In memoriam Hawk. Mijn oude vurige aanbidder is niet meer. Een hele bijzondere man is ons ontvallen. Het Leidse Hout staat bol van de verhalen, die over hem rouleren. We gaan hem missen! Rust in vrede, lieve Joop.

Zaterdagmiddag ga ik naar de fysiotherapeut. VikThor wacht zoet in de tuin totdat ik volledig uit de knoop het pand weer verlaat. Nu is hij aan de beurt! En dat weet hij!

Eerst doen we een rondje door het bosje van Bosman. Het is extreem druilerig weer. Mijn viervoetige vriend is binnen de kortste keren zo zwart als een tor. Grijnzend rent hij door de bosjes. Hondjes zijn graag lekker vies. Smeerpoetsen zijn het. Van de bovenste plank.

Op weg naar het Leidse Hout wip ik bij een tweedehands winkeltje binnen. Er hangt een iets op me te wachten volgens mijn kledingengel. Maar wat? Ik scan de rekken met mijn eksteroog. Mijn oog valt op een chique lange wollen jas. Hij zit als gegoten. De lengte is helemaal goed. Verkocht!

Vroeger fietste ik nu door naar Hawk. Ik moet er nog elke week aan denken. Dan zette hij verrukkelijke koffie voor me en vervolgens aten we een boterham met haring. Aansluitend gingen we dan met de hondjes wandelen. Meestal in het bos, waarheen ik nu op weg ben.

In het Leidse Hout komt een Rijst Met Krentenhond me tegemoet rennen. Zijn kop vertrokken in een enthousiaste grimas. Het is Charlie de Dalmatiër! De hond die mijn vriend Hawk altijd uitliet. Ik heb hem al ruim een half jaar niet meer gezien. Net als Hawk. Sinds ik ben opgehouden laatstgenoemde thuis te bezoeken en sinds hij me nooit meer belt lijkt hij van de aardbodem ter zijn verdwenen.

Niemand in het Leidse Hout heeft de hoogbejaarde overigens nog gezien de laatste maanden. Heks informeert regelmatig links en rechts. Maar nee. Geen mens kan me wijzer maken.

Het gaat me te ver om die ouwe snoeper weer op te bellen, maar stiekempjes hoop ik hem weer eens ergens tegen te komen. Nooit gedacht dat ons laatste afscheid dermate definitief zou zijn.

Ik fiets achter Charlie aan. Hij rent terug naar een roepende vrouw ergens in het struweel. Dat zal zijn echte baasje wel zijn. Hawk liet hem louter uit. Net als de Boxer van de buren.

Ik stel me voor aan de dame. ‘Ik was bevriend met Hawk. Zo ken ik Charlie. We gingen elke zaterdagmiddag wandelen met elkaar…… Hoe is het met onze oude vriend? Hebben jullie hem onlangs nog gezien?’ Heks heeft al enige tijd het vreemde voorgevoel, dat mijn vurige bejaarde aanbidder niet meer onder ons is….

‘Hawk is dood,’ de vrouw tegenover me is Russische van origine. Dat heeft mijn oude vriend me al vertelt. Ze spreekt verder met haar zware slavische accent, ‘Hij had heel erg hernia. In september belandde hij in bed. Heel veel pijn en morfine. Hij wilde niet meer. Iek denk, iek weet niet zeker, maar denk dat ….’ ‘Euthanasie…’ knik ik begrijpend.

De vrouw pinkt een traan weg. Of ze heeft een vuiltje in haar oog. Maar dan wel een heel hardnekkig vuiltje.

We praten een tijdje over Hawk. Charlie springt enthousiast om me heen. ‘Dat doet hij normaal nooit. Hij herkent jou, hij grijnst zelfs naar je, dat doet hij alleen bij hele speciale mensen,’ de man van de Russin is ook opgedoken intussen. Evenals hun beeldschone dochter.

Terwijl ik weer verder fiets tuimelen beelden en gedachten door mijn hoofd.

Dus die oude schobbejak is toch gaan hemelen. Hij leek het eeuwige leven te hebben, maar opeens was het klaar. Ik weet niet hoe ik me voel na al die informatie. Het idee van een bedlegerige wegkwijnende Hawk onder de morfine dringt zich aan me op. De man is instant hopeloos verliefd op me geraakt een jaar geleden. Een verliefdheid, die ik onmogelijk kon beantwoorden. Helaas voor hem.

Maar ik was wel stapelgek op die oude baas. En maandenlang hadden we het heerlijk tijdens onze wekelijkse afspraak. Zolang hij negens op uit was. Zo lang hij genoegen nam met samen tijd stukslaan.

Helaas zette hij telkens weer druk op de ketel. Steeds meer druk. Accepteerde hij geen nee. Moest en zou het er toch eens van komen. Wat moest er van komen? Ja, dat dus. Of iets in die richting. Of in elk geval toch wat…….

Heks fietst met een schuldgevoel door het bos. Arme Hawk. Stomme sukkel. Waarom nam je geen genoegen met wat er was? Dat was toch geweldig leuk? Waarom wilde je nu weer zo nodig ‘met de billen bloot’?

‘Ik heb je mijn huis uit gejaagd,’ hoor ik plotseling in mijn geestesoor. Verbeeld ik me dat nu? Nee, ik hoor het opnieuw. En nog eens. Ja, daar in het prachtige oneindige licht is dan toch eindelijk het kwartje gevallen bij Hawk.

Ik peddel van het Leidse Hout naar de Klinkerbergerplas en vervolgens via Warmond naar het Joppe en tot slot door de Merenwijk weer naar huis. VikThor rent zich een ongeluk.

Thuisgekomen brand ik een kaarsje voor hem. Voor mijn oude dierbare vriend. Ik wens hem een goede reis. Ik vergeef hem grif zijn stommiteit. ‘Typisch Hawk,’ giebelt zijn vrouw. Ze zijn weer verenigd in het licht. ‘Zo ken ik hem weer. Echt wat voor hem om je op die manier de deur uit te jagen….’

Ja, er zat leven genoeg in de man!

‘Weet je wat zo bijzonder is, Heks?’ placht Hawk altijd te zeggen, ‘Waar jij woont, precies waar jouw huis nu staat, had ik vroeger een garage. Het was een beetje een raar straatje in het verleden, jouw steeg. Jarenlang heb ik het pand dat daar stond in handen gehad. Op exact dezelfde plek!’ Hij kon er niet over uit!

Ik denk dat er wel meer bijzonder was aan onze vriendschap. Werkelijk vanaf de eerste seconde heb ik de man in mijn hart gesloten. Misschien kende ik hem al eeuwen. Misschien was zijn verliefdheid wel karmisch geïnitieerd. Wie zal het zeggen?

Rust in vrede lieve Hawk. Je was me er eentje!

 

 

Boeddha hanteerde geen kastesysteem. Voor hem geen onaanraakbaren. Zoals Heks. Helaas gooit er weer eens iemand een haak in mijn kleine amoebe aquarium. Voor ik het weet heeft deze Dalit alweer gebeten! Ja, wat moet je anders in zo’n kom. Mijn glazen gevangenis. En let wel: Mijn gebijt doet de zaak geen goed en die haak geen pijn…….

Maandag ga ik naar het strand met mijn nicht. Een paar weken terug troffen we elkaar in een park. Nicht heeft ook een hond. Een hele bitchy teef. VikThor zat in no time compleet onder de plak!

