Heks valt van haar fiets. Bont en blauw spoed ik me huiswaarts om eens een lekker potje te grienen. Heks weent om bloemen in de knop gebroken. Om stilletjes naar de knoppen gaan door een onzichtbare ziekte. Telkens uit je eigen as herrijzen is niet te doen. Ik ben een Heks, niks Feniks.

Vanmorgen lazert Heks hardhandig van haar fiets. Precies op de plek, waar een paar agentjes me gisteren sommeerden om niet te fietsen. In de berm van de Singel. Ik heb me een hele dag kapot geërgerd aan hun bemoeizieke actie. Kwestie van ouwe baardige pik en piepjong blond huppeltje. Ouwe probeert indruk te maken op Huppeltje. Ten koste van Heks.

Maar misschien had die ouwe toch gelijk. Is dit niet de aangewezen plek om te fietsen. Hoewel ik hier nog nooit eerder onderuit ben gegaan. Het is de allereerste keer. Wellicht heeft het gezeik van die politieagent mijn fietsvaardigheden aangetast.

Onzekerheid is een ernstige kwaal. Het ligt aan de basis van menige val. Soms is de suggestie dat je waarschijnlijk zult vallen al genoeg om flink onderuit te gaan. Of niet? Is dit weer een pittig geval van Psychologie van de Koude Grond? Een veel bedreven vak. Vooral door psychologen.

Blauwe plekken vallen als gaten in mijn benen, een schaafwond prijkt rossig op mijn knie en zelfs mijn rug krijgt een gevoelige por van mijn stuur. Ik lig machteloos verstrengeld in onvermurwbaar staal. Tranen prikken achter mijn ogen. Een veel te grote vloed. Ik moet snel maken dat ik thuis kom.

Vanmorgen lees ik een heel verhaal over Cognitieve therapie en ME. Hoe schadelijk is dé therapie die ME/CVS-patiënten wordt aangeraden? Mijn god. Zijn ze daar nu nog over bezig? Wanneer houdt het nu eens op? Waneer gaan wetenschappers nu eens hun werk doen en ontdekken wat ME is en hoe het wordt veroorzaakt? Wanneer krijgen we nu eens medicatie tegen deze ernstig invaliderende multi-systeemziekte?

Heks kan nog geen deuk in een pakje boter slaan, maar dat komt omdat ze niet beter wil worden. Vindt men. Het feit, dat ik me van dag tot dag moeizaam door de dag ploeter interesseert bijna niemand. Elke dag opstaan met een stevige kater zonder de lol van uitgaan en lekker dronken worden. Overal pijn in je donder. Een hoofd dat het te pas en te onpas opgeeft. En moe, moe, moe. Zo moe.

‘Zou je niet eens voedingssupplementen gaan slikken?’ durft iemand onlangs te suggereren. Wagonladingen heb ik geslikt. En het helpt geen bal. Ik ben volstrekt slikmoe.

‘Ik ken een therapie, waarbij ze je anders laten omgaan met stress. Ik ben er enorm van opgeknapt!!’ maakt een ander er zich er vanaf.  Na een weekend samen mediteren, waarin Heks heeft aangegeven niet van dit soort aanbevelingen gediend te zijn. Aan dovemansoren natuurlijk!

Dit volstrekt gezond ogende mens slaapt beter na die peperdure therapie. Van drie dagen achter elkaar. Met therapeuten, die met zijn vijven op je nek springen. Ze voelt zich veel beter na al die aandacht, dus het helpt. En aangezien je tegen een ME patiënt alles maar mag zeggen word ik er weer eens mee om de oren geslagen. Niet voor het eerst.

En helaas ook niet voor het laatst.

Ik moet er werkelijk niet aan denken. Maar ik moet me dus wel verdedigen, dat ik dat niet wil. Net zoals ik me moet verdedigen, dat ik nog steeds niet beter ben. ‘Ze wil gewoon niet beter worden,’ wrijft een vroegere vriendin het er jaren geleden in. Ze praat over een andere ME patiënt, maar het gaat natuurlijk ook over mij …..

