Babyspecial speciaal voor mij. Midden in de nacht maken ze me blij: Louise en Rosanna en hun pasgeboren zoontje Mikai. Maar ook een vriendinnetje van Heks is in blijde verwachting. Hiep Hoi! De nieuwe generatie maakt zijn opwachting!

© toverheks.com

© toverheks.com en handjes

Vorige week kijk ik naar de babyspecial van Louise en Rosanna. Dit gouden transgenderkoppel heeft een kindje gekregen! Hoera! Een wonder, zoals altijd. Want laten we wel wezen, het is toch niet te geloven dat je een zaadje bij dat eitje in de oven stopt en negen maanden later komt er een schreeuwende koter uit. Compleet met alles erop en eraan.

Nu maar hopen dat de juiste onderdelen erop en eraan zitten, anders moet dat later weer worden rechtgezet. Zoals bij beide ouders. Louisa is al operatief in haar meer passende vorm gegoten. Rosanna gaat na de geboorte van hun kindje onder het mes. Als ze al die vrouwelijke hormonen een beetje te boven is.

© toverheks.com

© toverheks.com Hoera zwanger! Je lichaam verandert nogal…….

De zwangerschap heeft een wagonlading van dat goedje haar lijf ingespoten. Geen prettige ervaring als je je eigenlijk man voelt. Een vent bent. Maar ook goed en geweldig, want zo kunnen die twee toch maar mooi een baby krijgen. Ik vraag me af of dat op een andere manier ooit gelukt was.

Het is voor homo’s al lastig om een kind te adopteren, of een alleenstaande Toverheks. Laat staan voor een transgenderstel. Maar wellicht ben ik abuis. Is er de laatste jaren veel veranderd op dit gebied. Zijn we lichtjaren verwijderd van die paar jaar geleden…..

Heks heeft een groot zwak voor Louisa en Rosanna. Al enige tijd kijk ik trouw naar de afleveringen over hun leven samen. Het zijn toch zulke schatjes. Allebei op hun eigen manier.

© toverheks.com

© toverheks.com Mikai

Rosanna met haar grote stoere lijf en lieve nuchtere koppie. Haar relativerende stamppothumor. Haar ongelofelijke ontroerende eerlijkheid. Ook over deze zwangerschap.

Ze realiseert zich heel goed wat een mazzel ze heeft dat ze überhaupt zwanger is geworden. Niet iedereen heeft dat voorrecht. ‘Veel vrouwen hebben niet het geluk om in verwachting te geraken, ik geniet dus maar van die bijkomende hormonen voor zover het gaat…..’

De glamoureuze Louisa met haar lange zwarte zigeunerharen en lagen glinsterende make up.

© toverheks.com

© toverheks.com Louise en Rosanna en hun beeldschone zoontje Mikai

En enorme opgespoten lippen niet te vergeten. Iets teveel naar mijn smaak, maar ja, Heks heeft al jaren problemen met de vaginale mode op dit  plastisch chirurgische gebied. De schaamlippen lachen je tegemoet in glamourland. Overal waar je kijkt opgespoten lippen. Vlezige schaamlappen in door botox verstilde kaken. Zelfs de president van de VS heeft zo’n kutkop, dan moet het wel goed zijn toch?

Midden in de nacht, ik kan niet slapen, kijk ik naar de babyspecial. Het moment dat het kindje dan eindelijk geboren wordt. Wat prachtig. Nog een keer kijken, want dat kan tegenwoordig. Verschillende malen zie ik de baby geboren worden. De ontroerde ouders. Trillende opgespoten lippen en het nuchtere engelachtige gezicht van Rosanna in opperste aanbidding met haar kleine prinsje aan de platte borst.

© toverheks.com

© toverheks.com Ik heb al tandjes……

De volgende dag komt mijn vriendinnetje X eten. Ze is zwanger! In november zat ik haar al te plagen met vragen of ze soms misselijk was in de ochtenduren. Met nieuwjaar wenste ik haar en haar partner een bijzonder VRUCHTBAAR hihihi jaar toe. En al die tijd zat dit kleine wonderwezen al in haar te groeien! Ja, dat heb je met heksen. Die hebben daar een haakneus voor!

Enthousiast praten we over alle veranderingen in haar lichaam. Bekijken de foto’s van de echo. ‘Hij heeft zijn handjes voor de oren…… Of zij. Ik denk een hij, wat denk jij? Kijk maar……’ Heks denkt het ook, maar pin me er niet op vast. Ik heb nog nooit bewezen dat ik daar kaas van gegeten heb.

© toverheks.com

© toverheks.com Hoera!

Wat is het toch bijzonder, een zwangere vriendin. Ik weet het, het gehele leven is ingericht op voortplanting. Voortbestaan van de soort. Elk levend wezen is daar mee bezig. Vaak louter en uitsluitend. Wij mensen beweren wel dat er allerlei andere dingen belangrijk zijn op aarde, maar in de praktijk zijn we in hoofdzaak hormonaal aangestuurde ongeleide projectielen…..

Toch is elk nieuw leven een wonder. Een delende cel is al iets ongelofelijks. Nieuw leven dat binnenin je eigen lijf groeit is misschien wel het meest bijzondere dat een mens kan meemaken. Man of vrouw. Overwegend vrouw. Met af en toe een aanstaande man om ons er eens extra op te wijzen hoezeer wij dames met onze ingebouwde broedmachine geboft hebben!

© toverheks.com

© toverheks.com Er is altijd een zeker risico op meerlingen

 

Hoera! De repetities met mijn koor van de Matthäus Passion van Johan Sebastian Bach zijn weer begonnen. Ex Animo geeft elk jaar een sublieme uitvoering van dit fenomenale muziekstuk. In de pauze vermaken we ons ook best. Vooral als we gasten aan onze stamtafel krijgen…… met een goed poep en piesverhaal!!!!!

Dinsdagavond is het alweer de derde keer dat we aan de Matthäus Passion van Johan Sebastian Bach sleutelen. Ons koor is enorm uitgedijd voor de gelegenheid. Met name de alten zijn oververtegenwoordigd. Rijen dik staan we boven alles uit te galmen. Heks kent het hele stuk intussen uit haar hoofd. Het is dan ook alweer de vierde keer dat ik meezing. Mijn boek kan ik bijna thuislaten….

Zoals altijd schuif ik op het nippertje op mijn plek. Zodoende vermijd ik allerlei geklets en gezwets met koorgenoten voorafgaand aan de repetitie. Heel leuk en gezellig natuurlijk, maar waardeloos voor het energiebeleid. Heks moet uitkijken niet van te voren al haar kruid te verschieten. Ons bin zuunig als het om gezelligheid kent geen tijd gaat.

Tijdens het inzingen doen we allerlei oefeningen teneinde ook tijdens de subtiele koralen mooi op toon te blijven. Het gebeurt nogal eens dat ingetogen zingen synoniem is voor vals knerpen. Pufloos piepen. Amechtig miepen. En dat willen we niet tijdens ons concert. We gaan weer voor een sublieme voorstelling.

