Drie oktober 2018. Heks viert het alsof haar leven ervan af hangt. En misschien is dat ook wel zo. Wellicht werkt al die hutspot louterend. Worden met de darmgassen kwade geesten uitgedreven….. Ik heb in ieder geval een topavond. In goed gezelschap. Op een oude vertrouwde plek.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dwrwie oktobew komt er weer aan. Voorafgaand lig ik wekenlang gestrekt. Dan is het opeens bijna drie oktober. Leids Ontzet. Vorig jaar heb ik het niet verder gebracht dan over de feestelijke warenmarkt lopen op de dag zelf. In mijn eentje. Niks aan. De speciale avond vooraf aan drie oktober zat ik uitgeput in mijn huis te luisteren naar het kabaal van een feestende stad.

Dus dit jaar kan ik het natuurlijk helemaal vergeten. Met al die virussen in mijn lijf. En de algehele malaise van een goeie dip in mijn ‘genezingsproces’ van alweer dertig jaar. Een proces, dat nooit heeft uitgeblonken in effectiviteit. Laat staan duurzaamheid. Een tijdelijke opleving op zijn hoogst. Niets bestendigs. Niets maakbaar bestaan.

De Don meldt zich een week van tevoren. ‘Ik kom naar Leiden.’ Oeps. Dan moet ik snel uit de kreukels komen, anders wordt dat niks. Ik zet alles in op ontkreukelen. Ik houd mijn gemak. Ik probeer positieve gedachtes te produceren tegen de snotklippen op.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik heb het leven lief,’ bijvoorbeeld. Dat resoneert goed met mijn binnenkant. En het klinkt gezelliger dan ‘Ik haat mijn leven, ik haat die ziekte, ik heb de pest aan alles en iedereen, die me altijd laten stikken….. Bladiebla….’

‘De kunst is om overal ja tegen te zeggen,’ aldus een heksenvriendinnetje van Heks. Ze zegt het op een moment, dat ik werkelijk niet zit te wachten op dit soort wijsheden, maar evenzogoed heeft ze wel een punt. De kracht van JA. Ik heb er zelfs een boek over staan. Geen doorkomen aan…..

De Don zegt af. Het gaat niet lukken door externe omstandigheden. Heks spreekt af met Trui. ‘Laten we saampjes de stad in gaan.’ Ik ga een poging doen om de dag tevoren hutspot te koken. Met mijn fenomenale klapstuk. ‘Als het lukt, kom dan eten….’

De Don meldt zich weer. Hij komt toch. De externe omstandigheden zijn veranderd. Steenvrouw heb ik intussen ook uitgenodigd. Dat wordt een gezellige boel.

Op maandag kook ik inderdaad ons lokale bevrijdingsgerecht. Er staat voor een weeshuis klapstuk in de oven. Een gigantische pan hutspot maakt het compleet. De Don belt. Hij gaat toch niet komen. Als hij echter hoort over de hutspot met klapstuk besluit hij toch te komen.

Dinsdag 2 oktober ben ik nog steeds op de been. De Don belt af. Het gaat toch niet lukken om die hele reis om de wereld van Groningen naar Leiden voor elkaar te boksen. Jammer! Nu blijven alleen de meisjes over.

Om 6 uur komen mijn vriendinnen. We gaan aan de wijn. Heks ook. Ik heb mijn blauwe knoop in de wilgen gehangen voor dit evenement. Hips dus.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Tegen achten staan we te schreeuwen bij de Taptoe. De zoon van Steenvrouw loopt mee. Zijn marching band staat tien minuten voor onze neus te toeteren en nog hebben we hem niet ontdekt. ‘Misschien ligt hij wel dronken in bed,’ grapt zijn moeder. Sinds kort is zoonlief het huis uit. Ze heeft geen idee meer wat hij allemaal uitspookt……

Dan gaan we naar de WW. Hier gaat de zoon van Ernst spelen met zijn band. Net als zijn vader vroeger. ‘Het begint om 9 uur,’ aldus de Don. Hij heeft het weer van iemand anders gehoord. Steenvrouw is intussen naar huis. Zij zit alweer aan haar tax qua festiviteiten.

In de WW is het uitermate rustig. De band is nog onderweg en gaat niet eerder spelen dan half 11. Meuh. Het is maar de vraag of ik dat ga halen.

Trui en Heks lopen een rondje door de stad. We drinken nog wat. Dat helpt altijd enorm om het iets langer vol te houden in mijn geval. Deze ongezonde vorm van zelfmedicatie. De volgende dag zal blijken dat het toch niet zo’n goed idee is.

Pas tegen middernacht is het bandje volop aan het spelen. Te laat, doordat ze de stad niet door konden komen. Heks heeft een plaatstje helemaal vooraan. Ik heb zelfs een kruk weten te annexeren, dus ik hoef niet de hele tijd te staan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Op het hoogtepunt dans ik salsa met een oude vriend. Hij smijt me vanouds de tent door. Ik heb genoeg gedronken om geen last te hebben van pijntjes en krampen. Ook merk ik niks van uit de kom ploppende gewrichten. Ontspannen zwier ik in het rond. Hoera. Ik voel me net een normaal mens.

Daarna zitten we op het terras met de kids van Trui en hun vrienden te klessebessen. Ik krijg het ene na het andere verhaal naar mijn kop. Eigenlijk hoor ik nu in bed te liggen. Ik vraag me af hoe ik in godsnaam naar huis moet komen. Ik ben zo moe als een hond. Dan gaat lopen normaal gesproken al moeilijk. De boel blokkeert. Mijn lijf gaat op slot. Mijn onderdanen veranderen in stokjes…..

Gelukkig heb ik Trui bij me. Er gaat nog een oude vriend van haar mee. Gedrieën zwabberdezwieren we naar Huize Heks. Daar warmen we nog een lekkere pan hutspot op. De vriend laat mijn hondje uit. Wij zijgen neer in de keuken.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De volgende dag heb ik een vreselijke kater. Zoals ongeveer elke ochtend, alleen deze keer is het mede van de drank. Ik heb er dan ook vrede mee. Er staat een geweldige avond tegenover.

Drie oktober blijft Heks in haar holletje. Op wat grote uitlaatrondes met VikThor na. Zo zie ik onderweg nog de wagens van de optocht klaarstaan. Een marching band speelt me van de sokken op de Singel. Overal zitten clubjes bejaarden klaar op hun tuinstoelen……

s ‘Avonds wordt de sfeer in de stad grimmiger. Kroegen braken stomdronken mensen uit. Regelrecht Heks’ steeg in…… Ik steek mijn hoofd uit het raam om te zien of de kust veilig is voor een hondenronde. Een groezelige jongeman houdt verwoed zijn bescheiden penis vast, terwijl hij leunend tegen de deurpost net naast de brievenbus van de buren pist.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik ga gewoon wrijden hoowr!’ lalt verderop een zwaar bezopen gast tegen zijn vrienden. Hij valt steeds om. Ze sjorren hem weer overeind. ‘Maarwrwrw ik ken nog best zelf rwijden hoow! Geef godvewdomme mij autosleutels trwug!’ klauwt hij woedend om zich heen.

Zijn vrienden zijn gelukkig verstandig. Ze geven hem een flinke klap voor zijn kanis. Daarna heeft hij niet meer zoveel praatjes……..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Pech onderweg is niet voor watjes zeg. Heks koopt op de valreep een knalgeel fluorescerend jasje en dat is maar goed ook. Mijn voornemen nu eens op tijd om Parijs heen te zijn gaat op in rook. Ik kom dan wel voor hete vuren te staan, maar ik heb de soep heus heter gegeten. Uiteindelijk is het leven een groot avontuur. En: Vandaag loopt alles goed af!

Een paar dagen voordat ik naar Plumvillage vertrek haal ik de Don van het station. Strak in het pak stapt hij bij me in de auto. De koffer met nog meer pakken en hoeden gooien we achterin. In Huize Heks hangen ook nog eens een maatpak en een colbertje klaar. Hij komt deze maand wel door!

