In memoriam Hawk. Mijn oude vurige aanbidder is niet meer. Een hele bijzondere man is ons ontvallen. Het Leidse Hout staat bol van de verhalen, die over hem rouleren. We gaan hem missen! Rust in vrede, lieve Joop.

Zaterdagmiddag ga ik naar de fysiotherapeut. VikThor wacht zoet in de tuin totdat ik volledig uit de knoop het pand weer verlaat. Nu is hij aan de beurt! En dat weet hij!

Eerst doen we een rondje door het bosje van Bosman. Het is extreem druilerig weer. Mijn viervoetige vriend is binnen de kortste keren zo zwart als een tor. Grijnzend rent hij door de bosjes. Hondjes zijn graag lekker vies. Smeerpoetsen zijn het. Van de bovenste plank.

Op weg naar het Leidse Hout wip ik bij een tweedehands winkeltje binnen. Er hangt een iets op me te wachten volgens mijn kledingengel. Maar wat? Ik scan de rekken met mijn eksteroog. Mijn oog valt op een chique lange wollen jas. Hij zit als gegoten. De lengte is helemaal goed. Verkocht!

Vroeger fietste ik nu door naar Hawk. Ik moet er nog elke week aan denken. Dan zette hij verrukkelijke koffie voor me en vervolgens aten we een boterham met haring. Aansluitend gingen we dan met de hondjes wandelen. Meestal in het bos, waarheen ik nu op weg ben.

In het Leidse Hout komt een Rijst Met Krentenhond me tegemoet rennen. Zijn kop vertrokken in een enthousiaste grimas. Het is Charlie de Dalmatiër! De hond die mijn vriend Hawk altijd uitliet. Ik heb hem al ruim een half jaar niet meer gezien. Net als Hawk. Sinds ik ben opgehouden laatstgenoemde thuis te bezoeken en sinds hij me nooit meer belt lijkt hij van de aardbodem ter zijn verdwenen.

Niemand in het Leidse Hout heeft de hoogbejaarde overigens nog gezien de laatste maanden. Heks informeert regelmatig links en rechts. Maar nee. Geen mens kan me wijzer maken.

Het gaat me te ver om die ouwe snoeper weer op te bellen, maar stiekempjes hoop ik hem weer eens ergens tegen te komen. Nooit gedacht dat ons laatste afscheid dermate definitief zou zijn.

Ik fiets achter Charlie aan. Hij rent terug naar een roepende vrouw ergens in het struweel. Dat zal zijn echte baasje wel zijn. Hawk liet hem louter uit. Net als de Boxer van de buren.

Ik stel me voor aan de dame. ‘Ik was bevriend met Hawk. Zo ken ik Charlie. We gingen elke zaterdagmiddag wandelen met elkaar…… Hoe is het met onze oude vriend? Hebben jullie hem onlangs nog gezien?’ Heks heeft al enige tijd het vreemde voorgevoel, dat mijn vurige bejaarde aanbidder niet meer onder ons is….

‘Hawk is dood,’ de vrouw tegenover me is Russische van origine. Dat heeft mijn oude vriend me al vertelt. Ze spreekt verder met haar zware slavische accent, ‘Hij had heel erg hernia. In september belandde hij in bed. Heel veel pijn en morfine. Hij wilde niet meer. Iek denk, iek weet niet zeker, maar denk dat ….’ ‘Euthanasie…’ knik ik begrijpend.

De vrouw pinkt een traan weg. Of ze heeft een vuiltje in haar oog. Maar dan wel een heel hardnekkig vuiltje.

We praten een tijdje over Hawk. Charlie springt enthousiast om me heen. ‘Dat doet hij normaal nooit. Hij herkent jou, hij grijnst zelfs naar je, dat doet hij alleen bij hele speciale mensen,’ de man van de Russin is ook opgedoken intussen. Evenals hun beeldschone dochter.

Terwijl ik weer verder fiets tuimelen beelden en gedachten door mijn hoofd.

Dus die oude schobbejak is toch gaan hemelen. Hij leek het eeuwige leven te hebben, maar opeens was het klaar. Ik weet niet hoe ik me voel na al die informatie. Het idee van een bedlegerige wegkwijnende Hawk onder de morfine dringt zich aan me op. De man is instant hopeloos verliefd op me geraakt een jaar geleden. Een verliefdheid, die ik onmogelijk kon beantwoorden. Helaas voor hem.

