Hoera! De repetities met mijn koor van de Matthäus Passion van Johan Sebastian Bach zijn weer begonnen. Ex Animo geeft elk jaar een sublieme uitvoering van dit fenomenale muziekstuk. In de pauze vermaken we ons ook best. Vooral als we gasten aan onze stamtafel krijgen…… met een goed poep en piesverhaal!!!!!

Dinsdagavond is het alweer de derde keer dat we aan de Matthäus Passion van Johan Sebastian Bach sleutelen. Ons koor is enorm uitgedijd voor de gelegenheid. Met name de alten zijn oververtegenwoordigd. Rijen dik staan we boven alles uit te galmen. Heks kent het hele stuk intussen uit haar hoofd. Het is dan ook alweer de vierde keer dat ik meezing. Mijn boek kan ik bijna thuislaten….

Zoals altijd schuif ik op het nippertje op mijn plek. Zodoende vermijd ik allerlei geklets en gezwets met koorgenoten voorafgaand aan de repetitie. Heel leuk en gezellig natuurlijk, maar waardeloos voor het energiebeleid. Heks moet uitkijken niet van te voren al haar kruid te verschieten. Ons bin zuunig als het om gezelligheid kent geen tijd gaat.

Tijdens het inzingen doen we allerlei oefeningen teneinde ook tijdens de subtiele koralen mooi op toon te blijven. Het gebeurt nogal eens dat ingetogen zingen synoniem is voor vals knerpen. Pufloos piepen. Amechtig miepen. En dat willen we niet tijdens ons concert. We gaan weer voor een sublieme voorstelling.

Het zal moeilijk zo niet onmogelijk worden om de recensie van vorig jaar te overtreffen. Maar de uitvoering verbeteren moet lukken!

Tijdens de pauze sprint ik om het hardst met Anna naar onze stamtafel. Sinds jaar en dag zitten we daar met een vast clubje alten en sopranen. Helaas zijn er onlangs twee leden afgevallen. Sindsdien krijgen we soms een gast aan tafel. Vorige week was dat een bas. Hij maakt ons verschrikkelijk aan het lachen met een heerlijk poep en piesverhaal. Naar aanleiding van verhalen over mijn hondje.

‘Honden zijn zeker leuk, maar ze moeten niet bij me op de stoep poepen. In onze buurt woont zo’n exemplaar. Een bakbeest van een kalf. Draait dikke stinkende drollen van gigantische afmetingen. En de baas laat het gewoon liggen. Nu weet ik toevallig waar dat baasje woont. Het leek me dan ook gepast om eigenhandig een drol bij die mensen op de stoep te draaien.’

Heks krijgt een visioen van de man, zijn dikke buik tussen de knieën geklemd, zijn billen open en bloot uit de broek gestoken, hangend boven zo’n oerhollands brandschoon geveegd stoepje, knedend op minstens zo’n grote bolus als de uitschijtsels van de daar wonende hond.

Een schijterige schok van ontzetting waart door de toehoorders. ‘Helaas, ik mocht het niet van mijn vrouw,’ zijn guitige koppie kijkt ons ondeugend aan, ‘Ik heb het plan dus maar laten varen.’ Ik schiet onbedaarlijk in de lach. Wat een heerlijke mafkees, deze olijke bas!

Deze week hebben we onze pianist te gast. Enthousiast praten we over van alles en nog wat. De dames kakelen om het hardst. Heks kijkt naar zijn magische handen. ‘Heb je die nu eigenlijk verzekerd?’ Ik weet dat het niet te betalen is zoiets, maar ja, je zult maar afhankelijk zijn van de uiterst kwetsbare uiteinden van je extremiteiten.

‘Dit jaar speelt hij ook op het orgel bij de uitvoering,’ hoor ik zondag in de kerk van een sopraan. De vaste organist is er vorig jaar mee opgehouden en onze repetitor neem zijn plek in. Wat leuk! ‘Zal onze dirigent ook fijn vinden, want het zijn dikke vrienden,’ klessebest diezelfde sopraan.

OP JE PANTOFFELS SPEEL JE GEWOON BETER

Wat heerlijk dat we weer begonnen zijn met repeteren. Dat het alweer bijna zover is. Dat ik het hele stuk uit m’n kop ken. Wat geweldig dat ik op dit koor zit. Samen muziek maken is zo fijn. Het verbindt ons mensen.

Geen wonder dat ze in de hemel allemaal engelenkoren hebben. Dat is natuurlijk de plek van samenzijn en dus samenzang. Ons aards gejammer is daar maar een slap aftreksel van.

Aftreksel of niet: Dat interesseert me echt geen biet. Zolang ik maar kan zingen.

Veelbewogen dag met louter tegenslag, maar ook veel mooie momenten. Emotioneel afscheid van geliefde tante. Het regent pijpenstelen, dat geeft de stemming aardig weer. Maar er is meer. Hoogtepunten zelfs!!! Heks ziet haar familie weer!

Sergei Polunin

Donderdagavond zie ik een documentaire over de danser Sergei Polunin. De balletdanser waar de zwaartekracht geen vat op lijkt te hebben. Vooral niet al hij cocaïne heeft gebruikt……

Hoe zijn hele familie kromlag om zijn studie te kunnen betalen. Zijn vader in Portugal, zijn grootmoeder in Griekenland. Zijn moeder bleef bij haar kind als zijn persoonlijke toegewijde verzorgster.

Hoe hij zijn motivatie haalde uit het voornemen om middels succes in de danswereld zijn familie weer te herenigen. En de neergang vanaf het moment, dat zijn ouders toch echt gaan scheiden…….

De familie is uiteengeslagen door de gebeurtenissen, terwijl dat juist niet de bedoeling was! En hoewel ze elkaar al jaren niet hebben gezien is de definitieve breuk tussen de ouders een enorme dreun voor de jongen. Vanaf dat moment komt hij in de problemen. Zijn drive is weg. Veelzeggend.

Zo zie je maar weer hoe belangrijk je familie is. En hoe ontregelend het kan zijn als die basis wegvalt.

Dan valt het beeld weg, storing bij Ziggo. Gelukkig maar, want ik moet gaan slapen. Morgen moet ik vroeg op. We gaan mijn tante Mar begraven. Heel plotseling is ze ertussenuit geknepen

Het regent pijpenstelen op de dag dat mijn tante naar haar laatste rustplaats wordt gebracht. Heks fietst door de gietende regen naar de dokter voor haar prikken. Dat red ik nog precies, gek eigenlijk. Ik dacht dat het niet zou lukken eerder deze week, toen ik de rouwkaart eens grondig bestudeerde.

Als ik weer naar huis wil gaan breekt mijn fietssleutel af in het slot. K.U.T. Wat nu? Het is de elektrische ebike van mijn moeder. Loodzwaar. En ik heb maar 1 sleutel. Waarvan de helft nu in het slot bivakkeert.

Paniekerig probeer ik de sleutel eruit te schudden, maar ja, schudden met een fiets van 300 kilo op zijn kant is natuurlijk niets voor een MEpatiënt. Ik vraag me af of er überhaupt mensen zijn die er bij een dergelijk sportief hoogstandje zonder kleerscheuren van af zouden komen. Heks voelt haar gewrichten piepen en kraken. Hier en daar valt er eentje uit de kom.

Dan komt de assistente op me af met een mes. Ze heeft me zien tobben en komt me te hulp. Strijdvaardig heft ze de vervaarlijke brievenopener, want dat is het, in de lucht om vervolgens het slot te lijf te gaan. Vakkundig wipt ze het restant sleutel uit zijn gevangenis. Dat is alvast iets. En iets is beter dan niets…..

Ik loop dus maar weer naar huis. Mijn hoofd tolt van de zich plotseling opstapelende problemen. Ik moet ten eerste een sleutel laten maken, maar ik ben hartstikke blut. Gelukkig kan ik poffen in de natuurwinkel. Voldoende voor een nieuw exemplaar en een paar liter benzine. Mijn tank is ook leeg……

Maar eerst ga ik naar de begrafenis van mijn tante, Heks is met deze vrouw en haar dierbaren opgegroeid. Ze woonde maar een paar huizenblokken bij ons vandaan, deze opgewekte rebbelende lakonieke dame met haar grote drukke gezin.