De volgende dagen ga ik door met het voorbereiden van mijn reisje. Afgewisseld met kletskous-sessies met mijn oude vriend. Zijn aanwezigheid werkt twee kanten op. Enerzijds houdt het me rustig, zodat ik mezelf niet voorbij hol. Anderzijds leidt het me geweldig af, waardoor sommige items uiteindelijk niet in mijn bagage terecht komen…..

Ergens onderweg naar mijn tassen neergelegd en vervolgens vergeten. Zo vergeet ik mijn toetsenbord, oplaadsnoer van mijn iPod-achtige apparaatje, bodylotion en zonnebrandproducten. Nou ja. Wat kan het schelen? Uiteindelijk zit ik evenzogoed met een gigantische berg teringzooi in mijn autootje.

Twee dagen voor vertrek breng ik VikThor naar zijn logeeradres. Hij wordt met open armen ontvangen door de hyperactieve zoon des huizes. Eindelijk iemand met meer energie dan mijn hondje! Wat zal mijn ventje het geweldig hebben hier!

 

De avond voor vertrek stouwen we mijn kanariepiet alvast vol. De Don sjouwt alles naar beneden en ik prop alles vakkundig in mijn bolide. Ik gooi knalgele dekens over mijn spulletjes en parkeer mijn karretje in een steeg om de hoek. Zodoende hoef ik de volgende morgen alleen maar een kop straffe koffie naar binnen te gieten en mijn tas met belangrijke paperassen in te laden.

Zo vertrek ik dan op een voor mij ongebruikelijk vroeg tijdstip. Het zonnetje schijnt. Ik zit werkelijk voor tienen op de snelweg! Om direct bij Rotterdam in een geweldig verkeersinfarct terecht te komen. Er is een vrachtwagen met spijkers omgevallen in de bocht op de ring. Hierdoor hebben tweehonderdachtenzestig auto’s een leuke lekke band gekregen. Het verkeer staat vast van hier tot Tokio.

Goeie hemel. Op het allerlaatste moment besluit ik dan toch maar over Barendrecht te rijden. Ik ben niet de enige met dit gezegende idee, dus ook hier sta ik uren vast. In de stromende regen en storm. Want het is ongelofelijk ellendig weer geworden intussen. Met grote moeite houd ik me staande tussen al het vrachtverkeer.

Via Zeeland kom ik alsnog in België terecht. En vandaaruit uiteindelijk in Noord-Frankrijk. Daar zie ik plotseling dat ik nodig moet gaan tanken, net op het moment dat ik langs een slecht aangegeven in het struweel verborgen tankstation kom. Helaas moet ik wel eerst vier banen oversteken en dat lukt niet meer. Volgende station dan maar……

Plotseling houdt mijn karretje ermee op. Precies waar de weg zich splitst. De rechterbanen gaan naar Calais en de linkerbanen naar Parijs. Heks staat stil op de kleine strook tussen deze voortrazende verkeersaders. Wat nu? Is mijn tank gewoon leeg of is er toch iets anders aan de hand? Ik bel met de ANWB.

‘U moet wachten op de franse verkeerspolitie. Zo is de wet, we kunnen eventjes niets voor u doen. U moet dit en dat nummer bellen en uw positie doorgeven, die staat op die paaltjes langs de weg, kijk maar goed, bladiebla….’

Heks zit intussen badend in het zweet in haar kleine voiture door stapels bagage heen te gluren of ze zo’n verrekt paaltje ziet. Maar nee. Precies op dit kruispunt der wegen zijn die dingen dun gezaaid. Ik zal eropuit moeten……..

Ik trek mijn net aangeschafte lichtgevende gele vestje aan en wurm me voorzichtig uit de auto.

Met gevaar voor eigen leven ga ik op zoek naar zo’n verdraaid paaltje. Goeie hemeltje, wat rijden ze hier hard. Links en rechts suizen enorme vrachtwagens voorbij. Na zo’n vijfhonderd meter ontwaar ik een paaltje in het struikgewas aan de overkant. Ik tuur me suf en stamp de nummers in mijn kop. Nu weer terug schuifelen…..Heks is blij als ze weer in haar autootje zit.

Een klein half uur later komen er franse mannetjes met een grote auto vol wegversperringsmateriaal. Snel zetten ze de rechterbaan af. Binnen een minuut staat er een gigantisch file. ‘Voor mij,’ glim ik tevreden. Zorg ik ook eens een keertje voor oponthoud.

Wat een opluchting.

Ik begroet mijn redders enthousiast. Ik prijs hun onverschrokken heldendaden hier ter plekke. ‘Ach,’ wuiven ze mijn complimenten verlegen van de baan, ‘We zijn het gewend…..’ Ze krijgen plezier in het geval, vooral als er allemaal mannen uit de stapvoets voorbijrijdende auto’s gaan hangen. ‘Bonjour,’ schreeuwen die naar een opgelucht lachende Heks met haar cowboyhoed en dito laarzen.

Mijn spijkerjurkje valt enorm in de smaak van dit onverwachte publiek. Mijn redders staan trots te lachen naar hun concurrenten. Opgewekt instrueren ze me over wat nu komen gaat. ‘Je wordt weggesleept. We mogen geen benzine in je tank gooien. Het is bij de wet verboden. Bovendien kan het ook iets anders zijn. Hopelijk. Anders moet je die sleepwagen zelf betalen…..’

 

Ze grijnzen me opgewekt tegemoet. O jee. Nou ja, ik ben allang blij dat het allemaal meevalt. Ik heb doodsangsten uitgestaan het afgelopen uur.

Even later arriveert de sleepwagen. De wieldop wordt van mijn achterwiel gelicht en in  no time staat mijn kanariepiet op zijn enorme grote broer te kwetteren. Heks zit al voorin de gigantische cabine van de wagen. Ik ben intussen in een prima humeur. Ik heb de grootste file veroorzaakt, die je je maar kunt voorstellen. En zelf rijden we vrolijk voor de meute uit.

Met een rotvaart jakkert de chauffeur door het franse platteland, tot hij in een stadje een schier onmogelijk manoeuvre uithaalt. Achteruit steekt hij zijn gevaarte door een poort. Plotseling staan we op het binnenplaatsje van een rommelig garagebedrijf met sleepwagen en al. De eigenaar van dit zootje ongeregeld gaat helemaal glimmen als hij Heks in het vizier krijgt. Ik heb een fan!

Even later duwen ze mijn karretje de garage in. Een leger mannetjes stort zich op de motorkap. Heks staat in het aangrenzende kantoor met haar nieuwe aanbidder. We kijken door de ruit naar de kluwen monteurs, terwijl hij met de ANWB belt.

Een besmeurde monteur komt binnen stuiven met de diagnose. De baas ratelt vervolgens in het frans tegen de man van de ANWB. Smijtend met terminologie, die ik niet ken.

Intussen knipoogt hij olijk naar me. Of heeft hij een vuiltje in zijn oog? Hij knippert en knijpt er op los. Dan geeft hij me de hoorn. ‘Het is uw benzineleiding. Het slangetje is losgeschoten. Geen wonder dat u opeens stil stond….’ toetert de man van de alarmcentrale in mijn oor, ‘Ze zetten er een nieuw slangetje op en dan kunt u weer verder rijden.’

De man met het vuiltje in zijn oog kijkt me stralend aan. ‘Ik heb er ook nog maar 10 liter benzine ingegooid,’ vertrouwt hij me toe. Dat begrijp ik. ‘Wat krijgt u van me?’ Ik kijk in mijn portemonnaie en geef hem vijftig euro. ‘Welnee,’ roept de man verontwaardigd, ‘Dat is echt veel te veel. Kijk,’ hij wijst naar een tientje dat ernaast ligt. Dat is ruim voldoende……

Voor de hele meute van de door mezelf  veroorzaakte enorme file uit tuf ik naar Parijs. Daar kom ik alsnog in een nieuw verkeersinfarct terecht, met een slakkengangetjes worstel ik me over die verduivelde Boulevard Périphérique. Hier heeft mijn vader wel eens een band staan verwisselen op een brug zonder fatsoenlijke vluchtstrook. Zo koel als een kikker. Het kan dus wel degelijk erger……

Na Parijs knal ik door tot Vierzon. Daar weet ik een lief hotelletje vlak bij de snelweg. Om kwart voor 11 ’s avonds bel ik aan. De deur zit al op slot, iedereen slaapt. Behalve de beeldschone zoon van de eigenaresse. Slaperig doet hij de deur open. Hij checkt me in en een half uur later lig ik ook op 1 oor. Eten doen we morgen wel weer. Nu eerst maar eens schandalig lekker slapen.