Maar ik was wel stapelgek op die oude baas. En maandenlang hadden we het heerlijk tijdens onze wekelijkse afspraak. Zolang hij negens op uit was. Zo lang hij genoegen nam met samen tijd stukslaan.

Helaas zette hij telkens weer druk op de ketel. Steeds meer druk. Accepteerde hij geen nee. Moest en zou het er toch eens van komen. Wat moest er van komen? Ja, dat dus. Of iets in die richting. Of in elk geval toch wat…….

Heks fietst met een schuldgevoel door het bos. Arme Hawk. Stomme sukkel. Waarom nam je geen genoegen met wat er was? Dat was toch geweldig leuk? Waarom wilde je nu weer zo nodig ‘met de billen bloot’?

‘Ik heb je mijn huis uit gejaagd,’ hoor ik plotseling in mijn geestesoor. Verbeeld ik me dat nu? Nee, ik hoor het opnieuw. En nog eens. Ja, daar in het prachtige oneindige licht is dan toch eindelijk het kwartje gevallen bij Hawk.

Ik peddel van het Leidse Hout naar de Klinkerbergerplas en vervolgens via Warmond naar het Joppe en tot slot door de Merenwijk weer naar huis. VikThor rent zich een ongeluk.

Thuisgekomen brand ik een kaarsje voor hem. Voor mijn oude dierbare vriend. Ik wens hem een goede reis. Ik vergeef hem grif zijn stommiteit. ‘Typisch Hawk,’ giebelt zijn vrouw. Ze zijn weer verenigd in het licht. ‘Zo ken ik hem weer. Echt wat voor hem om je op die manier de deur uit te jagen….’

Ja, er zat leven genoeg in de man!

‘Weet je wat zo bijzonder is, Heks?’ placht Hawk altijd te zeggen, ‘Waar jij woont, precies waar jouw huis nu staat, had ik vroeger een garage. Het was een beetje een raar straatje in het verleden, jouw steeg. Jarenlang heb ik het pand dat daar stond in handen gehad. Op exact dezelfde plek!’ Hij kon er niet over uit!

Ik denk dat er wel meer bijzonder was aan onze vriendschap. Werkelijk vanaf de eerste seconde heb ik de man in mijn hart gesloten. Misschien kende ik hem al eeuwen. Misschien was zijn verliefdheid wel karmisch geïnitieerd. Wie zal het zeggen?

Rust in vrede lieve Hawk. Je was me er eentje!

 

 

Een ouwe kop valt niet te vermijden met het stijgen der jaren. Geeft niks, gewoon niet in de spiegel kijken voor de lunch. En vreemde vogel verstopt zich in afwachting van een lekker maaltje: Een vage vis of stoned garnaaltje…..

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Vooral niet voor de lunch in de spiegel kijken…….

‘Mag ik er nog in?’ De assistente knikt vriendelijk. Heks is laat vandaag. Ik ben doodziek opgestaan en het duurde iets langer dan normaal om er weer wat van te maken. Het houdt nog niet echt over….

‘Ik kan maar niet in de tweede versnelling komen,’ verontschuldig ik me nog maar eens. Maar het is nergens voor nodig. De assistente is in een redelijk goed humeur. Er is wel ergernis, maar dat heeft niks met Heks te maken.

‘Het is zo warm in ons hok met dit prachtige weer. En omdat ze de gevel aan het schilderen zijn kunnen we ook niet alles open zetten, zoals gewoonlijk. Zo’n herrie! En dan dat stof!’

Snel rammelt ze de inhoud van de ampullen in de injectiespuiten. Citrus en B12. Het geprik is er een beetje bij ingeschoten de laatste paar weken, door allerlei vakantieroosters.

Heks floreert niet bij dit soort veranderingen. De helft van de tijd vergeet ik de afspraken en de andere helft van de afspraken zijn opeen op een tijdstip dat ik echt niet kan.

