Heks lijkt op kabouter Plop met haar overvolle stopverfkop. Nachten spoken en niet slapen. Uit al mijn mouwen kruipen apen. WIL ik dan niet beter worden misschien? Duh…… Al die domme vragen, ik kan wel grienen…….

Heks is toch zo moe. Mijn hoofd zit vol stopverf. Slapen doe ik echter slecht. Elke nacht dool ik doelloos door het huis. Met een kop vol boze gedachtes. Met een hart vol woede.

Het gedoe met Buurtzorg T bezorgt me kopzorgen. ‘Als dit onder provocatie therapie valt zijn ze zeer succesvol,’ somber ik tegen de vrouw, die me met allerlei praktische zaken helpt. We zijn urenlang bezig om uit te zoeken, hoe en waar ik wel de hulp kan krijgen, die ik nodig heb. Die gekke psychiater komt er in elk geval niet meer in hier.

De psychologe belt. Een halve week nadat ik haar een brief met mijn bezwaren tegen de gang van zaken heb gestuurd. Ik ben er intussen achter, dat ik zo snel mogelijk uit dit traject moet stappen en elders opnieuw moet beginnen. Anders kan het niet meer.

Je kunt ook maar 1 keer overstappen naar een andere behandelaar. ‘1 keer per jaar of 1 keer voor altijd?’ vraagt de dame van Cuprum, die me bijstaat in deze medische jungle. Ze zit wel een uur met mijn ziektekostenverzekeraar aan de telefoon over deze ingewikkelde materie.

De psychologe belt om orde op zaken te stellen. Het is een schat van een meid. Zachtaardig en vriendelijk. Geduldig luistert ze naar mijn verslag van dat idiote consult van vorige week. Uiteraard neemt ze het voor haar collega op. Die heeft het allemaal niet zo bedoelt natuurlijk. Heks laat zich niet verbakken.

Ik heb een uur lang geworsteld met een hardnekkig vrouwmens, die de meest idiote vragen stelde. Zo moest ik verantwoorden voor het feit, dat ik na 33 jaar ziekte en alles proberen om beter te worden, niet meer geloof dat ik beter word. Ik hoop het nog wel, maar dat vraagt ze me dan weer niet.

De vrouw is ook overtuigd, dat ik alcoholiste ben. ‘Heb ik haar soms verteld, dat ik elke dag een kater heb ofzo?’ vraag ik me al de hele week af. Het is zo. Ik sta dagelijks katerig op. Niet van de drank, maar van de ME. Het voelt hetzelfde overigens. Koppijn, misselijk, spierpijn, algehele malaise, trekt na een paar uur bij…..

De psychologe stelt alles in het werk om me weer binnen te vissen. Zo krijg ik accuut EMDR aangeboden volgens haar. Waar het vorige week nog een hele tijd zou gaan duren, ik moest eerst aan de pillen en van de drank af, nu sta ik bij wijze van spreke al voor volgende week op de rol.

‘Ik kan het niet geven, maar de psychiater wel,’ voegt ze er enthousiast aan toe. ‘Ik doe niets meer met die psychiater,’ meldt Heks, ‘Ze is ver over mijn grenzen gegaan. Ik heb dat meermalen in het gesprek gemeld, maar mevrouw ging gewoon door. Haar ideeën zijn achterhaald, ik ga dan ook een klacht tegen haar indienen….’

Een half uur lang gaat het gesprek zo heen en weer. De psychologe verdedigt de achterlijke handelswijze van haar collega en probeert me weer bij dezelfde psychiater onder te brengen. Heks is klaar met dat rare mens.

‘Ik weet zeker, dat de psychiater het ook heel vervelend vindt, dat het zo gegaan is,’ Oh, wat sneu nu toch voor haar….. Meuh! Waarom doen mensen dat toch, zielig jammeren terwijl ze zelf de klap uitdelen? Omdat het werkt, Heks! Maar niet meer bij jou…. ‘ Zou u niet morgen telefonisch nog eens met haar willen praten?’

Heks is zo moe van dat ene uurtje worstelen vorige week met dat gekke mens. Ik ga me onder geen beding meer aan haar bloot stellen. ‘Mevrouw, ik neem mezelf in bescherming tegen die vrouw. Ze weet niets over ME, gaat uit van allerlei verkeerde veronderstellingen rondom mijn persoon en die ziekte. Ze respecteert mijn grenzen niet, ze heeft me een paar keer gecornerd in dat gesprek…… Is finaal over me heen gewalst…..’