Ik moet nu echt opschieten. Als ik er de sokken niet in zet ben ik te laat. Snel schiet ik iets netjes aan en spurt naar mijn auto.

Dan begint er een martelgang om in Voorschoten te geraken. Hemelsbreed helemaal niet zo ver van Leiden, maar de stad is opgebroken, alsmede vol verdwaalde Duitse toeristen en trage lesauto’s. Mensen blijven stilstaan voor groene stoplichten of gewoon midden op straat. Invoegen is ook heel problematisch opeens. Heks vloekt tussen haar tanden. De minuten tikken genadeloos voorbij.

Sergei Polunin

Voorschoten is onlangs volledig op de schop gegaan, hetgeen de doorstroming van het verkeer in dit lintdorp niet ten goede komt. Zacht uitgedrukt. Ook is het marktdag. De Voorstraat, waar ik meestal parkeer, is vergeven van de kraampjes en winkelende mensen.

Het parkeerterrein erachter is volgebouwd met tenten vanwege een festivalletje. Mijn god, hier ook al? Het is een plaag dit soort activiteiten.

Alle omringende parkeerterreinen zijn zonder uitzondering stampvol. Heks rijdt intussen paniekerig van hot naar her, want het wordt steeds later. Wanhopig schiet ik een woonwijk in. En daar vind ik dan eindelijk de zo begeerde parkeerplek. Hoera!

‘Ik haat dit stomme dorp,’ ligt dan al in mijn mond bestorven. Ik ken dit oord natuurlijk goed, ik ben er opgegroeid. Sputterend sprint ik naar de kerk. Onderweg probeer ik mijn stemming om te gooien. Zo kan ik toch niet Gods huis betreden? Vloekend en scheldend?

Nu ben ik extra vroeg opgestaan om op tijd te komen. De condoleance heb ik overgeslagen, want het wordt toch al een hele lange dag. Maar de dienst wil ik toch echt bijwonen. Ik schuif twee minuten te laat naar binnen. Wat gek. Iedereen zit al. De kist staat er al. De dominee staat volop te preken……

Een vreemde gang van zaken. Maar ik ben allang blij dat ik binnen ben. Het is altijd een hele bevalling om ’s morgens ergens acte de présence te geven. Ik kom dan uit de prehistorie zetten, dit gaat bovendien gepaard met stevige spierpijn en heftige griepverschijnselen. En vandaag ben ik ook nog door het lot tegengewerkt.

Het koor gaat zingen. Prachtig! Ik heb niet al teveel gemist gelukkig. Denk ik op dat moment nog. Maar als we even later gezamenlijk een lied gaan zingen, zie ik dat de dienst al bijna voorbij is. Huh? Ik ben maar liefst een uur te laat gekomen. Hoe is dat nu mogelijk?

Bij Heks is alles mogelijk. Mijn hoofd is een leuk aangeklede vergiet. Met een hoedje erop om mijn gedachten bij elkaar te houden. En zelfs dan kan het me nog gebeuren dat ik de plank helemaal mis sla. Zoals vandaag.

Gisterenavond heb ik nog even goed gekeken op de rouwkaart. Zo laat dit en dan dat. En tot slot zus en zo. Duidelijk. Behalve dat ik mijn bril niet ophad en het behoorlijk schemerig was in mijn woonkamer. Ik heb het dan ook niet goed gezien, tijden door elkaar geklutst en dan krijg je dit!

Op dat moment vind ik het niet zo erg. Het wordt toch al een lange dag en nu is ie gelijk iets korter. ‘Je hebt wel wat gemist hoor,’ hoor ik echter later. Mijn oom heeft prachtig gesproken. Een persoonlijk In Memoriam. Heel bijzonder.

De kerk is afgeladen vol. Wat een rijk leven! En dat hoor ik steeds terug deze dag. Mijn vrolijke kwebbel van een tante had gewoon een enorm netwerk van mensen om zich heen. Met haar 87 jaren stond ze nog midden in het leven. Ze zal enorm gemist worden.

Heks krijgt een overdosis familie te verstouwen, niet mijn sterkste punt. Toch sla ik me dapper door alle gesprekken heen. Hoe het met me gaat? Daar lul ik me dan uit. In werkelijkheid heb ik geen idee. Wat heb ik nu voor’n leven? Ik ben de risee van de familie. Althans, zo ervaar ik het vaak.

Vandaag kom ik echter allemaal lieve neven en nichten tegen en ooms en tantes en een zuster, die echt enorm blij zijn om me te zien. Een fijne ervaring.

Ons eigen gezin is helemaal uit elkaar gevallen. Of ik ben eruit gevallen. Uit het nest geduveld. Een beetje geduwd misschien? Ik heb me nog een hele tijd aan de rand vastgeklampt. Heb me terug naar binnen geprobeerd te wurmen. Iets dat het bij vogels meestal goed doet.

En uiteindelijk losgelaten. Noodgedwongen. Wegens vergaand verkrampte spieren. Wat moet je ervan zeggen? Het gebeurt. Zulke dingen. Best vaak zelfs. Het is mij gebeurd.

Ik kijk naar die grote drukke familie. Luidruchtige mensen. Wat een lawaai toch altijd! Saai is het in elk geval nooit bij ons…… Mensen proosten op het rijke leven van mijn tante. Heks luistert naar alle ontroerende verhalen rondom haar dood.

Lachsalvo’s schieten links en rechts uit groepjes omhoog. Ja, lachen kunnen ze als de beste, die familieleden van Heks. Het is één van de mooie erfenissen van mijn voorouders. Naast een vat vol woede is er ook een groot potentieel aan humor doorgegeven.

Dit is de familie van vaderskant, maar de clan van mijn moeder is nog veel erger. Hun humor is bijkans dodelijk. Vraag maar aan mijn exen.

Sergei Polunin

Na een paar uur ben ik helemaal gaar. Om me heen eten mensen taartjes, soep en broodjes. Ik heb ook trek gekregen. Het is dan ook al vier uur intussen. Heks gaat naar huis.

Daar wacht me nog de ondankbare taak om een nieuwe sleutel te laten namaken van dat afgebroken exemplaar. Met de nieuwe sleutel op zak wandel ik weer met VikThor naar de dokter. Het giet bakken van de hemel. Later lees ik dat er op één dag net zoveel regen valt in Leiden en omgeving als normaal gesproken in een maand. Arme tante. Ze treft het niet haar eerste nacht buiten.

Ik stop de sleutel in het slot, maar nee. Hij past niet. Potverdorie.

Weer schelden natuurlijk, want ik ben intussen doodmoe. En helemaal doorweekt. Toch ga ik mijn auto halen. Dus weer lopen naar huis….. Met mijn halvezolige oververmoeide lijf. Ik durf die fiets daar niet de hele nacht te laten staan.

Tierend rijd ik vervolgens met mijn kanariepiet door de stad. Ik moet enorm omrijden, vanwege de idiote onlogische rijrichtingen in de binnenstad. Vik kijkt me verbaasd aan. Wat heeft de Vrouw toch?

Met een enorme kreun til ik die loodzware fiets in mijn achterklep. Ik heb het eerder gedaan, dus het kan. daar houd ik me aan vast.

Daarna rijd ik stapvoets naar huis. Af en toe moet ik stoppen om de achterklep weer omlaag te doen, want ik heb geen stuk touw bij me. Helemaal afgedraaid zit ik wat later in mijn stoel.

Ik bel de Don. Geduldig luistert hij naar mijn verslag van deze rampendag. Het duurt uren voordat ik weer een beetje mens ben. Dan ga ik eten. Eindelijk. Om vervolgens nog uren wakker te liggen. teveel prikkels, indrukken en emoties. Daar ben ik dan weer eventjes zoet mee.