Het heeft wat voeten in de aarde gehad, Nicht heeft de afspraak meermalen verzet, maar nu lopen we dan toch langs de vloedlijn. ‘Toestanden in de familie’ heb ik begrepen. Het is overal wat. Altijd. In onze familie wel in elk geval.

Heks hoort of ziet niet zoveel van haar clan. En dat heeft zo zijn redenen. Die ik probeer te vergeten. Eraan denken is te pijnlijk. Maar met enige regelmaat zet iemand weer een mes in de wond. Bedoeld of onbedoeld, daar kan ik de vinger dan weer niet op leggen. Men beweert altijd onbedoeld. Maar vertrouwen is een schuwe vogel. Vertrouwen is allang weggevlogen.

Door de tralies heen gekropen en foetsie. Me alleen achterlatend met mijn verdriet.

‘Je hebt iets onaanraakbaars, nu weet ik het,’ mijn homeopate is er eindelijk uit. ‘Daarom proberen mensen je onderuit te schoppen. Daarom doen sommige vrouwen zo raar tegen je. Daarom proberen allerlei idiote kerels je klein te krijgen. Mensen vinden het onuitstaanbaar…..’

Ik denk aan de onaanraakbaren in de Indiase maatschappij. Het laagste van het laagste ben je dan. Ja, het klopt. Zo heb ik me heel vaak gevoeld! Maar mijn behandelaar bedoelt het toch anders…….

‘Maar het is alleen maar om mezelf te beschermen. Als je vogelvrij wordt verklaard, als je iemands persoonlijke boksbal bent en bovendien op de nominatie staat om geofferd te worden voor het welzijn van de gehele clan, als men al op zoek is naar een geschikt meisjesinternaat, als je wordt afgedankt, terwijl je niks misdaan hebt…..’ pruttel ik.

Opeens begrijp ik wat ze bedoelt. Mijn huidige hulp heeft precies hetzelfde. Het is een geweldige vrouw met een hele foute narcistische ex. En ook zij heeft dat onaanraakbare. Ze laat niet merken dat ze kapot gaat! Om de boel bij elkaar te houden. Om te overleven. En hoe reageert de omgeving? Het mes erin!

Zelfs haar bloedeigen zus doet er alles aan om haar leven te verzieken. Heks kan de verhalen soms bijna niet geloven. Maar het is haar realiteit. Mensen, die ze zou moeten kunnen vertrouwen halen haar juist onderuit. Dierbaren, die haar zouden moeten steunen geven een gemene trap na. Zo triest. En zo ontzettend pijnlijk voor de boksbal annex afvoerput.

Afgelopen week bijt ik weer keihard in een grote haak. Een nare snoek heeft er een gemeen aas aan gehangen en voor ik er erg in heb, heb ik alweer gehapt. Dringt de haak diep mijn zachte verhemelte in. Ontstaat er een kettingreactie aan pijn, die me terugvoert naar mijn jeugd.

Toen ik het maar moest uitzoeken. De jaren voorafgaand aan mijn ziekte. Toen ik me kapot heb gewerkt. Mijn loyaliteit aan mijn agressors. Mensen, die me zouden moeten dragen, maar juist onderuit schopten. Mijn diepe liefde voor iedereen behalve mijzelf. Want Heks was toch zo slecht. Die mocht je gerust dood slaan. Of er een poging toe doen.

En daarna gerust laten creperen. Die moest het maar uitzoeken met haar opleiding zonder beurs. Die kon zich de tandjes arbeiden. Heks heeft zich letterlijk de ziekte gewerkt tijdens haar studie. ME is toen begonnen.

En alles  wegpoetsen. De diepe schaamte voor andermans haat jegens mij. Er een mooi verhaal van proberen te maken. De eindeloze pogingen om die haat in liefde te veranderen. Maar dat lukt natuurlijk niet bij narcisten. Het is slechts koren op hun molen.

Gepokt en gemazeld door al die ervaringen met narcisme zou ik nu natuurlijk beter moeten weten. Maar de behoefte aan liefde en erkenning van mijn voorouders is gewoon te sterk. En te weten dat het nooit zal gebeuren is te verdrietig.

Ik zag ooit een televisieprogramma over een tuinarchitecte. Ze was wereldberoemd en overal erkend. Mensen liepen weg met haar. Hele volksstammen stonden in de rij voor een ontwerp en ze was intussen hemeltje schatrijk geworden met haar natuurlijke tuinen. Maar kon ze van haar roem genieten? Was ze een beetje gelukkig?

‘Mijn vader is ook tuinarchitect. Niet zo beroemd als ik, hoor, maar hij was wel mijn grote voorbeeld. Ik kon totaal niet met hem overweg, we hebben een hele moeilijke relatie. In feite heeft hij me nooit zien staan. Maar ik hoopte dichter naar hem toe te groeien, door ook tuinarchitect te worden……’

En dan snikkend ‘Nooit is hij naar een tuin van me komen kijken. En nu kan het niet meer. Hij is oud en dement. Waarom is hij nooit gekomen? Hij had zelfs nooit een goed woord over voor het feit, dat ik ook tuinarchitecte ben geworden. “Dat kan jij niet, het is niks voor vrouwen, daar ben je te dom voor”‘.

‘Natuurlijk gaat hij je niet erkennen, schat, die engerd,’ dacht Heks direct, toen ze dit programma zag, ‘Je geeft hem wel heel erg veel macht door dat zo belangrijk te vinden…..’

Kijk, bij anderen doorzie ik dit soort misstanden altijd direct. Was mijn zicht maar zo scherp in mijn eigen leventje. Dan zou ik minder makkelijk prooi zijn van alweer een haak!

Nicht en Heks zitten lekker op een terrasje aan de koffie. We halen herinneringen op aan onze jeugd, ze woonde maar een paar huizen bij ons vandaan! ‘Weet je nog…’ roepen we om beurten. De ene anekdote volgt op de andere. Af en toe liggen we helemaal slap van de lach. ‘Jaja, weet je nog….?’

Sommige dingen heeft ze totaal geen weet van. Mijn veronderstelling dat er in de hele familie sprake was van lijfstraffen blijkt bijvoorbeeld niet te kloppen.

‘Ach schat, je bent gewoon verstoten. Dat is het ergste wat er is. Maar er zijn nog wel familieleden, die veel van je houden, hoor!’ Zoent ze me bij het afscheid.

Binnenkort hebben we een familiereünie. De vorige keer kreeg ik het niet voor elkaar om erheen te gaan. Het is sowieso al nauwelijks te doen met ME, zo’n ellenlange dag aan de andere kant van Nederland. Maar in mijn geval wordt het ook nog eens een hele klus om om gemene haken en boze brulboeien heen te laveren……

 

 

 

 

Een goed begin is het halve werk. Zet dat maar op mijn zerk. Gelukkig overleef ik de heenreis naar Biezenmortel! Aftrap van een heerlijke Boeddhistische retraite in de traditie van Thich Nhat Hanh.

Donderdagmiddag rijd ik naar Brabant. Heks gaat in retraite! Ik ben van plan op tijd te vertrekken. Daarom neem ik een ruime marge, zodat ik alles rustig kan doen. Hond wegbrengen, alles klaarzetten voor katten, spullen bij elkaar rapen en inpakken…… Iets later dan gepland ben ik dan eindelijk op weg: Als het goed is kom ik ruim een uur te vroeg aan.