Met name B12 tekort geeft veel extra problemen. Zo vuren mijn zenuwbanen constant loze signalen door mijn lijf. Ik lijk onder stroom te staan. De uiteinden in mijn handen bonken pijnlijk tegen mijn vingertoppen. Prikkelingen jassen door mijn benen naar mijn voetzolen. Een afschuwelijk gevoel.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Stijl haar en een ouwe kop gaan samen hoor ik vanmorgen! Niet best voor Heks. Misschien moet ik toch maar een permanentje nemen, ik krijg er wel de leeftijd voor……

‘Wat word je haar lang, Heks,’ de doktersassistente veegt mijn paardenstaart uit mijn hals en mikt de prik in een vlezig stukje. Zelf heeft ze een korte krullebol. Iets waar Heks altijd jaloers op is. ‘Als kind wilde ik altijd een bos krullen,’ beken ik, ‘Maar om dat lang te krijgen, dan ben je wel eventjes bezig……’

We lachen vrolijk. ‘Joh, het staat me voor geen meter, lang haar. Ik krijg er een ongelofelijk ouwe kop van,’ giebelt ze, ‘Soms strijk ik het wel eens, met een stijltang. Dan is het inderdaad een stuk langer. Maar ja. Geen gezicht!’

‘Haha, nou ik hoef niet eens mijn haar te krullen of strijken om een ouwe kop te zien. ’s Morgens in de spiegel kijken volstaat!’ grap ik terug. Het is waar. Ik wacht meestal een halve dag voordag ik me daaraan waag.

Grinnikend fiets ik naar een park. Ik ga VikThor te water laten. Ik gooi zijn kip in de gracht, maar na 1 bommetje houdt hij het voor gezien. Geobsedeerd staat hij bij het riet te snuffelen. Een zekere opwinding maakt zich van hem meester. Er zit daar iets, maar wat?

Een rat?

Hij duwt zijn neus in het struweel en springt weer terug. En nog eens. En nog eens.

Plotseling zie ik een beest zitten. Van een afstandje zou het alles kunnen zijn. Een haas of konijn. Een verdwaalde kat. Alleen geen rat. Dat niet.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Het is een jonge zeemeeuw. Pientere kraaloogjes kijken me aan. Hij beweegt zich niet. Geeft geen krimp ten opzichte van mijn hondje. Die mag er overigens niet bij van mij. ‘Er is iets met dat dier,’ Heks heeft er een buurvrouw bijgehaald. Het is toch niet normaal dat hij zo stil blijft zitten?

Later bel ik de dierenambulance /vogelopvang. De dame aan de andere kant van de lijn moet lachen. ‘Hij zit op zijn moeder te wachten, die is op zoek naar voedsel. Hij heeft geleerd om zich te verstoppen……’

‘Nou, hij kan beter een ander plekje zoeken, het stikt in dat park van de honden. Het is een officieel uitrengebied!’

Ja, weet zo’n zeemeeuw veel. Dat kunnen we hem toch echt niet aan het verstand gaan peuteren. ‘Ik laat hem dan maar gewoon zitten. Op hoop van zegen.’ Het zit me niet helemaal lekker.

‘Ach, die vogel kan ook heel goed zwemmen. Dus als het hem te gortig wordt kan hij altijd nog de gracht in huppen. Hij zit toch pal aan het water?’

Ja, het dier zit in het riet. Niemand die hem ziet. Zonder zijn moeder redt hij het niet. Maar als hij te water gaat overleeft hij het wel. En hij heeft ook nog een hele scherpe snavel…..

‘Goed neusje heb je toch, VikThor,’ prijs ik mijn hondje. Je kunt je nog zo goed verstoppen: Mijn monster vindt je!

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Cowboy en Heks bezoeken het prachtige door van Eesteren ontworpen ‘Huis van Zessen’ in Alblasserdam tijdens hun éénjarig jubileum. Gevolgd door een romantisch etentje binnen hun budget…..

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Het is alweer eventjes geleden, dat ik met Cowboy een middag op stap ging in eigen land. Om een uurtje of twee rijden we richting Papendrecht. Het is prachtig weer. Eerst bezoeken we het afscheidsfeestje van mijn nichtje. Ze vertrekt met haar gezin drie jaar naar Aruba. Zowel zij als haar man hebben daar een baan op een middelbare school geaccepteerd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een telefoonnummer!