De dame in kwestie verzorgt beroepsmatig zo’n hopeloze MEer, die in een soort verpleeginstelling is beland. Het mens ligt half bewusteloos met sondevoeding in haar neus in een pot in bed te schijten. ‘Ze is strontchagrijnig, niet te kort,’ moppert de vriendin.  Ja, vind je het gek?

Het is een wijdverbreid misverstand, dat je beter wordt omdat je het wilt. Voornamelijk beweerd door mensen, die nooit wat mankeren. De maakbare mens. Geschetst door onmensen.

In die zin vind ik Maarten van der Weijden een verademing. Dit icoon van de strijd tegen kanker bestrijdt ten zeerste, dat je beter wordt omdat je je best doet. Hijzelf heeft gewoon het geluk gehad, dat de behandeling aansloeg. Terwijl hij lui in bed lag te liggen. Velen hebben dit geluk niet. Kankerpatiënten vallen nog steeds bij bosjes. En daar wil hij iets aan doen: Hij gaat 200 kilometer zwemmen.

Fantastisch natuurlijk. Heks ligt een heel weekend aan de televisie gekluisterd in bed. Ik blijf tot vier/vijf uur s nachts wakker. Wat een kerel! En dan de elfstedentocht. De Tocht der Tochten. Een afstand, die Heks zo graag eens op de schaats zou afleggen. Ik ben nog steeds lid van de vereniging. Voor het geval er een medicijn tegen ME wordt gevonden.

IK WIL DUS WEL DEGELIJK BETER WORDEN. IK WIL ZELFS DE 11-STEDENTOCHT SCHAATSEN. IK HEB DUS GEEN BEWEGINGSANGST. OF WAT DE HEREN DOKTOREN TOCH ALLEMAAL VOOR EEN ONZIN BEWEREN……

Als ik reëel ben acht ik de kans dat een ME patiënt ten bate van onderzoek naar deze ziekte de 11 Stedentocht bijvoorbeeld op zijn tandvlees gaat afleggen nihil. Actie voeren is sowieso niet aan ons besteed. Veel te vermoeiend.

Vanmorgen sta ik doodziek op. Verschrikkelijke hoofdpijn en zo misselijk als een kat. Uitzonderlijk? Niet bepaald. Maar geen mens, die het in de gaten heeft. ‘Wat zie je er goed uit,’ hoor ik iedere dag. Sommige idioten zijn zelfs jaloers op mijn looks. Bizar.

Eindeloos een niet erkende ziekte hebben holt je uit. De eenzaamheid is niet te filmen. En toch moet je vrolijk zijn tegen je medemensen, anders hou je je klachten in stand. Je moet positief zijn. Daar word je beter van. Niet dus.

Ik breng het eventjes niet op.

Het ergste is het als ik me een projectje ga voelen. Als mensen goede daden doen, door eventjes aandacht aan me te besteden. Heks moet dan wel positief reageren natuurlijk. Een beetje zeuren is er niet bij, want de projectleider wil wel een lekker gevoel over houden aan zijn of haar projectje……

Maar goed. Er gebeuren ook echt leuke dingen in mijn leven. Schelden lost niks op. Ik moet door.

Zo ben ik onlangs toch weer suikertante geworden. Mijn vriendin Joy heeft een wolk van een dochter gekregen! Heks gaat regelmatig even baby’tje knuffelen en snuffelen. Ze ruikt naar de hemel. Meiregen en engeltjes. Ze is ook zo ontzettend knap! En heeeeeeeeel lief.

The Autistic Gardener gaat in de weer met heilige geometrie. ‘Hahaha, hihihi,’ lachen alle tuinkabouters, elfjes, trollen en deva’s. Ze lachen hem niet uit. Neen! Zij kunnen zijn roze kapsel zeer waarderen. Alsmede hetgeen hij aanricht in de diverse tuinrampgebieden! Heks is ook blij met iemand zoals hij. Anders zijn als kracht en inspiratie. Dat wil ik ook voor mij!

 

Vanmorgen zie ik een tuinprogramma op televisie. The Autistic Gardener. Een man met knetterroze haar gaat een gezin helpen om iets te maken van de 280 vierkante meter wildernis achter hun huis. Hij lacht zijn gehavende gebit bloot, terwijl hij ons toespreekt in de camera. ‘Ik ben een autist. Dat maakt me een zeer bijzondere tuinarchitect. Ik zie concepten en patronen en daar krijg ik inspiratie door. Maar deze keer….’