Mijn auto zit vol warme kleren, dekbedden en voedsel. Op het laatste moment knikker ik nog een pak brood, rijstwafels en ontbijtgraan in mijn tas. En een bak aardbeien en blauwe bessen. Er is dan wel een dieetkok aanwezig en ik heb uitgebreid ingevuld wat ik allemaal niet mag consumeren, maar ik vertrouw het zaakje niet. Door schade en schande wijs geworden zeg maar.

Het is druk op de weg. Het zonnetje piept tevoorschijn. Het verkeer valt volledig stil. Stapvoets gaat het richting Utrecht. We sjokken en masse om dit hopeloze knooppunt heen op weg naar het volgende struikelblok: Den Bosch…..

Mensen doen weer de raarste dingen tijdens dit oponthoud. Een man zwalkt van de ene rijbaan naar de andere. Geen richting aangeven. Niet kijken. Hij schiet als een ongeleid projectiel vanaf de rechterbaan voorlangs, talmt eventjes pal voor mijn snufferd en lanceert zijn bolide vervolgens naar de baan links van me. Heks heeft nauwelijks de tijd om vol op de rem te gaan staan: De man heeft niets door. Achter me schrikken ze zich ook dood.

images-2

Hij heeft zich toch vergist realiseert hij zich al snel, want mijn baan gaat sneller. Geïrriteerd kijkt hij op van zijn bezigheid, terwijl ik hem voorbij tuf: Hij zit fanatiek te smsen, terwijl hij tegelijkertijd gewoon aan het rijden is! In een hectische file! Geen wonder, dat hij bijna op mijn auto zat!

Als ik langszij kom wijs ik op mijn voorhoofd. Draai een rondje naast mijn oor: ‘Kierewiet!’.  De kerel komt achter me aan en doet zijn raampje open. Nijdig kijkt hij me aan: Wat of ik heb?

‘Meneer, U rijdt me zojuist bijna aan en heeft het niet eens in de gaten. Het is dat ik vol op mijn rem ben gaan staan, tot ontzetting van het achteropkomende verkeer. En mezelf: Ik heb al een whiplash door net zo’n ‘oplettende weggebruiker’, maar niet heus, als u. En dan zie ik dat u gewoon zit te smsen tijdens het rijden in een file! Dat moet u toch niet doen!’

‘U heeft me zojuist bijna de doodschrik bezorgd, houdt op met smsen in de auto! Zo vallen er nog doden en dat is echt niet denkbeeldig.’ ‘Sukkel,’ denk ik erachteraan, ‘Ongelofelijk asociaals stuk vreten.’ Een vriendin van me is een paar jaar geleden platgewalst door achteropkomend verkeer. Ze heeft het niet overleefd. De man kijkt perplex. Hij een gevaar op de weg? Hij heeft echt geen idee waar ik het over heb, de stumperd.

Nou ja, dat begint weer lekker. Enigszins oververhit en met anderhalf uur vertraging kom ik aan in Biezenmortel. Ik ben net te laat voor het eerste programmaonderdeel: Gezamenlijke zitmeditatie. Ik koekeloer om de hoek van de deur van de meditatiehal en besluit op de gang te wachten. In stilte. Ademend. I have arrived, I am home……

Een kwartiertje later schuif ik de zaal in. Ik ben niet de enige, die vast heeft gezeten in het verkeer. Uren later daagt er nog iemand op uit Haarlem. Zij heeft het veel erger te verduren gehad, omdat ze een uurtje later dan Heks was vertrokken……..

Op het podium zit mijn vriendin de non. Haar gezicht splijt in een stralende lach als ze me ziet. Ook Kras is al gearriveerd. Ze is met de trein gekomen, op de scootmobiel, een hele onderneming. Vanmorgen heb ik haar bagage opgehaald. ‘Anders moet je zo sjouwen , geef je spullen maar aan mij mee.’

Een faliekante communicatiestoornis. Als ik haar bagage in de auto wil zetten blijkt het slechts om een zak beddengoed en handdoeken te gaan. ‘Joh, ik neem gewoon niet veel mee. Haha, echt, je hoeft verder niets in je auto te stoppen, alles gaat gewoon mee op de scootmobiel. Ja, mijn fototoestel ook. Misschien wil ik onderweg wel wat plaatjes schieten….’

Daar sta je dan met je goede bedoelingen. Het zal een terugkerend onderwerp worden dit weekend. Wat doe je voor de ander en waarom? En is het nodig? ‘Thich Nhat Hanh heeft het in één van zijn boeken over het aanbieden van Doerian in dit kader,’ weet Kras te melden. Alhoewel ze pas een week met Boeddhisme bezig is heeft ze zich het onderwerp al aardig eigen gemaakt……

‘Lekker, Doerian, mmmmmm…’ Heks houdt heel veel van dit stinkende rottige goedje. Een ware delicatesse! Thay vindt het niet lekker, hij houdt er zelfs helemaal niet van. Soms komen er mensen naar hem toe om zo’n bijzondere vrucht met hem te delen. Goedbedoeld natuurlijk. ‘Maar ze hebben niet goed naar me gekeken, naar wat ik nodig heb,’ aldus onze leraar.

‘Ik krijg heel veel Doerian aangeboden, Heks, ook hier,’ Kras noemt voorbeelden op van allerlei dingen die mensen met de beste bedoelingen ongevraagd voor haar lopen te doen. Of haar zomaar uit handen proberen te nemen.

Grappig. Dat heb ik nu nooit. Of zelden. Of in elk geval beduidend minder. Ik krijg slechts met enige regelmaat allerlei aanbevelingen van vage edoch peperdure wetenschappelijke niet bewezen behandelingen tegen stress, die ik nodig moet gaan volgen. Zodat ik mijn klachten niet in stand houd. Huh? Tja. Kots en braak zullen we maar zeggen.

Nog voor we ons op onze kamer hebben geïnstalleerd krijgt Kras een éénpersoonskamer aangeboden. Zomaar. Omdat ze er zo gehandicapt uitziet.

‘Ik wil het niet hebben,’ roep ik direct. Ik moet er niet aan deken om met een wildvreemde op de kamer te liggen. Met al mijn hulpmiddelen, de medicinale cannabis, het hopeloze slapen, de pijn in mijn donder en noem maar op. Kras en Heks zijn wat dat betreft aan elkaar gewaagd. Bovendien ben ik sowieso graag samen met mijn vriendin. ‘Lekker egoïstisch, Heks,’ plaagt mijn maatje, ‘Je denkt ook alleen maar aan jezelf…’

Niemand die mij overigens een éénpersoonskamer aanbiedt. ‘Jij roept iets heel anders op bij je medemensen, Heks. Met al je hoedjes en je wilde outfits. Als ze jou zien dan denken ze waarschijnlijk: Dat wijf krijgen we wel!’ Kras zit hartelijk te lachen, ‘Ik heb ooit zo’n geliefde gehad. Ook gehandicapt overigens, maar ondanks dat ontlokte ze precies dezelfde reactie aan haar omgeving als jij!’

