 8 minuten in het midden van de voorstelling om mijn eigen idee uit te voeren. Samen met de andere vrouw. Zij zouden het pas tijdens de voorstelling voor het eerst te zien krijgen. Dat vonden de heren niet leuk.

geinig ook

INDERDAAD

Voor mijn bijdrage had ik met mijn sister in crime kostuums gemaakt van vreemde vogels. Met veel flapperende details voor het geluidseffect. Tijdens een wilde paringsdans vlogen onderdelen van deze pakken door de lucht. Er bleef niet veel van over…. Gehavend en met ingedeukte snavels, maar geheel aan ons gerief gekomen verlieten we het toneel. Later, tijdens mijn studie theaterwetenschappen,  zag ik alle opnames van de voorstellingen van Hauser Orkater. Onze hele voorstelling was van hen gejat! Behalve mijn gedeelte…..

vreemde verlangens...

VREEMDE VOGELS HEBBEN OOK ZO HUN VERLANGENS….

Holle vaten klinken op

kleren van de keizer

zijn gewoon niet wijzer

waggelen lallend

tonnetje rond

ik zie slechts

blote kont

KONINKLIJKE DROOGHEID

STAAT JE GOED

Ja, er wordt wat afgeleuterd, gescholden, sexueel geïntimideerd en onzin verkocht. Het is altijd weer verbijsterend om mee te maken. De wereld is bevolkt met hele ongelukkige en gefrustreerde mensen. Als ze een ander naar beneden kunnen trappen, gaan ze zelf omhoog. Althans, zo lijkt het. Maar in werkelijkheid leven ze alleen met hun afgescheiden zelf in een schone-schijn-wereld, vorstelijk gekleed in hun bekouwekakte keizerlijke blote kont. Rest slechts compassie…..

Grrrrrr

INTERESSANTE BROEKVOL EN ZELFBEELD