Het zal moeilijk zo niet onmogelijk worden om de recensie van vorig jaar te overtreffen. Maar de uitvoering verbeteren moet lukken!

Tijdens de pauze sprint ik om het hardst met Anna naar onze stamtafel. Sinds jaar en dag zitten we daar met een vast clubje alten en sopranen. Helaas zijn er onlangs twee leden afgevallen. Sindsdien krijgen we soms een gast aan tafel. Vorige week was dat een bas. Hij maakt ons verschrikkelijk aan het lachen met een heerlijk poep en piesverhaal. Naar aanleiding van verhalen over mijn hondje.

‘Honden zijn zeker leuk, maar ze moeten niet bij me op de stoep poepen. In onze buurt woont zo’n exemplaar. Een bakbeest van een kalf. Draait dikke stinkende drollen van gigantische afmetingen. En de baas laat het gewoon liggen. Nu weet ik toevallig waar dat baasje woont. Het leek me dan ook gepast om eigenhandig een drol bij die mensen op de stoep te draaien.’

Heks krijgt een visioen van de man, zijn dikke buik tussen de knieën geklemd, zijn billen open en bloot uit de broek gestoken, hangend boven zo’n oerhollands brandschoon geveegd stoepje, knedend op minstens zo’n grote bolus als de uitschijtsels van de daar wonende hond.

Een schijterige schok van ontzetting waart door de toehoorders. ‘Helaas, ik mocht het niet van mijn vrouw,’ zijn guitige koppie kijkt ons ondeugend aan, ‘Ik heb het plan dus maar laten varen.’ Ik schiet onbedaarlijk in de lach. Wat een heerlijke mafkees, deze olijke bas!

Deze week hebben we onze pianist te gast. Enthousiast praten we over van alles en nog wat. De dames kakelen om het hardst. Heks kijkt naar zijn magische handen. ‘Heb je die nu eigenlijk verzekerd?’ Ik weet dat het niet te betalen is zoiets, maar ja, je zult maar afhankelijk zijn van de uiterst kwetsbare uiteinden van je extremiteiten.

‘Dit jaar speelt hij ook op het orgel bij de uitvoering,’ hoor ik zondag in de kerk van een sopraan. De vaste organist is er vorig jaar mee opgehouden en onze repetitor neem zijn plek in. Wat leuk! ‘Zal onze dirigent ook fijn vinden, want het zijn dikke vrienden,’ klessebest diezelfde sopraan.

OP JE PANTOFFELS SPEEL JE GEWOON BETER

Wat heerlijk dat we weer begonnen zijn met repeteren. Dat het alweer bijna zover is. Dat ik het hele stuk uit m’n kop ken. Wat geweldig dat ik op dit koor zit. Samen muziek maken is zo fijn. Het verbindt ons mensen.

Geen wonder dat ze in de hemel allemaal engelenkoren hebben. Dat is natuurlijk de plek van samenzijn en dus samenzang. Ons aards gejammer is daar maar een slap aftreksel van.

Aftreksel of niet: Dat interesseert me echt geen biet. Zolang ik maar kan zingen.

Die muur moet eruit! Met gepast geweld! Vloekend en scheldend desnoods. Het is niet altijd gemakkelijk hoor ik, maar eind goed al goed. Dus: Ga ervoor Heks! Niet zeuren maar: Yippie-Jaja-Yippie-Yippie-Yeah!!

‘Heks, houdt op met schelden. Niet meer doen. Het helpt niet als je als mantra herhaalt hoezeer je baalt. Je schiet er niets mee op, sterker nog: Het zou wel eens tegen je kunnen werken, al dat gemopper. Je roept er misschien wel allerlei ellendigs mee op.’ Streng kijk ik mezelf aan boven mijn tandenborstel. Dat ik het maar weet.

s’ Nachts draai ik van mijn linkerkant op mijn rechterkant. Au, au. Word wakker. Op de rug proberen dan maar. Lukt niet. Ik ga er uit en doe een half uur later opnieuw een poging. Om te slapen bedoel ik. Die broodnodige bezigheid waar Heks niets mee heeft. Het lukt nooit als ik het wil en op andere momenten kan ik mijn ogen nauwelijks open houden.

Na een brak nachtje probeer ik om op tijd te zijn voor mijn prikken. Ik gooi koffie en pijnstillers naar binnen. Schiet wat kleren aan. Nu nog even mijn hondje aanlijnen, maar waar is de riem. Ik kijk op de kapstok. Of hangt hij over de kastdeur? Of op de stoel bij de piano? Ik check alle plekken, maar het stomme ding is onvindbaar.

‘Scheld, schelder, scheldst,’ ik zal maar niet schrijven wat ik echt zei. Grommend loop ik door het huis. Ik gooi mijn jas, muts, handschoenen en sjaal weer uit, want ik plof bijna in al die warme kleren in combinatie met een woedeaanval.

De lijn hangt op de kastdeur, zoals altijd. Waar ik ook al drie keer gekeken heb, zoals altijd. Meuh, dat gaat weer lekker. Die prikken kan ik wel vergeten, ik heb zeker tien minuten lopen zoeken. Ik ben intussen echt te laat.

Ik bel de thuiszorgorganisatie. Krijg ik nog hulp vandaag of hoe zit het? Sinds ik mijn vaste hulp kwijt ben is het elke week een ander verhaal. ‘Om twaalf uur komt er iemand,’ gelukkig maar. Opeens moet ik me geweldig haasten. Snel ga ik de deur uit. Vooruit, ik neem de elektrische vouwfiets. Die gaat geweldig hard, ben ik snel weer thuis.

Halverwege de steeg houdt de fiets ermee op, althans de motor. Zonder ondersteuning fietst het onding veel zwaarder dan een gewone fiets. ‘Potverdorie, scheld, scheld,’ voor ik het weet ben ik alweer aan het kankeren.

‘Die Beixo klotefiets, altijd wat. Ik heb er nog bijna niet op gereden in de vier jaar dat ik dit kutapparaat heb. Vier nieuwe opladers verder blijkt de plug van de accu gewoon kapot te zijn. Waardoor die opladers het steeds begaven. Niet omdat ik het snoer er verkeerd uittrok, zoals de fietsenmaker steeds beweerde. Die lul. En toen de draad die de motor inloopt kapot ging moest er een hele nieuwe motor komen! Een godsvermogen heb ik daarvoor betaald. Belachelijk toch, zo’n constructie! En nu dit weer……..’

Ik besluit meteen even langs de zaak te fietsen, waar ik die teringfiets heb gekocht. Het bedrijf is intussen overgenomen, inclusief de werknemer. Die ziet me alweer aankomen met die duivelse vervloekte fiets. ‘Hij doet het alweer niet,’ zeg ik somber.