Na de eerste introductie worden we ingedeeld bij onze tijdelijke ‘familie’. Ik zit bij Zuster Orchidee, mijn favoriete geliefde nonvriendin, in de groep. Kras moet helaas ergens anders heen. Eigenlijk. Maar er wordt direct een mouw aan gepast als we gaan protesteren. ‘Kom maar gezellig bij ons, het wordt wel een hele grote familie, maar het is helemaal ok.’

Oh, wat is het fijn om hier te zijn. Ik kom allemaal oude bekenden tegen, sommigen heb ik al jaren niet meer gezien. Maar het overgrote deel der deelnemers zijn helemaal nieuw voor mij. Wat is de Nederlandse Sangha toch actief. Thay heeft behoorlijk wat volgelingen in ons kikkerlandje. Zijn boodschap van verdraagzaamheid, openheid en interzijn slaat aan bij ons handelsvolkje. Antigif tegen onze Calvinistische volksaard!

Samen met Kras haal ik mijn spullen uit de auto. ‘Ideaal zo’n scootmobiel,’ verzucht ik als  ze met haar kar afgeladen naast me snort. Mijn kussen, dekbed, extra deken, truien, vest, koeltasje, voedselvoorraad en toilettas kunnen allemaal in één keer mee. Ik hoef alleen maar mijn koffertje op wielen achter me aan te rollen.

‘Jeetje, Heks, nu pas begrijp ik waarom je speciaal naar me toe kwam vanmorgen om mijn bagage op te halen. Jij sjouwt gewoon je halve huisraad mee! Best lief eigenlijk dat je aan me hebt gedacht.’

 

Uiteindelijk blijken veel van de meegebrachte spulletjes goed van pas te komen. Heks heeft niet geheel voor de kat zijn viool lopen zeulen…….

Plum Village

Stichting Leven in Aandacht

Unknown-126

 

 

 

 

Heks en Steenvrouw kleden kale kerstkalkoen aan met keur aan kleurige groenten. Zelf lopen we allemaal in het zwart: Hartstikke chic!

Tweede kerstdag slaap ik uit. Ik slenter een ochtendhondenronde door de stad en lunch met het restant haring van gisteren. Supersloom ben ik vandaag. En ik hoef ook hoegenaamd niets.

Dat is dan weer het voordeel van een jaartje kerst overslaan. Geen toestanden rondom het optuigen van de kerstboom. Geen metershoge stapels met lege dozen, geen emmers met takken, bloemen en bessen, geen heidense troep in de keuken. Nee. Serene rust all over the place.

 

Aan het eind van de middag ga ik met VikThor richting Leiden Zuid West. Ik fiets langs het Vlietkanaal en laat mijn hondje goed rennen. Het is ongelofelijk vies koud pisweer. Ik ben blij als ik de warme gezellige woonkeuken van Steenvrouw in schuif. Wat een verademing. En wat ruikt het hier lekker!

Mijn vriendin is al de gehele dag bezig met het braden van de kalkoen. Ieder half uur wordt het bakbeest besprenkeld met eigen vleessappen. ‘Wat een klus,’ verzucht Steenvrouw, ‘Het is echt heel veel werk lieve Heks. Kijk, ik heb het spek er afgehaald, zodat het velletje een mooi kleurtje kan krijgen….’

We inspecteren de kalkoen. De kernthermometer wordt in het borststuk gestoken. 67 graden. We rekenen uit of het de goede temperatuur is bij een kalkoen van deze grote en kwaliteit. ‘Ik zoek het nog een keertje op,’ Heks staat alweer op internet te neuzen, ‘Het is goed hoor, schat. Dit monster is ongetwijfeld helemaal gaar.’

Omdat de kalkoen er eng wittig blijft uitzien, ondanks de kerntemperatuur, gooien we de grill nog eventjes aan. En ja hoor, binnen een kwartier heeft Meneer de Kalkoenkoekepeer een fantastisch Goois oranjebruin kleurtje opgedaan. Koningsgezind bijkans……

Nu moet Heks nog eventjes in actie komen. Er moet nog een listige jus worden gebrouwen van alle vettigheid, vleessappen en het onderliggende groentegarnituur. Ik pak mijn roerzeef uit mijn tas. De zoon van Steenvrouw kijkt perplex naar het apparaat. ‘Ja jongen, jullie hebben mooie machines in jullie bouwbedrijf, maar wij huisvrouwen hebben ook zo onze speciale hulpmiddelen…..’

‘Huisvrouwen…’ sist Steenvrouw verontwaardigd, ‘Tsssss…..’ Ze wenst niet met dit vlijtig stofzuigende volkje vergeleken te worden. Ze is per slot van rekening beeldhouwster. Ze houdt zich bezig met hakken in plaats van naaien. Emmers worden door haar uitsluitend gebruikt om papier maché in te prepareren. Ramen zemen is volstrekt onbelangrijk. Haar heerlijke huishouden van Jan Steen rommelt ze er maar zo’n beetje bij…..

Als de jus klaar is roepen we alle kids aan tafel. We krijgen een fantastisch voorgerecht voorgeschoteld. Tonijnsalade met garnalen. ‘Voor jou hebben we avocado in plaats van brood, Heks,’ de dochter kijkt me stralend aan. Vanavond heeft iedereen echt rekening met me gehouden!

Ik kijk de tafel rond. Allemaal vrolijke gezichten. Iedereen is op zijn paasbest. Met kerst. Zelfs de zoon heeft een mooi colbert aangetrokken! Geweldig. We proosten op het mooie leven en vallen aan op het voorgerecht. Het is heerlijk!

De kalkoen steelt echter de show vandaag. Vol trots dient Steenvrouw het enorme stuk gevogelte op. We poseren samen naast de vrucht van onze arbeid. Hij ziet er goed uit, die kalkoen. Ook de groentes liggen naar ons te lonken. ‘Ik ben toch zo benieuwd naar die rode kool. Ongetwijfeld heeft dat nachtje marineren in cranberrysap goed uitgepakt. Maar ik wil het nu wel eens proeven…..’

kalkoentje11

Heks staat te popelen om een en ander in haar mond te stoppen. We zijn er ten slotte al een dag mee bezig. Na de verrukkelijke hoofdmaaltijd volgt nog een zalig toetje. Helaas mag ik niet proeven van de Tiramisu, maar er zijn ook nog eens stoofpeertjes op tafel gezet. Met een heerlijke stroperige saus.

Het traditionele kerstdiner is alweer ten einde. Steenvrouw ruimt als een haas de keuken op, jeetje wat is ze hard aan het werk vandaag. ‘Je mag me niet helpen, Heks, ga maar lekker tv kijken met zoonlief. Straks drinken we nog een kopje koffie.’ Dochter en haar vriendje zijn met VikThor aan het wandelen. Ze blijven lekker lang weg, dus het ventje komt goed aan zijn trekken.

 

Een uurtje later rijd ik met hond, fietskar en bakken vol restanten kerstdiner weer naar de binnenstad. De komende dagen ga ik aan de kalkoen, dat is wel duidelijk. Zielstevreden schuif ik alles in mijn koelkast.

Die avond val ik alweer voor de televisie in slaap. En opnieuw word ik pas midden in de nacht weer wakker. Gelukkig is het geen vijf uur in de morgen. En evenmin hoef ik nog te eten. Wel moet ik de volgende dag bijtijds op. Prikken halen bij mijn huisarts. Het gewone leven is weer begonnen.