Een spannend avontuur. Heks snapt dat heel goed. Maar toch neem ik met pijn in mijn hart afscheid. Het zal weer een hele tijd duren voordat ik haar in m’n armen kan sluiten. Ik prent de snoetjes van haar kinderen goed in mijn koppie. Over drie jaar staan hier hele andere wezentjes. Twee keer zo groot. Drie keer zo wijs. En heel veel levenservaring rijker.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Cowboy belt het nummer

Na de festiviteiten gaan we lekker met Ysbrandt aan de wandel. Het is een prachtige omgeving. Als we weer in de auto stappen merkt Cowboy op, dat er een heel bijzonder huis in de buurt staat. Het gebouw is van de hand van de wereldberoemde architect Cornelis van Eesteren. Het kleurenschema is afkomstig van Theo van Doesburg. Helemaal binnen de denktrant van ‘De Stijl’.

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Mijn lief heeft er zin in

Vanuit Parijs stuurden ze instructies, terwijl het huis werd gebouwd. Hetgeen ervoor gezorgd heeft, dat er een paar flinke fouten zijn geslopen in de uitvoering van het geheel. Op zich natuurlijk ook weer heel erg grappig. Een huis met een verhaal.

Bovendien is  het het enige door Van Eesteren ontworpen woonhuis dat is gebouwd en ook nu nog bestaat.

Heks zoekt wat gegevens op op haar smartphone. Ideaal toch zo’n zakcomputertje. We blijken niet eens zo ver uit de buurt te zijn. ‘Kom, we gaan kijken,’ stel ik voor. Dat hoef ik geen twee keer te zeggen. We kachelen op ons gemak langs de dijk en na enige tijd vinden we het bewuste huis. Ik parkeer mijn kanariepiet aan de voorkant. Die blijkt perfect te passen in het kleurenschema van van Doesburg.

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van DoesburgHUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van DoesburgHUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van DoesburgHUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van DoesburgHUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

 

Cowboy is natuurlijk enorm in zijn nopjes. Stralend loopt hij heen en weer voor het huis, gluurt door de ramen, koekeloert de tuin in. Er hangt een bordje aan de straatkant, waarop een telefoonnummer staat dat je kunt bellen, als je het huis wilt bezoeken. Dat willen we wel! Helaas is het zaterdagavond 7 uur intussen. Ongeveer het slechtste tijdstip om je te melden voor iets dergelijks. Nederland zit aan de warme hap. En daarna kijken we massaal TV. Geen sterveling die zich laat strikken om dan nog een rondleiding te komen geven. Onverwacht. Aan wildvreemden.

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Mevrouw Meijdam maakt ons een stuk wijzer

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van DoesburgHUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Cowboy belt het nummer. Er staat niet bij, wanneer je mag bellen, dus niet geschoten, altijd mis! Tot onze verbazing wordt de telefoon gewoon opgepakt. Een vrouw staat mijn lief te woord. ‘Wat leuk! Natuurlijk kunnen jullie eventjes komen kijken. Wacht. Ik zit nu te eten, maar dat kan later ook. Met vijf minuutjes ben ik bij jullie.’ Ze heeft niet gelogen. In no time staat ze voor onze neus. Mevrouw Meijdam blijkt een paar huizen verder te wonen en dit vrijwilligersbaantje vanuit een enorme passie en betrokkenheid te vervullen. ‘Ik ben altijd dol geweest op dit huis. Daarom ben ik zo blij, dat het in oude glorie is hersteld.’

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Het meubilair past in het tijdsbeeld

 

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

 

 

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Van Eesteren en zijn vrienden

 

Ze opent de knalgele voordeur en de rondleiding begint. Eerst doet ze alle deuren in de gang dicht. ‘Zo komt het kleurenschema beter tot z’n recht’, verklaart ze. Uitvoerig vertelt ze over de perikelen rondom de bouw. Het verband tussen van Eesteren en mevrouw van Zessen, de eerste bewoonster van het pand. De band van de architect met deze omgeving, zijn geboortestreek. ‘Er gebeurde hier van alles op creatief gebied indertijd. Rietveld, van Doesburg en nog meer grote namen kwamen hier in Alblasserwaard bij elkaar.’