‘Ik ga haar niks uitleggen. dat mag u doen. Ik wil ook niet dat ze met mijn huisarts gaat praten. Ik doe niets meer met die vrouw. Ik ben 33 jaar op die manier benaderd, tot voor kort kwam iedereen hiermee weg….’

‘Maar nu is het eindelijk een erkende ziekte. Dus dit soort domme achterhaalde praat is niet langer mijn probleem. Ik hoef er niet meer naar te luisteren, het niet meer over me heen te laten komen, noch er iets aan te doen. Ze gaat er zelf maar iets aan doen. Ik ga wel een vette klacht tegen haar indienen bij mevrouw Dekwaadsteniet. ( Zo heet hun klachtenfunctionaris echt!) Want ik wil niet dat een andere ME patiënt tegen hetzelfde gaat aanlopen bij jullie.’

Hebben jullie dan geen andere persoon in dienst, die EMDR kan geven?’ Nee, helaas pindakaas. Ik zal het met haar moeten doen. Opnieuw wordt me van alles toegezegd, dat vorige week niet kon. Ze vindt het erg vervelend, dat ik me zo voel. Maar wat ik mis is een echt excuus. Ik word nog steeds te woord gestaan alsof ik het allemaal verkeerd heb begrepen.

Ik heb het echter heel goed begrepen!

‘Ik ga echt niet verder met die psychiater. Dat is geen optie. Ik heb veel naar mijn hoofd gekregen in al die jaren met mijn niet erkende ziekte, maar dit slaat alles. Verbijsterend. Het heeft in alle kranten gestaan dat het eindelijk een officieel erkende ziekte is. Het is zelfs op het journaal geweest. Hoe kun je die informatie missen? Als arts?’

‘Ook heb ik een uur verbaal met de vrouw geworsteld. Alles wat ik heb gezegd, kreeg ik verdraaid terug. Ik had dingen toegegeven volgens haar. Toegegeven, het woord alleen al! Zoals, dat mijn ziekte veroorzaakt is door mijn traumatische jeugd. Heb ik nooit gezegd. U zat daar toen zelf bij. Heeft u mij dat horen zeggen?’

‘Toen ze het niet van me kon winnen was ik opeens een alcoholist. Beetje raar toch? Daar kan ik dan toch niks meer mee? Mijn vertrouwen is in elk geval helemaal weg…..’

De psychologe geeft zich niet zo maar gewonnen. ‘Maar er is toch verband tussen lichaam en geest? Als je lichamelijk ziek bent, heeft dat zijn weerslag op de geest en vice versa, toch?’ Heks ruikt alweer een instinkertje.

‘Jazeker,’ beaam ik, ‘Als het met mij goed gaat, heb ik minder last van mijn ziekte. De klachten zijn nog precies hetzelfde, maar ik kan er dan beter tegen. Zelfs de eenzaamheid voelt dan minder erg,’ nog voor ik verder iets kan zeggen trekt de psycholoog mijn toegeven van dit verband door naar hun aanmatigende opmerking, waarin me werd verweten dat ik dacht nooit meer beter te zullen worden. Dat dat een gerechtvaardigde opmerking zou zijn.

‘Luister eens, zeg je dat ook tegen iemand met MS?’ zeg ik streng, ‘Slaan jullie die ook om de oren met het feit, dat ze niet geloven in beter worden? Je ziet toch ook wel, dat hier conclusies worden getrokken, die walgelijk zijn? Ik heb 33 jaar ME, een progressieve aandoening. Net als MS. MS mensen krijgen medicatie en behandeling. Ik niet.’

‘Ik hou mezelf al die tijd met veel moeite in de lucht. Daarvoor zet ik alle zeilen bij. Ik heb alles in het werk gesteld om mijn situatie te verbeteren. En dan stellen jullie dit soort domme vragen. Hou nu eens op met dat gepsychologiseer van mijn aandoening.’

Het telefoongesprek levert niks op. Heks heeft nog meer stopverf in haar hoofd gekregen. Ik ben nu eenmaal in een hokje gestopt bij deze club en daar willen ze me graag in houden. Dat hokje bevalt me niks, maar ontsnappen is geen optie. Telkens als ik begrip denk te vinden in het telefoongesprek met de psychologe, begint ze me weer in dat hokje te duwen. Niet linksom, dan rechtsom lijkt het. Niet goedschiks, dan kwaadschiks?