De man duwt tegen de accu. ‘Die zit los, daar komt het door,’ hij kijkt me meewarig aan. Alsof ik iets ongelofelijks stoms heb gedaan. ‘Ik zie het, zo heb ik hem twee weken geleden bij jullie opgehaald….’ Het is waar. Ze hebben die accu er gewoon niet goed ingezet. Zodra het ding op zijn plek zit doet alles het weer.

‘Ik zou minder schelden, nou, dat is vandaag niet echt gelukt,’ denk ik bij mezelf. Blij dat die fiets het weer doet, heb ik spijt van mijn verbale luchtvervuiling.

Opnieuw neem ik me voor om minder te schelden. ‘Nou ja, ik zeur niet,’ troost ik mezelf. Ik denk aan dat liedje van Annie M.G.Schmidt over dit onderwerp. In haar optiek kun je alles maken, schreeuwen van daken, een grote bek geven, zolang je maar niet zeurt.

Ik zie een reclame op televisie, waarin een vrouw met veel geweld met een moker op een dikke stenen muur mept. Ze mept en passant een paar vrouwbeelden aan gort. Letterlijk en figuurlijk. En dat van een man, die bovenop een vrouwenhoofd staat….. Echte beelden. Van steen….

‘We never said it would be easy’, meldt de reclame vlak voordat de vrouw door de nieuw ontstane opening uit haar gevangenis ontsnapt. Gevolgd door het schier onverstaanbare  ajajippiejippiejee van  Hornbach. 

Ik zie het tafereel net op het moment, dat ik heel diep zit na te denken over mijn leven. In gedachten verzonken als het ware. Een soort heldere flits over mijn situatie.

Het is alsof de reclame mijn omstandigheden illustreert. Maar ook: Heks raakt geïnspireerd! Ja, die muur moet eruit!

Bouwmarkt Hornbach – die van de mannenclichés – mengt zich in het feminisme debat

Krijg nou de kolere! Gooi ik zakken vol kleding de voordeur uit, sluipen er weer allemaal fantastische kledingstukken door de achterdeur naar binnen! Ja, zo raakt het hier nooit opgeruimd! En ontmoeting met mijn soulmate!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Zondag gaat de telefoon. Het is Hopla. ‘Heks, ik ben mijn kledingkast aan het opruimen en ik vond nog wat dingetjes, die jij wel leuk zult vinden. Kom je eventjes kijken?’ Tien minuten later en een douchebeurt verder later zit ik op de fiets. Het is hooguit 2 minuten trappen: De Kippenbrug over en ik ben er.

In haar gezellige woonkamer drinken we verrukkelijke limonade. Een eigengemaakt brouwsel met sterrenmunt en limoen. ‘Kijk, ik heb een jurk voor jou meegenomen,’ Heks diept een rode feestjapon op uit haar tas. Hij valt bijzonder in de smaak. ‘Alvast een prima aanwinst voor het kerstdiner! Haha, dank je schat.’

‘Ik ga niet al teveel van je spulletjes overnemen hoor,’ begin ik verstandig, ‘Ik ben namelijk ook mijn kast aan het opruimen. Ik heb net een paar zakken weggedaan en weggegeven. En het is nog steeds propvol in mijn walk in closet!’ Ik pak het eerste jurkje van de stapel. Jeetje wat een leuk ding!

Enthousiast prijst mijn vriendin de verschillende kledingstukken aan. Op zich echt niet nodig, want werkelijk alles oogt fantastisch. En hoewel we een geheel verschillend figuur hebben pas ik overal lekker in. De stapel mee te nemen kleding wordt hoger en hoger. Uiteindelijk heb ik een hele vuilniszak vol nieuwe spulletjes!

‘Ik ben toch zo’n prachtig boek aan het lezen,’ vertel ik mijn maatje, ‘ik lees me sowieso suf momenteel. Zoals altijd in tijden van verandering en transformatie. Dit boek heet ‘Mindfulness as medicine, van Sister Dang Nghiem.’

‘Je weet natuurlijk dat ik een bloedhekel heb aan allerlei boeken, die claimen je te kunnen genezen. Of vage cursussen,  vreemde vogels en ander gespuis, die hetzelfde beweren. Kortom alles en iedereen die zelf beter probeert te worden van andermans ellende.’

Heks moet daar echt niets van hebben. Niet op die manier. Ik vind het badinerend naar het lijden van degene die het krijgt opgedrongen. Want zulke geneeswijzen en methoden krijg je altijd opgedrongen! Door de mensen die er beter van worden…..

De dingen die wel werken hoeft niemand je door de strot te duwen, die verkopen zichzelf. Door mond op mond reclame.

‘Dit boek leest zo heerlijk weg. De non, die het heeft geschreven heeft zelf de ziekte van Lyme. Ik ben nog maar in het begin. Misschien ga ik me nog suf ergeren. Wellicht volgen er toch nog rare uitspraken, maar voorlopig inspireert het me enorm, dit persoonlijke verhaal!’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Mijn maatje leest zich ook een slag in de rondte momenteel. ‘Maar ik doe het heel lui, Heks, ik laat me voorlezen….!’  Even later showt ze me haar nieuwe app.  Je kunt er elk boek inzetten en dan leest iemand je voor. Geweldig toch. Die ga ik ook aanschaffen!

M’n fiets beladen met een geheel nieuwe garderobe peddel ik weer naar huis. Ik pak alle kleren uit en hang ze op een knaapje. Nou Heks, dat schiet weer lekker op met dat opruimen van jou. Je gooit je kleding door de voordeur naar buiten en het komt via de achterdeur weer naar binnen……

Maar ja, wat wil je. Spulletjes uit de kledingkast van Hopla! Die heerlijke kleurrijke creatieve toverheks! Prachtige materialen en originele designs! Dat is natuurlijk te mooi om waar te zijn.

Een lege kledingkast zal ik nooit krijgen. Maar een saaie doos zal ik in elk geval nooit worden. En misschien blijf ik ook wel levenslang licht ontvlambaar……. Ik zal het er echt mee moeten doen.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Sister Dang schrijft in een hoofdstuk over haar afspraakje met haar zielsverwant. Ze gaat dan zitten op haar matje en doet haar ogen dicht. Ook de andere zintuigen blijven verstoken van prikkels. Doodgewone ouderwetse zitmeditatie dus. ‘In sitting meditation, we are actually making an appointment with ourselves…’ 

Dan oefenen we de eerste mantra: ‘Darling, I am here for you,’ voor alles wat in ons is. ‘Come back. Come back to the breath, come back to the body, I am here for you, my love.’

Het raakt me hoe liefdevol ze met zichzelf praat. Van jezelf houden is essentieel. Het is de alpha en de omega. Krijg je moeite met jezelf, zoals Heks de laatste paar jaar, dan wordt het erg lastig om gelukkig te zijn. Ik zal weer dol moeten worden op deze toverkol. Het begint met liefdevol zijn. Compassie hebben.