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van DoesburgHUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van DoesburgHUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

 

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van DoesburgHUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Daar staan we van te kijken. Dat zou je nu niet direct denken, als je hier in de omgeving rondtoert. Op zich een hele bijzondere omgeving. Vanuit de bovenverdieping van het huis kun je nog net de wieken van de molens van Kinderdijk zien. ‘Vroeger stonden al die gebouwen er nog niet voor’, vertelt onze gids, ‘Van Eesteren heeft zich in zijn loopbaan behoorlijk laten inspireren door die molens en hun techniek!’

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg , molens van Kinderdijk

De molens van Kinderdijk vanuit het zolderraam

De vrouw heeft alle tijd van de wereld en laat ons werkelijk het hele huis zien. Van de kelder tot de zolder. In één van de kamers treffen we het stempelkussen van van Eesteren aan. ‘Hij doet het nog hoor,’ krijgen we te horen. Cowboy mag een stempel op een folder uitproberen en inderdaad. Het kleinood stempelt nog perfect!

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg , stempel van van Eesteren

Stempel van van Eesteren

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Zijn bureau

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van DoesburgHUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van DoesburgHUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Dat is zo leuk aan een bezoek aan dit huis. Je loopt gewoon tussen de spulletjes van deze beroemde man. Je mag overal aankomen. Nou ja, we houden ons in, ik weet niet wat er gebeurt als je je misdraagt natuurlijk. De vrouw weet er veel van en vertelt dingen, die je anders zouden ontgaan. Zoals over de constructie van de ramen op de bovenste verdieping van het gebouw. ‘Doordat het een dijkhuis is, is ramen zemen aan de achterkant zo goed als onmogelijk. Veel te hoog. Daarom kun je de helft eruit halen en op die manier het geheel toch schoon krijgen.’ Superhandig! Ik wil ook zulke ramen in mijn huis. Scheelt me een glazenwasser…..

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Zo’n handig raam!

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Na de zeer uitgebreide rondleiding besluiten we nog eventjes naar de molens van Kinderdijk te gaan kijken. Van deze bijzondere plek, behorend tot het werelderfgoed, gaat iets magisch uit. Vooral in de invallende schemer. Een prachtige locatie voor romantiek. En dat komt goed uit, want Heks en Cowboy vieren hun éénjarig bestaan deze dag. Knorrend van de honger zitten we in de auto op weg naar huis. Het plan is om ergens feestelijk te gaan dineren bij kaarslicht, als we weer in Leiden zijn.

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

 

HUIS VAN ZESSEN, WEST-KINDERDIJK 89 , ALBLASSERDAM, MUSEUMWONING EN rijksmonument,architect van Eesteren, kleurenschema Theo van Doesburg

Mijn kanariepiet past goed in het kleurschema

Maar dat halen we niet. Zo zitten we dan uiteindelijk aan de friet met frisdrank in een Chinese snackbar. Onder de TL balken. Ergens in die prachtige Alblasserwaard. Ach, mijmert Heks. Dat is maar beter ook. We voelen ons dan wel ongelofelijk rijk, maar hebben uiteindelijk allebei geen cent te makken….. 😉

www.huisvanzessenalblasserdam.nl

www.facebook.com/HuisvanZessen

Huis van Zessen, EFL Stichting

 

molens van Kinderdijk, Windmill of Kinderdijk, werelderfgoed

Stukje werelderfgoed

molens van Kinderdijk, Windmill of Kinderdijk, werelderfgoed

In de winter kun je hier fantastisch schaatsen!

 

 

Een weekend vol verrassingen en bijna allemaal aangenaam! Van Galactic Grooves in de kroeg tot visite, visite, een huis vol….. Hier en daar een hinderlijke antropoloog.