Vertwijfeld kijkt hij om zich heen. Hij staat in een akelige voorstad zonder kraak of smaak. ‘Het is geen stad, het is geen platteland. Het is gewoon niks. Ik heb nog geen enkel idee. Dat zal me wat worden,’ moppert de enorme tuinkabouter met prinsessenhaar.

C_3v6IAXkAEdg_q

Even later belt hij aan bij de familie in kwestie. Een alleraardigst stel op leeftijd, twee volwassen dochters en nakomertje met syndroom van Down. Door het intensieve karakter van de opvoeding van laatstgenoemde is de tuin in het verdomhoekje geraakt. Een langgerekte verdomhoek van 7 bij 40 meter. Daar kun je op zich wel iets mee natuurlijk.

Maar hoe lang de tuinman ook door de tuin baggert, een idee krijgen is er niet bij. ‘Hier kan ik echt helemaal niets mee. Er gaat niks borrelen. Ik krijg geen ingeving…..’ pruttelt hij opstandig. Even later zien we hem elders door een prachtige geometrisch aangelegde tuin wandelen. Hier krijgt hij wel inspiratie van!

Nu is Heks ook dol op geometrie. Ik begrijp zijn enthousiasme. ‘Dit is wat deze mensen nodig hebben! Orde in de chaos!’ Hij is er uit. Snel maakt hij een aantal prachtige schetsen. Het echtpaar staat er van te kijken. Maar begrijpen doen ze het niet. ‘Ik vertrouw hem,’ zegt de vrouw, ‘Maar wat gaat het worden?’

Even later zit de tuinarchitect met de vrouw op een bankje in het struweel. ‘Ken je deze getallenreeks?    1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, ……..? Het is de Fibonacci-reeks. Kijk, steeds tel je de twee vorige getallen bij elkaar op…..’

‘En als je de getallen plaatst in een raster krijg je een spiraal. Deze getallenreeks vindt je overal in de natuur terug. Bijvoorbeeld in deze bloem,’ beargumenteert hij zijn keuze om de tuin vol spiralen en cirkels te proppen, ‘Op die manier creëert de natuur orde in de chaos….. En zo wil ik orde in jullie chaos brengen…..’

De vrouw is gefascineerd door zijn verhaal. ‘Fantastisch,’ zie je haar denken. Ook al heeft ze nog steeds geen idee waar het allemaal naartoe gaat.

De rest van het programma wordt gevuld met het leeghalen, omvormen en weer vullen van de tuin. Een dreamteam rukt aan om dit te bewerkstelligen. De autistische tuinman kun je dat beter niet laten doen.

 

‘Het is een chaoot. Met enige regelmaat moet ik hem terugfluiten. Maar hij heeft de meest krankzinnige ideeën. Zo origineel. Iedereen is altijd helemaal verguld met zijn ontwerpen,’ lacht de opperhovenier.

Heks doet de telvisie uit. Ik moet met mijn hondje naar buiten. De rest van het verhaal geloof ik wel. Maar wat een grappige man is dat, die Alan Gardner met zijn roze haar. Zo gek als een cent, een supergave vent! Met enorm veel talent!

Autisme nu eens niet weggezet als iets waar je vanaf moet. Nee, juist niet. Doe het hem maar eens na, zo’n tuin ontwerpen. Heks raakt geïnspireerd door deze prettige benadering van de niet alledaagse mens.

Naar aanleiding van dit programma besluit me nu eindelijk eens te verdiepen in ADD. Al jaren vermoed ik dat ik hier een tik van heb meegekregen, maar omdat ik al zoveel mankeer heb ik me er nog nooit mee bezig gehouden. Er is overigens ook niet veel aan te doen. Het is nauwelijks onderzocht, omdat het voornamelijk vrouwen treft. Net als ME en Fibromyalgie.

‘Ik zou me maar eens laten nakijken,’ zei mijn oudste zus ooit, ‘Wij zitten hier in het gezin allemaal aan de Ritalin. Echt een enorme verbetering…..’