Later lees ik een raar berichtje op de familie app. Zitten ze me nu te dissen? Ja, het is zo. Of niet? Of toch wel? Mijn god. Het houdt ook nooit op.

 

 

Een goed begin is het halve werk. Zet dat maar op mijn zerk. Gelukkig overleef ik de heenreis naar Biezenmortel! Aftrap van een heerlijke Boeddhistische retraite in de traditie van Thich Nhat Hanh.

Donderdagmiddag rijd ik naar Brabant. Heks gaat in retraite! Ik ben van plan op tijd te vertrekken. Daarom neem ik een ruime marge, zodat ik alles rustig kan doen. Hond wegbrengen, alles klaarzetten voor katten, spullen bij elkaar rapen en inpakken…… Iets later dan gepland ben ik dan eindelijk op weg: Als het goed is kom ik ruim een uur te vroeg aan.

Mijn auto zit vol warme kleren, dekbedden en voedsel. Op het laatste moment knikker ik nog een pak brood, rijstwafels en ontbijtgraan in mijn tas. En een bak aardbeien en blauwe bessen. Er is dan wel een dieetkok aanwezig en ik heb uitgebreid ingevuld wat ik allemaal niet mag consumeren, maar ik vertrouw het zaakje niet. Door schade en schande wijs geworden zeg maar.

Het is druk op de weg. Het zonnetje piept tevoorschijn. Het verkeer valt volledig stil. Stapvoets gaat het richting Utrecht. We sjokken en masse om dit hopeloze knooppunt heen op weg naar het volgende struikelblok: Den Bosch…..

Mensen doen weer de raarste dingen tijdens dit oponthoud. Een man zwalkt van de ene rijbaan naar de andere. Geen richting aangeven. Niet kijken. Hij schiet als een ongeleid projectiel vanaf de rechterbaan voorlangs, talmt eventjes pal voor mijn snufferd en lanceert zijn bolide vervolgens naar de baan links van me. Heks heeft nauwelijks de tijd om vol op de rem te gaan staan: De man heeft niets door. Achter me schrikken ze zich ook dood.

images-2

Hij heeft zich toch vergist realiseert hij zich al snel, want mijn baan gaat sneller. Geïrriteerd kijkt hij op van zijn bezigheid, terwijl ik hem voorbij tuf: Hij zit fanatiek te smsen, terwijl hij tegelijkertijd gewoon aan het rijden is! In een hectische file! Geen wonder, dat hij bijna op mijn auto zat!

Als ik langszij kom wijs ik op mijn voorhoofd. Draai een rondje naast mijn oor: ‘Kierewiet!’.  De kerel komt achter me aan en doet zijn raampje open. Nijdig kijkt hij me aan: Wat of ik heb?

‘Meneer, U rijdt me zojuist bijna aan en heeft het niet eens in de gaten. Het is dat ik vol op mijn rem ben gaan staan, tot ontzetting van het achteropkomende verkeer. En mezelf: Ik heb al een whiplash door net zo’n ‘oplettende weggebruiker’, maar niet heus, als u. En dan zie ik dat u gewoon zit te smsen tijdens het rijden in een file! Dat moet u toch niet doen!’

‘U heeft me zojuist bijna de doodschrik bezorgd, houdt op met smsen in de auto! Zo vallen er nog doden en dat is echt niet denkbeeldig.’ ‘Sukkel,’ denk ik erachteraan, ‘Ongelofelijk asociaals stuk vreten.’ Een vriendin van me is een paar jaar geleden platgewalst door achteropkomend verkeer. Ze heeft het niet overleefd. De man kijkt perplex. Hij een gevaar op de weg? Hij heeft echt geen idee waar ik het over heb, de stumperd.

Nou ja, dat begint weer lekker. Enigszins oververhit en met anderhalf uur vertraging kom ik aan in Biezenmortel. Ik ben net te laat voor het eerste programmaonderdeel: Gezamenlijke zitmeditatie. Ik koekeloer om de hoek van de deur van de meditatiehal en besluit op de gang te wachten. In stilte. Ademend. I have arrived, I am home……

Een kwartiertje later schuif ik de zaal in. Ik ben niet de enige, die vast heeft gezeten in het verkeer. Uren later daagt er nog iemand op uit Haarlem. Zij heeft het veel erger te verduren gehad, omdat ze een uurtje later dan Heks was vertrokken……..

Op het podium zit mijn vriendin de non. Haar gezicht splijt in een stralende lach als ze me ziet. Ook Kras is al gearriveerd. Ze is met de trein gekomen, op de scootmobiel, een hele onderneming. Vanmorgen heb ik haar bagage opgehaald. ‘Anders moet je zo sjouwen , geef je spullen maar aan mij mee.’

Een faliekante communicatiestoornis. Als ik haar bagage in de auto wil zetten blijkt het slechts om een zak beddengoed en handdoeken te gaan. ‘Joh, ik neem gewoon niet veel mee. Haha, echt, je hoeft verder niets in je auto te stoppen, alles gaat gewoon mee op de scootmobiel. Ja, mijn fototoestel ook. Misschien wil ik onderweg wel wat plaatjes schieten….’

Daar sta je dan met je goede bedoelingen. Het zal een terugkerend onderwerp worden dit weekend. Wat doe je voor de ander en waarom? En is het nodig? ‘Thich Nhat Hanh heeft het in één van zijn boeken over het aanbieden van Doerian in dit kader,’ weet Kras te melden. Alhoewel ze pas een week met Boeddhisme bezig is heeft ze zich het onderwerp al aardig eigen gemaakt……

‘Lekker, Doerian, mmmmmm…’ Heks houdt heel veel van dit stinkende rottige goedje. Een ware delicatesse! Thay vindt het niet lekker, hij houdt er zelfs helemaal niet van. Soms komen er mensen naar hem toe om zo’n bijzondere vrucht met hem te delen. Goedbedoeld natuurlijk. ‘Maar ze hebben niet goed naar me gekeken, naar wat ik nodig heb,’ aldus onze leraar.

‘Ik krijg heel veel Doerian aangeboden, Heks, ook hier,’ Kras noemt voorbeelden op van allerlei dingen die mensen met de beste bedoelingen ongevraagd voor haar lopen te doen. Of haar zomaar uit handen proberen te nemen.

Grappig. Dat heb ik nu nooit. Of zelden. Of in elk geval beduidend minder. Ik krijg slechts met enige regelmaat allerlei aanbevelingen van vage edoch peperdure wetenschappelijke niet bewezen behandelingen tegen stress, die ik nodig moet gaan volgen. Zodat ik mijn klachten niet in stand houd. Huh? Tja. Kots en braak zullen we maar zeggen.

Nog voor we ons op onze kamer hebben geïnstalleerd krijgt Kras een éénpersoonskamer aangeboden. Zomaar. Omdat ze er zo gehandicapt uitziet.

‘Ik wil het niet hebben,’ roep ik direct. Ik moet er niet aan deken om met een wildvreemde op de kamer te liggen. Met al mijn hulpmiddelen, de medicinale cannabis, het hopeloze slapen, de pijn in mijn donder en noem maar op. Kras en Heks zijn wat dat betreft aan elkaar gewaagd. Bovendien ben ik sowieso graag samen met mijn vriendin. ‘Lekker egoïstisch, Heks,’ plaagt mijn maatje, ‘Je denkt ook alleen maar aan jezelf…’

Niemand die mij overigens een éénpersoonskamer aanbiedt. ‘Jij roept iets heel anders op bij je medemensen, Heks. Met al je hoedjes en je wilde outfits. Als ze jou zien dan denken ze waarschijnlijk: Dat wijf krijgen we wel!’ Kras zit hartelijk te lachen, ‘Ik heb ooit zo’n geliefde gehad. Ook gehandicapt overigens, maar ondanks dat ontlokte ze precies dezelfde reactie aan haar omgeving als jij!’