TER WADDING BOS

WANDELING MET YSBRANDT DOOR TER WADDING

TER WADDING HUIS

HET STATIGE HUIS MET DE VIJVER

BOS TER WADDING

ER WORDT VOLOP GEWERKT

HUIS EN BOS TER WADDING

ZO ZAG HET ER VROEGER UIT

HUIS EN BOS TER WADDING

EN ZO NU

HUIS EN BOS TER WADDING HUIS EN BOS TER WADDING HOND IN HUIS EN BOS TER WADDING HOND IN NARCISSEN/ BLOEMEN KASTAGNES IN HUIS EN BOS TER WADDING HUIS EN BOS TER WADDING

De heks had een fijn weekend. Ik rolde van het één in het ander en bijna allemaal leuk. Zaterdag had ik een lekker langzame start, Ysbrandt is eindelijk een beetje opgeknapt. Dus geen geren ’s morgens vroeg naar een parkje en dan de rest van de dag van slag zijn…  De koorrepetitie was ook heerlijk. Ik krijg de muziek eindelijk te pakken, ik oefen natuurlijk voor geen meter, dus ik moet het van mijn muzikale talent hebben. Maar ik ga wel naar elke repetitie. Dat scheelt.

In de pauze zette ik mijn telefoon aan en zag een SMSje van Frogs. Hij zou later die middag optreden in De Twee Spiegels met de prille formatie Galactic Grooves. Na de repetie spoedde ik mij dus naar de betreffende kroeg.

Terwijl ik nog nazingend mijn fiets op slot zette werd ik uitgescholden door de Hitsige Antropoloog. Hij kwam als een duveltje uit een doosje ergens een deur uit. Het is een lelijk oud mannetje, die zijn antropologische veldwerk tegenwoordig het liefst uitoefent op wildvreemde vrouwenlichamen. Heb ik aan den lijve ondervonden tijdens een meditatieavond bij de Boeddhisten.

Hij heeft me ook een tijdje opgezocht. Kreeg ik rare mailtjes of liep hij om de haverklap in de buurtwinkel om de hoek te posten. Daarna achtervolgde hij me en schold me uit. Moest ik weer met een omweg naar huis om hem af te schudden. Afschuwelijke dingen schreeuwde hij dan.

Vandaag was ik een gemene Bitch! Nou, dat viel alles mee…..

Dit alles omdat ik hem erbij heb gelapt bij de Boeddhisten! Hij komt helaas ook in mijn kerk. Dan wacht hij me weleens op en begint idiote dingen te roepen. Ik zag hem ooit een keer op TV. Hij vertelde uitgebreid hoe spiritueel hij is.  Al tien jaar houdt hij zich nu bezig met meditatie en andere spirituele zaken, dan ben je wel ongeveer verlicht natuurlijk…. Hij ziet zichzelf dan ook als een soort goeroe. Haha, wat een verhaal weer.

Vrolijk doorzingend keek ik hem aan. Mijn blik: Saai! Saai, saai! En vervolgde mijn handelingen. Saai werkte weer goed, hij liep verwoed zwaaiend met zijn wandelstokje (sublimatie!) verder. Zijn korte beentjes zwiepten onder zijn tonnetje ronde lijf uit. Op zijn ronde kale hoofdje prijkte een mallotig hoedje. Liever had hij met zijn andere stokje, zijn  toverstafje, gezwaaid natuurlijk….

Oh, wat zou ik hem graag eens een knietje geven. Of beter, Ysbrandt erop loslaten….. Maar ja, saai is beter. Onder het zingen van  ‘Dirty old man’, opende ik de kroegdeur….

Galactic Grooves

Galactic Grooves

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

mensen in kroeg

Madame Jardin

Galactic Grooves

Galactic Grooves

Het was al begonnen. Ik voegde me bij Madame Jardin, een goede vriendin van Frogs. Zij gaan zelfs nog langer terug dan wij! Plotseling stond Houtvrouw naast me, al jaren een dierbaar vriendinnetje van me. Wat een gezelligheid allemaal.

Ik kwam nog wat oude bekenden tegen uit de tijd, dat ik de kost verdiende als barvrouw. En ook een paar hele vrolijke dames en heren met wie het heel goed klikte. ‘Kom eens wat vaker op zaterdagmiddag”, riepen ze toen ik weg ging.

Al die tijd zaten de drie muzikanten de sterren van de hemel te spelen. Ron Baggerman op Ziggy tapguitar, een waanzinnig instrument,  Tjeerd Klapwijk op drums en Rik van Boeckel verzorgde de percussie. Niet te geloven, dat het de eerste keer was, dat ze samen speelden….