Ik woon dan wel in een rommelig huis, mijn voertuig is chronisch ziek, zwak en misselijk, ik ben de laatste tijd een vat vol woede en teleurstelling, maar ik ben ook hartstikke lief. En de moeite waard. M’n eigen moeite!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

 

 

Woeste wandeling met roedeltje honden in wildrijke omgeving. Viervoetige neuzen nemen een loopje met ons en gaan ervandoor! Een paar dodelijk vermoeiende uren verder is de roedel weer compleet en de rust enigszins weergekeerd……

Vrijdag stop ik mijn Varkentje in bad. Ik was zijn vacht grondig uit en smeer er een haarmaskertje op. Eventjes intrekken, uitspoelen en mijn hondje lijkt wel een speelgoedknuffelbeest zo zacht! Hij ruikt zalig! Hierna komt ome Frogs dit effect weer teniet doen met zijn wekelijkse gifbad. Ysbrandt laat het zich allemaal gelaten aanleunen. Stiekem vind hij al die aandacht wel lekker…..

’s Middags vind ik een berichtje van mijn vriendin Ras. ‘Zin om morgen met de hondjes op stap te gaan?’ Ja, natuurlijk. Laten we lekker de hort op gaan met onze beestenbende. We spreken af dat ze me in de loop van de middag ophaalt met haar enorme bus.

We gaan eerst even naar de dierenwinkel. Onze viervoeters mogen mee naar binnen. Ze krijgen allemaal een lekker snoepje. De monsters van Ras duiken hierna direct met hun neuzen in de uitgestalde kluiven en pensstaven. Niet zo vreemd, want ze zijn beiden van het merk Brak. Echte zweethonden dus. Wandelende neuzen. Niet te verwarren met een loopneus….. 🙂

De kleinste, Lotje, ziet er bedrieglijk schattig uit, er zit hoogstwaarschijnlijk veel Petit Basset Griffon in haar bloedlijn. Lukas, de andere Brak is één en al neus. Verwoed snuffelt hij alle schappen door op zoek naar informatie. En een kapotte verpakking indien mogelijk.

Even later rijden we richting Warmond. We gaan een rondje om de Klink uitproberen. ‘Ik ben er nog nooit geweest, Heks, bovendien heb ik mijn scootmobiel niet goed opgeladen geloof ik. We moeten maar kijken hoe ver we komen.’

De paden rondom de Klinkerbergerplas zijn goed begaanbaar voor de kleine wankele mini scootmobiel. Dus in dat opzicht zitten we goed vandaag. We tuffen rustig richting bossage als Ras het in haar hoofd krijgt om haar honden ook een keertje helemaal los te gooien. Ze kunnen op zich nergens heen. Er zitten hier alleen maar konijnen en geen hazen, dus wat kan er nu helemaal verkeerd gaan?

Lukas springt als een jonge god in de rondte en begint enthousiast te jammeren. Lotje volgt direct zijn voorbeeld en samen gaan ze ervandoor. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt, zelfs niet tijdens de jachttrainingen met Ysbrand. En daar ging ook echt wel eens iets mis: dolgedraaide ondeugende hondjes rennend in de verte met de geur van wild in hun neus……

De twee Braks duiken de bosjes in en checken jammerend elk konijnenhol, dat ze tegenkomen. Ze zijn volledig onder elke vorm van appèl vandaan hun eigen goddelijke gang aan het gaan. Af en toe duikt er eentje op, maar soms horen we ze een kilometer verderop huilen.

Voorbijgangers kijken bevreemd naar de jammerende bosjes. Wat is daar aan de hand? Sommigen proberen te helpen. ‘Hier heb je wat snoepjes, gewoon direct geven en de hond prijzen, dat hij terug gekomen is.’ Ja, dan moet zo’n mormel wel terugkomen natuurlijk en dat doen deze twee leperds niet. Af en toe rennen ze vlak langs ons heen, maar horen doen ze ons allang niet meer.

Heks spurt door bosjes in een poging er eentje te pakken te krijgen. Ras trekt ook alle trucs uit de kast, maar tevergeefs. ‘Wat bezielde me om ze los te laten? De laatste keer dat ik dat deed hebben we meer dan 3 uur zitten wachten tot ze terug kwamen…..’

Uiteindelijk grijpt Heks Lotje in haar kraag. Zij is de eerste die opgeeft. Lucas rent nog als een gek in de rondte. Hij vertikt het om terug te komen. We gaan een tijdje in de auto zitten. We zijn intussen ook al een paar uur verder.

De wandelaars zijn verdwenen, het begint een beetje te schemeren. Binnenkort verschijnen er andere frequente bezoekers van dit afgelegen oord. Zij laten geen drollen achter maar andere excrementen, veelal in gebruikte condooms. We zijn zonet nog bijna over een exemplaar uitgegleden……

‘Ik heb er zo genoeg van, ik laat dat beest gewoon hier, hij zoekt het maar uit!’ Haar eigen woorden tegensprekend duikt mijn vriendin met al haar handicaps nog een keertje vrolijk de bosjes in. Ze heeft geluk deze keer. Lukas is in de buurt. Hij zit met zijn kop zo diep in één of ander konijnenhol, dat ze zich bovenop hem kan werpen. Hebbes.

Ik heb hem, Heks, ik lig bovenop hem!!!!!!!!!!!‘ Snel ren ik met een riem naar de plek, waar ik haar geschreeuw vandaan hoor komen. Eindelijk hebben we hem te pakken. Ysbrandt bekijkt alle toeren met verwondering. Het is al zo lang geleden, dat hij dit soort fratsen uithaalde. En zo bont heeft hij het echt nooit gemaakt……

Op weg naar huis komen de Brakjes bij me slijmen. Lukas legt zijn lieve hondenkop op mijn schoot en kijkt me schuldbewust aan en ook Lotje geeft me knuffel na knuffel. Als Ras me afzet op de Mare loopt daar net mijn vriendin Doglady met haar roedeltje. Zo loop ik met alweer een volgende roedel het laatste stuk naar huis.

’s Avonds krijg ik een berichtje van Ras. ‘Ben nu pas een beetje bijgekomen. Wat een gedoe was dat, zeg! Onderweg naar huis werd Lotje door mijn heen en weer schuivende scootmobieltje geplet en probeerde zich vervolgens onder mijn benen te verstoppen…… Heb de hele weg moeten krijsen: nee! weg! af! blijf dáár!….. maar ze probeerde het iedere keer weer. Thuisgekomen heeft Lukas nog een uur of twee als een dolle door de kamer gerend en op zijn kop in de bench gestaan om de adrenaline kwijt te raken.
Volgende keer beter, help me er asjeblieft aan herinneren dat ik ze noooooooit meer loslaat…. 🙂 ;-/ ‘

 

Hopen is hopeloos versus hoop doet leven. De andere wang toekeren lukt maar 1 keer: Dan zijn de wangen opgesoupeerd. Liefde maakt geen onderscheid des persoons. God houdt van Saddam en Adolf alsof het niets is. Hij liever dan ik….. Heks geniet van klein geluk. Daar ben ik goed in.