Ook andere familieleden hebben intussen de diagnose ADD of ADHD gekregen. Het is in 75% van de gevallen erfelijk. Tja. Het zal wel.

Heks is absoluut een HSPtje. En nu lees ik dat de combinatie HSP en ADD heel vaak voorkomt. Ik kijk eens naar de lijst kenmerken van ADD. Het lijkt wel een beschrijving van Heks. Een nachtuil met een hoofd vol dromen, komt altijd overal te laat en is een absolute chaoot.

Maar ook het gegeven van superfocus indien nodig ken ik. Een groot deel van de kenmerken zijn zonder meer op mij van toepassing.

  

Maar ik kom ook een vorm van natuurlijke medicatie tegen. En ik ontdek bovendien, dat die medicatie zo werkzaam is, dat het wordt vergoed door sommige zorgverzekeraars. Waaronder de mijne.

Met een georganiseerd hoofd overal op tijd komen. Een beetje nachtrust in de nacht, wakker zijn overdag en een opgeruimd huis. Saaie klusjes vol enthousiasme volbrengen. Een leeg ZEN hoofd de hele dag door…… Dit is mijn voorland!

Ik denk aan de tuinarchitect, die zijn autisme als een gave beschouwd. De man met roze haar, die zijn gave te gelde maakt. Enthousiast omarmt hij iedereen op zijn pad. De mensen staan er soms raar van te kijken, want ze verwachten het niet. ‘Ik kan menselijke emoties niet goed lezen,’ lacht de man. Het zal hem intussen een zorg zijn. Hij omhelst gewoon een ieder die zijn pad kruist!

Iedereen is blij met zijn talent. Zijn vermogen om precies in de roos een tuin te ontwerpen, die bij zijn opdrachtgevers past. Hij klunst misschien op andere gebieden. Maar in zijn vak floreert hij!

‘Zo hoop ik ook nog eens iets bij te dragen,’ denkt Heks bij zichzelf. Ik zou ook graag mensen enorm blij maken en van mijn nood een deugd maken. Vooralsnog komt er niet al teveel uit. Moet ik het voornamelijk van mijn decoratieve kwaliteiten hebben.

Ik zou mijn haar weer eens pimpelpaars kunnen verven. Dat is al zeker weer vijftien jaar geleden……

 

Heks is de Zwarte Piet. Of niet? Ben ik identitair in verzet? Krijgt Piet de Zwarte Piet toegespeeld of is hij niet meer van deze tijd? Raken we dat gezeur over die kleur ooit kwijt? En wanneer maken we van Sint een mooie mollige meid?

Ze hebben een hele enge website

Vorige week krijg ik een raar pamflet in de brievenbus. Het is gedrukt en verspreid door de beweging ‘Identitair Verzet’. Mensen met een identiteit. In verzet. Op een pamflet. Retteketet. Je van het.

Ik sta er sullig naar te staren. ‘Moet je nu eens zien,’ ik wapper het papier voor de neus van mijn hulp heen en weer. Ze is nog maar net binnen. En ook nog niet helemaal wakker, net als Heks.

Het gaat weer over die hopeloze Zwarte Pietendiscussie. ‘Red Zwarte Piet’ staat er op en ‘Ons erfgoed, hun toekomst, onze strijd’ . Het valt me eerlijk gezegd mee dat er geen spelfouten in zitten, want inhoudelijk doet de tekst vermoeden geschreven te zijn door een idioot.

‘Help Zwarte Piet’ en ‘Wie onze cultuur niet eert is ons land niet weerd‘. Dat laatste zou een ‘Oud Hollands gezegde’ zijn. Uit een grote duim gezogen blijkt. Of een vrije interpretatie van ‘Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd’. En Nederland is klein.

Vol onzin en vooringenomen gezwets

Meer voor de hand ligt dat de schrijver van het vlugschrift geen notie heeft van Hollandse gezegden en spreekwoorden en maar zo’n beetje bij elkaar grabbelt wat em van pas komt!