Een supermiddag.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ron Baggerman op Ziggy tapguitar

Galactic Grooves muzikanten

Galactic Grooves met slechts percussie en snaren

Galactic Grooves muzikanten

Galactic Grooves happy

Galactic Grooves

Tjeerd Klapwijk op drums

Galactic Grooves muzikanten

Alsof ze het al jaren doen

Vandaag zat ook vol verrassingen! Eerst een heerlijke tegendraadse preek van Cristiane Berkvens in mijn kerk, waar god ook een vrouw is. Het ging over Lea, de zuster van Rachel. De eerste vrouw van Jacob. Ze was niet bepaald moeders mooiste. ‘Maar vanbinnen was het een fantastische vrouw’, zegt Cristiane.  Bedrog en een soort theater-van-de -lachachtige taferelen passeren de revue in haar verhaal. Gedachten dwarrelen door mijn hoofd.

Schoonheid, lelijkheid. Ik was er al jong achter, dat ware schoonheid vanbinnen huist. Ik was trouwens best een lelijk eendje als kind. Scheel met een vlinderbrilletje en de eerste punker van Nederland na een knipbeurt van mijn twee jaar oudere zus….

Dan verschijnt dat akelige mannetje, de Beide Handjes Antropoloog, voor mijn geestesoog. Lelijk van buiten en vanbinnen! Eigenlijk best erg. Maar hij heeft het zelf helemaal niet door, dus enige compassie is verspilde energie.

Bedrog. Ja, wat ben ik belogen en bedrogen. Twee jaar geleden nog. Groteske situaties en absurde ontwikkelingen… Het hoort er allemaal bij. Ik ben er wel wat wijzer uit gekomen.

Dat vervelende kleffe antropoloogje  liegt trouwens ook met het grootste gemak dat hij barst. Zijn ongewenste intimiteiten begeleidde hij indertijd toch duidelijk met de tekst:’Hier moet ik even van profiteren…’ Niet tegen mij gericht overigens, maar tot een maat van hem, die naast ons stond.

Yek. Niet mis te verstaan. Ik stond met mijn armen in de lucht hun schouders vast te houden… Dus hij had vrij spel. En ja, daar MOET je dan natuurlijk gebruik van maken!

Maar meneer Koekepeer weet van de prins geen kwaad….En de heks is een gemene bitch……Tja….

Zo verbinden beelden uit mijn leven zich met de oude kronieken uit de bijbel. Dat gekke boek vol verhalen. Vaak vreemd, maar nooit te vreemd voor woorden!

Zoals altijd verliet ik de kerk geïnspireerd en opgeladen.

bitch

En een knietje lukt ook heel goed

Vanmiddag kreeg ik allemaal onverwacht bezoek. Mijn nichtje Lief met huisvriend en mijn vriendinnetje Trui. De poesjes werden bewonderd. Later hebben Trui en ik het Leidse Hout nog onveilig gemaakt. Lekker kletsend op een terrasje met een glas koude witte wijn!

Er zat een ex-vriendje van me op het terras. Iemand, die een slakkenspoor van pijn door vele Leidse liefdeslevens heeft getrokken. Direct zette ik hem op zijn nummer met een pittige opmerking over mijn hond en de ballen van de wijkagent. Trui keek er echt van op. Zij wist niet dat ik hem kende.

bitch

Superbitch zelfs

Dus je sprak voor de verandering een keer de waarheid, meneer de Antropolieg. Ik ben een echte bitch tegenwoordig. En ik ben er blij mee!

Mijn humeur is met het weer enorm verbeterd. Morgen zingen in Amsterdam. Ik denk, dat ik een lekker ‘Grote Bitch’lied ga zingen. Heerlijk.

bitch

Zo is dat!

baby poesjes

oogjes open

baby poesjes baby poesjes

bitch

Madame Bitch

Heks bevrijdt stem: OFFER AAN DE GODEN…

zing mijn eigen lied

STEM-OFFER

Stem-offer

=

Ik offer

mijn slachtofferschap

op

aan de goden

misschien vallen er doden

eentje

voor de grap

ik heb

mijn ziel en zaligheid

rustig

thuis ontboden

is toch niet verboden

ontward

hard hart

wijd mijn leven

louter aan

vergaand vergeven

wil leven

beleven

verzacht

wachthart

nou, eentje voor de grap

ER VALLEN ECHT GEEN DODEN