Na de eerste introductie worden we ingedeeld bij onze tijdelijke ‘familie’. Ik zit bij Zuster Orchidee, mijn favoriete geliefde nonvriendin, in de groep. Kras moet helaas ergens anders heen. Eigenlijk. Maar er wordt direct een mouw aan gepast als we gaan protesteren. ‘Kom maar gezellig bij ons, het wordt wel een hele grote familie, maar het is helemaal ok.’

Oh, wat is het fijn om hier te zijn. Ik kom allemaal oude bekenden tegen, sommigen heb ik al jaren niet meer gezien. Maar het overgrote deel der deelnemers zijn helemaal nieuw voor mij. Wat is de Nederlandse Sangha toch actief. Thay heeft behoorlijk wat volgelingen in ons kikkerlandje. Zijn boodschap van verdraagzaamheid, openheid en interzijn slaat aan bij ons handelsvolkje. Antigif tegen onze Calvinistische volksaard!

Samen met Kras haal ik mijn spullen uit de auto. ‘Ideaal zo’n scootmobiel,’ verzucht ik als  ze met haar kar afgeladen naast me snort. Mijn kussen, dekbed, extra deken, truien, vest, koeltasje, voedselvoorraad en toilettas kunnen allemaal in één keer mee. Ik hoef alleen maar mijn koffertje op wielen achter me aan te rollen.

‘Jeetje, Heks, nu pas begrijp ik waarom je speciaal naar me toe kwam vanmorgen om mijn bagage op te halen. Jij sjouwt gewoon je halve huisraad mee! Best lief eigenlijk dat je aan me hebt gedacht.’

 

Uiteindelijk blijken veel van de meegebrachte spulletjes goed van pas te komen. Heks heeft niet geheel voor de kat zijn viool lopen zeulen…….

Plum Village

Stichting Leven in Aandacht

Unknown-126

 

 

 

 

Heks gaat eindelijk weer eens naar het koor. Iemand heeft haar plekje ingepikt! Volledig legaal, dat wel. Grrrr! Wraf! Blaf! Wie geen ruzie wil maken moet slim zijn: Volgende week zorg ik dat ik een half uur voor aanvang aanwezig ben!

ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Gisterenavond ga ik eindelijk weer eens naar het koor. Na wekenlang griepgegrom en ander gedoe geef ik mezelf een flinke schop onder mijn kont richting repetitie. In feite ben ik uren bezig om mezelf zover te krijgen, maar het lukt! Slechts drie minuten te laat schuif ik de kerk binnen. Mijn koorgenoten zijn al aan het inzingen.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Geef mij maar zo’n lekker ouwe taart

Snel gooi ik mijn tas op de grond en mijn armen in de lucht. ‘Glissando naar beneden!’ roept onze dirigent. ‘Wiewieuwieuwwieuwwieuw!’ klinkt het uit alle monden. En even later ‘Hallelujaahahahahahaha!’

Naast mijn stoel op de hoek van de voorste rij staat een vreemde vrouw. Als we klaar zijn met inzingen gaat ze er op zitten. ‘Ik zit daar altijd in verband met mijn muziekstandaard. Die kan ik niet kwijt als ik meer naar achteren zit. Ik ben een paar weken ziek geweest.’

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Om het lastig te maken: Gemene wijven zien er in werkelijkheid niet altijd eng uit.

De vrouw geeft aan dat ik maar een stoel ergens vandaan moet pakken. ‘Je mag die wel naast me zetten.’ God, wat aardig! Mijn plekje inpikken en dan moet ik buiten het koor plaatsnemen. Ik kijk verbijsterd naar haar ongeïnteresseerde grijze krullenkopje. Ze is niet van plan om te wijken, dat is duidelijk!

ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

In de pauze klaagt mijn vaste buurvrouw. ‘Ja, ze wilde naast me zitten, normaal zit ze ergens anders naast een vriendin. Ik heb gezegd dat jij daar altijd zit, maar dat interesseert haar blijkbaar niet. Achter me zaten ze ons uit te lachen. ‘We doen niet aan vaste plaatsen, hihihi.’ Wat zijn vrouwen toch soms gemeen. Echte loedertjes zitten er op ons koor!

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Om sommige mensen kun je maar beter met een grote boog heen

‘Lukt het zo?’ zegt de tante naast me quasi vriendelijk. Je ziet aan niets af dat het zo’n krengetje is. ‘Het is niet fijn om buiten het koor te zitten, vooral als je al weken niet geweest bent,’ bits ik quasi beleefd terug. Wat een appeltaart! De rest van de avond negeer ik haar min of meer. De ervaring leert dat je gloeiende best doen in zo’n geval averechts werkt. Ik ga er geen energie in stoppen in elk geval.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Gemene wijven pik je er echt niet zo gemakkelijk uit

Ik ben mijn bril ook nog vergeten. Ik zie geen moer! Het meest mis ik echter mijn vaste buurvrouw. Een schat van een vrouw. We hebben altijd lol. Ik ben stapelgek op haar.

‘Mijn zoon is toch zo dol op me,’ lacht ze onlangs vrolijk, ‘Ik weet niet wat het is. Ik doe toch niets bijzonders…’ Ik grinnik inwendig. Ze hoeft niets speciaals te doen. Ze is bijzonder!

lachen is gezond!

Met drie oktober betrap ik haar op swingen bij een band in de buurt van de Blauwpoortsbrug. Ze is ver in de zeventig! Haar zoon moet haar later aan haar lange geverfde haren wegslepen. Zelf wil ze nog lang niet naar huis….. Geweldig! Als ze het voor elkaar zou krijgen klom ze ongetwijfeld ook nog op het biljart.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

‘Volgende week kom ik gewoon heel vroeg. Dan zit ik weer gezellig naast je,’ fluister ik haar toe aan het eind van de avond. Ik ga geen ruzie maken met de dame die mij van mijn plekje heeft verdreven.

Snappen doe ik het niet. Zelf zou ik zoiets heel anders aanpakken. Maar ja. Ik ben een pleaser. Ik ben een gever. Ik ben van het harmoniemodel. Ik wil het mensen naar de zin maken. Ik ga uit van vriendschap en liefde als het eventjes kan. IEDEREEN IS MIJN PARTNER. Ik gun een ander wat. Ik zou haar in een dergelijk geval grif mijn plekje hebben afgestaan! Met excuses voor het ongemak!

-Tenminste, zo denk ik graag over mezelf. Wetenschappelijk onderzoek wijst uit, dat mensen over het algemeen een veel positiever beeld van zichzelf hebben dan de directe omgeving….-

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Sarcasme is verleidelijk, maar verkilt het hart….

Gelukkig maar. Je zal zo’n zelfzuchtige zuurpruim zijn! Dat is ook niet alles! Enorm schrikken elke ochtend als je in de spiegel kijkt……

Ze heeft vast een leuke avond gehad, zittend op haar eigen gelijk. Want dat heeft ze. Ons koor kent geen vaste plekken…… Ze kan tevreden zijn: Ze heeft in elk geval haar punt gemaakt! Er bestaat ook een gerede kans, dat de uitwerking van haar minne actie haar volstrekt ontgaan is. Alsmede de actie zelf.

Er wordt veel geslaapwandeld in de mensenwereld. Met open ogen. En een hart van beton.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

De meeste mensen hebben volstrekt niet in de gaten dat ze op je hart trappen.

Nieuwbakken vrouwelijke professor in Leiden is lid van de OB. Daarom vieren we met deze hele vriendenclub dit feestje mee! Wat een prestatie van onze frêle geleerde vriendin. ‘Eerste Taalverwerving’ bestuderen door experimenten in een babylab met baby’s en zebravinkjes! Die hebben namelijk meer gemeen, dan je op het eerste gezicht zou denken…..

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Vrijdagmiddag ben ik alweer in academische kringen te vinden. Het kan niet op deze week. Vandaag houdt een vriendinnetje van Heks haar inaugurele rede. Jawel. Deze OB-dame is benoemd tot professor! Ze gaat een leerstoel bekleden met als leeropdracht: ‘Eerste Taalverwerving. Om kwart over vier houdt zij haar inaugurele rede “Taal in de kinderschoenen.”