 

 

 

Heerlijk weer! Wandelen door Het Plantsoen en toch een slecht humeur opdoen! Het is niet normaal: Dat kan alleen maar komen door ‘De Mannetjes van Portaal’. Alleen al het vooruitzicht hen weer over de vloer te krijgen is genoeg voor een scheldpartij van een paar uur. En dan zijn ze nog niet eens daadwerkelijk met hun rampenklus begonnen……

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Elke dag ga ik met Varkentje op stap. Zo ook vandaag. Eerst prikken halen bij de doktersassistenten. Vakkundig gooien ze de B12 spuit vanaf een kleine afstand in de schietschijf, ofwel mijn bil. ‘Je moet gooien alsof je aan het darten bent,’ aldus de assistente, ‘De spuit is je pijltje…’

Inderdaad, gooien werkt het beste. Af en toe tref ik een prikker, die weinig kaas heeft gegeten van dit principe. Krijg je zo’n spierprik traag naar binnen geduwd. Au.

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Daarna naar de apotheek. Spannend toch? Mijn bezigheden? Varkentje vindt van wel. Hij draaft vrolijk naast de fiets. Na de apotheek gaan we lekker wandelen in Het Plantsoen. We komen allemaal leuke hondjes tegen vandaag. Een eeuwige Jack Russell pup. Een licht loopse Sussex Terriër. Ysbrandt heeft een goede dag. Hij maakt beide dames uitgebreid het hof….

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Weer thuis wil ik eventjes lekker voor de televisie relaxen voordat mijn thuiszorg zich meldt. Vanmiddag staat er zwemmen op het programma. Ik heb totaal geen zin. Al dagen ben ik gammel en kouwelijk. Het idee om dat kille bad in te gaan trekt me helemaal niet aan. Maar ik heb geluk: Mijn thuiszorg komt niet opdagen. Het blijkt iemand anders te worden op een later tijdstip. Zwemmen is hierdoor van de baan!

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Intussen ben ik strontchagrijnig geworden. En dat allemaal door een telefoontje van Portaal. Of beter gezegd: Het bedrijf, dat is ingehuurd door mijn malafide verhuurder, om mijn badkamer te slopen. En er weer een nieuw exemplaar voor in de plaats te knutselen. Als alles goed gaat.

Ik heb het niet zo op ‘De Mannetjes van Portaal’. Ik heb nog steeds last van posttraumatische stress na het plaatsen van een nieuwe keuken zo’n vijf jaar geleden……

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Die klus zou slechts vijf dagen duren, maar het werd ruim vier maanden. Tijdens het slopen van mijn oude keuken werd tevens mijn hardhouten vloer gesloopt. De tegelzetter deed vervolgens iets, waarvoor ik aangifte heb moeten doen bij de politie. Ik ben geïntimideerd en bedreigd door Portaal en VOC, omdat ik die aangifte had gedaan.

Frogs heeft hier enige tijd moeten logeren, aangezien ik midden in de nacht enge telefoontjes kreeg van een man. Waarschijnlijk die  tegelzetter. Of een ander mannetje van Portaal, die zich op zijn nummer gezet voelde door mijn aangifte……

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Dat er tijdens een verbouwing dingen misgaan is één ding, een waardeloze afhandeling door de club, die verantwoordelijk is voor de verbouwing nog een heel ander. Ik betaal die lui al vijfentwintig jaar iedere maand trouw mijn huur. En wat krijg je? Een wanprestatie.

Portaal is een waardeloze en hopeloze woningcorporatie. Dat hebben ze nu al zo vaak bewezen. Twee jaar geleden nog, toen ik last had van een lekkage in het toilet. Nadat de muur al zeker vijf jaar lang zwart was van de schimmel kwamen ze dan toch in actie. Omdat ik dreigde ‘Bouw -en Woningtoezicht in te schakelen en naar de krant te gaan.

Heks zat intussen chronisch aan de Trisporal. Een paardenmiddel tegen schimmels bij mensen. Schimmels in je huis zijn heel slecht voor je gezondheid. Vooral voor types zoals ik, met een verzwakte immuniteit.

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Ik zit dus niet bepaald uit te kijken naar deze verbouwing. Een nieuwe badkamer, nou, het zal me het goedkoopste tegeltje wel weer worden!

En dan die klungelclub hier weer over de vloer. Twee weken lang! Zeggen ze. In de praktijk hebben ze gemiddeld zes keer zoveel tijd nodig. Omdat ze eerst alles verkeerd doen. Bij de verbouwing van mijn toilet is de muur er drie keer uit gehaald en weer in gezet. Er is een paar keer getegeld, de eerste keer door een ongelofelijke prutser. Drie dagen heeft hij zitten knutselen, gezeten op mijn toiletpot. Het leek nergens naar. Dat moest er dan ook weer helemaal uit.

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

De man aan de telefoon begint het programma van de verbouwing met me door te nemen. Het komt er op neer, dat ik twee weken lang kan gaan zitten wachten op de mannetjes. En die komen dan vaak niet opdagen is mijn ervaring. Hebben ze weer een ‘Noodklus” of iets dergelijks. Wrahgh! Mannetjes!

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

‘Tussen acht uur en half twaalf komen er mannetjes slopen. Ze zijn om half vijf klaar.’ ‘Toch niet sloopbedrijf firma Brehms? Die komen er bij mij niet meer in!’ ‘Nee, we werken niet meer met Brehms. Blabla. Dan komt er de volgende dag tussen acht uur en half twaalf een elektricien.’ Hij somt dag na dag op wie ik kan verwachten, waarom en wanneer. Het komt erop neer, dat ik hele dagen thuis moet zitten wachten. Totdat er weer iemand genegen is te komen klussen. Hoe doen mensen met een baan dat toch?

‘Ik ga niet elke dag de hele dag wachten. Ik heb een hond. Dus ik kan niet tussen acht uur en twaalf uur wachten en dan de rest van de dag mannetjes in de gaten houden. Ze seinen me maar in hoe laat ze ongeveer denken te komen. Dan kan ik met mijn viervoeter naar buiten.’

‘Ook moeten de mannetjes mijn huis uit, als ik de hond uitlaat. Vorige keer heeft een mannetje zich geweldig misdragen, toen ik eventjes naar een park was. Kreeg ik achteraf op mijn kop, dat ik hem alleen had gelaten. Dus dat doe ik niet meer. Ze gaan maar in hun auto wachten tot ik terug ben,’ bits ik er lustig op los.

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Het mannetje aan de andere kant van de lijn blijft vriendelijk, maar ik hoor zijn hersens kraken. ‘Wat is er toch allemaal gepasseerd in het verleden, dat ik zo’n wantrouwig mens aan de telefoon krijg?’ ‘Meneer, ik zit helemaal niet te wachten op een nieuwe badkamer,’ zeg ik, ‘Ik zie er als een berg tegenop.’

Het is door de inferieure bouw van dit pand, dat we hier constant allerlei lekkages hebben. Ik moet mijn hele badkamer ontmantelen. Een mega klus. Ik kan wekenlang niet douchen of wassen. Het wordt een gigantische puinhoop. Dan zit ik ook nog eens twee weken aan huis gebakken met klunzen van mannetjes over de vloer. Vervolgens loopt het nog anderhalve maand uit, zoals gewoonlijk. Meestal wordt er ook nog iets van mij gesloopt of vernield. Er verdwijnt iets of ik vind iets walgelijks, waar ik dan vervolgens aangifte van moet gaan doen. En met een beetje pech word ik nog bedreigd op de koop toe.