‘Wij willen echt heel graag mensen bijstaan en helpen,’ de arme vrouw mag natuurlijk haar collega niet afvallen. En ja, ze doen enorm hun best voor mensen. En dat is echt waar, weet ik: Een goede vriend van Heks is door hen enorm geholpen.

Het gaat alleen weer niet op voor mensen met ME. Die stoppen ze direct in een hokje en ook nog eens het verkeerde.

Mijn stopverfhoofd is zo moe van deze strijd.

‘Ik kom helemaal niet bij jullie met de hulpvraag om van ME af te komen of van de drank. Ik heb last van een familietrauma. Dat ligt voor in mijn kop in mijn RAMgeheugen rond te beuken. Het moet nodig worden weggeschreven naar mijn harde schijf. Het liefst naar een afgelegen hoekje. Of hokje desnoods. Dat hokje waar jullie me in willen stoppen zou er wel een mooi plekje voor zijn……’

‘We nemen u echt serieus, u had het over een film over ME en ik heb de trailer gezien!’ zegt de psychologe tot slot om me te overtuigen. Oh fijn. Ze hebben de trailer van Unrest gezien. De trailer!!!!! Duurt 2 minuten.

Geweldig! Ik steek de vlag uit.

 

 

Uit de analen van Pleegzuster Bloedwijn: Bloed aan de paal! Echt niet normaal. Maar waar komt het vandaan? VikThor hinkepinkt verdacht achter me aan. Gewonde hond in Huize Heks.

Donderdagavond tegen elven kom ik thuis uit de bioscoop. Ik vlei me in mijn enorme leunstoel. Daar zit ik een uurtje amechtig bij te komen van hoegenaamd niets, maar dat is nu eenmaal de gang van zaken bij mensen met ME.

Dan schiet ik een jas aan en vis een riem van de kapstok. ‘Kom op Vikkeldebikkel. We gaan een wandeltje doen….’ Wat is dat beest extreem sloom vanavond. Hij is wel eventjes uit zijn luie stoel gekomen om me te begroeten, maar verder heb ik hem niet gehoord.

Normaal gesproken staat hij al lang voor mijn neus te stuiteren met een balletje. Maar vanavond dus niet. ‘Misschien is hij gewoon nog slaperig,’ denk ik bij mezelf, terwijl ik me omdraai. Waar blijft hij nou?

Hinkepinkend kom mijn varkentje de gang in gestrompeld. Heks’ mond zakt wagenwijd open. Wat krijgen we nu? Mijn schatje is gewond! En het moet verrekte zeer doen, want het is een ongelofelijke bikkel. Hij laat pas iets merken als het echt foute boel is!

Snel neem ik hem in de houdgreep en draai zijn rechterachterpoot naar het licht. Zet een bril op mijn neus. Zie bloed op mijn handen. Op de grond. Nauwelijks waarneembaar op die donkere houten vloer….. Hij bloedt als een rund!

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aanvankelijk kan ik nauwelijks een verwonding vinden. Hij vindt het niet lekker dat ik hem bepotel, maar laat het zich toch goeiig welgevallen. Dan piept hij een beetje en tot mijn schrik zie ik dat er een kussentje van zijn voetje helemaal los zit. Je kunt het openklappen als een pedaalemmer. Mijn maag draait om.

Oh, wat ziet dat er afschuwelijk uit. Het is intussen een uurtje of 1 ’s nachts. Een beetje laat voor de dierenarts. Bovendien heeft hechten al geen zin meer. Dat moet je binnen een paar uur na het oplopen van de verwonding doen.

Ik maak de wond provisorisch schoon en plak er een flinke pleister op. Met daaroverheen een paar plastic poepzakjes. Eerst maar even naar buiten. Het is smerig nat waterkoud druipweer. VikThor hinkepinkt door de steeg. Doet een plasje hier. Eentje daar. Kijkt eens achterom of we al naar huis gaan…..

Thuisgekomen stop ik zijn pijnlijke pootje in een bak lauwwarm water. Ik spoel de wond grondig uit en druppel er vervolgens een halve fles Betadine overheen. Nu is het zaak om het geheel goed in te pakken, zonder de bloedsomloop af te knellen. Ik heb allerlei verbandgaas tevoorschijn getoverd en zit lekker te knutselen.