De rest van het strooibiljet staat bol van de ‘rot op naar je eigen land’ varianten. ‘BEVALT HET JE HIER NIET? Niemand is verplicht hier te blijven,’ eindigt de boodschap. Mooi zo. De schrijvers van het schotschrift dus ook niet. Ook zij kunnen gevoeglijk ophoepelen als het hen niet bevalt…..

‘Op hoogglanzend papier gedrukt, in kleur, huis aan huis verspreid. Wat een geld is hieraan uitgegeven. Gewoonweg zonde. Mensen zijn knettergek. En die hele Pietendiscussie is volstrekt ziek. Aan beide kanten. Dat gezeur en geneuzel over discriminatie naar aanleiding van dit onschuldige kinderfeest. Geen peuter die er over valt. Want waar hebben we het over? Een domme knecht met een smoel vol schoenpoets of roet…….’

‘En dan nog. De meest gediscrimineerde groep ter wereld zijn vrouwen en daar gooit niemand pamfletjes voor door je brievenbus,’ moppert Heks verder, ‘En dan die nationalistische idioten van een kaaskoppen……. Nederlanders zijn de hele wereld over gegaan. Overal hebben we onze desastreuse sporen nagelaten. Alleen daarom al zouden we alles en iedereen die in ons land wil wonen met open armen moeten ontvangen…..’

De wereld is gestoord. Knecht Zwarte Piet stamt uit een ander tijdperk. Maar Sint ook. Waarom is het eigenlijk een schimmelige witte man? Kunnen we er niet gewoon een frisse blozende vrouw van maken? Met grote kanonnen van borsten, een dikke reet, een gezellige snorrebaard en een kleurtje?

Heks als Zwarte Piet, dertig jaar geleden.

Worsteling met Heidense Bezoeker Huize Heks. Dan vindt herkenning plaats. En erkenning. De relatie stabiliseert. Uiteindelijk versier ik die genode gast. Een droom van een kerstboom is het gevolg……

IMG_7345IMG_7307IMG_7312

Na alle drukte van het weekend voor kerst ligt Heks aardig voor Pampus. Toch moet de kerstboom worden opgetuigd. Een heidens karwei. Gelukkig krijg ik hulp van Frogs. Om een uurtje of zes meldt hij zich in Huize Heks. Eerst drinken  we ons moed in met een glas wijn. Daarna gaan we het gevecht aan met de boom. Ik heb sedert enige jaren de grootste kerstboomstandaard, die je je maar kunt voorstellen. Eigenlijk om deze knokpartij te vermijden. Helaas, heeft de Nordmann Spar elk jaar wel weer een verrassing in petto.

IMG_7316

 

Dit exemplaar bijvoorbeeld heeft een idioot dikke stronk. Precies echter waar de metalen bouten de boel moeten vastzetten houdt de verdikking op. Zodoende hebben deze bouten geen grip. Ook groeit de boom vanaf de onderkant direct in een onnavolgbare kronkel. Alsof hij zich in zijn eerste levensjaren kapot is geschrokken en geprobeerd heeft weg te komen van zijn plek. Toch staat het bakbeest kaarsrecht. Aan niets is af te zien, dat ‘ie een kronkel heeft……

IMG_7314

Uiteindelijk staat mijn boom. We hangen de lichtjes er in. Het ene snoer na het andere begeeft het. Heks is enorm handig in het repareren van dit soort mankementen, maar niet nu ik zo enorm gaar ben. Ik probeer wat. Het helpt niet. Ik krijg al nauwelijks die lampenzooi uit de knoop. En dat terwijl ik ze zo keurig opgerold heb opgeborgen. ‘Nou ja, Frogs, dan maar wat minder lampjes in de boom. Het is niet anders. Ik ga iets te eten maken.’

IMG_7315IMG_7319

Ik zet een flinke bak zuurkool in de oven en niet veel later zitten we aan een heerlijke maaltijd. ‘Ik heb gewoon geen zak zin in dat optuigen dit jaar,’ moppert Heks, ‘Ik ben gewoon te moe.’ Terwijl ik het zeg dondert de boom met een enorme klap op de grond. We zien nog net een rood monster vanuit de top wegspringen en vluchten via het kattenluik. De vloer van de woonkamer ligt bezaaid met naalden en water. Ik had de enorme waterbak al gevuld. Binnen een minuut ontstaat er een enorme puinhoop.