 

 

 

 

 

Er zijn meer hondjes die Fikkie heten. Dat blijkt maar weer! Maar of Heks worst lust van Fikkie………. (hij heeft ze net gebakken) Nee: Geef mijn portie maar aan Fikkie!

‘Hoi,’ groet Heks een oude vrind bij de sigarenboer op de hoek. We hebben elkaar in geen tijden gesproken. ‘Ik heb mijn nieuwe hond naar je genoemd,’ plaag ik hem vervolgens, ‘Kijk, dit is em. VikThor met zijn yin yang snor. Haha.’

Ik sta hartelijk te lachen. ‘Nou, dat is een bijster originele naam voor een hond,’ reageert mijn slachtoffer droog. Hij heeft gelijk. Van oudsher is Fikkie zo ongeveer de hondennaam.

Terwijl we staan te grappen is mijn monster achter de toonbank verdwenen. Daar vaandelt hij een lekker snoepje zoals gewoonlijk. Vandaag is er geen tijd om met de gulle gever over de vloer te rollen. De winkel staat vol klanten. Heks rekent af.

De oude vriend is ook klaar met zijn aankopen. Op de stoep spreekt hij me nog een keertje aan. ‘Ik ben niet zo aardig voor je geweest een tijdje geleden, Heks,’ piept hij met een benauwd gezicht. Ik kijk hem aan of ik water zie branden. Waar dan? En wanneer? En in welk opzicht?

‘Op Facebook,’ geeft hij direct toe. O ja. Hopeloos Facebook. Waar mensen menen alles te mogen beweren. Waar iedereen meent op alles te moeten reageren. Dit wankele podium waarop onze meest onzekere medemensen zich met enige regelmaat vergalopperen.

‘Ik kan het me totaal niet herinneren. Het zal weinig indruk hebben gemaakt,’ beledig ik hem onbedoeld direct terug, ‘Heb ik je er soms afgegooid?’ Dat is wat ik over het algemeen direct doe als mensen zich online vervelend gedragen.

‘Nee, dat heb ik gedaan. Maar nu heb ik er spijt van. Ik ga je een nieuw vriendschapsverzoek sturen……’ klinkt het opgelucht uit de mond van mijn oude vriend. Hij is dolblij, dat ik geen idee heb waar hij het over heeft.

Maar ja. Intussen is er wel degelijk een belletje gaan rinkelen bij Heks. Ja, hij deed iets vervelends. Maar wat precies? Dat ben ik vergeten. Er staat me vaag bij dat het over mijn ziekte ging. Vast weer iemand, die me uit heeft gemaakt voor zeurkous. Of aansteller.

Of misschien vond hij gewoon dat ik er überhaupt helemaal mijn kop er over moet houden. Dat gebeurt me zo vaak. Ik hou het niet meer bij.

Maar ik vind het niet OK.

Een dag later is er een nieuw vriendschapsverzoek binnen bij Heks. Het staat in de rij met verzoeken, waar ik nog eens goed over na moet denken. Niet dat ik nu zo kieskeurig ben op Facebook. De grootste kwallenjakken zitten er tussen mijn Facebookvrienden.  En mijn beste vrienden zitten vaak weer niet op dit medium.

Op zich is het een prima eigenschap om allerlei onbelangrijk gezever aan je kop zo snel mogelijk te vergeten. Maar om de deur dan maar weer open te zetten voor iemand om het nog eens te doen?

Nee. Daar begin ik niet aan.

Kerst met de Don. Wolken parfum, prachtige pakken, elegante jurkjes en heerlijke wijn: We hebben het fijn! Maar na een kleine week vol vermaak verrekt Heks van de pijn. ‘Geen probleem, hoor,’ zegt de Don, ‘Zet me maar weer op de trein!’

Een dag voor kerst haal ik De don van het station. Van top tot teen in het pak gestoken staat hij me op te wachten. Een wolk parfum zweemt me tegemoet, terwijl ik hem in mijn armen sluit. Snel gooien we zijn bagage in de auto. Ik zet hem af voor de deur en doe nog vlug een paar boodschappen.

Al dagen sleep ik in etappes lekkere dingetjes mijn huis in. Mondjesmaat. Gedoseerd. Precies genoeg voor een mini kerst. Een bos rode tulpen en twee amaryllissen maken het feest compleet.

toverheks.com

Charmeur…….. toverheks.com

Ik weet het, het staat niet in verhouding met wat ik voorheen allemaal overhoop haalde in dit jaargetijde. Heks is al lang blij dat haar huisje opgeruimd is. En dat er wat te bikken is.

Een uurtje later trekken we een fles wijn open. De Don lurkt aan een biologisch Belgisch biertje. ‘Heerlijk, Heks,’ verzucht hij, ‘Dat gaat er in als Gods woord in een ouderling….’ Hij heeft er dan ook alweer een wereldreis op zitten. Helemaal vanuit Groningen naar Leiden…..

Vijf nachten logeert mijn vriend bij me. We gaan samen naar de kerstnachtmis. We dineren met Steenvrouw op eerste kerstdag. We slapen uit en kijken eindeloos naar Absolutely Fabulous…….. Hikkend van de lach!

Om de beurt laten we de hond uit. We eten de restjes en houden ons koest……’Don, het is genoeg geweest, ik kan geen pap meer zeggen,’ biecht ik donderdagmiddag op, als ik hem naar zijn zus breng. Hij gaat nog wat familie en vrienden bezoeken.

‘We hebben het heerlijk gehad, maar ik zit zo slecht in mijn vel. Ik merk het aan mijn korte lontje…… ik moet hoognodig een paar dagen crashen. Bewegingsloos in bed liggen. Stom naar de televisie staren……..’

toverheks.com

Casual….. zonder stropdas! toverheks.com

‘Heks, je hoeft het me niet uit te leggen. Ik begrijp precies wat je bedoelt,’ mijn oude vriend heeft ook een hopeloos lijf. Om in te wonen dan, niet om naar te kijken. In zijn prachtige Frans Molenaarjasje oogt hij uitermate fris en fruitig.

Hij logeert  vervolgens een paar nachten bij familie en vrienden. Af en toe waait hij binnen om van kostuum te wisselen. Of voor een praatje.

Op oudjaarsdag breng ik hem weer naar de trein. Na een paar nachten feesten met een goeie vriendin is hij bijzonder brak. Evenzogoed zit hij strak in het pak. ‘Ga je het redden? Dat hele end naar het hoge noorden?’ Mijn vriend ziet nogal bleek om de neus.

‘Maak je maar geen zorgen, Heksje, ga maar lekker mediteren. Ik red me wel. Vooral nu ik weet dat je een lekker cadeautje in mijn tas hebt gestopt….. Ik kom de avond wel door!’

We omhelzen elkaar stevig. Wie weet hoe lang het weer duurt voordat we elkaar weer zien. ‘Sorry dat ik halverwege de week moest afhaken….’ prevel ik. ‘Hou op Heks, doe niet zo gek. We hebben het heerlijk gehad. Echt geweldig.’

Even later ben ik op weg naar Den Haag. Enigszins daas van het gehaast. Tegen de tijd dat ik weer thuis ben is mijn vriend alweer in Groningen. Het was een heerlijke week. Ook al ben ik ondanks ons relaxte tempo finaal uitgeteld!

In memoriam Willem van Scheijndel. Mijn vriend Schilder is niet meer onder ons. Onverwacht weggevlogen. Opgetild door het eerste zomerbriesje. Verrukt vliegende vreemde vogel! Meegenomen door engelen en geliefden. Eindelijk thuis. Quote: ‘Stel je voor, je komt bij de hemelpoort en Petrus vraagt je wat je zoal in je leven hebt uitgevoerd…. En je moet antwoorden dat je financiële wanproducten hebt verkocht voor de Rabobank…… Verschrikkelijk natuurlijk! Nou, dat kun je toch beter aankomen met mooie schilderijen!’