‘Dat heb je helemaal niet gek gedaan,’ zegt de dierenarts de volgende ochtend. Ze scheert zorgvuldig de haartjes om het zooltje weg. Dan plakt ze met wondlijm de zool weer aan de voet. ‘Groot kans, dat het zooltje helemaal afsterft trouwens. Hechten heeft over het algemeen weinig zin op deze plek…..’

‘Laat het verband maar een paar dagen zitten,’ vervolgt ze als de poot helemaal is ingepakt. De volgende ochtend echter ligt het verband opeens op de grond. Ik pak de poot opnieuw in. ’s Middags tijdens een wandeling ligt het er opeens weer af. En het voetflapje zit weer los……….

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com

En dan ben ik opeens spinnijdig. ‘Kolerehond, doe dan ook eens rustig,’ scheld ik op mijn grote vriend. Als een haas loop ik terug naar de auto met een geïmproviseerd verband om VikThor’s poot. Thuisgekomen was ik zijn voetje uitgebreid in een emmer met sodawater. Weer moet er een een wagonlading Betadine op de wond.

Maar waar zijn die verrekte verbandmiddelen? Waar is de bijenzalf? Waar is die Betadine? Waar zijn de stukken elastisch tape? Ik kan helemaal niets meer vinden. Ik kijk op alle relevante plekken, maar de hele set spulletjes is op miraculeuze wijze verdwenen.

Ik ga dus maar naar de drogist om nieuwe verbandgaasjes en Betadine te kopen. Er komt nog steeds stoom uit mijn oren. Op wie ben ik nu eigenlijk kwaad? Ja, raad eens, op wie denk je?

Op mezelf. Ik ben met enige regelmaat een ongelofelijke halve zool. En daar heeft die zool van mijn hondje onder te lijden. ‘Bescherm je hondje tegen zichzelf, loop hem aan de lijn voorlopig,’ raadt de Don me gisteravond nog aan. En dat was ik eventjes vergeten. Ik liet TrekThor een kort moment los en toen ging het mis…..

‘Ik ga steeds meer op een zeker iemand lijken,’ denk ik somber. Die persoon kon ongelofelijk zijn eigen frustratie op je botvieren. Als hij een slechte bui had, zocht hij geheid een object om die woede op te richten. En Heks was regelmatig de klos. Ik was bovendien een sublieme boksbal. Zwijgend keek ik hem recht aan terwijl hij uit zijn plaat stond te gaan. Olie op het vuur natuurlijk……

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Gelukkig scheld ik alleen maar. Iemand in elkaar rammen is mij vreemd. En ik maak het altijd goed,’ vergoelijk ik mijn boze bui achteraf. Ik zit lekker te knuffelen met mijn hondje. Zijn pootje zit weer keurig in het verband. Wat het gaat worden met dat flapje, geen idee. Maar de wond is in elk geval weer schoon……

Heks is gewoon doodmoe. Ik ben al twee dagen in touw als Pleegzuster Bloedwijn. En ik ben natuurlijk sowieso al moe zonder er iets voor te hoeven doen. En dan ben ik ook nog eens moe omdat ik meer doe. Leuke dingen weliswaar, maar er is dan minder van mijn toch al beperkte energie over.

Als ik moe word word ik bloedlink. Vermoeidheid haalt alle filters weg, dus er komen dan opeens schrikbarende ongefilterde teksten uit mijn heksenbek. Die blebberen dan maar zo’n beetje om me heen. Ik schrik er zelf ook van. Goddank heb ik geen publiek, maar evenzogoed schaam ik me achteraf dood.

Gelukkig is mijn hondje zeer vergevingsgezind. Hij legt zijn zachte snoet in mijn schoot en laat zich lekker achter zijn flappers kriebelen. Wat is het toch een schatje. Mijn ADHD hondje. Mijn grote kleine vriend.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com

De volgende ochtend pak ik zijn verkeerde pootje in. Mijn monster ligt zo te friemelen dat ik me in de poot vergis ergens halverwege de ingreep. Mijn armen zijn ook helemaal naar de kloten door het in bedwang houden van mijn ventje bij de dierenarts. Schouders uit de kom, rib uit de kom, spierpijn……..

