Een goed begin is het halve werk. Zet dat maar op mijn zerk. Gelukkig overleef ik de heenreis naar Biezenmortel! Aftrap van een heerlijke Boeddhistische retraite in de traditie van Thich Nhat Hanh.

Donderdagmiddag rijd ik naar Brabant. Heks gaat in retraite! Ik ben van plan op tijd te vertrekken. Daarom neem ik een ruime marge, zodat ik alles rustig kan doen. Hond wegbrengen, alles klaarzetten voor katten, spullen bij elkaar rapen en inpakken…… Iets later dan gepland ben ik dan eindelijk op weg: Als het goed is kom ik ruim een uur te vroeg aan.

Mijn auto zit vol warme kleren, dekbedden en voedsel. Op het laatste moment knikker ik nog een pak brood, rijstwafels en ontbijtgraan in mijn tas. En een bak aardbeien en blauwe bessen. Er is dan wel een dieetkok aanwezig en ik heb uitgebreid ingevuld wat ik allemaal niet mag consumeren, maar ik vertrouw het zaakje niet. Door schade en schande wijs geworden zeg maar.

Het is druk op de weg. Het zonnetje piept tevoorschijn. Het verkeer valt volledig stil. Stapvoets gaat het richting Utrecht. We sjokken en masse om dit hopeloze knooppunt heen op weg naar het volgende struikelblok: Den Bosch…..

Mensen doen weer de raarste dingen tijdens dit oponthoud. Een man zwalkt van de ene rijbaan naar de andere. Geen richting aangeven. Niet kijken. Hij schiet als een ongeleid projectiel vanaf de rechterbaan voorlangs, talmt eventjes pal voor mijn snufferd en lanceert zijn bolide vervolgens naar de baan links van me. Heks heeft nauwelijks de tijd om vol op de rem te gaan staan: De man heeft niets door. Achter me schrikken ze zich ook dood.

images-2

Hij heeft zich toch vergist realiseert hij zich al snel, want mijn baan gaat sneller. Geïrriteerd kijkt hij op van zijn bezigheid, terwijl ik hem voorbij tuf: Hij zit fanatiek te smsen, terwijl hij tegelijkertijd gewoon aan het rijden is! In een hectische file! Geen wonder, dat hij bijna op mijn auto zat!

Als ik langszij kom wijs ik op mijn voorhoofd. Draai een rondje naast mijn oor: ‘Kierewiet!’.  De kerel komt achter me aan en doet zijn raampje open. Nijdig kijkt hij me aan: Wat of ik heb?

‘Meneer, U rijdt me zojuist bijna aan en heeft het niet eens in de gaten. Het is dat ik vol op mijn rem ben gaan staan, tot ontzetting van het achteropkomende verkeer. En mezelf: Ik heb al een whiplash door net zo’n ‘oplettende weggebruiker’, maar niet heus, als u. En dan zie ik dat u gewoon zit te smsen tijdens het rijden in een file! Dat moet u toch niet doen!’

‘U heeft me zojuist bijna de doodschrik bezorgd, houdt op met smsen in de auto! Zo vallen er nog doden en dat is echt niet denkbeeldig.’ ‘Sukkel,’ denk ik erachteraan, ‘Ongelofelijk asociaals stuk vreten.’ Een vriendin van me is een paar jaar geleden platgewalst door achteropkomend verkeer. Ze heeft het niet overleefd. De man kijkt perplex. Hij een gevaar op de weg? Hij heeft echt geen idee waar ik het over heb, de stumperd.

Nou ja, dat begint weer lekker. Enigszins oververhit en met anderhalf uur vertraging kom ik aan in Biezenmortel. Ik ben net te laat voor het eerste programmaonderdeel: Gezamenlijke zitmeditatie. Ik koekeloer om de hoek van de deur van de meditatiehal en besluit op de gang te wachten. In stilte. Ademend. I have arrived, I am home……

Een kwartiertje later schuif ik de zaal in. Ik ben niet de enige, die vast heeft gezeten in het verkeer. Uren later daagt er nog iemand op uit Haarlem. Zij heeft het veel erger te verduren gehad, omdat ze een uurtje later dan Heks was vertrokken……..

Op het podium zit mijn vriendin de non. Haar gezicht splijt in een stralende lach als ze me ziet. Ook Kras is al gearriveerd. Ze is met de trein gekomen, op de scootmobiel, een hele onderneming. Vanmorgen heb ik haar bagage opgehaald. ‘Anders moet je zo sjouwen , geef je spullen maar aan mij mee.’

Een faliekante communicatiestoornis. Als ik haar bagage in de auto wil zetten blijkt het slechts om een zak beddengoed en handdoeken te gaan. ‘Joh, ik neem gewoon niet veel mee. Haha, echt, je hoeft verder niets in je auto te stoppen, alles gaat gewoon mee op de scootmobiel. Ja, mijn fototoestel ook. Misschien wil ik onderweg wel wat plaatjes schieten….’