Afgelopen week wandel ik met Chris langs de golfbaan. Haar hondjes vrolijk drentelend naast ons. VikThor draaft sneller dan zijn schaduw door het struweel.

Plotseling een ijselijke kreet, een duikvlucht. ‘Wat heeft je hondje daar?’ Heks staat al naast haar monster. Ik vis een jonge spreeuw tussen zijn tanden vandaan. Hij houdt het beestje heel voorzichtig vast, zoals een echte jachthond betaamd. Toch is het dier gewond geraakt. Bloed kleeft aan mijn handen.

Voorzichtig inspecteer ik het diertje. Het ziet er niet goed uit. Hij lijkt wel doorspiest vanaf de rug. Tussen zijn opgevouwen vleugeltjes gaapt een diepe wond. Zijn buikje is echter puntgaaf. Een glanzend kraaloogje staart me helder aan. Ik leg contact met dit kleine kereltje. Nog maar net begonnen aan zijn vrolijke zorgeloze vogelleventje en nu al kansloos.

‘Wat was het voor’n vogel, die zo zat te schreeuwen?’ Mijn vriendin weet het niet. Was het één van zijn ouders? Die in paniek mijn hondje probeerde te verjagen? Of was het soms zo’n lelijke ekster? Ik heb ooit een nest merels op mijn waslijn gehad. Toen ze uitvlogen zat er een school eksters klaar om hen te verorberen……..

Ook het tweede nest datzelfde voorjaar, wellicht geboren uit de frustratie van de berooide ouders, was eenzelfde lot beschoren. Mijn balkon getransformeerd tot fastfoodketen voor de schreeuwlelijkerds onder de nazaten der dino’s……

Voorzichtig loop ik met mijn vogelvriend terug naar de bewoonde wereld. We gaan hem natuurlijk proberen te redden, maar ik heb er een hard hoofd in. Om de paar meter sta ik een tijdje stil. Check de ademhaling. Kijk in zijn kraaloogjes. Hij gaat zienderogen achteruit. In de bocht naar de woonwijk overlijdt hij. Ik zie zijn borstkastje steeds lichter ademen. Mijn heksenhanden vormen een kolom van liefde en licht. En dan is het voorbij.

Ik geef hem een mooi plekje aan de Zijl. Voorzichtig bedek ik het graf met klei en planten. ‘Dag lieve Spreeuw. I hold you close to me, I release you to be so free…..’

‘Dit is al de vierde gewonde vogel, die ik in mijn handen heb het afgelopen jaar. Alleen die uil heeft het overleefd…… Bizar toch?’

Een paar dagen later gaat de telefoon. Ik sta net in de berging mijn fiets van het slot te halen, op weg naar de fysiotherapeut. Het is de broer van Schilder. Ik zie het op de display van mijn mobiel. Ik weet het direct: Mijn goede vriend is er niet meer. ‘Ha lieve Broer, vertel het maar, wat is er met Schilder?’

Diezelfde middag nog ga ik kijken bij mijn oude vriend. Vredig ligt hij in zijn witte kist. Een flauwe glimlach speelt om zijn mond. ‘Haha, heb ik jullie mooi bij de neus gehad….’ Hij lijkt wel te ademen…

‘Goeie hemel, hij past er nauwelijks in, wat is hij toch groot,’ stamel ik, terwijl ik naar zijn tegen het hout gevlijde hoofd kijk. Zijn mooie dolfijnengezicht met dat geprononceerde voorhoofd en de diepliggende ogen helemaal rustig en vredig.

Ons aller Schilder is niet meer. Plotseling overleden aan de gevolgen van een slopende ziekte. Alleen wist niemand het. Hijzelf ook niet. Nou ja, of hij echt geen idee had is maar de vraag. Niet iedereen is in de wieg gelegd voor een lang ziekbed en eindeloze hopeloze behandelingen in het ziekenhuis. Sommigen sterven gewoon bij voorkeur in het harnas. Met een kwast in de hand in zijn geval.

’s Avonds lees ik op internet wat de media over hem hebben geschreven. Ik zie een hele leuke foto bij een artikel staan. Krijg nu wat: Die heb ik een paar jaar geleden gemaakt! Wat grappig.

Fiederelsje komt me troosten. We heffen het glas op Schilder en praten over zijn leven en werk. ‘Die enorme schilderijen uit zijn beginperiode vind ik toch zo mooi, die zou ik dolgraag om me heen hebben,’ mijn vriendin is een fan van zijn vroege werk. We moeten lachen, want het is zo goed als onmogelijk om zo’n enorm doek in een rijtjeshuis  op te hangen.

‘In die periode woonde hij boven dat restaurant op de hoek van de Singel en de Kaiserstraat. Een hokkerig huis, waar die doeken ook niet via het trapgat en door de deur naar buiten konden. Als hij exposeerde haalde hij het raam op de eerste etage er helemaal uit. Dat was de enige manier om zijn werk naar beneden te takelen….’

’s Avonds brand ik een kaarsje. Ik denk aan onze jarenlange vriendschap. De gouden jaren, onze gezamenlijke spirituele zoektocht. De eindeloze gesprekken, het plezier….. Zijn gulheid en positieve levensinstelling. Hoe gedreven hij altijd aan het werk was. Hoe hij medekunstenaars wist te inspireren.

‘Vorige week zondag wilde ik hem nog bellen na de retraite. Chris en ik gaan en Sangha opzetten voor kneuzen,’ Fiederelsje schiet in de lach, ‘het is een Geuzennaam, hoor,’ grijns ik, ‘Alle echte kneuzen zijn welkom. Maar toen bedacht ik me dat ik hem ooit meenam naar een film over Thich Nhat Hanh.’

‘Iemand verteld in die documentaire dat Thay tijdens de bombardementen in Vietnam gewoon met de weeskinderen ging picknicken. Tussen de aanvallen door natuurlijk. Dat vond Schilder belachelijk. Te gek voor woorden. ‘ We grijnzen naar elkaar. Als Schilder iets in zijn kop had dan kreeg je dat er nooit meer uit!

‘Met Alex Orbito had hij een hele sterke band. Die kleine magische Filipijn, die met zijn blote handen spiritueel opereert, kon mijn vriend wel bekoren. De eerste keer dat hij met me mee ging mocht hij kijken hoe ik aan mijn rug werd geholpen. Ik trof hierna een bevende Schilder aan. Verbijsterd vertelde hij me dat hij mijn wervelkolom had gezien.   Met zijn eigen ogen. Klaarwakker en helemaal bij.’

‘Schilder zag mijn botten en bloedvaten, wit zenuwweefsel…. Alex Orbito haalde  vervolgens allemaal stinkende zwarte materie tussen mijn wervels vandaan en streek toen opnieuw over Heks’ rug en hopla. Al het vlees en vel sloot zich weer: Niets meer te zien, behalve een felle rode streep!’

De hele weg terug naar huis zat mijn vriend te lachen. Te schateren zelfs. ‘Mind over matter, jeetje Heks, wat geweldig.’ Een serie schilderijen volgde. Want alles wat hij meemaakte werd verwerkt in zijn kleurige kunst.

Ook de boeken van Drunvalo Melchizedek over Heilige Geometrie sloegen enorm aan bij deze begeisterde kunstenaar. Hij inspireerde me om ze ook te lezen en Heks sleepte hem vervolgens mee naar een seminar van deze leermeester. Zijn geliefde vrouw Fee ging ook mee. Met zijn drietjes hadden we een heerlijke tijd. En eenmaal weer thuis volgde er natuurlijk een geweldige serie doeken……

Ik denk aan die gelukkige jaren. Zijn Gouden Jaren. Toen hij samen was met Fee, zijn grote liefde. Hoe Schilder tijdens de eeuwwisseling een enorm vuurwerk organiseerde. In zijn mooie woning aan het Rapenburg danste Heks met een zestal prachtige dames, waaronder natuurlijk zijn eigen lief, door de kamer. Allemaal gekleed in een schitterende avondjurk.