VikThor is ook zo sterk. Afgelopen week trekt hij een twee keer zo grote Duitse Staande Langhaar over het grote veld in het Leidse Hout. ‘Vikkie, je bent aan het winnen,’ roepen de omstanders verbluft. En ja, het is zo. De reus legt het af tegen mijn kleine blafbeest. Het is geen gezicht. Iedereen schiet in de lach!

Dus kun je nagaan waar ik de afgelopen dagen mee te maken heb. Waar mijn arme armen mee te maken hebben gehad……

 

 

HOERA! Eerste bijeenkomst Drupadbitches in het nieuwe schooljaar! Heerlijk zingen, eten en kwetteren. En we steken nog wat op ook! En een prachtige foto van Ganesha!

altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD, altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD, altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,
Het is zo lang geleden dat ik een dag Indiaas heb gezongen , nog voor mijn retraite in Frankrijk! Ergens in mei. Ik ben dan ook erg blij, dat de lessen weer begonnen zijn. Opgewekt zit ik maandagmorgen in de auto op weg naar Barendrecht. Het had wat voeten in de aarde, om tot dit punt te geraken, want mijn lichaam is zo stijf als een plank van de spierpijn. Ik kon nauwelijks m’n bed uit komen, laat staan aankleden, inpakken en wegwezen.
altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,
Als ik aankom zit de rest van de dames te zingen. Een uur AAAA. Ik schuif op een kussen in de kring. Binnen een paar minuten ben ik afgestemd.
Na enige tijd gaat de oefening over in andere oefeningen. We beginnen vandaag aan een nieuwe raga. Eerst verkennen we de mogelijkheden van de muzikale afspraken, waar je je aan te houden hebt.
Het is een lastige toonsoort. De bewegingen die je maakt met je stem bepalen of een bepaalde toon verlaagd is of niet. Omhoog bewegend niet. Omlaag ook niet, tenzij je weer omhoog gaat en daarna omlaag. Duh? Ja, voor onze westerse hoempapa-breintjes moeilijk te volgen….
altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,
Gelukkig is het al snel tijd voor een heerlijke lunch. De man van mijn juf heeft weer iets verrukkelijks op tafel getoverd. Kwetterend doen we de maaltijd eer aan. We ondernemen gerichte pogingen de pannen leeg te schrapen, maar er is genoeg voor een weeshuis…..
‘Hoe was het in Frankrijk, Heks?’ vraagt een één van de dames. Ik vertel over de geweldige tijd in het klooster van Thich Nhat Hanh. ‘Hoe is het nu met hem? Ik las op Facebook, dat hij ziek is. Mensen werden opgeroepen om voor hem te bidden.’ Jeetje, dat is me compleet ontgaan! Als ik later op internet zoek, kan ik er niets over vinden. Maar het zou me niet verbazen, als hij plotseling zijn aardse gedaante inwisselt voor iets vluchtigers!
altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,

Deze prachtige foto van Ganesha is speciaal voor Heks gemaakt door Staartje

‘Is die leuke non er nog?’ ‘Welke non, de Nederlandse?’ Er zijn bosjes nonnen verbonden met deze leraar, maar zij is mijn favoriet! ‘Zijn vriendin, je weet wel, ze is zo speciaal!’
Oh, sister Chang Khong! Ja, die is nog zeer aanwezig. Ik vertel de dames over deze oersterke vrouw. Ik ben niet de enige met een verhaal over haar: ‘Ik heb haar eens horen praten over woede. Haar advies was om te gaan lopen, totdat je het kwijt bent. Zelf moest ze soms dagen aan de wandel gaf ze toe. Dat vond ik zo fijn. Ze is zo’n gewoon normaal mens. Met flink wat woede van tijd tot tijd!’ Ik geloof het direct. Ik vermoed zelfs,dat deze temperamentvolle non soms weken noodgedwongen op stap is……
altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,
In ons zangklasje schuiven soms nieuwe leerlingen aan. Vandaag is er een heksje bijgekomen. Om haar hals hangt een zilveren ‘flower of life’ en als ik een beetje doorvraag ontdek ik, dat ze behalve met heilige geometrie ook bezig is met sterrenvolken. Zoals de Hathors. Onze grote vrienden. Leuk!
In de middag gaan we hard aan de slag met de compositie. Met de man van mijn lerares klappen we het ritme. Ook wijdt hij ons in in de verschillende klanken van de pakawaj, het ritme-instrument van deze muzieksoort. ‘De geluiden klinken zoals je de ritmes uitspreekt. ‘Dha, Dhin, Tak, Tite, Kate, Ghade, Ghana…. ‘ Hij doet het voor en inderdaad! De trommel lijkt te praten!
Tot slot improviseren we met elkaar rond deze nieuwe raga. Met een hart vol muziek rijd ik aan het eind van de dag naar huis. Varkentje is bij Frogs. En die gaat ook nog voor me koken. En dat is maar goed ook, want ik kan geen pap meer zeggen. ,!!
altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD, altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD, altaar voor Ganesha, verering ,GANESHA, FOTO, OLIFANTENGOD,