IMG_7322

We hijsen mijn heidense huisgenoot weer overeind. Snel vis ik alle nog werkende lampjes uit het water. De stroom gaat van de boom, de stekkertjes stop ik in een plastic zak. We draaien net zo lang met het onwillige stuk naaldhout, tot hij tegen de muur leunt. ‘Ik hou het voor gezien, lieve Frogs. Ik heb er gewoon geen lol in vandaag. Wat mij betreft smijten we dat ding gewoon weer uit het raam. Maar ik ga eerst maar eens een nacht goed slapen. Morgen zien we wel weer.’  Mijn vriend biedt aan de volgende dag nog eens te komen helpen.

IMG_7329IMG_7336 IMG_7334 IMG_7330

Maar dat is niet nodig. De volgende dag komt mijn grieperige hulp. Samen weten we enige stabiliteit te krijgen in dit project. Als ze weg is begin ik met het echte optuigwerk. Nu begin ik er toch plezier in te krijgen. Ik kom allemaal oude vrienden tegen. Het antieke engeltje van Ernst, het gevleugelde hart van Elva, de kerstalbal van Frogs, het kerstmannetje van mijn vader……. Ze krijgen allemaal een mooi plekje in de prachtige boom. Toch blij, dat ik em niet naar buiten heb gesmeten. ‘Ik ben ook blij Heks, ‘ hoor ik zachtjes fluisteren in bomentaal, ‘Alle bomen in het bos hopen door jou te worden versierd. Jouw magische droomboom is een begrip in kerstbomenland…’

IMG_7337

IMG_7343IMG_7339

Zo sluit ik dan vrede met mijn boom. Dat is alvast een begin. Het is een mooie boom. Met een rare stronk. Toch staat hij zo vast als een huis en volledig Cat Proof te stralen in deze Donkere Dagentijd.

IMG_7340 IMG_7342 IMG_7351 IMG_7346IMG_7353

 

IMG_7348

IMG_7344IMG_7317

 

 

 

Pakjesavond: Sint pakt uit! Kleine attenties en het fijnere dichtwerk.

Baoding BALLEN ,Taiji BALLEN, yin yang ballen

Op 5 december haalt Frogs in de loop van de middag het hondje op. Heks gaat boodschappen doen. In de stad is het een nerveuze drukte van belang. Mensen scoren nog snel een laatste presentje. In de winkels wacht het personeel landerig tot het dan eindelijk vijf uur is. Dan kunnen ze naar huis. Voor hen is het ook pakjesavond uiteindelijk.

Zo niet bij de Marokkaanse supermarkt. Daar kan ik nog prima terecht om op de valreep nog allemaal lekkere smeerseltjes in huis te halen.

Baoding BALLEN ,Taiji BALLEN, yin yang ballen

Aan het eind van de middag meldt Cowboy zich in Huize Heks. Hij ziet er moe uit na een week van keihard werken. Met een pot thee installeert hij zich op de bank. Heks loopt druk heen en weer te rennen. Even dit doen. Even dat doen. ‘Kom toch eens zitten rare Heks, doe eens een beetje gezellig!’ moppert mijn lief.

Baoding BALLEN ,Taiji BALLEN, yin yang ballen

Ik geef met alle plezier gehoor aan zijn verzoek en gooi mijn werkzaamheden aan de kant. We drinken thee en kletsen bij. Daarna helpt hij me om een geweldige zuurkoolschotel in de oven te krijgen. Een Elzasser versie met ganzenvet en kweeperen. Daarna wil ik eigenlijk eventjes douchen en een paar gedichten schrijven, maar het is alweer zeven uur. Mijn kikkervriend kan elk moment aanbellen!

Baoding BALLEN ,Taiji BALLEN, yin yang ballen Baoding BALLEN ,Taiji BALLEN, yin yang ballen

Ik trek me terug in mijn werkkamer en stort me op het dichtwerk. In een mum van tijd knal ik er vier exemplaren uit. Een paar namens Sintermezelf en een paar namens mijn Pieterdieren. Ik heb toch zo’n geweldig presentje voor mijn lekkere ventje gevonden. Een drummende kerstman op batterijen! Heks is er zelf helemaal weg van.