Er was slechts één andere man aanwezig, het vriendje van één van de meiden, herinner ik me. Een geweldig foute Griek. Die keek zijn ogen uit. Wat was dit nu allemaal? Een Hollandse harem? Zo bont had zelfs hij het in zijn leven niet gemaakt. En dat vond hij beslist erg jammer zo te zien. Hoe kreeg die Schilder dat voor elkaar?

img_11741

Beneden in de gracht lag onze vuurwerkdeskundige vriend Lampie op een boot aan zijn voorgenomen show te sleutelen. ‘Ik heb van de gemeente Leiden toestemming om om 1 uur te gaan knallen. Leuk hè, dan is overal het vuurwerk voorbij en wij beginnen pas….’ Schilder had geweldig veel plezier in zijn initiatief!

De laatste jaren zagen we elkaar minder vaak. Eens in de zoveel tijd ging ik echter even bij hem buurten. En soms hing hij opeens aan de lijn. Een zeldzaamheid hoor, want Schilder was niet van de verplichte telefoontjes en bezoekjes. Behalve aan zijn moedertje, toen ze nog leefde. Iedereen kwam gewoon altijd naar hem toe!

De laatste keer dat ik bij hem was is ongeveer een maand geleden. Sinds hij zijn rug had gebroken was het leven moeilijk voor deze gedreven man. Hij kon als het ware zijn ei niet meer kwijt. En iets mankeren leidt per definitie tot veel eenzaamheid. Dat vergeten gezonde mensen nogal eens.

‘Als je ziek bent raak je uitgerangeerd. En dat is best moeilijk als je altijd midden in het leven hebt gestaan. Kijk, je kunt mij niet rekenen, ik sta al zeker dertig jaar ergens stationair op een rangeerterrein. Maar ik heb er zo’n gezellig plekje van gemaakt, dat ik toch nog mensen op bezoek krijg…’ zeg ik tegen Fiederelsje.

Niemand kon vermoeden, hoe ziek mijn goede vriend intussen al was. Gelukkig is een lang ziekbed hem bespaard gebleven.

‘Zullen we even samen eten, Heks? Zal ik een paar pizza’s laten komen?’ Vraag hij aan het eind van mijn bezoekje. Ik heb spijt dat ik niet een keertje flink heb gezondigd tegen mijn dieet. Maar ik ben die avond naar huis gegaan.

Lieve Schilder. We gaan je enorm missen. Man van kleur en schoonheid. Vriendelijke man. Met je open onderzoekende geest. Je intelligentie. Je heerlijke vermogen tot abstract denken. Je eigenwijsheid. Je stevige gebruiksaanwijzing! 🙂 Jij, die je zo graag omgaf met mooie vrouwen….  Maar voor wie er maar 1 vrouw echt telde! Jouw toverfee! Jij, van wie we houden. Die zoveel van ons allemaal hebt gehouden. We dragen je in ons hart. Goede reis, gekke dolfijn, oude vriend.

Nederlanders staan klaar op de Alpe d’Huez. Ze willen nu wel eens een landgenoot een etappe zien winnen. Kun je aankomen bij de hemelpoort als Tourwinnaar? Als je plezier in het fietsen hebt gehad wel natuurlijk. En daar hoef je niet eens voor te winnen! Heks bezoekt Schilder. Hij verwent me met kattenspulletjes en mooie verhalen! Willem kijkt ondeugend: ‘Stel je voor, je komt bij de hemelpoort en Petrus vraagt je wat je zoal in je leven hebt uitgevoerd…. En je moet antwoorden dat je financiële wanproducten hebt verkocht voor de Rabobank…… Verschrikkelijk natuurlijk!’ Heks ligt in een deuk. Ik zie het voor me. ‘Nou, dat kun je toch beter aankomen met mooie schilderijen!’

Prachtige expositie van de nieuwe schilderijen van Willem van Scheijndel in Galerie Frederiek van der Vlist te Leiden. Zijn werk is nog steeds zeer herkenbaar, maar heeft tevens een hele nieuwe dimensie gekregen! Heks kijkt haar ogen uit. heerlijke vermogen tot abstract denken eigenwijsheid

De seksuele opvoeding van jonge meisjes is heel moeilijk zolang het collectieve zelfrespect van vrouwen schipbreuk lijdt. Neem een voorbeeld aan het gedrag van een loopse teef: Bijt van je af….. MET PRACHTIGE FOTO’S VAN SCHILDERS MUZES!

 

No Coming, No Going

No coming, no going

No after, no before

I hold you close to me

I release you to be so free

Because I am in you and you are in me

Because I am in you and you are in me

 

 

Morning after….. Altijd even slikken. Pijnstillers in mijn geval. Maar ook: Het is weer zo ver! Gezellig samenzijn met poezenvriendin! Alle poezen geaaid en verwend. Varkentje ook blij.

De dag na de Matthäus sta ik doodziek op. Mijn ene oog kijkt loens in mijn andere broekzak. Mijn kop heeft sowieso veel weg van een ouwe gymschoen. Gelukkig heb ik niets om handen. Alhoewel…. Plotseling realiseer ik me dat ik om twaalf uur een afspraak heb met mijn therapeute. Goeie hemel. Ik kan geen stom woord uitbrengen. Mijn lichaam is een soort pijnlijke wandelende plank. Mijn gezicht bestaat uit oude lappen…..

Ik krijg het voor elkaar om op tijd ter plaatse te zijn, maar vraag me niet hoe. ‘God Heks, wat zie je er uit!’ Mijn therapeute kijkt me geschrokken aan. Zo heeft ze me nog nooit meegemaakt. Bijna niemand overigens. Op dit soort momenten ga ik normaal gesproken niet naar buiten, behalve om het hondje uit te laten. En dat doe ik dan snel, zwijgend en incognito.

Ondanks mijn ellendige uiterlijk en halvezolige lijf heb ik genoeg te melden en te schelden. Ik ben nu al meer dan een half jaar zo depressief als een ui. Er komt maar geen eind aan. Positieve tegengeluiden en spirituele prietpraat ‘Het aards bestaan is een leerschool, dit is een schuurpapiertje van het leven, alles heeft betekenis, je bent niet voor niets ziek, je hebt het zelf veroorzaakt’ en dergelijke kan ik niet meer horen. Ook wegwuifgedrag gaat er niet meer in bij mij. Gelukkig is mijn therapeute ook somber vandaag. ‘Ja Heks, de wereld zit vol gekkigheid. De mensheid is vaak hopeloos bezig.’

Een dag later kom ik Pappa tegen op straat. Ik heb hem sinds kerst niet meer gezien. ‘Ga mee een kopje koffie drinken, Heks,’ nodigt hij me uit. Even later zitten we in een leuk biologisch eethuisje. Ik vertel hem wat sombere verhalen, maar moet er ook om lachen. Ik maak er zelfs wat goeie grappen over. Zodoende ontstaan er een soort regenboog tussen de tafeltjes en de toog.

Pappa is Boeddhist, ik ken hem van Shambala. Hij leeft vanuit het principe van de fundamentele goedheid van de mens. Een uitgangspunt dat ik ook altijd gehuldigd heb. Tot voor kort. Een plaatje waarin geen plek is voor narcisten en psychopaten. Die onverlaten die ons niet kunnen liefhebben maar prima kunnen haten.

‘Heb je alweer verkering?’ vraag ik mijn oude vriend, ‘Shambala is altijd een geweldige vijver voor jou om uit te vissen…..’ Ondeugend kijk ik hem aan. En ja hoor, hij heeft sinds kort weer beet. Een leuke dame van zijn leeftijd passend in zijn leefstijl…..

Aafje kan zich niet inhouden……

‘Ik moet gaan, lieverd, laten we snel iets afspreken!’ Heks racet ervandoor. Ik haal nog even wat bloemen en plantjes om mijn huis op te fleuren. Vanavond krijg ik bezoek. Goddank is mijn onvolprezen hulp geweest: Er ging van alles mis en eventjes zag het ernaar uit dat ik met pasen in een vies huis zou zitten…..

Een uurtje later schuift mijn poezenvriendinnetje Joy mijn heksenhuisje binnen. Ze is bepakt en bezakt met presentjes: Kluifjes voor Ysbrandt, snoepjes voor de katten, bloemen en chocolade voor Heks, kattenmelk, flessen wijn…….. Ik kook een lekker soepje en gooi wat pasta met garnalen in de pan. Intussen drinken we een glaasje wijn en kletsen bij.