NEVER GIVE UP, OOIEVAAR EN KIKKER

Heks heeft een groot geluk bij een ongeluk: Ik heb oog voor klein geluk! Ik kan eindeloos genieten van een moeder met pasgeboren baby, een baasje met haar trouwe viervoeter of een onschuldige flirt met een restauranthouder. Zonneschijn in gouden herfstbladeren stoomt als een gulden gloed mijn hart in. Mijn eigen kleine Varkentje maakt me ’s morgens altijd aan het lachen. Het zijn momenten. Zonder verband in de tijd geplaatst.

chagrijn, chagrijnig zijn, rotkop, niet vrolijk

Het levert geen ‘lang en gelukkig’ op. Het past nergens in het kader van een geslaagd leven. Er rust geen zegen op. Evenmin kun je me succesvol noemen met mijn kletspraatjes en spontane ontmoetingen. Mijn leven met al mijn partners is geen wereldnieuws. Laat staan lokaal nieuws. Anoniem geniet deze ‘Vergeten Groente’ van al dat klein geluk. Zomaar. Wat een mazzel! Ik ben echt spekkoper hierin….

hoop, hoop doet leven, goede hoop

Vandaag loop ik weer met Ysbrandt te wandelen. Zoals altijd. Elke dag. Hondjes duiken op en snuffelen aan mijn ventje. Hun baasjes kijken vertederd toe. We zijn op weg naar mijn therapeute. Varkentje heeft goede zin vandaag. Ook hij is flink van slag geweest door de recente ontwikkelingen in mijn privéleven. De roedel is niet compleet. Hij mist zijn Grote Cowboyvriend.

chagrijn, chagrijnig zijn, rotkop, niet vrolijk

Gelukkig heeft hij in mijn therapeute een nieuwe vriendin gevonden. Uitgebreid knuffelt hij met haar. Stijf tegen haar knie geplakt laat hij zich achter zijn oren kriebelen. Met een vergenoegde snoet zit hij me aan te kijken. Daarna rolt hij nog even lekker over het hoogpolig tapijt, om tenslotte tevreden in een hoekje een uiltje te knappen.

hoop, hoop doet leven, goede hoop

‘Hoop is hopeloos,’ beweer ik als we over de dingen praten, die me bezig houden. ‘Welnee, Heks, hoop hebben is een fantastische eigenschap van jou. De wereld heeft mensen met hoop nodig. Alleen in combinatie met jouw extreem lange adem bij de verkeerde mensen werkt het tegen je.’

hoop, hoop doet leven, goede hoop

De realiteit heeft mijn hoop de grond in geboord. Sinds ik zie, dat het het worstje voor mijn neus is dat me als een gek de verkeerde kant op doet rennen, ben ik niet meer te paaien door hoop. Hopeloos natuurlijk.

Geloof, hoop en liefde. Als je je geloof in iets verliest, je hoop vervolgens de grond in wordt geboord…. Wat moet je dan nog met je gevoelens van liefde?

NEVER GIVE UP, OOIEVAAR EN KIKKER

Koesteren. Liefde is nooit verkeerd. God houdt ook van Saddam Hoessein en Hitler. Ze zullen er weinig weet van hebben, zittend in hun eigen hel. Het goddelijke maakt geen enkel onderscheid als het op liefhebben aankomt. Dat vind je terug in elke religieuze traditie.

Heks is geen god. Ik worstel met gevoelens van wanhoop, woede en teleurstelling. Ik zou me nooit aan het kruis laten nagelen om een stelletje gekken hun zin te geven. De wereld past niet op mijn schouders.

andere wang toekerenhoop, hoop doet leven, goede hoopandere wang toekeren

Toch weet ik wel intussen wat Jezus bedoelde met die andere wang toe keren. Niet dat je jezelf constant op je bek moet laten slaan. Niet dat je voor medemensen gaat staan en roept: ‘Sla me, sla me!!’ Dat zou natuurlijk te gek voor woorden zijn. Het betekent slechts dat je geen kwaad met kwaad vergeldt. Het einde van oog om oog, tand om tand.

Dus als iemand niet van je houdt of je niet goed behandelt: Je hoeft het niet terug te doen. Maar ik poets persoonlijk wel de plaat in zo’n geval. Ook ik heb maar twee wangen…..  Mijn vrolijke bolle toet lijkt misschien onaantastbaar voor chagrijn, maar ook bij mij komt een tik keihard aan.

NEVER GIVE UP, OOIEVAAR EN KIKKER

Ik ween om bloemen in de knop gebroken: Afscheid is een beetje sterven. Liefde vermag veel, maar niet alles blijkt maar weer. Maar ook: Als er ergens een deur dicht gaat, gaat er elders een raam open……. Ik verheug me al op de frisse lucht!

images-86

Vorige week maandag heb ik een magische ervaring. Middenin mijn grieperige snothuilbuien over mijn verbroken relatie denk ik aan het nakende uitwisselen der spullen en sleutels. Op dat moment voel ik al mijn geïnvesteerde intenties en liefde bij me terugkeren. Spontaan.

werkelijk van iemand houden, liefde vermag veel, ware liefde, afscheid, goodbye, loslaten, liefde,

Ik ondervind aan den lijve hoe ik van de ander gehouden heb. Alles wat ik heb uitgezonden keert onversneden bij me terug. Op deze manier krijg ik onverwacht duidelijk inzicht in mijn eigen kant van deze liefdesgeschiedenis.

Omslag-boek-afscheid-nemen-met-je-hart

Het voelt heerlijk! Helemaal niets mis mee, deze gevoelens. Wonderbaarlijk genoeg herhaalt dit proces zich hierna met andere mensen uit mijn verleden, waarmee ik vergelijkbare problematiek heb gehad.

Ik stroom vol met liefde, vertrouwen, toewijding en warmte. Het voelt fijn en stevig. Een warm bad, een duffelse jas, veilig en liefdevol: Fantastisch……

Mocht ik ooit door beschuldigende opmerkingen van anderen getwijfeld hebben aan mijn eigen intenties naar hen toe: Ik ben er in één klap vanaf.

Zaai-liefde-e1419681342979

Zaterdag haal ik samen met Frogs mijn spullen op bij Cowboy. Omdat mijn fietskar er nog staat gaan we met zijn gigantische auto.

We sjouwen een paar dubbele ramen uit mijn berging naar buiten. Die moeten ook mee. Ooit bij het grof vuil gevonden en meegenomen door mijn ex naar het huis van Heks. Hij gaat er een muziekstudio mee bouwen in zijn huis. Althans dat was ooit de bedoeling…..

animaatjes-afscheid-1085196

Een vuilniszak met kleren en een klaptafeltje volgen. Dan rijden we de stad uit. Heks is nerveus. Ik heb geen idee hoe dit gaat verlopen. Het kan alle kanten op voor mijn gevoel. Net als onze gesprekken de laatste tijd.

Neem nu het laatste telefoongesprek: In een poging me terug te krijgen riep hij dat mijn wereld hem niet interesseert. Verwarrend….. Of duidelijk. Het is maar hoe je het bekijkt.