Kon ik maar een nieuwe badkamer krijgen zonder mannetjes over de vloer. Kon de Grote Hand Gods maar op magische wijze dit klusje stofvrij klaren.

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

 

 

Heel gezellig verjaardagsfeestje van Frogs met heerlijke verrassing: Heks krijgt een heel speciaal cadeau van haar vriendinnetje Elfje. Iets dat ik altijd al gewenst heb…….

wensdoos , sneeuwwitje en de 7 dwergen

Een hart, dat liefheeft is altijd jong!

 

Vrijdagavond geeft Frogs een feestje. Om 6 uur meldt Cowboy zich in Huize Heks. Ik lig in bed uit te puffen van de wekelijkse wasbeurt van mijn hondje. Het arme schaap heeft last van een parasiet en moet dientengevolge de meest vreselijke behandelingen doorstaan. Zoals deze aanval met pure chemicaliën. Gewapend met huishoudhandschoenen ga ik hem te lijf met Tactil, een onschuldig klinkend bijtend gif.

wensdoos, Ganesha

Wij houden van deze olifantengod!

Gelaten ondergaat hij de behandeling. Na het bad gaan we dan eindeloos door de stad lopen totdat de ergste gifdampen zijn verwaaid. Een uitputtend ritueel. Baas en hond beiden tot het uiterste getergd door de bijverschijnselen van dit effectieve paardenmiddel.

wensdoos, geometrische patronen

Geometrie en kleur

Mijn lief en ik eten samen en buiken uitgebreid uit. Dan gaat mijn schatje nog eventjes op stap met mijn varkentje, terwijl ik me hul in feestelijke kleding en parfum. Kwastje erover en ik kan er weer helemaal mee door.

wensdoos, Indiase prins en prinses

Cowboy en Heks?

Als we bij Frogs arriveren blijken we heel erg laat te zijn. Dit komt voornamelijk, omdat werkelijk iedereen heel vroeg gekomen is. Het is supergezellig, zoals altijd op de feestjes van mijn goede vriend. Ik ben een enorme voorstander van verjaardagspartijtjes. Al je geliefden en vrienden bij elkaar. Er ontstaan nieuwe contacten. De onderlinge band wordt versterkt. En het is nog hartstikke leuk ook! Zowel om te geven als om bij te wonen….

wensdoos, schedel, doodshoofd, doodshoofd met kleurtjes, vrolijke schedel

Kleurig lachebekje

Mijn vriendin Elfje is er ook. ‘Jou moet ik nog even spreken, onder vier ogen…’, zegt ze dreigend. Oeps, ik heb nagelaten een berichtje van haar te beantwoorden, waarin ze me vroeg of ik van plan was om naar ‘Landjuweel’ te komen. Heks zat toen in Antwerpen…

eenhoorn, wensdoos

We zijn dol op onze vriend de eenhoorn

Terwijl we naar de keuken lopen tovert ze een enorm pak tevoorschijn. ‘Hier loop ik al maanden mee rond! Ik heb het gemaakt, nadat ik jouw brief uit Frankrijk had gekregen. Wat een geweldig pakket was dat! Ik liep helemaal over van liefde daarna. Vandaar!’

wensdoos, inhoud, eenhoorn

En dan doe je em open….

Ze geeft me een prachtig versierde doos. Helemaal volgeplakt met plaatjes. ‘Een Wensdoos!’ roep ik uit. Want ik herken onmiddellijk haar geslaagde poging toe te treden tot de gelederen der Wensdoosmakers. Ik maak die dingen al jaren. Links en rechts bestaan mensen, die er eentje in hun bezit hebben. Maar ik heb er nog nooit één gekregen!

wensdoos, ganesha, peruaanse dametjes

Onze grote vriend Ganesha met twee Peruaans uitziende zielzussen

Een Wensdoos werkt als volgt: Bekijk de doos aandachtig. Een goeie Wensdoos staat bol van de symbolen en magische afbeeldingen. Door ze in je op te nemen, breng je de magie goed op gang. Draai de doos om en om in je handen, zodat je alle kanten in het vizier krijgt. Wensdozen hebben geen onder of bovenkant. Maar je kunt ze wel openmaken…..

peruaans vrouwtje, wensdoos peruaans vrouwtje, wensdoos

Open de doos en speel met de inhoud. 😉  Het verdient aanbeveling om een zeker ritueel uit te voeren met hetgeen zich in dit magische voorwerp bevindt. Maar omdat elke Wensdoos anders is, laat ik een algemene beschrijving hiervan achterwege.

Fluister je wens in de doos en sluit deze onmiddellijk. Nu volgt zorgvuldig schudden, vergelijk het met het potentieren van een homeopathisch medicijn. Hoe meer je je wens verdunt, hoe sterker de werking…..

wensdoos, pruik,ganesha, geel haar, nep haar wensdoos, blue crystal world, Jan Custers, wensdoos, blue crystal world, Jan Custers, wensdoos, kikkers, kikkertje, ansichtkaart met kikkers gouden pakketje, wensdoos heilig hout, geurend hout, Palo Santo, wensdoos wensdoos, ballon, Hello Kitty wensdoos, Pukka, love, theezakje

Laat de Wensdoos op een onopvallende plek staan, totdat je helemaal vergeten bent, dat je iets te wensen hebt. Als je nu per ongeluk de doos opent komt je wens uit. In elk geval uit de doos. Gegarandeerd succes!

wensdoos, eenhoorn, eenhoorn voo op taart, suikergoed eenhoorn, wensdoos

Vrolijke eenhoorntjes van suikergoed

In mijn prachtige Elfjes-exemplaar zit een enorme bos geel nephaar. Heel handig voor een bad-hair-day. Of als tijdelijk hip oksel/schaamhaar! Ook zit er een rood mondje in, dat blijkt een pleister te zijn. Voor als ik een keertje pijn heb: Kusje erop! Maar ook handig indien ik chagrijnig ben. Dan plak ik em gewoon op mijn gezicht.

wensdoos, eenhoornelfje, kerstversiering, witte elf, wensdoos

Vervolgens springt een schitterend boek over kristallen schedels in het oog. Ik dacht dat ik alles wat er op dat gebied verschenen is in mijn boekenkast had, maar deze auteur ken ik niet!

WENSDOOS, PLEISTER IN DE VORM VAN EEN MOND, RODE LIPPEN, kus

Pleister voor op de wonde

In een gouden pakje vind ik geurend hout, Palo Santo. Heerlijk, ik ben daar dol op. Dan is er nog een klein satijnen zakje met een eenhoorntje er in. Maar hij is niet de enige hier aanwezige eenhoorn. Er zijn ook nog wat exemplaren van papier en suikergoed 🙂

Natuurlijk zweeft er ook een elfje tussen alle andere bewoners van deze droomdoos…..