Levensgevaarlijk!

En waarover? Over mijn poezengezin en haar kat Siep: De dochter van mijn Pippi en de Boskat, kleindochter van Snuitje en Ferguut, zus van Bolster, nichtje van Aafje en Leonoor. Kortom, Siep is familie van al mijn katten!

‘Ik zie zoveel terug in Siep van jouw beestenboel. Ze mauwt precies zo als Snuitje, maar heeft weer veel gedrag van ThayThay de Boskat, zoals haar fascinatie met water en haar zachte geknerp naar alles wat vliegt…..’ Stuk voor stuk somt ze eigenschapen van mijn beestjes op, die ze terugziet in haar Siep. En ze kan het weten, want ze past regelmatig op mijn dierentuin.

Oh, ze zijn toch zo lekker, die poezensnoepjes!

Alle katten worden geknuffeld en Ys wordt schandelijk verwend. In de loop van de avond gaan we hoedjes passen. ‘Wat staan die hoedjes je goed,’ roep ik enthousiast. Mijn vriendin heeft een echt hoedenhoofd! ‘Ik heb binnenkort een bruiloft, mag ik er dan eentje lenen?’ Natuurlijk. We zoeken direct een paar mooie exemplaren uit.

Het is ruim na middernacht, we zitten al zeker twee uur met ogen op stokjes, als we eindelijk afscheid nemen. Zoals altijd raken we maar niet uitgepraat. ‘We zijn nu drie jaar vriendin, lieve Heks, en Siep is ook bijna drie jaar bij mij! Dat gaan we binnenkort vieren!’

Samen met Varkentje wandel ik een stukje met haar mee naar huis. Wat een heerlijke avond. De uren zijn voorbijgevlogen!

 Vrolijk samenzijn met kattenvriendin: De dochter van mijn kat Pippi boft maar met haar kattenvrouwtje! Alle poezen geaaid en helemaal bijgepraat. Waarover? Onze monsters natuurlijk!

Geef! Meer!

Reünie van Studentenvereniging Augustinus te Leiden voor leden uit de woelige jaren rondom de hervorming naar ‘Leidse Vereniging Voor Jongeren Augustinus’. Open voor alle jonge mensen. Studerend, werkend of lanterfantend. Intussen is die revolutionaire omslag allang weer helemaal teruggedraaid.

studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Het statige pand aan het Rapenburg

Het leven van Heks is hectisch rondom niets. Ik ren achter mijn eigen staart aan. Er gaat heel veel mis. Mijn identiteit verandert spontaan. Ik ben plotseling een man van drie jaar oud. Ik woon bij de buurman. Mijn computer crasht een paar maanden na een enorme upgrade van mijn schijfruimte. M’n telefoon valt uit. De televisie doet het niet……

studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingslevenstudentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Ondanks al die tegenslag besluit ik er een leuk weekend van te maken. Zaterdag heb ik een reünie van mijn studentenvereniging Augustinus. Spontaan heb ik me opgegeven. Ik heb de uitnodiging rondgestuurd naar mijn oude toneelbuddies. Maar als ik op de gastenlijst kijk, zie ik niet zoveel bekenden. En al helemaal niemand uit mijn theaterverleden hier!

Mijn vriend de Wilde Boerenzoon heeft me er al voor gewaarschuwd: ‘Heks, er komen voornamelijk oud Commissieleden  en oud Bestuursleden. Je kent er waarschijnlijk niemand van…’

Oeps. Misschien had ik me toch af moeten melden. Daar is het nu te laat voor. Hoe is het met de energie? En ik heb ook nog een koorrepetitie….
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Een dergelijke foto is er vanavond ook van ons gemaakt…

Uiteindelijk ga ik een uurtje repeteren met het projectkoor. Daarna scheur ik naar huis om me om te kleden. Frogs doet het hondje, dus ik heb mijn handen vrij.
Helaas ben ik vandaag zo traag als een slak. Mijn armen willen niet meewerken en dat is lastig als je make up probeert aan te brengen. Het wordt een geweldige smeerboel! Ik ga dus maar een tandje langzamer. Als ik op de klok kijk, zie ik dat ik enorm moet opschieten om nog mee te kunnen met de vaartocht door de Leidse grachten.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Tegenwoordig lopen de studenten er ongelofelijk netjes bij!

‘Dat wil ik niet missen,’ denk ik op dat moment, nog niet wetende, dat het een enorme crepeertocht zal gaan worden. Brrrrr, wat is het koud!
Ik ga dus maar op de fiets, ook al is het maar vijf minuten lopen naar de Sociëteit. Als ik weg wil fietsen blijkt mijn band lek te zijn. Scheldend ga ik weer naar binnen om mijn elektrische vouwfiets uit de berging te halen. Tjongejonge, wat een gedoe. Ik ben al helemaal klaar en het is nog niet eens begonnen!
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven
Als ik ter hoogte van het Galgenwater ben, zie ik een stoet grijze duiven richting een paar sloepen bewegen. Ik tuur of ik een bekende zie en ja hoor. Het zijn de reünisten.
Ik parkeer mijn fiets in het kantoor van de rederij en klim aan boord. Zodra we van wal steken ploppen er flessen champagne open. In een traag tempo tuffen we met vier sloepen over de Witte Singel, de Vliet en het Rapenburg. Het begint zachtjes te miezeren. We varen onder de overkluizing bij het Gangetje door richting Haven. Tegen die tijd ben ik compleet bevroren, ondanks mijn dikke donzen parka!
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven
Het gezelschap heeft op het oog niet echt last van de kou, iedereen is in een opperbeste stemming. ‘Hier woonde ik vroeger, op de eerste verdieping, kijk daar!’ ‘Ik woonde daar achter in een piepklein hokje.’ Mensen wijzen links en rechts naar allerlei oude pleisterplaatsen.
‘Hier ging ik altijd naar de kroeg.’ ‘Daar woonde een meisje, dat ik leuk vond.’
‘Mijn zoon woont in het oude gebouw van de SDAP, jazeker! De oprichters van de PvdA, we varen er zo langs.’ De man heeft het nog niet gezegd of hij brult de naam van zijn zoon richting het imposante pand. Even later steekt een jongen zijn hoofd uit het raam en begint enthousiast te zwaaien…..
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven
Iets verder zien we Boris Dietrich lopen. Nou ja, ik herken hem niet, maar anderen brullen hem tegemoet. ‘Kom aan boord Boris, stop de boot, kan dat?’ Hij blijkt ook één van de reünisten te zijn. Net als Ronald Plasterk. Ik kan me hen totaal niet herinneren, ook zijn hun namen me niet opgevallen op de presentielijst. Maar ja, ik herken nooit bekende mensen, een oud euvel……
 –
Alhoewel er wel een vaag belletje gaat rinkelen, als ik later Plasterk in de Saint zie staan. Hij kijkt me recht aan. Misschien heb ik toch wel een heel jonge versie van dit kleine mannetje zien rondlopen vroeger.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Heks ten tijde dat haar lidmaatschap afliep

Na een uurtje zijn we weer terug bij het beginpunt. Een verkleumde club wandelt richting het gebouw van Augustinus aan het Rapenburg.
Daar storten we ons in een knetterende kakofonie van luid pratende mensen, die al begint in de enorme gang. Nog voordat ik mijn jas uit heb, ben ik al helemaal bijgepraat met een aantal oude bekenden. Want ja, ik blijk wel degelijk heel veel mensen te kennen. Alleen niet van naam……
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Zo hebben we afgelopen zaterdag ook uren geswingd

Ook kom ik mensen tegen, die ik helemaal niet van deze studentenvereniging ken. Zoals een buurman. ‘Wat doe jij hier nu? zegt hij verbaasd, ‘Was jij ook lid?’ Hij blijkt in de roerige jaren, dat het een open jongerenvereniging was, voorzitter te zijn geweest.
‘Ook heb ik toen met een aantal mensen het eerste Leids Cabaretfestival gewonnen!’ vervolgt hij trots. Nou, dat had ik allemaal niet achter hem gezocht. Ik ken hem van de hondenwandelgangen hier in de buurt. Hoewel ik hem al een tijdje niet heb gesignaleerd…..
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