Daar sta je dan met je goede bedoelingen. Het zal een terugkerend onderwerp worden dit weekend. Wat doe je voor de ander en waarom? En is het nodig? ‘Thich Nhat Hanh heeft het in één van zijn boeken over het aanbieden van Doerian in dit kader,’ weet Kras te melden. Alhoewel ze pas een week met Boeddhisme bezig is heeft ze zich het onderwerp al aardig eigen gemaakt……

‘Lekker, Doerian, mmmmmm…’ Heks houdt heel veel van dit stinkende rottige goedje. Een ware delicatesse! Thay vindt het niet lekker, hij houdt er zelfs helemaal niet van. Soms komen er mensen naar hem toe om zo’n bijzondere vrucht met hem te delen. Goedbedoeld natuurlijk. ‘Maar ze hebben niet goed naar me gekeken, naar wat ik nodig heb,’ aldus onze leraar.

‘Ik krijg heel veel Doerian aangeboden, Heks, ook hier,’ Kras noemt voorbeelden op van allerlei dingen die mensen met de beste bedoelingen ongevraagd voor haar lopen te doen. Of haar zomaar uit handen proberen te nemen.

Grappig. Dat heb ik nu nooit. Of zelden. Of in elk geval beduidend minder. Ik krijg slechts met enige regelmaat allerlei aanbevelingen van vage edoch peperdure wetenschappelijke niet bewezen behandelingen tegen stress, die ik nodig moet gaan volgen. Zodat ik mijn klachten niet in stand houd. Huh? Tja. Kots en braak zullen we maar zeggen.

Nog voor we ons op onze kamer hebben geïnstalleerd krijgt Kras een éénpersoonskamer aangeboden. Zomaar. Omdat ze er zo gehandicapt uitziet.

‘Ik wil het niet hebben,’ roep ik direct. Ik moet er niet aan deken om met een wildvreemde op de kamer te liggen. Met al mijn hulpmiddelen, de medicinale cannabis, het hopeloze slapen, de pijn in mijn donder en noem maar op. Kras en Heks zijn wat dat betreft aan elkaar gewaagd. Bovendien ben ik sowieso graag samen met mijn vriendin. ‘Lekker egoïstisch, Heks,’ plaagt mijn maatje, ‘Je denkt ook alleen maar aan jezelf…’

Niemand die mij overigens een éénpersoonskamer aanbiedt. ‘Jij roept iets heel anders op bij je medemensen, Heks. Met al je hoedjes en je wilde outfits. Als ze jou zien dan denken ze waarschijnlijk: Dat wijf krijgen we wel!’ Kras zit hartelijk te lachen, ‘Ik heb ooit zo’n geliefde gehad. Ook gehandicapt overigens, maar ondanks dat ontlokte ze precies dezelfde reactie aan haar omgeving als jij!’

Na de eerste introductie worden we ingedeeld bij onze tijdelijke ‘familie’. Ik zit bij Zuster Orchidee, mijn favoriete geliefde nonvriendin, in de groep. Kras moet helaas ergens anders heen. Eigenlijk. Maar er wordt direct een mouw aan gepast als we gaan protesteren. ‘Kom maar gezellig bij ons, het wordt wel een hele grote familie, maar het is helemaal ok.’

Oh, wat is het fijn om hier te zijn. Ik kom allemaal oude bekenden tegen, sommigen heb ik al jaren niet meer gezien. Maar het overgrote deel der deelnemers zijn helemaal nieuw voor mij. Wat is de Nederlandse Sangha toch actief. Thay heeft behoorlijk wat volgelingen in ons kikkerlandje. Zijn boodschap van verdraagzaamheid, openheid en interzijn slaat aan bij ons handelsvolkje. Antigif tegen onze Calvinistische volksaard!

Samen met Kras haal ik mijn spullen uit de auto. ‘Ideaal zo’n scootmobiel,’ verzucht ik als  ze met haar kar afgeladen naast me snort. Mijn kussen, dekbed, extra deken, truien, vest, koeltasje, voedselvoorraad en toilettas kunnen allemaal in één keer mee. Ik hoef alleen maar mijn koffertje op wielen achter me aan te rollen.

‘Jeetje, Heks, nu pas begrijp ik waarom je speciaal naar me toe kwam vanmorgen om mijn bagage op te halen. Jij sjouwt gewoon je halve huisraad mee! Best lief eigenlijk dat je aan me hebt gedacht.’

 

Uiteindelijk blijken veel van de meegebrachte spulletjes goed van pas te komen. Heks heeft niet geheel voor de kat zijn viool lopen zeulen…….

Plum Village

Stichting Leven in Aandacht

Unknown-126

 

 

 

 

Twee smulpaapjes treffen elkaar na jaren weer eens aan de keukentafel van Heks. Het gekwetter is niet van de lucht. Het wordt pas eventjes stil als het verrukkelijke eten op tafel staat!