0511-1010-2402-5006_cartoon_of_a_sad_woman_waving_goodbye_with_a_hanky_clipart_imagevriendschap-gedicht-afscheid2

In Amsterdam zijn we met een kwartiertje klaar met de uitwisseling. Geïrriteerd helpt Cowboy met het inladen van mijn fietskar. Het bijbehorende verbindingsstuk krijg ik echter niet mee.

‘Dat is van mij,’ zegt hij beslist. ‘Maar ik heb je er toch echt eentje gegeven,’ pleit ik. ‘Geef dat knopje terug, man,’ denk ik bij mezelf. Het is waar. Hij heeft zelf een verbindingsstukje aangeschaft. Daarna heb ik de mijne ook aan hem gegeven. Nu heeft hij er dus twee. En geen kar…..

animaatjes-afscheid-5551143

‘Mijn oude servies heeft hij wel gehouden, ik zag het op het aanrecht staan,’ zeg ik later tegen Frogs, ‘Ik kreeg de lege kratten mee terug.’

‘Ik zal je nooit vergeten.’ De laatste woorden van Cowboy zijn vriendelijk bedoeld. ‘Ik wens je echt het allerbeste,’ Heks meent het vanuit de grond van haar hart. We omhelzen elkaar en nemen afscheid. Vertrouwd voelt het. Ruikt het. Wat is dit ontzettend moeilijk.

330_446_f0751351_i03

Op de terugweg heb ik geen praatjes meer. Tranen biggelen onophoudelijk over mijn wangen. Je houdt nu eenmaal niet van iemand vanwege allerlei geweldige kwaliteiten. Vaak heb je lief ondanks….

Hardnekkige hoop is voor de zoveelste keer de grond in geboord. Thuis gekomen neemt Frogs Varkentje mee voor een wandeling. Het arme dier is ook van slag. Heks likt haar wonden. Later die middag belt mijn kikkervriend me op. ‘Ik ga wel koken Heks, kom maar lekker bij me eten.’

174735_thumb_612x582

Zo zit ik vanouds bij Frogs aan de Spaghetti Bolognese. Troosteten. We luisteren naar mooie muziek en kletsen over van alles en nog wat. Gespreksstof genoeg. Zoals altijd.

‘Ik had gehoopt, dat ik me opgelucht zou voelen, maar niets is minder waar. Het voelt verschrikkelijk allemaal,’ verzucht ik later die avond. Ik heb ernstige relatie-afkickverschijnselen. Cold Turkey. Het einde van een tijdperk.

Unknown-50images-87

Unknown-51

images-85

Unknown-52

Vlinder met boodschap van liefde en vrede hangt aan Leids bruggetje. Dit symbool van transformatie overbrugt de afstand tussen een medemens en Heks. Vanaf een brug! Wat mooi! Geluk ligt gewoon op straat……

 

vlinder, transformatie, boodschap van liefde en vrede, brug, overbrugeen, kloof met medemens

Deze vlinder kwam ik tegen hangend aan een Leids bruggetje…..


Zondag loop ik onbekommerd met mijn lief door de stad te wandelen. Niet dat er niets is om me zorgen over te maken. Mijn onvermogen alles voor elkaar te krijgen houdt me regelmatig uit mijn slaap. De dingen die moeten gebeuren stapelen zich verder op. Mensen, die ik moet schrijven of bellen. Paperassen, die ik moet uitzoeken,

Ik heb nog geen oog voor de donkere wolken Ziggo-ellende, die zich aan de horizon opstapelen. Vandaag geniet ik van het leven zoals het is. 

vlinder, transformatie, boodschap van liefde en vrede, brug, overbrugeen, kloof met medemens

Een boodschap van liefde en vrede, gebracht door een vlinder, symbool van transformatie, aan een brug…..


Cowboy en Heks hebben het Boeddhistische ritueel Beginning Anew uitgevoerd. Hoe gaat dat toch ook alweer? Eerst elkaars bloemetjes water geven, ofwel vertellen wat je fijn vindt aan de ander. Vervolgens benoem je de  dingen, waar je moeite mee hebt. En tenslotte geef je aan waar je hulp bij nodig hebt…….

Het mooie aan het ritueel is, dat het zorgt, dat kritiek wordt ingebed in een bedding van liefde. Door elkaar te vertellen, wat je dwars zit ontstaat er ruimte. De dingen, waar je blij mee bent  benoemen maakt eventuele bezwaren hanteerbaar.

vlinder, transformatie, liefde, vrede, medemens, overbruggen

Vrede voor iedereen, ook superchagrijnige mensen met uitgeputte bijnieren

Wij lopen verliefder dan ooit door de stad. Hand in hand. Ik laat de zorgen even voor wat ze zijn. Alles wat me boven het hoofd groeit negeer ik voor het gemak. De feiten, waar ik zoals altijd achteraan ren, zijn er morgen ook nog wel……

Als we het hoge bruggetje over het Galgenwater oversteken valt mijn oog op iets, dat aan de brug is bevestigd. Als ik het beter bestudeer, zie ik dat het een metalen vlinder is met een klein briefje eraan. Wat staat er op? Heks wordt nieuwsgierig!

 

vlinder, transformatie, liefde, vrede, medemens, overbruggen

Cowboy en Varkentje bij de magische vlinder…..


 

Voorzichtig draai ik de vlinder zo, dat ik het berichtje kan lezen. ‘Ik wens je veel liefde, vrijheid en geluk en dat we dit alles delen met elkaar.’ Er staat een hartje achter getekend. Ik draai het briefje om: ‘Liefs van een medemens.’ Weer een hartje…. ‘Geloof in vrede.’

hondje, rollebollen in park, Zeevaartpark, Leiden, met bal

Ysbrandt doet niets liever dan rollebollen!

‘Wat geweldig!’ roept Heks enthousiast, ‘Hier word je toch enorm blij van?’ Heerlijk, dat er mensen op de wereld zijn, die dit doen…… Ik kikker er helemaal van op.’ Cowboy knikt beamend, ‘Het is ook best een mooi ding, die vlinder.’  ‘Zeker, ik vind em prachtig,’ ik grijns ondeugend, ‘Zal ik em meenemen voor op mijn balkon?’ Cowboy ligt in een deuk. Hij kan mijn foute grappen enorm waarderen. 

park, zonnetje, water, Nieuwe Rijn, Leiden, picknicken, stelletje

Medemensen genieten van het mooie weer. Hebben zij soms die vlinder opgehangen?