De toneelgroep, die ik ooit samen met een paar studenten oprichtte

‘Hoe is het me je hond? Leeft ze nog wel?’ Nee, de hond is dood helaas.
Wat een smerige lucht hangt er in het gebouw. Verschraald bier en hormonaal zweet vermengd met de zure lucht van nachtbraken. Stonk het vroeger ook zo? Waarschijnlijk wel. De lucht komt me vaag bekend voor, maar in die tijd zat er ongetwijfeld nog een asbakgeur doorheen gemengd. En weeddampen…..
Nu mag je niet meer binnen roken, behalve dan in een rookhol. En marihuana is helemaal uit den boze. Dat was toen wel eventjes anders. In de wilde jaren zeventig zat de eerste voorzitter van de Open Jongerenvereniging de vergaderingen voor met een grote joint in zijn mond. Zo stoned als een ui. Deze man is vandaag ook van de partij. In de boot zit hij tegenover me. Nog steeds met woeste baard en lang haar.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Een andere groep reünisten

‘Vorig jaar hebben we ook een reünie georganiseerd. Voor alle jaargangen. Er kwamen 40 mensen op af. Nu hebben we alleen de jaargangen van de Open Jongerentijd uitgenodigd en er hebben zich 143 mensen ingeschreven!’ vertelt een ongelofelijk leuke en lieve jongedame van het organiserende committee.
Het geeft goed aan hoe speciaal die jaren zijn geweest. Begin jaren tachtig is dit hele concept weer teruggedraaid. Heks heeft toen ook haar lidmaatschap opgezegd. Ik was alweer met andere dingen bezig.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven
‘Waren er nu eigenlijk wel werkende jongeren lid?’ Niet dat iemand weet. De politieke ommezwaai sorteerde in die zin weinig effect. Hoewel: Heks heeft een tijdje verkering gehad met een jongen van de instrumentmakersschool. ‘Oh,’ zegt de dame van de organisatie, ‘Maar nu mag je als HBOer tegenwoordig ook gewoon lid worden.’
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Dit soort pakjes droegen de heren van de organisatie

Zou dat dan nog een verdienste zijn, die is overgebleven uit dit roerige tijdperk? Of kan dat bij andere studentenverenigingen ook?
De kerkvader Augustinus, aan wie deze vereniging haar naam te danken heeft, was overigens een Algerijn. Berber van geboorte. Ook neemt zijn gedachtengoed een aparte plek in binnen de filosofie van de Katholieke Kerk. Als autodidact hield hij er geheel eigen ideeën op na. Hij hield van een feestje. Als jongeling leidde hij naar het schijnt een losbandig leven…….
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Augustinus was ook wel eens ergens op tegen

In de Mensa en de Engel wordt een verrukkelijke maaltijd geserveerd.  Ondanks mijn ellendige dieet is er genoeg eetbaars te vinden binnen mijn beperking. Wat een meevaller. Ik besluit om gewoon gezellig te blijven eten. De wijn vloeit rijkelijk. Iedereen is super uitgelaten…
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Zo zaten we zaterdag ook aan lange tafels te kakelen

Na het eten drink ik koffie met Frips, een oude vriend. Wij hebben beiden Nederlands gestudeerd en Theaterwetenschappen. Ook hebben we jarenlang bij de Haagse Comedie in hetzelfde CJP-theaterproject meegedraaid. ‘Wat doe je nu?’ vraagt Heks. ‘Ik ben yogadocent. Ik vind het heerlijk, ik ben eindelijk helemaal op mijn plek.’
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

De mensa is tegenwoordig een restaurant. In onze tijd was het niet zo chique, je werd niet aan tafel bediend

Even later beginnen er mensen oude plaatjes te draaien. Lekker hoor, al die bekende nummers. Al snel ben ik op de dansvloer te vinden. Het is grappig hoeveel mensen zich mij nog weten te herinneren. ‘Je hebt nog steeds een hoed op!’ hoor ik bij voortduring. ‘Je hebt nog steeds die heerlijk onconventionele stijl van kleden’ Dus toen ook al! ‘Goh, Heks, wat staat die hoed je goed!’
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Heks hield toen ook al van rare hoofddeksels!

Ik ben al op weg naar huis, ik heb mijn fiets van de binnenplaats gehaald en mijn jas al aan, als ik ten dans wordt gevraagd door een mij geheel onbekende man. Wel heb ik hem de hele avond al niet onverdienstelijk zien salsa dansen.  Hij tango’t nog een laatste ronde met me door de Saint. ‘Ben jij nu iemand van de jongere garde of een reünist?’ vraagt hij me bij het afscheid.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Met huisgenoten in ons opblaasbare ‘zwembad’ in onze enorme tuin

Nou, een mooier compliment kun je natuurlijk niet krijgen. Ik weet het, het is laat en de man heeft ongetwijfeld een goeie slok wijn achter de kiezen. Maar toch…….
Dank aan het organiserende team! Deze in keurige pakken gestoken jonge dames en heren studenten hebben alles uit de kast gehaald om dit recalcitrante clubje reünisten heerlijk in de watten te leggen.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Heks kan niet slapen na telefoongesprek met Maffia Mafkees. Ik kijk ter afleiding naar Gypsy Sisters. Niet bepaald slaapverwekkend, dit programma over een stelletje schreeuwlelijkerds van zussen met een instabiele en hopeloze familiestructuur….

MAFFIA, MOB, gangsters, geweren, pistolen, geweld, maffiafamilie, godfather, don,, structuur van maffia familie

Mafkees is een Maffia Case

‘Ha Heks,’ klinkt het in mijn oor, als ik de telefoon opneem, ‘Ik wil eventjes mijn verhaal kwijt. Het zit me tot hier!’ Het is Mafkees, een oude vriend van me. We kennen elkaar al een leven lang. De arme jongen heeft een hele rare achtergrond.

Op het oog is het een keurige familie, waar hij uit komt, maar als je hen beter leert kennen, blijken ze er allerlei maffiapraktijken op na te houden. Al jaren hoor ik de meest bizarre verhalen. Het is, dat ik deze uiterst intelligente en integere meneer goed ken, anders zou ik denken, dat hij die gekkigheid uit zijn enorme duim zit te zuigen….

MAFFIA, MOB, gangsters, geweren, pistolen, geweld, maffiafamilie, godfather, don,, structuur van maffia familie Unknown-144 MAFFIA, MOB, gangsters, geweren, pistolen, geweld, maffiafamilie, godfather, don,, structuur van maffia familie

‘Afgelopen week bezoek ik mijn ouders weer eens op hun landgoed in Zuid-Frankrijk. Je weet  hoe dierbaar zij me zijn en hoe zelden ik hen nog te zien krijg. Tot mijn spijt.’  Ik weet het. Zijn loyaliteit aan dit stelletje gekken is opzienbarend. Zoals dat bijna voor alle kinderen ten aanzien van hopeloze ouders geldt: Hoe rotter de stam hoe loyaler de appel!

MAFFIA, MOB, gangsters, geweren, pistolen, geweld, maffiafamilie, godfather, don,, structuur van maffia familie

‘Tijdens mijn bezoekje van hooguit drie kwartier, gaat de telefoon. Uitgebreid wordt de blèrende beller te woord gestaan. Een kwartier lang zit ik als een sukkel naar dit gesprek te luisteren. Ik kan alles woordelijk verstaan. Wat gek, ikzelf wordt altijd afgepoeierd als ik hen bel. Als ze de telefoon al aannemen….’ Jeetje, dat is lullig. Ik betuig mijn medeleven.

‘Dan hoor ik, terwijl ik ongewild meeluister, over plannen voor een groot en luisterrijk verjaardagsfeest van één of ander mij ook zeer dierbaar familielid, waarvoor ik natuurlijk weer eens niet ben uitgenodigd,’ vervolgt hij aangeslagen, ‘Weet je wat het vreemde is: Uitnodigingen voor mijn verjaardagsfeestjes worden altijd afgeslagen. Met een doorzichtige smoes. Ook nog! Soms zelfs met een kwetsende opmerking…. Ze proberen hun diepe minachting niet eens te verbergen! En natuurlijk heb ik al in geen jaren meer van iemand een cadeautje gekregen….’ Zo, dat is wel incasseren. Pijnlijk!