Kriebel, krabbel, kruisje: Een vlooienplaag in Heksenhuisje??????!!!!!!! Waar rook is, is vuur. Als er één vlooienlarf over de dam is…….

 

 

 

vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag,

Vanmorgen word ik wakker uit een hazenslaapje. Althans, daar lijkt het op. De hele nacht stijf als een plank zo’n beetje onder de oppervlakte gedobberd. Er zit een virusje in mijn systeem. Dat uit zich door hoofdpijn, spierpijn en slecht slapen. Nou ja, voorheen was dat aan de orde van de dag. Niet klagen dus, maar dragen……

vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag,

Prikken halen, thuiszorg. Een gewone slome dag. Heerlijk. Geen grootse plannen. Ik hoef even helemaal niks. Beetje achterstallige administratie misschien. Voornamelijk betalingen doen. Wat blogjes lanceren, die al weken in de pen zitten.

vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag,

‘Heks’, roept mijn hulp plotseling vanuit de keuken, ‘Ik zie een vlooienlarf in je raamkozijn!’ Oh jee, als door een wesp gestoken vlieg ik overeind en inspecteer met haar het gevonden minuscule vampiertje in wording. Ik ruk de anti-vlooienmiddelen uit de keukenkast. Dit vraagt om directe actie. Eerst dat zwarte monster, Ferguut, maar eens onder handen nemen.

vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag,

Terwijl ik een paar katten met gif behandel, doemen kriebelige scenario’s op voor mijn geestesoog. Straks nog maar een rondje verdelgingsmiddel spuiten in donkere hoeken en gaten. De plekken, waar deze ongewenste huisgenoten een voorkeur voor hebben.

vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag,

Ysbrandt loopt gelukkig met een degelijke ouderwetse vlooienband. Hij is superallergisch voor vlooienmijten, dus ik hou hem strak in de preventieve middelen.

Ik zal Cowboy inseinen, dat hij zijn huis ook onder handen neemt. Mijn varkentje mag dan goed onder de verdelger zitten, dat wil nog niet zeggen, dat hij niet perongeluk een keer een vlo mee naar binnen heeft genomen in de maand, dat hij bij mijn lief logeerde. Een honds geschenk achteraf. Om te bedanken voor de genoten gastvrijheid….. Als levend bewijs van zijn liefde……..

vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag, vlooienplaag, vlooien, flee, jeuk, krabben, bijten, allergisch, vlooienmijt, vlooienlarve, volwassen vlooien, kriebelen, plaag,

Ali Blabaard en de veertig tijdrovende bezigheden. Maar ook Heks kan er wat van. Zij heeft minder bezigheden, maar die kosten haar dan weer wel al haar beschikbare tijd…

Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouwAli Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw

Vrijdagmorgen. Mijn hulp is druk bezig met stofzuigen. Een harig klusje in dit jaargetijde. Met de lente is de rui vroeg begonnen dit jaar. Ysbrandt zit zachtjes te jammeren in zijn bench. Met lampenkap. Zometeen gaan we het bed verschonen. Een wekelijks terugkerende rotklus. Dan prikken, zwemmen en fysiotherapeut. Tegen die tijd ben ik helemaal kapot.

Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouwAli Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouwAli Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw

Gisteren belt Cowboy met een leuk plannetje. Hij wil van het mooie weer genieten en halverwege, in Haarlem, afspreken voor een mooie wandeling. Maar ja, om nu met bekraagd Varkentje in de trein te gaan zitten lijkt me helemaal niks. Hij begint wel een beetje te wennen aan zijn ellende, hij scharrelt voorzichtig door het huis met zijn kraag,  maar er zijn grenzen. Eerst mijn monster uitlaten en daarna alleen op stap? Energetisch niet haalbaar.

Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouwalibaba marjinaa,Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouwAli Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, Ali blabaard, man met baard Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, MarjinaAli Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouwAli Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, MarjinaAli Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw

Dus laten we het plan lopen. Zonder ons. ‘Vanavond misschien elkaar even zien? Ik kook we iets!’ roep ik dapper. Want mijn keuken is een puinhoop en het huis is stoffig. Ik zal dan echt een beetje moeten opruimen, want stofhappen tijdens een godenmaal is niet sexy. Cowboy moet er eens over nadenken, hij wil nog dit en hij wil nog dat vandaag.

Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, Marjina Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, Marjina

Later blijkt er weer niets terecht te komen van de plannetjes. Heks is de hele dag druk met haar bekraagde viervoetige vriend. En doodmoe aan het eind van de middag. Blij, dat ze iets uit de vriezer kan pakken. Een potje koken zit er niet meer in.

Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, MarjinaAli Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, Marjina

We besluiten dit weekend af te spreken. Sinds mijn lief een maand de hort op is geweest lijken we beiden te zijn teruggeschakeld naar onze vrijgezellenmodus. Teruggeschoten in onze oude groef. In onze baan om de aarde in ons eigen universum. Gewend als we zijn om op eigen houtje te opereren. We spreken wel af, maar minder. Omdat we druk zijn met ons eigen leventje!

Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, Marjina Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, Marjina

Cowboy is op zoek naar nieuw werk. Op zich een complete dagtaak. En schrijft een boek. En speelt in een band.  Heks heeft zo haar eigen bezigheden: Dit lijf aan de praat houden. Artsen en andere behandelaars bezoeken. Pillen innemen. Dat laatste kost momenteel moeite. Eens in de zoveel tijd raak ik slikmoe. Ik krijg de enorme handen met voedingssupplementen niet meer weggespoeld en beperk me tot de hoogstnoodzakelijke medicatie. Na een week begin ik het te merken: Spierpijn, energieverlies, pijn in mijn buik…… Nou ja, het motiveert in elk geval om toch maar weer braaf weer al die pillen in te nemen. Al heb ik er een broertje dood aan.

Vanmiddag ga ik eens goed opruimen hier. En een beetje vooruit koken. zodat ik dit weekend fris als een hoentje kan genieten van quality time met mijn geliefde Ali Blabaard.

Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, Marjina Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, Marjina Ali Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, Ali blabaard, man met baardAli Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, MarjinaAli Baba, en de veertig rovers, ali baba en vrouw, Marjina

Tevreden Heks na dag van kutklusjes. Schouderklopje, schouderklopje: Na gedane arbeid is het goed rusten……

heksen en regen heksen en regenheksen en regen

Het is al laat. Ik ben net terug van een rondje wandelen door de stad. Het was heerlijk rustig op de grachten, geen zuchtje wind en geen regen…… Na diverse keren een nat pak halen vandaag had ik het helemaal gehad met hond uitlaten. Maar ja, het varkentje moest toch nodig nog een echte uitlaatronde hebben.

heksen en regen

Wat vlerkt daar?

Vandaag had ik een ouderwetse minkukeldag. Spierpijn, hoofdpijn, hier pijn, daar pijn…. Gelukkig kon ik vanmiddag terecht bij mijn fysiotherapeut. Die heeft mijn hoofd er weer opgezet, mijn rug ontknoopt en mijn armen weer aan mijn lijf bevestigd. Zo, ik kan er weer een weekje tegenaan.

heksen en regen, duveltje

als duveltjes uit doosjes vallen de buien uit de lucht

heksen en regenheksen en regen

Omdat er toch al niet veel te redden viel aan deze dag, heb ik een aantal kutklusjes ter hand genomen. Nota’s sturen naar mijn zorgverzekeraar, rekeningen betalen, een brief schrijven in het kader van de afhandeling van die whiplash. Het is hard werken hoor, dit halvezolenbestaan….

Mandragora Tacuinum Sanitatis, plantmannetjes

Lekker voor moeder aarde?