 We slenteren verder. In het Zeevaartpark gooien we een balletje voor Varkentje. Het is zonnig weer, maar de wind lijkt vanuit Siberië te waaien. We struinen door de stad op zoek naar een terras, waar we niet de kans lopen op bevroren ledematen. En we vinden zo’n plekje op de Nieuwe Rijn. Daar genieten we van een heerlijk glas wijn.  

hondje, rollebollen in park, Zeevaartpark, Leiden, met bal

Achter een balletje aanjagen blijft favoriet

’s Avonds denk ik terug aan de  vlinder met het briefje. Zal ik er morgen allemaal kleine vlindertje bij plakken? Alsof deze enorme metalen moeder een heleboel nakomelingen heeft voortgebracht? Ik stel me voor hoe het idee uitwaaiert over alle bruggen in Leiden. En dan bruggen door heel Nederland. Hoe zo’n simpel idee, een vlinder, symbool van transformatie met een boodschap van liefde en vrede, de kloof overbrugt tussen mensen en hun medemensen……

 

knappe man in Zeevaartpark, Leiden

Cowboy is ook opgefleurd van dit lieve medemens!

  
terras, Nieuwe Rijn, Leiden, glazen wijn, zonnetje, geluk

Eindelijk een plekje uit de poolwind, in de zon!

Heks, we horen maar niks van je. Waar zit je met je hoofd? In de wolken soms? Nee, eerder onder de grond. Diep in de aarde, waar mijn minerale vrienden huizen……… Inspirerende aankopen bij mijn Afghaanse handelaar in edelstenen en mineralen….… En Heks schrikt zich een hoedje, want haar hoofddeksel waait van de weg weg…… Gelukkig tref ik Anna Rotteveel met haar mooie wollen creaties!

vrouw met hond

De laatste weken ben ik helemaal in de ban van stenen, mijn minerale vrienden. Er komen allemaal nieuwe exemplaren op mijn pad. Dagelijks ruk ik wel een paar boeken over dit onderwerp uit mijn rijkgevulde boekenkast om me te laven aan alle beschikbare informatie.

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Het begint op de vrijmarkt afgelopen Koningsdag. Daar stuit ik op mijn Afghaanse stenenvriend met zijn kraam vol schatten. ‘Ik heb thuis nog prachtige vuuropalen voor je, Heks. Ik zal ze meenemen naar de braderie in de Herenstraat op Bevrijdingsdag.  Samen met enorme kralen van bergkristal met toermalijn ….’ Intussen koop ik een paar strengen kleurige fluoriet.

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Op 5 mei ga ik tijdens mijn ochtendronde met Varkentje op zoek naar mijn favoriete marktkoopman. We lopen de hele braderie af, maar ik kan de goede man niet vinden. Potverdorie. Waar zit hij nou?

Ik ben alweer op de terugweg als ik opeens zijn stand ontdek tussen de overdaad aan kraampjes met troep. En kunst. Maar toch vooral kitsch. Zoals altijd begroet hij me stralend. Hoewel we elkaar gemiddeld hooguit 1 à 2 keer per jaar zien herkent hij me direct. Maar de opalen is hij vergeten. Helaas. ‘Ik heb ze vanmorgen nog in mijn handen gehad, maar weet niet waar ik ze heb gelaten,’ verklaart hij.

Anna Rotteveel, hoedjes, couture,

Intussen laat hij me andere stenen zien. Ik koop de bergkristal/toermalijn kralen en een snoer vreemde opaliet/opaal/goud/zilver/glaskralen gecombineerd met maansteen. Ik heb net te weinig geld bij me. ‘Ik ga wel even pinnen….’ In die drukte. En waar?

‘Breng het maar komende zomer langs, tijdens de Lakenfeesten,’ wuift hij alle bezwaren weg. ‘Ik ben vergeetachtig hoor,’ waarschuw ik hem. Het maakt geen indruk. Dat geld komt wel….

Anna Rotteveel, hoedjes, couture, Anna Rotteveel, hoedjes, couture,

’s Middags loop ik met mijn drie heren, Varkentje, Cowboy en Frogs, lekker door de zonnige stad. We struinen een beetje langs de gracht. Plotseling waait mijn hoed van mijn hoofd. Ik ren erachteraan en kan nog net voorkomen, dat het ding in de gracht belandt……

Op de braderie staat een vrouw met een kraam vol prachtige hoedjes van vilt. Er hangt ook een schitterende loden jas op een paspop. Het blijkt dat deze pittige dame, Anna Rotteveel, alles in de kraam zelf maakt. Ze betrekt de wol van schapen uit de omgeving. ‘Kijk, van de bruine wol van deze schapen heb ik die jas gemaakt.’ Ze laat me een fotoboek zien van kuddes uit ‘Het Groene Hart’. Gepassioneerd vertelt ze me hoe ze uit dit streekproduct prachtige hoedjes en jassen tovert. Wat leuk!

Anna Rotteveel, hoedjes, couture,

Natuurlijk zet ik een paar hoeden op mijn hoofd. Ze staan geweldig en zitten heerlijk! Zo warm. Een roze exemplaar steelt mijn hart. Omdat ik zonder hoed loop vanwege de stormachtige wind laat ik me verleiden tot een aankoop. En ik heb er geen spijt van. Intussen loop ik alweer twee weken non stop met deze prachthoed op mijn kop! Een aanrader….

‘Kom jongens, ik ga nog eventjes geld brengen bij mijn stenenman. Hij staat een stukje verderop met “Mortaza-Haider Afghaanse sieraden”.’ We lopen gezamenlijk langs bandjes en kraampjes. De heren drinken een biertje.

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Mijn Afghaanse vriend begint te stralen als hij me ziet. ‘Ik heb de vuuropalen gevonden!’ Geheimzinnig rommelt hij in een bakje. Even later geeft hij me een plastic zakje met een half snoer en wat losse kralen. ‘Ik heb ze aan mijn vrouw gegeven, maar kreeg ze terug. Ik geef haar altijd de allermooiste stukken uit mijn collectie. Maar soms krijg ik iets weer terug en dan verkoop ik het. Zoals deze gebroken ketting!’

Ik hou de stenen in de zon. Hier en daar schiet een rode vlam door het snoer. We onderhandelen over de prijs. Intussen laat hij me ook een ring zien met een Boulderopaal. De onderhandelingen gaan verder. Ik lever de toermalijn/bergkristalkralen weer in. Net als we er bijna uit zijn, herinnert de koopman me eraan, dat hij nog geld van me krijgt…..

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Uiteindelijk maken we een geweldige deal. Cowboy krijgt een prachtige ring met labradoriet van hem cadeau. ‘Jeetje, dank u wel,’ zegt hij verwonderd, niet gewend aan zoveel gulheid van een wildvreemde….

Hierna zoek ik een terrasje in de zon met mijn mannen. Ysbrandt is helemaal in zijn nopjes: Op stap met zijn drie favoriete mensen!

De weken erna ben ik druk met allerlei stenen. Ik rijg de vuuropalen weer tot een mooie ketting. Wat een power zit er in die kleine steentjes! Ik herstel oude snoeren. Snor een grote Boulder/vuuropaal op, die ik ergens in een laatje had gegooid. Maar welk laatje? Breng een oude ring met saffier naar de juwelier om hem groter te laten maken…..