Hart van wensdoos, rood hart, kanten hart, I sent you all my love, sealed with a kiss

Het hart van dit kunstwerk

Heks raakt niet uitgekeken op haar geschenk. Vrienden voegen zich bij ons in de keuken en kijken bevreemd naar dit tafereeltje. Wie is er nu eigenlijk jarig? En wat is dit voor een wonderlijk cadeau?

wensdoos, Ganesha, hart, gele pruik

Heks raakt niet uitgekeken

Aan de binnenkant van het deksel waakt Ganesha over al mijn toekomstige wensen. Aan weerszijden prijken twee kleine Zuidamerikaanse dametjes. Dat zijn wij, Elfje en Heks. Twee zielzussen in hun eigen magische universum.

Dank je wel, lieve zielzus, soulsister….. Love you!

wensdoos, Ganesha

Dank je wel, lieve schat

 

MIJN HOND HEEFT ME BIJ DE NEUS….. Een zwoele lentedag vol regenwormen en zonnige terrasjes.

parkje Leiden Aingel

Parkje aan de Singel

Een zwoele lentedag… Wat een feest! Ik zit heerlijk op een terrasje met Ysbrandt. Op mijn nieuwe telefoon blijkt het makkelijk typen. Eens kijken of het zich ook zo eenvoudig op mijn computer laat zetten…

hondje, springer spaniel, epagneul breton

Met daarin een hondje

Om me heen is het een gebabbel in allerlei talen vermengd met het gekabbel van het Galgenwater. Af en toe klinkt er luid gejuich uit de kroeg om de hoek. Voetbalwedstrijd waarschijnlijk.

Vandaag was weer zo’n slaapdag. Vanmorgen vroeg stond Ysbrandt wederom te blaffen en aan de deur te rammelen. Indachtig zijn samengeknepen billetjes van gisteren, schoot ik snel in de kleren.

hond en bazinnetje, vrouwtje

Met de vrouw

Zo had ik m’n eerste sprintje van deze dag al vroeg te pakken. Eenmaal in het parkje ging hij lekker snuffelen. Geen sprake van hoge nood… ‘Ik heb je gefopt, vrouw’, snoof hij gnuivend. Om het kunstje vrolijk nog twee keer te herhalen.

De tweede keer loop ik in weer een ander park over een pad bezaaid met regenwormen. Het is nog een hele kunst om er niet bovenop te gaan staan. Onwerkelijk. Wat doen die wormen daar? Het regent zachtjes. Een druppel op de gloeiende asfaltplaat. Ik zie het somber voor hen in.

Als ik terugfiets is de stad uitgestorven. Surrealistisch. Ik kijk met andere ogen. Regenogen? Naar deze wekelijkheid. Door wormgaten? Ik zie andere tijden. Alle tijden?

HOND EN BAAS LIJKEN OP ELKAAR

Lijkt het nu zo of

hond en baas lijken op elkaar

haha, het idee….

Drie keer heeft hij me voor nop naar een park doen spoeden. Mijn schuldgevoel over gisteren uitbuitend tot op het bot…

Daarna ben ik weer in slaap gevallen. Tot een uur of drie vanmiddag… Bijslapen en vooruitslapen. Morgen een dagje Indiaas zingen, dan moet ik een beetje mens zijn. Dus vanavond weer vroeg naar bed.

hond en baas lijken op elkaar

Ze hebben wel zelfde lichaamsmimiek, heks en hond

Wat een enerverend bestaan! Slapen tot je erbij neervalt. Naast me in bed staat de familie kat. Dus je hoort me niet klagen over deze saaie dagen. Toen ik nog de hele winter zwaar griep had, tijdperk voor de LDN, was het dagelijkse kost.

Daarom is mijn hondje zo wezenlijk in mijn bestaan. Hij dwingt me m’n bed uit, de deur uit, de natuur in. Door hem spreek ik ook op zulke dagen mensen. En zit ik nu toch op een terrasje! Hij moet me alleen niet bij de neus nemen! Vooral niet ’s morgens vroeg.

hond en baas, happy

Happy

Simpel soepje van winterpostelein, waar je blij van wordt.

maar dan loop je de kans, dat er een hond of een vos (!) over heeft gepiest...

JE KUNT HET GEWOON IN DE DUINEN VINDEN

Simpel soepje van winterpostelein.

Smoor in ruim olijfolie een ui en 2 tenen knoflook. Zet op laag vuur en vergeet het een kwartiertje. Het moet echt heel langzaam garen, anders wordt de knoflook bitter. Als alles mooi donker verkleurd is bouillon toevoegen. Winterpostelein erbij, tien seconden laten smelten, staafmixen en klaar!

JAMMIE

CHLOROFIELSOEPJE

Zon, sneeuw, HONDJE en last van een goed humeur!

JOEPIE, WAFWAF

YSBRAND IS IN ZIJN ELEMENT

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vandaag was zo’n verrukkelijke dag. Zon, sneeuw en last van een goed humeur! Vanmorgen had ik met Tanneke afgesproken. Het maken van die afspraken doet denken aan een archaïsch heksenritueel. Eigenlijk gaat het nog steeds op dezelfde manier als toen we elkaar leerden kennen. Ik sta voor het raam te gebaren en Tanneke schreeuwt en gebaart terug. Het is geen dubbel glas, dus ik kan haar een beetje horen. Ik schreeuw ook iets. We gebaren nog wat en uiteindelijk is het helemaal duidelijk.  Werkt bij ons beter dan de telefoon. Woensdagmorgen 11 uur in dit geval.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik had gisteren door het raam al gezien, dat Tanneke het niet best had. Ze wees naar haar ingezwachtelde benen en trok een berustend baalgezicht. Onderweg naar haar huisje kom ik langs een warme bakker. Ik ga een taartje halen voor Tanneke, daar is ze gek op! In de heerlijke geurende winkel loopt het water me in de mond. Maar ik mag dat allemaal niet. Tanneke kan gelukkig alles eten, nou ja, ze heeft suiker, maar eet dan weer zoveel suiker, dat dit taartje er nog wel bij kan. Iedereen die voor mij is koopt saucijzenbroodjes.  Ze zijn in de aanbieding….Ik koop er ook 1 en een gebakje voor mijn lieve balende vriendinnetje. Dat zal haar deze dag doorhelpen.

VALENCIA!!!!!!

ZING EEN LIEDJE…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Voor Tanneke is het leven vaak overleven tegenwoordig. Ze is door een herseninfarct zeer beperkt in van alles en nog wat, maar krijgt het voor elkaar om zelfstandig te wonen. Helaas is laatst haar thuiszorghulp gehalveerd ! Ze is te duur, kreeg ze te horen. Het wordt nu echt heel moeilijk voor haar.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Toch is een bezoekje altijd een feestje. Ik kijk naar haar lieve gezicht als ze van het gebakje snoept. Op een gegeven moment zitten we om iets te lachen, het was iets heel grappigs. Op dat moment  zie ik haar gezicht oplichten en de ondeugd in haar ogen stralen!!! Helaas moest ik er alweer veel te snel vandoor. Ysbrandt zat buiten en Beertje was ziek, dus ik wilde mijn hondje daar niet aan blootstellen. Nu maar hopen, dat hij niet aan een plasje van Beertje ruikt, ze worden uitgelaten in hetzelfde parkje…..

HAPPY DAYS....