Mandragora plantmannetjes plantmannetjes

Dus wie schetst mijn verbazing: Ik ben content. Schouderklopje, schouderklopje lieve Heks. Je hebt je kranig geweerd vandaag. Morgen hoop ik er weer een beetje te zijn. Als het dan ook nog ietwat opdroogt buiten, hoor je me niet meer klagen. Dan ga ik lekkere dingetjes halen op de markt en eens flink koken. Misschien wel roti. Dat is lang geleden. Mijn ingevroren voorraad is helemaal op. Wie weet, eerst maar eens een nachtje goed slapen…..

heksje, plantmannetje, heksje, katten, nacht

MY HOME IS MY CASTLE en dat wil ik graag zo houden: Dus verbouwen…..

GEPRIKT DOOR DRUKTE

SCHONE SLAAPSTER HEEFT NIET GEDOUCHT

Gisterenavond viel ik met laptop op schoot en TV keihard aan in slaap. Rond half 3 kwam ik geheel gekleed weer bij mijn positieven.  Alle lichten waren aan, verwarming stond te loeien, ovenschotel pruttelde in de oven….. Dit Doornroosje had zich geprikt aan teveel actie.

UITGERANGEERD

DROMEN OVER WAT IK ZOU MOETEN DOEN

Het is enorm verleidelijk om me in allerlei activiteiten te storten, maar de man met de houten hamer staat me achter elke deur op te wachten. Doseren is het woord en dat blijft verrekte moeilijk. Het is nooit helemaal duidelijk waar mijn grens ligt. De ene dag krijg ik hevige spierpijn van een trap beklimmen. Een andere dag maak ik een lekkere wandeling met Ysbrandt: Niets aan de hand.

Snurk snork

ZZZZZZZZZZzzzzzzz

Zolang ik flink bij die grens uit de buurt blijf, gaat het redelijk. Het gewone gepruttel en gerommel in mijn lijf. Een soort chronische griep. Ook niet fijn hoor.

Ik moet natuurlijk niet gaan schaatsen of kamperen. Dat krijg ik gigantisch op mijn brood. Zo zit mijn rug en nek en schouderpartij in een hopeloze knoop, na mijn escapades van vorige week. Maar heb ik er spijt van? Nee. Het was heerlijk om heel eventjes een heel klein beetje te ruiken aan het mooie winterweer.

levend onder oppervlakte

Vermoeid en versteend

Gisteren is de zoon van Steenvrouw begonnen met de afronding van een verbouwing van mijn werkkamer. Dit project loopt al ruim anderhalf jaar. De oorspronkelijk klusser, de vriend van mijn Chinese vriendin, raakte uit beeld. Na een half jaar zag ik de troep niet meer, heel gek. Je went aan alles…..

De laatste tijd echter, met ook nog een totaal geruïneerd toilet, wordt het steeds lastiger om er omheen te kijken. Heerlijk dat er beweging in komt. Ondanks de drukte en enorme vermoeidheid, die het teweeg brengt.

Zo kan ik nu eindelijk gordijnen ophangen, die ik anderhalf jaar geleden heb laten maken: Er hangt nu een rails! Lang leve de zoon van Steenvrouw. Hij is lief, sterk, handig, werkt hard en ruimt netjes de bijkomende rotzooi weer op!

dan zingt ze droevig liedje van verlangen...

Meestal kan dit Doornroosje juist niet slapen

Over een paar weken beginnen ze opnieuw met het toilet. Dan komen er weer hordes mannetjes hier over de vloer. Het gaat iets meer dan een week in beslag nemen. In de praktijk betekent dat waarschijnlijk drie weken. Ik ken mijn pappenheimers.

kan ik eindelijk op lauweren rusten...

Als alle verbouwingen voorbij zijn

Oh, wat zal ik blij zijn als het allemaal achter de rug is. Een vriendin van me zat me laatst door te zagen, dat ik moest gaan verhuizen. De huizenmarkt is zo gunstig, ik moest maar eens iets kopen…. Wat bezielt mensen toch, dat ze me almaar aan het verhuizen willen zetten? Willen ze me dood hebben? Verhuizen is extreem vermoeiend. Zelf krijg ik geen klap voor elkaar. Hulp is zeer gelimiteerd, kijk maar naar deze verbouwing….

geen weet van wereld en problemen

Slaap der onschuldigen

Ik ga nog liever hemelen, dan hoef je niets in te pakken en mee te nemen. Behalve je goeie gedrag en daar heb ik maar weinig van….Het allerliefst blijf ik hier in mijn lekkere appartement midden in mijn geliefde Leiden. Het is eindelijk helemaal naar mijn zin. En bijna af…. Nog eventjes doorbijten….

fussmatte-castle-gr