Intussen is Frogs al gearriveerd. Hij zit met Cowboy aan de borrel met hapjes. Zoals altijd heeft hij genoeg gespreksstof doen opwaaien. Ik zet de oven aan en knikker nog een heerlijke salade in elkaar. Na het verrukkelijke eten is het dan zover. Stiekem sneak ik de deur uit en bel langdurig aan. Vervolgens ram ik keihard op de voordeur. Ysbrandt gaat helemaal uit zijn dak……

Baoding BALLEN ,Taiji BALLEN, yin yang ballenBaoding BALLEN ,Taiji BALLEN, yin yang ballen

De boys spelen het spelletje vrolijk mee. Het uitpakfestijn kan beginnen. Om beurten pakken we een pakje uit. De bijbehorende gedichten zijn zeer vermakelijk. Maar ja, wat wil je ook. Frogs is dichter, Heks heeft er ook een handje van en Cowboy draait er zijn hand niet voor om….

Frogs krijgt een mooie minikerstboom van me compleet met lampjes en ballen. Hij heeft me jarenlang geholpen met het optuigen van mijn reusachtige exemplaren. Nu gaat hijzelf ook aan de boom. Cowboy is helemaal weg van zijn swingende kerstman. Het is ook wel een ongelofelijk gaaf ding. ‘Waar vind je zoiets?’ vraagt Frogs verwonderd. Ja, daar is Heks echt bij toeval tegenaan gelopen!

Baoding BALLEN ,Taiji BALLEN, yin yang ballen

Heks krijgt Chinese ‘Taiji ballen’, ‘Baoding ballen’ ofwel ‘Yin Yangballen‘. Ik ben dol op deze magische ballen in hun mooie doosje. Ze zijn niet alleen mooi, maar ook goed voor de gezondheid. Door ze in je hand rond te draaien stimuleer je acupunctuurpunten. Het meest houd ik echter van het tere geluid, dat erin verborgen zit. Kleine cimbalen produceren een lieflijk getingeltangel. Daar word ik nu gelukkig van.

Ook gelukkig word ik van de prachtige CD van Ravi Shantar, die Sint op de kop heeft getikt. De hele verdere avond draaien we alleen deze muziek. Het is heel rustgevend, maar tegelijkertijd zitten er hele spannende ritmes in.

Ach, wat was het weer een heerlijk avondje!!!

Baoding BALLEN ,Taiji BALLEN, yin yang ballen

Heks ziet Bob Dylan in levende lijve! En laat zich betoveren door zijn gegroefd stemgeluid. Tocht vol hindernissen met bommen uit de tweede wereldoorlog, file’s en parkeerellende mag de pret niet drukken.

BOB DYLANkeel chakra

Donderdag in de loop van de middag spoed ik me naar het station. Varkentje draaft naast de fiets. Ik ben bepakt en bezakt, want ik ga eten me de cowboy en daarna naar het concert van Bob Dylan. Het is druk op het station. Ik manoeuvreer me door de menigte, sleep Ysbrand en fiets een roltrap op, maar als ik in de trein stap en mijn fiets opvouw, word ik naar een ander perron verwezen. Een slecht teken.

Deze handelingen herhalen zich een aantal malen het komende uur. Uiteindelijk blijkt er geen trein meer te rijden. Er is een bom gevonden uit de tweede wereldoorlog. Op last van de politie ligt de hele regio plat. ‘Een zeventig jaar oude bom,’  moppert Heks, ‘En dan precies nu moet de politie, wild west, zich laten gelden. Wat een gezanik.’ Verbolgen levert ze haar kaartje weer in en stapt in haar auto. Helemaal kapot van al die activiteiten. En de avond moet nog beginnen…..

BOB DYLANkeel chakra

Na een eindeloze rit, de hele stad staat vast en ook bij Amsterdam is het stapvoets rijden geblazen, kom ik dan eindelijk in onze hoofdstad aan. Met moeite bemachtig ik een parkeerplek.