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Heks moet zich verschrikkelijk haasten, want om vier uur lig ik nog op de pijnbank bij mijn onvolprezen fysiotherapeut. Na zijn korte maar doeltreffende marteling scheur ik op mijn elektrische vouwfiets door de stad naar het Academiegebouw aan het Rapenburg. Net op het nippertje schuif ik de zaal in. Achterin is nog een plekje vrij. Halverwege de zaal zie ik de rest van de OB-meiden zitten.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Om klokslag 16.15, geheel in stijl met de traditie van het Leids kwartiertje (alles begint altijd een kwartier later) komt er een Harry Potterachtige club figuren het Groot Auditorium in marcheren, begeleid door een al even sprookjesachtig muziekje. Wat een gekke mutsen hebben die dames en heren professoren op hun hoofd. Het professor-hoedje van Heks oogt veel strakker. Ik heb voor de gelegenheid een soortgelijk hoofddeksel op mijn kop gezet……

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Onze vriendin beklimt de spreekstoel en houdt onze aandacht moeiteloos een hele tijd gevangen. Ze vertelt over het tot stand komen van haar baby laboratorium, waar ze onderzoek doet naar de processen, die zich afspelen bij taalverwerving. De enorme hoeveelheid tijd, die gaat zitten in het verzamelen van data. Hoe je met die data vervolgens aan de slag kunt.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratieacademiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

We worden om onze oren geslagen met termen, die ik me nog goed herinner van mijn studie Nederlandse Taal- en Letterkunde. Labiale plof- en wrijfklanken. Klinkers, medeklinkers, fonologisch encoderen. En ga zo maar door. Ik heb me tijdens mijn studie een tijdje fanatiek bezig gehouden met experimentele fonetiek. Ook wij deden proefjes met spraak en geluid in een laboratoriumsituatie. Daar pluk ik nu dan eventjes de vruchten van.

Onze nieuwbakken professor heeft een ongelofelijk leuk verhaal voorbereid. Aan het eind ervan hebben we een vrij goed beeld van haar bezigheden en doelstellingen. Bovendien zijn we niet in slaap gevallen, doordat haar rede doorspekt is met anekdotes. Dit alles verteld met een haar typerende grappige droge humor.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratieacademiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Hierna wordt er geborreld. Heks blijft maar heel eventjes, want ’s avonds is er nog een feest en ik ben een beetje gaar na een slapeloze nacht. Thuis val ik dan ook direct in slaap, als ik eventjes in bed kruip. Zodoende ben ik iets later op het feest. Ik mis een heleboel speeches. Dat vind ik niet zo heel erg, eerlijk gezegd. De trotse, liefdevolle en warme toespraak van haar vader hoor ik echter wel. Wat ontroerend. De man is zelf ook al professor. Net als haar broer en haar man. Goeie hemel. Hoe is het mogelijk?

Je wordt natuurlijk niet zomaar hoogleraar. Het is een enorme weg ernaartoe, waarbij je je steeds moet bewijzen. Onze vriendin heeft er keihard voor moeten werken. Je krijgt deze positie bepaald niet cadeau.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Tegelijkertijd besef ik, dat het opgroeien in een academisch milieu natuurlijk enorme voordelen met zich meebrengt als je zelf een academische carrière voor ogen hebt. Al is het maar, dat je wordt gestimuleerd en geholpen.

Heks moest het helemaal uit zichzelf halen, toen ze ging studeren. Ik kreeg geen beurs, maar ook geen toelage. In feite leefde ik van de wind. En de kinderbijslag! Geld om boeken te kopen had ik niet. Het geld, dat ik verdiende door in de weekenden als stewardess op de trein te werken, had ik hard nodig om mijn huur van te betalen en mijn maaltijden.

Na jaren roofbouw op mijn lichaam werd ik vlak voor mijn afstuderen doodziek. Chronisch naar uiteindelijk bleek. Dus ondanks de barre levensomstandigheden in mijn studententijd en alle investeringen in mijn opleiding heb ik mijn studie niet eens afgerond.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Nu steekt de mate van succes in mijn leven, geen dus, al snel schril af tegen wiens leven dan ook. Maar naast zo’n kanon als mijn vriendin verdwijnt mijn suffe leventje helemaal in het niet……

‘Jeetje, Heks, ben je soms jaloers?’ vraag ik oprecht en tevens streng aan mezelf, als ik weer thuis ben. Ik heb een broertje dood aan jaloezie. Het betekent, dat je iemand zijn of haar geluk niet gunt. Geen beste eigenschap. Ik leg mijn hart langs de meetlat.

Nee, gelukkig ben ik echt heel erg blij voor deze vriendin en alle andere geslaagde mensen om me heen. Tegelijkertijd voel ik veel verdriet in mijn hart. Had ik maar een vader, die zo trots op me was. Al kreeg ik van mijn eigen clan maar een fractie van de liefde en waardering, die mijn vriendin ten deel valt: Ik zou de koning te rijk zijn.

Hoe zou het geweest zijn, als ik tijdens het begin van mijn ziekte genoeg steun had ervaren om toch mijn studie af te ronden? Ik heb al jaren een geweldig afstudeeronderwerp op de plank liggen!

Maar ook: Vergeleken met mijn ouders en voorouders heb ik zoveel kansen gehad in het leven…..    En zij hebben op hun unieke wijze ook hun gloeiende best gedaan!

En: Al had ik maar een fractie van de energie, een fractie van het succes, een fractie van het gezinsleven van mijn gemiddelde medemens……..

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Anderzijds ben ik zo rijk. Ik ken iemand, die gezond is als een vis, sterk als een paard, streetwise en bepaald niet voor de poes. Maar veel vrienden heeft deze schat niet. Zo ben ik dan toch veel beter af met mijn uitgebreide vriendenkring. En al zijn mijn echte vrienden dan wel op 1 hand te tellen, nou twee in mijn geval, het is altijd nog heel wat beter dan geen vrienden. En ook op andere gebieden voel ik me gezegend!

Ik groeide op in een tijd van gelijke rechten en gelijke kansen voor iedereen. Door de jaren heen ben ik er achter gekomen, dat dat vliegertje totaal niet opgaat. Je netwerk en vangnet bepaalt compleet hoe je kansen liggen in het leven. Vooral als je onderuit gaat zoals ik. Als je dan geen vangnet hebt, dan ben je nergens.

Helaas heb ik het ook enige tijd zonder dat net moeten stellen. Vraag me niet hoe het zo gekomen is. Wat ik er wel over kan zeggen is dat het afschuwelijk is, wanneer je er voor je gevoel alleen voor staat.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Het is als een cel buiten een lichaam, eigenlijk kan je niet overleven op die manier……

Toch ben ik op wonderlijke wijze een paar keer helemaal buiten mijn sociale cirkel beland. Tijdens het feest roept één van de meiden van de OB: ‘Weet je nog Heks, dat we bij de promotie van onze vriendin hier op de tafels hebben staan dansen?’ Ik weet van niets. Wel begrijp ik opeens mijn blunder jaren geleden: Ik vroeg haar wanneer ze nu eindelijk eens ging promoveren……

Het was blijkbaar precies in de periode, dat om mij onbekende redenen ik opeens verdreven was uit deze club oude vrienden. Die ik notabene zelf ooit heb opgezet. Zonder mijn initiatief daartoe lang geleden bestond dit clubje niet eens! Jarenlang werd ik nergens voor uitgenodigd. Het overkomt me vaker.

Een zich herhalend patroon. Daar heb je altijd zelf de hand in. Een onmachtige hand vaak, maar toch. De enige, die kan zorgen, dat het je nooit meer overkomt ben je zelf. Maar hoe? Geen idee. Als ik dat wist, zou het me niet meer gebeuren toch?

Vragen, vragen…..