 

Marokko Marrakech, MAROKKAANSE WINKEL, KRUIDEN, VERSE KRUIDEN,

Woensdagavond komt mijn vriendinnetje Joli eten. We hebben elkaar op een kopje koffie een paar weken geleden na al een paar jaar niet gezien. Er is zoveel bij te praten! ‘I missed your cooking, Witch!’ laat ze me weten. Dat komt goed uit. Ik ga eens lekker voor haar koken!

Marokko Marrakech, MAROKKAANSE WINKEL, KRUIDEN, VERSE KRUIDEN,

We spreken rond een uur of vijf af. Eerst gaan we uitgebreid naar de Marokkaanse slager. Nou ja, beter gezegd supermarkt, vol delicatessen… Werkelijk alle kruiden van de wereld zijn hier te vinden in de volle schappen. Ook kun je kiezen tussen de meest verrukkelijke smeerseltjes en hapjes, olijven en artisjokken. We scheppen een heleboel bakjes vol. Intussen wordt er achterin de slagerij een lamsschouder in stukken gehakt. Bij de kassa blijken we een grote tas vol lekkernijen te hebben verzameld.

Marokko Marrakech, MAROKKAANSE WINKEL, KRUIDEN, VERSE KRUIDEN,

In de knusse keuken van Heks pakken we alles uit. Eerst drinken we een goed glas port, aangekleed met liflafjes. Daarna gaan we aan de slag. Alsof we gisteren nog samen in de keuken stonden, zo soepeltjes storten we ons in de handelingen. In no time staat het vlees te braden. In een grote schaal mik ik alle kruiderijen door elkaar. De groenten bereid ik in een stoompan. De rest van de ingrediënten gaan in mijn Tajine.

Marokko Marrakech, MAROKKAANSE WINKEL, KRUIDEN, VERSE KRUIDEN, , TAJINES

Een vriendin van Joli meldt zich. Ze komt gezellig eventjes borrelen. ‘Nee, ik eet niet mee, er zit een klein manneke op me te wachten!’ Moederschap is hard werken! Terwijl alles staat te pruttelen praten we honderduit. Ik hoor allemaal leuke nieuwe ideeën. Dit zijn echt twee dames van de wereld. We slaan een heel leuk uurtje stuk samen.

Marokko Marrakech, MAROKKAANSE WINKEL, KRUIDEN, VERSE KRUIDEN, , Marokko Marrakech, MAROKKAANSE WINKEL, KRUIDEN, VERSE KRUIDEN, ,slagerij supermarkt mabroukMarokko Marrakech, MAROKKAANSE WINKEL, KRUIDEN, VERSE KRUIDEN,

Later, als mijn vriendin haar eerste hap neemt, wordt het eventjes stil. ‘Mmmmm…’ klinkt het gesmoord, ‘This is delicious, Witch. Hoe komt het toch, dat het bij alles wat je klaarmaakt lijkt alsof je in het land van het betreffende gerecht geboren bent! Zo te proeven ben je opgegroeid in Marokko!’ Ze kijkt me met twinkelende ogen aan. ‘Toen ik in Indonesië ging wonen wist ik niet eens dat Soto een gerecht was. Ja, ik had het bij jou gegeten. Maar het is echt een soort basisvoedsel daar. En die van jou is ook daar nooit meer overtroffen!’

Marokko Marrakech, MAROKKAANSE WINKEL, KRUIDEN, VERSE KRUIDEN, , THEEBLAD MET LICHTJES

Ik grijns van oor naar oor. Wat een prachtige complimenten van deze fijnproever. Van haar heb ik de fijne kneepjes van de Chinese keuken geleerd. Nou ja, wat kneepjes dan. Haar vaderland is enorm en de variëteit aan kooktradities navenant. Ooit willen we er een keer een culinaire rondreis gaan maken samen. Ze heeft me er jaren geleden al voor uitgenodigd. Eerst moet ik nog een beetje beter worden. Maar wat in het vat zit….

Marokko Marrakech, MAROKKAANSE WINKEL, KRUIDEN, VERSE KRUIDEN, ,LAMPEN, WONDERLAM, ALADIN

Intussen loopt mijn grote boskat ThayThay bij voortduring om Joli heen te draaien. Hij klimt op haar schoot. Geeft kopjes. Knort en snort. Pakt haar helemaal in. Draait haar om zijn zwarte boskattenpootje. Of is het andersom? Ik herinner me een innige liefdesrelatie tussen deze jongedame en mijn indrukwekkende oude kat Koe…..

Zoals altijd ligt mijn vriendin na de maaltijd helemaal voor pampus. Het was veel te lekker. Ze heeft veel te veel zitten snoepen van deze overvloed. Vanouds wandel ik een stukje met haar mee richting haar onderkomen. Ysbrandt kwispelend naast ons. Hij is heel erg blij, dat zijn oude vriendin zich weer eens laat zien in Huize Heks. Zij is het baasje van zijn grote liefde, de Ierse Setter WeiWei.

Marokko Marrakech, MAROKKAANSE WINKEL, KRUIDEN, VERSE KRUIDEN,