We besluiten met de auto te gaan, naar verluid kan ik heel goedkoop parkeren bij de Arena met gratis openbaar vervoer, dus ik parkeer voor een uur. Prop het heerlijke eten, met zorg door Surfcowboy bereid, naar binnen. En scheur met mijn vrienden, er gaat nog een vriendin mee, richting Heineken Music Hall.  Als we binnen komen is Bob al aan het spelen, het kenmerkende mondharmonikageluid zingt ons tegemoet.

CHACRA'S CHACRA'S CHACRA'S

Voor Heks is het allemaal nieuw. De laatste weken ben ik een beetje bijgespijkerd in de Dylanologie door Surfcowboy. Ik heb geluisterd naar oude en nieuwe nummers. Dus ik herken wel iets. Maar ja, als kind was ik echt van de klassieke muziek. Ik had er als zeventienjarige al een hele carrière op de dwarsfluit opzitten. De modernere muziek ontging me grotendeels. Dus die ondergrond van herkenning is vrij zwak bij mij.

BOB DYLANkeel chakra

Redelijk onbevangen ga ik op in het concert. Ik luister naar het rauwe gegrom, de fantastische band. Kijk om me heen naar het geweldig gemêleerde publiek. Jong en oud door elkaar. Achter me staat een tweeling, die ik een dag later in De Wereld Draait Door zie optreden. Liefhebbers, stuk voor stuk. En Heks.

‘Wat leuk, hij krijgt na elk nummer een trouw applausje!’ zegt de cowboy. Hij staat enorm te genieten zie ik, want ik sta een beetje achter hem. ‘Kom toch naast me staan,’ zegt hij bevreemd. ‘Ja, maar dan mis ik het leukste, jouw stralende gezicht,’ denkt Heks. Genieten van iemand, die geniet is dubbel genieten. Ik ga toch  maar een beetje naar voren.

BOB DYLANkeel chakra

Veel te snel is het concert afgelopen. Een paar toegiften. Als laatste ‘The answer is blowing in the wind.’ Dat zongen wij vroeger thuis rond de piano. Daar heb ik echt iets mee….. Hij zingt het op een nauwelijks herkenbare wijze. Sowieso lijkt zijn stem een bepaald melodietje het liefst te zingen, ik hoor het in al zijn nummers. Hij rust graag op bepaalde tonen, houdt van bepaalde intervallen. Wonderlijk. Bijna alsof zijn zielslied door al die muziek heenklinkt.

Toen ik de leraar van mijn juf Indiase zang ,Ustad Zia Mohiuddin Dagar, dit voorjaar zijn zwanenzang hoorde zingen, stroomden de tranen over mijn wangen. Niet veel later overleed hij. Later las ik ergens, dat iemand met een volledig geopend keelchacra, het energiecentrum ter hoogte van je strottenhoofd,  direct je hart in zingt. Zoiets is hier ook aan de hand.

Deze stem heeft gezongen. Alle belevenissen en emoties hebben hun groef erin uitgesleten. Er klinkt een ander lied doorheen, die typische voorkeur voor bepaalde noten en afstanden: Het lied van zijn ziel. En zo ontroert deze vitale 70er jong en oud; hip, ouwe hap en hippy.

BOB DYLANkeel chakra

Tevreden gaan we terug de stad in met de metro. Mijn parkeerkaartje blijkt geen recht te geven op openbaar vervoer. Natuurlijk zijn er werkzaamheden aan een tunnel. We worden overgeladen in een pendelbus. Heks vergeet uit te checken….

De volgende dag draait Surfcowboy alle nummers nog eens voor me. Doordrenkt met Dylan schuif ik de metro in. Zoek me suf naar mijn auto in de enorme parkeergarage. Gelukkig heb ik mijn vouwfiets bij me. Na vijf rondjes ontdek ik het Gele Gevaar. Ik moet alsnog 24,50 euro betalen om de garage te kunnen verlaten. Al die moeite voor niets……

Voor niets? Welnee. Tegenwerkende krachten konden me er toch niet van weerhouden een geweldige avond te beleven. Haha, noodlot. Je begint niets tegen Bobs slotnoot!

BOB DYLANkeel chakra