Aan het eind van de avond gaan de beentjes van de vloer. De zoon van de nieuwe professor is de DJ. Onze geleerde vriendin stort zich met ons groepje in het dansgeweld. ‘Wij zijn gewoon ingehuurd om te dansen,’ giebelt Roos, terwijl ze in de rondte draait. Daar zit iets in, bedenk ik me. Dit is ons moment! Wat is er nu leuker, dan aan het einde van zo’n prestigieuze dag , als alle officiële onderdelen zijn afgewerkt,  heerlijk met je oude huisgenoten los te gaan? Niets toch?

De verstrooide professor

 

 

Fantastische uitvoering van de Matthäus Passion door Ex Animo in de Pieterskerk te Leiden. Heks zingt mee met de alten van koor 1. Dat gaat niet zonder slag of stoot! Vooral niet als ik slaags raak met een paar sopranen!

OPTREDEN EX ANIMO, PIETERSKERK, matthäus passion, generale repetitie

Eerst oefenen we met het opkomen

Witte Donderdag is Heks zo ziek als een hond. Compleet gevloerd na twee keer de hele Matthäus Passion zingen op één dag…… Met tussendoor allerlei uitlaatrondes met haar kleine wonderhondje. Wat een klus! Gelukkig neemt Frogs uiteindelijk de allerlaatste uitlaatronde van de dag voor zijn rekening, anders had ik midden in de nacht nog een keertje naar een park gemoeten…….

Woensdag komt er natuurlijk niets terecht van mijn plannen om mijn Canadese vriend eventjes te zien. Tegen de tijd, dat ik naar het pension bel is de vogel al gevlogen. Met een vliegtuig. Richting Toronto! Intussen moet dit heksje heel hard werken om op tijd in de Pieterskerk te zijn voor de generale repetitie met orkest en solisten. Precies op de valreep schuif ik op mijn plekje. Net op tijd voor het inzingen.

OPTREDEN EX ANIMO, PIETERSKERK, matthäus passion, generale repetitie

’s Avonds staan er allemaal waxinelichtjes op de voet van de pilaren

Na de reeks stemoefeningen zet ik mijn muziekstandaard zo neer, dat ik mijn boek er op kwijt kan. Straks plak ik em wel vast aan een paar stoelen, tussen de rijen voor me. Opeens draaien de daar zittende oude taarten zich furieus om. Ze beginnen te schreeuwen, dat ik die standaard niet mag gebruiken, de voet anders moet uitklappen. Ik probeer uit te leggen, dat ik het ding later vast zal plakken. Tegen dovemansoren…..

OPTREDEN EX ANIMO, PIETERSKERK, matthäus passion, generale repetitie

Het orkest is druk aan het stemmen en inspelen

Krijsend als een stel wraakgodinnen, hun uit dezelfde pot verf ontsproten strengen blond haar kronkelend om hun furieuze gezichten, gaan ze mijn muziekstandaard te lijf. Ik moet nog alle zeilen bijzetten om het ding weer uit hun schubbige klauwen los te rukken! ‘Ik schop dat ding gewoon om, als je em durft te gebruiken!’ krijst het oudste serpent snerpend. Heks is perplex. Zonder standaard ben ik niets! Mijn fysio heeft me verboden om ooit nog eens met een boek in mijn kapotte armen een heel concert te zingen……

Ze schreeuwen en schreeuwen boven het geroezemoes uit.

OPTREDEN EX ANIMO, PIETERSKERK, matthäus passion, generale repetitie

De vrolijke alten op de rij achter me

Een pijl van woede schiet vanuit mijn buik omhoog naar mijn keel. ‘Hou nou eindelijk eens je kop’, brul ik terug. Precies op dat moment maant de dirigent iedereen tot stilte. Een paar honderd ogen zijn gericht op mijn weinig pastorale interactie met naar later blijkt een moeder- en dochtersopraan. Met niet al teveel compassie en inlevingsvermogen richting een gehandicapte Heks. Tijdens de repetities deden ze ook al zo moeilijk over die standaard…..Het geblèr is echter nieuw .

Zo sta ik dan het eerste deel buiten het koor te zingen. Verdreven uit de groep door deze twee  koorgenoten. In de pauze zorg ik, dat een man van de technische dienst de standaard grondig vast tapet. Niet dat ik dat zelf niet kan. Maar ik vrees intussen voor mijn leven, als ik een poging in die richting zou durven te wagen…… Ik wist niet dat sopranen met hun frivole tjilpende keeltjes zo agressief konden zijn!

OPTREDEN EX ANIMO, PIETERSKERK, matthäus passion, generale repetitie

Het is ijskoud in de kerk

De avond zelf is natuurlijk fantastisch. Na de waardeloze generale repetitie staat iedereen op scherp. Dit komt onze zangprestatie zeer ten goede. Mijn vriendin True is komen luisteren. Met een hoofddeksel zo groot als een vliegende schotel zwevend boven haar lieve koppie zit ze vanuit het publiek te zwaaien. ‘Kijk, Heks,,’ zeggen mijn zangmaatjes achter me, ‘ Er zit een dame met een enorm hoed op te wuiven, dat moet wel voor jou zijn.’

Na het concert is iedereen binnen een kwartier verdwenen. ‘Tot volgend jaar!’ roepen de projectleden. ‘Tot dinsdag!’ klinkt het uit de kelen van de vaste koorleden. De boze oude feeks en haar dochter kijken me nijdig aan. Zij hopen ongetwijfeld dat irritante wijf met die muziekstandaard nooit meer te zien. Wat een pech voor die twee. Volgend jaar doe ik weer mee! En ik ben ook nog eens vast lid van dit koor!

Na het concert neem ik True mee naar huis voor een glaasje wijn. Daar treffen we Frogs. Hij is net terug met het hondje. Gezellig! Een goed besluit van deze zeer pittige dag.

Mijn vriendin vertelt over haar ervaringen met mensen binnen de kunstwereld, die haar het licht in de ogen niet gunnen. ‘Waarom zijn sommige medemensen toch zo gemeen?’ vraagt ze zich af. Ongelofelijk! Terwijl zij juist altijd haar benen uit haar lijf loopt voor Jan en Alleman! ‘Als mensen dan plotseling weer aardig doen reageer ik met liefde. Ik geloof in liefde….’ Ze kijkt me aan met haar prachtige liefdevolle kijkers.

OPTREDEN EX ANIMO, PIETERSKERK, matthäus passion, generale repetitie

De gewraakte muziekstandaard

Ze heeft gelijk. Het heeft geen zin om woede met woede te beantwoorden. Of wanhoop met wanhoop. Of beschuldigingen met beschuldigingen. Het is wel effectief soms. Om eventjes iemand van je lijf te houden. Maar in deze wereld, waar iedereen mijn partner is, kan ik om niemand heen. Ook niet om krijsende oude dametjes, die mijn muziekstandaard proberen te slopen……

‘God houdt van alle mensen, ook van die schreeuwende tantes in mijn koor,’ antwoordt Heks, ‘Ik hoop dan maar, dat ze net zo’n heerlijk concert hebben gehad als ik!’

Want dat heb ik. Het was fantastisch om nu eindelijk eens zelf mee te zingen in het enorme koor van deze prachtige en heilige kerkelijke ba-rock opera!

OPTREDEN EX ANIMO, PIETERSKERK, matthäus passion, generale repetitie

De dirigent overlegt met de alt

 

Zwemmen is FIJN, maar achteraf ben ik enigszins DOL van vermoeidheid. Toch ben ik zeer tevreden. Ik heb dit kunstje toch maar weer geflikt!

DOLFIJN, ZWEMMEN MET DOLFIJNEN, speciale band mens en dolfijn,

Donderdag staat er niets op mijn programma. Behalve zwemmen. Ik heb de hele dag uitgetrokken om mezelf zo ver te krijgen weer eens het water in te gaan. Jarenlang zwom ik twee keer per week. Als een natte krant soms, maar toch…. De laatste tijd was ik steeds te grieperig, verkouden, moe, uitgeput of anderszins halfzacht.