HONDJE OP BEVRIJDINGSDAG

De stenen zijn blij. Ze kwebbelen vrolijk tegen me. Zelfs als de piepkleine saffier later uit de ring valt raak ik hem niet kwijt. Ik hoor hem onbewust vallen en vind hem later moeiteloos terug. Alsof hij me heeft geroepen……

Cowboy begint ook in de gaten te krijgen dat stenen over bijzonder krachten beschikken. Als hij weer eens helemaal niet kan slapen geef ik hem een paar Moqui Marbles. En raad eens? Hij slaapt hierna als een os!

YSBRANDT mannen op terras BOOM, lichtgevende boom

Bezoek aan reumatoloog. Zoals altijd pas ik weer eens niet in het plaatje. Welk plaatje dan wel? Toch niet het Pijnmodel van dr. Loser?

young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK, young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK,

Maandagmorgen half negen zit ik in de wachtkamer van de reumatoloog. Veel te vroeg naar mijn smaak. Ik ben wel min of meer wakker na twee potten espresso, maar daar is ook alles mee gezegd. Ik zit met drie beeldschone dames te wachten. Geen van drieën wekt de indruk ziek te zijn. Ik ben niet de enige onzichtbare pijnlijder……

Een jonge kerel komt binnen. Hij ziet er uit alsof hij ieder weekend lekker achter de wijven aan gaat. Ook niet het type pijnpatiënt.

pijn grappen,

Hoe ziet zo’n cliché lijdend voorwerp er dan uit Heks? Nou, iemand met een zeurgezicht, kermend voortbewegend en de hele dag pratend over kwaaltjes natuurlijk! Dat weet toch iedereen!

Hoewel…. Er zijn genoeg gezonde mensen met een zeikgezicht, die bij het minste of geringste piepen en kermen en nog lopen te zaniken over hun niets mankerende lichaam en volmaakte leven op de koop toe.

Mensen met pijn hoor je vaak niet klagen. Dat is hun eer te na. En het helpt ook niet.

medische gezondheidspsychologie, pijn, pijn behandeling, ;mijn patiënten young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK,

De afdeling reumatologie blijkt efficiënt te werken. Ik ben binnen de kortste keren aan de beurt. Een piepjonge arts komt me halen. ‘Waarom ben je hier, wat kan ik voor je betekenen? Denk je echt dat je …latijnse vloek…. hebt?’ Ik kijk haar niet begrijpend aan. Wat heb ik?

au

Het duurt even, maar dan blijkt mijn huisarts in de verwijsbrief te hebben gesuggereerd, dat ik misschien een zeer zeldzame bindweefselziekte onder de leden heb. ‘Welnee, ik ben hypermobiel. Mijn gewrichten vliegen uit de kom. Mijn fysiotherapeut roept het al jaren. Ik heb een officiële diagnose hypermobiliteitssyndroom van een reumatoloog nodig.’

young woman young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK, young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK, young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK,

Voor de zekerheid checkt ze me eerst toch even op symptomen van de zeldzame aandoening. Maar al snel moet ik uit de kleren voor een test op hypermobiliteit en trigger-points. Die laatste zijn inderdaad allemaal gevoelig. ‘Als je op 7 van de 9 testonderdelen hypermobiel scoort, krijg je die diagnose.’

Ze overstrekt mijn beide armen. Ja, de ellebogen zijn licht hypermobiel. Een, twee. De knieën scoren behoorlijk hoog. Dat is vier. De polsen en vingers zijn juist stijf. Dat zijn vier negatieve scores. Tot slot leg ik mijn handen plat op de grond. De laatste check. Dus vijf positief.

young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK,

Terwijl ze bezig is hoor je in allebei mijn schouders gewrichtjes ploepen, mijn kaak vliegt uit de kom en er weer in, mijn linkervoet plopt er vrolijk op los. Mijn heup hangt er al het hele weekend een ietsiepietsie uit. Maar die plekken tellen niet mee vertelt de dokter me. Wonderlijk toch weer, zo’n protocol.

young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK,

‘Het is heel belangrijk voor me, want ik wordt gekort op fysiotherapie en dientengevolge ga ik behoorlijk achteruit.’ Ik leg haar uit, hoe omringend spierweefsel de te losse gewrichten compenseert en daardoor zo stijf als een plank wordt. Zou dat misschien in mijn handen een rol kunnen spelen?

medische gezondheidspsychologie, pijn, pijn behandeling, ;mijn patiënten

Pijnmodel van dr. Loser

‘Ik heb ook een dikke hand, ten gevolge van een val anderhalf jaar geleden.’ Ik laat haar die eeuwig opgezette hand zien. ‘Was ie gebroken? Is dat eigenlijk wel gecheckt?’ Nee, natuurlijk niet. Als ik een whiplash oploop telt het niet mee, omdat ik al van alles mankeer. En als ik flink val valt er ook niemand over.

medische gezondheidspsychologie, pijn, pijn behandeling, ;mijn patiënten ZEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK,

Wat betreft die reactie van de spieren: De arts vindt dat onzin, maar heeft geen idee waar ik het over heb, blijkt. Pas als ik het heel uitgebreid uitleg, geeft ze me toch nog gelijk met mijn verhaal. Nou ja, mijn verhaal: Dat van mijn orthopedische fysiotherapeut.

medische gezondheidspsychologie, pijn, pijn behandeling, ;mijn patiënten

De arts krijgt uiteindelijk toch nog  een beetje medelijden met me. ‘Ik zal een goede brief schrijven, waarin ik uitleg, dat alles bij elkaar, de fybromyalgische klachten en het scoren op hypermobiliteit, je zeker valt onder de chronische aandoeningen.’

‘Maar je kunt natuurlijk ook zelf oefeningen doen, bladiebladiebla.’ Ze doet voor hoe ik in mijn bed mijn spieren kan oefenen. Blegh. Wat een vernederende praktijken toch weer. De vrouw heeft duidelijk geen kaas gegeten van mijn aandoening.

medische gezondheidspsychologie, pijn, pijn behandeling, ;mijn patiënten medische gezondheidspsychologie, pijn, pijn behandeling, ;mijn patiënten

Tijdens het onderzoek prijst ze mijn spierontwikkeling. ‘Ja,’ vertel ik haar, ‘Daar wordt hard aan gewerkt met zwemmen, fietsen en wandelen. Zoals ik het nu doe is het hoogst haalbare.’ Vijf minuten later zit ze te zeuren, dat ik moet gaan oefenen. Zal ook wel weer protocol zijn. Ik word zo moe van die mensen.

young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK,

Als ik thuis kom loopt Cowboy lekker door het huis te rommelen. Terwijl ik de hond uitlaat, doet hij zijn ochtendyoga. Met een tas vol pikante kip en tomatensoep gaat hij weer naar huis. En Heks? Die duikt haar bed in. Doodmoe van haar ziekenhuisbezoek. En met een vaag virusje onder de leden. Dat laatste al een paar dagen.

Vandaag doe ik niets meer. Behalve het hondje uitlaten.

i don't mind if you get me sick

 

young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK, young woman doctor on white background,ZiEKENHUIS, DOKTER, VROUWELIJKE ARTS, ONDERZOEK,