HIERVAN SPRING IK EEN GAT IN DE LUCHT…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vanmiddag heb ik wat regelneefdingen gedaan. Schouderklopje, schouderklopje!!! En daarna de duinen en het strand met Ysbrandt. Hij was helemaal in zijn element, een heel gelukkig hondje. En hij heeft weer zijn werk gedaan vandaag! In de duinen om half 6 wachtte een gewoon uitziend, maar zich vreemd gedragende, dus enge man me op, liep me achterna en was uiterst vaag bezig. Dook weer op. En nog eens. Dus Ysbrandt aangelijnd en de man verdween!!!  Dit is bepaald niet de eerste keer, dat ik zoiets beleef. Ga vooral niet alleen door de duinen lopen, zou ik zeggen. Je mag Ysbrandt gerust een keertje lenen….

Een heerlijke middag, maar oeps, wat was het glad op die weg door de duinen. Je bent niets zonder winterbanden momenteel….

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

WORMEN EN BACTERIëN: Andere dimensies zijn dichterbij dan je denkt…….

Andere dimensies om ons heen

Wat heb ik nu aan m’n kleed hangen?

Wat is het fantastisch weer vandaag. Echt weer voor een fijne wandeling met Ysbrandt door het Leidse Hout.  En straks rijden we weer ergens heen buiten de bebouwde kom. Dat heeft ook een andere oorzaak: In de binnenstad wordt er al lustig op losgeknald door puberend Leiden. En ondanks het feit, dat Ysbrandt schotvast is, hij heeft er een jachttraining van jaren opzitten, wordt hij toch een peu nerveux van het geknetter en gefluit.

Snuffelen is een soort de krant lezen voor mij

Wie is hier langsgekomen?

Dat is ook niet zo vreemd, hondjes leven in een andere dimensie. Een wereld van voornamelijk geur en ook geluiden ervaren ze anders. Er zitten veel hoge en lage tonen in hun bereik, die wij mensen absoluut niet kunnen horen. Ook horen ze zachte geluiden veel beter. Vooral als ze opstaande oren hebben. Laat staan harde geluiden. Het moet op oudejaarsavond een waar inferno zijn voor onze viervoetige vrienden. Ysbrandt mag dan nog van geluk spreken met zijn flaporen…

Maar ik hoor prima hoor

Gelukkig heb ik flaporen

Hondjes kijken ook anders. Ze zien beweging beter, dan stilstaande dingen en zijn kleurenblind. Maar ze zien dan weer wel vrij goed in het donker. Dit verklaart ook, waarom Ysbrandt in een duister parkje feilloos achter een balletje aan kan jagen en het nog netjes terugbrengt ook!

snuffeldesnuffel in de rondte

Op de snuitkijk

De geurwereld van honden is fascinerend. Ze kunnen kilometers in de rondte ruiken en op een niveau, dat alleen een vlinders hen nadoen. Die ruiken dan weer met hun voeten, ook zoiets aparts. Wij mensen hebben ook vaak sterk ruikende voeten, maar dat is dan weer niet iets om je op te laten voorstaan binnen onze soort.

Zo zie je, dat alleen al hier in mijn huishouden in verschillende dimensies wordt geleefd. Ik heb het dan nog niet  eens gehad over mijn katten en hun wereld. Ik vind het altijd erg grappig, als mensen zo nuchter zijn, wetenschappelijk verantwoord en dergelijke en niet in andere dimensies geloven. Het komt hen totaal onwaarschijnlijk voor, dat er naast onze belevingswereld nog andere werelden bestaan. De grote filosoof Kant had het al over Die Welt an Sich en Die Welt wie sie uns erscheint. Die wereld an Sich onttrekt zich aan onze beleving. In feite weten we er maar weinig van. 

kom daar dan maar weer vanaf...

Sommige mensen zijn als een bacterie

Wij mensen sjouwen zo’n kilo lichaamsgewicht aan bacteriën met ons mee. In mijn geval ook een paar kilo schimmels. Deze leven in ons lichaam, vaak symbiotisch, zoals onze darmbacteriën. Je kunt echt niet zonder hen. Er zijn zelfs wetenschappers, die beweren, dat veel welvaartziekten komen, door het ontbreken van bepaalde wormen in ons darmkanaal. Deze bewoners hebben altijd een grote rol gespeeld in het immuunsysteem en veel ziekten zouden te wijten zijn aan onze extreme Dettolachtige hygiëne. Dus misschien knap ik enorm op van een paar ringwormen….. Het klinkt plausibeler, dan dat hartblokkadeverhaal van die kwibus gisteren in elk geval.

Ziet er lekker uit....

Levenscyclus van een worm.

Voor andere dimensies hoef je dus helemaal niet ver van huis te gaan. Neem een kijkje in je darmen en je bent al in een hele andere wereld beland. Of wat dacht je van mitochondriën, dit zijn mysterieuze energiefabriekjes in de cel met louter genetisch materiaal doorgegeven via vrouwen. Een hele eigen genenset dus. En die oermoeder woont dus ook in je lijf. 

Dan is er ook nog de wereld van de gevederde vrienden, overal om ons heen. Er is een heel leger vogelaars op de been, om die wereld te bestuderen en in kaart te brengen. Er wordt wel beweerd, dat deze wezens afstammelingen zijn van dinosaurussen…..

we zijn niet uitgestorven hoor, maar incognito

Onze voorvogels

Ik kan zo nog wel even doorgaan. Deze andere werelden zijn nog enigszins waarneembaar, omdat ze zich net als de onze in 3 dimensies afspelen. Dat er meer dimensies zijn, daar is zelfs de wetenschap van overtuigd. Zoals een 2 dimensionaal papiertje zich een ongeluk schrikt als er een menselijke vinger op landt, (Help, wat is dat? Waar komt dat rare ding vandaan?), zo schrikken wij ons meestal een hoedje, als we iets uit de 4e of hogere dimensies waarnemen. ( Help, wat is dat voor’n vreemd licht? Waar komt dat nou opeens vandaan?)

Mijn zwager is dominee en ooit was hij dat in Zeeland. Zeeuwen zijn een zeer behoudend volkje, met hun voeten in de klei, doe maar gewoon. Op een goede dag hield hij een voordracht over engelen ter gelegenheid van het 1 of ander. In de pauze mochten de Zeeuwen vragen stellen, maar hij verwachtte er niet veel van en keek uit naar de koffie met taart, die hem te wachten stond. Zeeuwse gastvrijheid….Die taart heeft hij nooit gekregen, een hele rij Zeeuwen stond hem op te wachten met de ene vraag na de andere over hun ervaringen met engelen.

Mijn zwager was verbijsterd, die nuchtere kleiduiven hadden allemaal bizarre persoonlijke verhalen. Een dag later belde hij de heks op , om haar mening te vragen. Ik zie ze m’n leven lang al vliegen, dus ik kijk nergens meer van op. Wel vond ik het heel leuk om te merken, dat ondanks gezonde scepsis en nuchterheid ook de Zeeuwse zware gereformeerden hulp uit andere dimensies ervoeren. Je hoeft dus helemaal nergens in te geloven om iets te ervaren. Hetgeen je  gelooft zal hooguit je interpretatie van het ervarene kleuren. 

Al deze werelden bestaan in en door en om elkaar. Het idee, dat je een afgescheiden individu bent, dat is pas een rare gedachte. Als mens besta je voornamelijk uit niet-mens-elementen zoals water, mineralen, bacteriën….. Alles is verbonden, niets bestaat op zichzelf.

Thay heeft daar een mooi woord voor verzonnen:

Wat kan hij toch mooi kalligraferen

Thich Nhat Hanh