DOLFIJN, ZWEMMEN MET DOLFIJNEN, speciale band mens en dolfijn, DOLFIJN, ZWEMMEN MET DOLFIJNEN, speciale band mens en dolfijn,

Ook is het zo, dat ik na het zwemmen de rest van de dag tot niets meer kom. Het valt niet te combineren met welke andere activiteit dan ook. Vaak besluit ik dan maar niet te zwemmen, zodat ik ’s avonds nog een beetje aanspreekbaar ben. Vandaag kies ik voor mezelf. Ik ga mezelf mezelf het water in gooien. Rond een uurtje of twaalf ben ik zover.

DOLFIJN, ZWEMMEN MET DOLFIJNEN, speciale band mens en dolfijn,

Bij de kassa van het zwembad laat ik mijn kaart verlengen. Er zit een aardige vrouw, ze maakt er geen punt van gelukkig. Soms doen ze moeilijk over zulke dingen. Dan moet je het in drievoud aanvragen in een persoonlijke brief….. Ter ontmoediging vermoed ik.

DOLFIJN, ZWEMMEN MET DOLFIJNEN, speciale band mens en dolfijn,

Even later spring ik in het instructiebad. De eerste baantjes ploegt mijn piepende pijnlijf met moeite door het koude bad, maar dan warmt het een beetje op. Ha, wat is het toch lekker, een beetje sporten. Het water maakt mijn lichaam lichter dan licht. Langzaam kom ik in een heerlijke cadans. Ik zwem mijn vaste afstand en ga dan heerlijk warm douchen. Heel tevreden, maar ook wel erg moe.

DOLFIJN, ZWEMMEN MET DOLFIJNEN, speciale band mens en dolfijn,

 

In de loop van de middag haal ik een CD op bij een zangmaatje van me. Ze woont gelukkig niet ver weg. ‘Wil je een kopje thee?’ nodigt ze me binnen in haar werkelijk prachtige woning. Goeie hemel, wat een droomhuis. Fantastisch. En of dat nog niet genoeg is, ligt er een prachtige zonnige tuin achter. Van enorme afmetingen! Midden in de stad!

DOLFIJN, ZWEMMEN MET DOLFIJNEN, speciale band mens en dolfijn,

Terwijl we genieten van ons kopje thee, hoor ik mezelf ratelen. Bladiebla. Ik ben gewoon maf van moeheid. Nog even en ik ga wartaal uitslaan. Als ik zelf de vragen stel en haar laat vertellen gaat het beter. Toch schuif ik zodra ik thuis ben een paar uur mijn bed in.  Alwaar ik geheel van de wereld raak. Uren later kom ik bij. Veel gaat het niet meer worden vandaag. Ik ga nog een keertje naar buiten met Ysbrandt en dat is dan dat.

DOLFIJN, ZWEMMEN MET DOLFIJNEN, speciale band mens en dolfijn,

Twee dagen later is dit krakende kwakkellichaam nog steeds helemaal van slag. Stijf en pijnlijk. Je moet er wat voor overhebben, dat gesport. Maar als ik weer wat vaker ga, gaat het steeds iets gemakkelijker. Uiteindelijk!

DOLFIJN, ZWEMMEN MET DOLFIJNEN, speciale band mens en dolfijn,

HOERA! Eerste bijeenkomst Drupadbitches in het nieuwe schooljaar! Heerlijk zingen, eten en kwetteren. En we steken nog wat op ook! En een prachtige foto van Ganesha!

altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD, altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD, altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,
Het is zo lang geleden dat ik een dag Indiaas heb gezongen , nog voor mijn retraite in Frankrijk! Ergens in mei. Ik ben dan ook erg blij, dat de lessen weer begonnen zijn. Opgewekt zit ik maandagmorgen in de auto op weg naar Barendrecht. Het had wat voeten in de aarde, om tot dit punt te geraken, want mijn lichaam is zo stijf als een plank van de spierpijn. Ik kon nauwelijks m’n bed uit komen, laat staan aankleden, inpakken en wegwezen.
altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,
Als ik aankom zit de rest van de dames te zingen. Een uur AAAA. Ik schuif op een kussen in de kring. Binnen een paar minuten ben ik afgestemd.
Na enige tijd gaat de oefening over in andere oefeningen. We beginnen vandaag aan een nieuwe raga. Eerst verkennen we de mogelijkheden van de muzikale afspraken, waar je je aan te houden hebt.
Het is een lastige toonsoort. De bewegingen die je maakt met je stem bepalen of een bepaalde toon verlaagd is of niet. Omhoog bewegend niet. Omlaag ook niet, tenzij je weer omhoog gaat en daarna omlaag. Duh? Ja, voor onze westerse hoempapa-breintjes moeilijk te volgen….
altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,
Gelukkig is het al snel tijd voor een heerlijke lunch. De man van mijn juf heeft weer iets verrukkelijks op tafel getoverd. Kwetterend doen we de maaltijd eer aan. We ondernemen gerichte pogingen de pannen leeg te schrapen, maar er is genoeg voor een weeshuis…..
‘Hoe was het in Frankrijk, Heks?’ vraagt een één van de dames. Ik vertel over de geweldige tijd in het klooster van Thich Nhat Hanh. ‘Hoe is het nu met hem? Ik las op Facebook, dat hij ziek is. Mensen werden opgeroepen om voor hem te bidden.’ Jeetje, dat is me compleet ontgaan! Als ik later op internet zoek, kan ik er niets over vinden. Maar het zou me niet verbazen, als hij plotseling zijn aardse gedaante inwisselt voor iets vluchtigers!
altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,

Deze prachtige foto van Ganesha is speciaal voor Heks gemaakt door Staartje

‘Is die leuke non er nog?’ ‘Welke non, de Nederlandse?’ Er zijn bosjes nonnen verbonden met deze leraar, maar zij is mijn favoriet! ‘Zijn vriendin, je weet wel, ze is zo speciaal!’
Oh, sister Chang Khong! Ja, die is nog zeer aanwezig. Ik vertel de dames over deze oersterke vrouw. Ik ben niet de enige met een verhaal over haar: ‘Ik heb haar eens horen praten over woede. Haar advies was om te gaan lopen, totdat je het kwijt bent. Zelf moest ze soms dagen aan de wandel gaf ze toe. Dat vond ik zo fijn. Ze is zo’n gewoon normaal mens. Met flink wat woede van tijd tot tijd!’ Ik geloof het direct. Ik vermoed zelfs,dat deze temperamentvolle non soms weken noodgedwongen op stap is……
altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,
In ons zangklasje schuiven soms nieuwe leerlingen aan. Vandaag is er een heksje bijgekomen. Om haar hals hangt een zilveren ‘flower of life’ en als ik een beetje doorvraag ontdek ik, dat ze behalve met heilige geometrie ook bezig is met sterrenvolken. Zoals de Hathors. Onze grote vrienden. Leuk!
In de middag gaan we hard aan de slag met de compositie. Met de man van mijn lerares klappen we het ritme. Ook wijdt hij ons in in de verschillende klanken van de pakawaj, het ritme-instrument van deze muzieksoort. ‘De geluiden klinken zoals je de ritmes uitspreekt. ‘Dha, Dhin, Tak, Tite, Kate, Ghade, Ghana…. ‘ Hij doet het voor en inderdaad! De trommel lijkt te praten!
Tot slot improviseren we met elkaar rond deze nieuwe raga. Met een hart vol muziek rijd ik aan het eind van de dag naar huis. Varkentje is bij Frogs. En die gaat ook nog voor me koken. En dat is maar goed ook, want ik kan geen pap meer zeggen. ,!!
altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD, altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD, altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,

Frogs speelt met ‘Galactic Grooves’ in café ‘De Twee Spieghels’ en Heks is van de partij!

Galactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionist, Tjeert Klapwijk, Ron Baggerman

Rik van Boeckel en Ron Baggerman

Na een hele dag koorrepetitie schuif ik zaterdag aan het eind van de middag de kroeg in. Frogs treedt op met Galactic Grooves, een gelegenheidsformatie. Niet alleen ter gelegenheid van deze gelegenheid…… Een paar jaar geleden heb ik hen ook al eens horen spelen. Ik heb daar toen over geschreven in dit blog.

Galactic Grooves, Rik van BoeckelGalactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionist, Tjeert Klapwijk, Ron Baggerman

Galactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionist, Tjeert Klapwijk, Ron Baggerman Galactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionist, Tjeert Klapwijk, Ron Baggerman Galactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionist, Tjeert Klapwijk, Ron Baggerman Galactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionist, Tjeert Klapwijk, Ron Baggerman

Achterin het etablissement tref ik Fiederelsje, Frogs, Blonde Buurman en Schone Friezin. De muzikanten pauzeren. Ze hebben er al een set opzitten. Op dat moment liep Heks met Varkentje door het bos: Uitlaatronde nummer 2.  Dat gaat altijd door. Dag in, dag uit!

Ik ga gelijk aan de zuip. Hupsakee. Doet u mij maar een glas rode wijn. We proosten. Allemaal lachende gezichten. We kletsen over van alles en nog wat. Blij elkaar weer te zien. Dan begint de muziek weer. De dames zitten mee te deinen op hun stoelen. Het swingt als een trein.

koebel,vriendinnen, uitgaan, vrouwen, kroeg, cafekroeg, man in cafe

Galactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionist, Tjeert KlapwijkGalactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionist, Tjeert Klapwijk

Op het podium hebben ze ook de tijd van hun leven. Ron Baggerman op Ziggy tapguitar, een waanzinnig instrument,  Tjeerd Klapwijk op drums en Rik van Boeckel verzorgt de percussie. Terzijde staat een man op een koebel te slaan. Hij roffelt ook een nummer mee op een barkruk. Jeetje, hij kan wel spelen zeg!

Een dronken droppie vraagt Heks ten dans. Ach, waarom ook niet. Al snel spring ik vrolijk in de rondte. De man probeert salsa met me te dansen, maar hij bakt er weinig van. Je moet kunnen leiden om dat goed te beoefenen. Hij kan zichzelf nauwelijks op de been houden. Frogs kan dat veel beter. Maar ja, die zit de sterren van de hemel te spelen, dus daar heb ik in dit opzicht weinig aan….

Galactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionist, Tjeert KlapwijkGalactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionistGalactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionistGalactic Grooves, Rik van Boeckel, trommelen, drummen, percusionist, Tjeert Klapwijk

 

De man stelt voor me naar huis te begeleiden. Hij lacht verleidelijk, biedt zijn arm aan. Heks schiet in de lach, maar bedankt voor de eer. De middag is alweer voorbij. Ik ga lekker alleen naar huis. Daar wacht een avond met Cowboy!

Mijn vrienden gaan ook. Zoen, zoen, zoen doen we. En dag, dag, tot snel, moeten we vaker doen, roepen we bij het afscheid.

vriendinnen, uitgaan, vrouwen, kroeg, cafevriendinnen, uitgaan, vrouwen, kroeg, cafe

vriendinnen, uitgaan, vrouwen, kroeg, cafe

Schone Friezin met Heks

 

Takelwagen wil trein worden. Mensen met voelsprieten versus de exemplaren met een plaat voor hun kop. En ontdek je eigen lange tenen voor het te laat is! Bij voorkeur in je eerste levensjaar……..

 

baby, voetjes ontdekken, handjes ontdekken, baby ontdekt eigen lichaam

Gisterenmorgen rijd ik met Varkentje richting Leidse Hout. In het Gele Gevaar. Het is zuur weer. Regenbuien kletteren losjes over een natte stad. In mijn hoofd strooien herinneringen andersoortige buien in de rondte. Voor mijn geestesoog verschijnt een jeugdvriendin. Een paar jaar gelden tijdens een reünie zag ik haar terug. We bleken een geheel andere herinnering te hebben aan onze vriendschap!

baby, voetjes ontdekken, handjes ontdekken, baby ontdekt eigen lichaambaby, voetjes ontdekken, handjes ontdekken, baby ontdekt eigen lichaam

Want dat laatste was het ongetwijfeld. Jarenlang waren we in elkaars leven aanwezig. Maar waar Heks zich niet gezien voelde en dientengevolge last had gehad van het ‘egocentrische’ gedrag van haar maatje, was deze juist heel enthousiast over de vriendschappelijke kwaliteiten van Heks. De ervaring van jarenlang delen van lief en leed lag mijlenver uit elkaar….

baby, voetjes ontdekken, handjes ontdekken, baby ontdekt eigen lichaambaby, voetjes ontdekken, handjes ontdekken, baby ontdekt eigen lichaam

Intussen tuf ik nog steeds door de prutstad. Bij het station wacht ik voor een stoplicht. Voor me staat een takelwagen. Een man in een enorme dikke gezinsbak steekt brutaal de neus van zijn bakbeest in het gaatje tussen mijn bolide en de vrachtwagen. Vooruit maar weer. Ik laat hem ertussen. Terwijl ik optrek zie ik voor mijn ogen een spervuur aan brandende deeltjes ontstaan. Een schrapend, knetterend geluid vult de lucht. Een vonkenregen daalt neer op de zonet ingevoegde auto……

takelwagen, vrachtwagen met takel, plaatje van takelwagen, gi

De takel van de voorste wagen schraapt grondig langs het plafond van het viaduct onder de spoorrails. Alsof de vrachtwagen plotseling aspiraties krijgt om tram te worden. Of trein….. Ook zo’n takelwagen is wel eens toe aan iets anders!

takelwagen, vrachtwagen met takel, plaatje van takelwagen, gi takelwagen, vrachtwagen met takel, plaatje van takelwagen, gi

Wat een geluk, dat die man invoegde. Anders had Heks die lading vonken over zich heen gekregen! De auto voor me scheurt gehaast om de vrachtwagen heen, terwijl de chauffeur daarvan op het dak klimt om zijn ontaarde takel tot de orde te roepen….

Een stukje verderop zie ik de gedupeerde parkeren. Gefrustreerd inspecteert hij de schade. De vrachtwagen rijdt snel langs hem heen en maakt dat hij weg komt.

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Maar vandaag was het nu eens niet het mijne.

De wereld IS. En wij ervaren em allemaal anders. Sommigen zijn slechts op zichzelf gericht. Een belangrijke fase in onze ontwikkeling. Dit bewust worden van jezelf. Kijk naar baby’s. Urenlang kunnen ze zich bezighouden met het bestuderen van hun handjes en voetjes. Superschattig.

Bij volwassenen wordt dit gedrag al snel minder aandoenlijk….

takelwagen, vrachtwagen met takel, plaatje van takelwagen, gi

Anderen zijn alleen maar met de ander bezig. Alsof ze er zelf niet toe doen. Of als effectieve methode om zich zo min mogelijk bewust te zijn van hun eigen armetierige gedoetje. De balans is doorgeslagen naar de andere kant. In het slechtste geval levert het een enorme bemoeial op, die niks bakt van zijn of haar eigen leven.

lachen, slappe lach, plezier, hahaha, hihihi,

Zondag arriveer ik op het nippertje in de kerk. De liedbundels zijn op. Als ik in een kerkbank schuif, zie ik dat het echtpaar naast me goed voorzien is: Ze houden allebei een bundel vast. Maar ze kijken er niet in. Zingen niet mee. Ik ben benieuwd of ze mij er eentje zullen aanbieden. Heks doet een experiment. Ik wacht af. Er komt geen bundel mijn kant op. Ook mag ik niet meekijken. Wel wensen ze me vrede. Er zit geen kwaad achter……

lachen, slappe lach, plezier, hahaha, hihihi,

Na de dienst ga ik met Jip en Janneke naar de kroeg. Dat is lang geleden. We drinken wijn en eten Vlaamse frieten. We praten eens goed bij. Vervolgens lachen we tot we pijn in onze kaken krijgen. Om onszelf en al die onbeholpen medemensen. Om de zotheid van dit aards bestaan….. Heerlijk!

lachen, slappe lach, plezier, varkentjes lachen, hahaha, hihihi,