En dan te bedenken, dat hij zelf altijd met tassen vol presentjes aan komt zetten……

MAFFIA, MOB, gangsters, geweren, pistolen, geweld, maffiafamilie, godfather, don,MAFFIA, MOB, gangsters, geweren, pistolen, geweld, maffiafamilie, godfather, don,, structuur van maffia familieMAFFIA, MOB, gangsters, geweren, pistolen, geweld, maffiafamilie, godfather, don,, pizza

‘Waarom ga je er dan nog op bezoek, Mafkees,’ wil ik vragen. Het is een voor de hand liggende vraag. Maar ik weet al, dat hij daar geen goed antwoord op heeft. Na zo’n bezoekje raakt hij over het algemeen helemaal van slag. Maar ja, die mensen zijn gewoon belangrijk voor hem. En dat is niet wederzijds. Het is sowieso nauwelijks voor te stellen, dat dit vredesduifje uit zo’n nest roofvogels stamt….

Hij wil een goede zoon zijn, ook al heeft hij een traumatische jeugd gehad. De te lieve sufferd. Hij is tegenwoordig wel iets mondiger. Hij geeft in elk geval aan, dat het pijn doet. Hij erkent dat hij gekwetst wordt. Dat is al heel wat.

MAFFIA, MOB, gangsters, geweren, pistolen, geweld, maffiafamilie, godfather, don,, vrouw MAFFIA, MOB, gangsters, geweren, pistolen, geweld, maffiafamilie, godfather, don,

Ik herken zijn frustratie. In het leven zit je vaak vastgebakken aan een bepaalde rol. Heks zelf wil bepaalde dingen ook anders. Ze heeft er genoeg van om altijd de verstandige, begripvolle lieverd te zijn, waar ze vaak voor wordt versleten. Maar het is een lastige omslag, want mensen zijn mijn sukkelige goedzakkigheid gewend. Het wordt me bepaald niet in dank afgenomen, dat ik plotseling op mijn strepen ga staan.

MAFFIA, MOB, gangsters, geweren, pistolen, geweld, maffiafamilie, godfather, don,

Ik zag laatst een programma op die vreemde televisiezender, TLC, toen ik weer eens niet kon slapen. Het gaat over een stuk of vijf zussen. Zigeunermeiden ofwel Reizigers. Het is eigenlijk geen goed programma om te bekijken, als je de slaap niet kunt vatten. Waar ‘Boer zoekt vrouw’ wonderen doet voor slechte nachtrust (ik heb nog geen enkele aflevering wakend doorstaan), staan deze zusters dermate hard te schreeuwen, dat horen en zien je vergaan.

WEDDING, BRUILOFT, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,

Op zich is het spectaculair hoe ze ruzie maken. Deze koeien in tijgerprint loeien op volle sterkte. Intussen obsceen gebarend. Het heeft wel iets: Vloeken en tieren als kunstvorm.

Niemand luistert ook naar elkaar. Wie het langst op het hoogst haalbare geluidsniveau kan blijven schreeuwen wint de strijd.
WEDDING, BRUILOFT, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
 –
Meppen kan ook. Al wordt dat binnen de familie niet bijzonder op prijs gesteld. Vreemden zijn wat dat betreft geen enkel probleem. Maar ook binnen dit gezin gebeurt het wel degelijk.
Daarna is een heel protocol aan goedmakertjes vereist om de boel weer recht te trekken
VECHTENDE ZIGEUNERS, FIGHTING,gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS, VECHTENDE ZIGEUNERS, FIGHTING,gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
Vechten met wildvreemden is overigens eerder regel dan uitzondering. Dames gaan regelmatig met elkaar op de vuist. En ze zijn ook niet al te kinderachtig met hun uitingen van agressie. Ze delen een goeie poeier uit, indien nodig!
VECHTENDE ZIGEUNERS, FIGHTING,gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
 –
De vijf zussen in het programma gaan gezellig een weekendje op stap met elkaar. Zonder mannen of kinderen. De bestemming is New Orleans, de stad waar 15% van de bevolking zich bezig houdt met Voodoo. De eerste avond worden de twee oudste zussen ongelofelijk lazarus. De jongsten moeten hen in bed stoppen.

VECHTENDE ZIGEUNERS, FIGHTING,gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS, VECHTENDE ZIGEUNERS, FIGHTING,gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,

Er is ook nog een tutzus. Zij is vroeg naar bed gegaan, want ze kan niet tegen dat gezuip. Gek genoeg is zij de enige met een kater! De dag erop organiseert dit tutzusje een excursie om iets te leren over het ter plekke aangehangen Voodoo geloof.

Alle andere zussen steigeren, als ze het doel van de excursie horen. Duivelse duistere Voodoo? Wat eng! Help! Ze willen niet, durven niet en ga zo maar door. Tutzus zet echter door. Ze wil gewoon meer weten over de geschiedenis van hun vakantieplek. Van alle zusters is zij de enige met een enigszins open mind. De rest van het gezelschap heeft het meest weg van een wandelend en orakelend vooroordeel.

gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
Tijdens het Voodoo-uitje gaan de jongste twee aan de zuip. En niet zo’n beetje ook. De shotjes volgen elkaar in snel tempo op. De allerjongste zus heeft iets van een wild dier. Eén en al instinct. Volledig in de ban van haar reptielenbrein. Ze lijkt niet te worden gehinderd door enig gedachtengoed.
Aan het eind van de rit ontstaat natuurlijk weer een fikse ruzie. Over niets, ik zweer het. De wildedierenzus gaat volledig over de rooie. Het lijkt erop, dat het conflict de deur open zet naar kelders vol woede in haar onderbewustzijn. De daar volop aanwezige zaadjes van haat en nijd krijgen een partij vuurwater van heb ik jou daar! Ze schieten als paddestoelen uit de grond van haar krochtige hart.
WEDDING, BRUILOFT, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,

Melly, het wildebeestmeisje

Tutzus, die niets maar dan ook niets met het hele incident te maken heeft, krijgt de volle laag. De doorgedraaide stomdronken wilde zus onderneemt serieus pogingen om haar aan te vallen en volledig in elkaar te slaan. Als de oudste zus, een echte temeier, er tussen springt wordt ze gesommeerd op te rotten. ‘Ik sla geen zussen,’krijst het wildebeestmeisje. Dit terwijl ze Tutzus wel degelijk aanvalt!

Maar ja, die telt niet mee als zus, want die doet niks terug!

Met verbijstering heeft Heks vervolgens zitten kijken naar de ontwikkelingen binnen dit clubje, de dag na dit incident.

WEDDING, BRUILOFT, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
Men neemt het Tutzus kwalijk, dat ze kwaad is geworden, na de aanval op haar leven. Er is weinig oog voor het feit, dat dit mens van vlees en bloed er veel verdriet van heeft. Ze moet de jongste maar zo snel mogelijk vergeven. Dat zijn ze zo gewend van haar. Dat is haar rol! Een drol van een rol als je het mij vraagt….

De jongste maakt een excuus van lik m’n vestje, ze is nog niet eens echt ontnuchterd.  Tutzus wordt overruled. Ze vergeeft haar reptielenzus maar weer, voor de zoveelste keer. Het wankele evenwicht is weer herstelt. Hoera!

gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
Het gammele evenwicht in deze disfunctionele familie: Zodra de dames zich niet houden aan de rol, die hen is toebedeeld, raakt de balans ernstig verstoord.

De rammelende familiedynamiek werkt prima en het is ook best te doen, zolang je een leuke rol hebt. Bazige Oudste. Of Redeloze Benjamin. Of Grappige Geile Gypsie Geit. Voor de underdogs in dit soort families is het echter buffelen. Kijk maar naar mijn vriend Mafkees. Die heeft ook zo’n soort positie in zijn maffiaclan.

gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
Mijn god. Ik moet er niet aan denken om zo te worden platgewalst tussen de belangen van een stelletje sumoworstelaars van wijven. Helaas is het fenomeen me niet geheel onbekend. Niet alle vrouwen gedragen zich bepaald zusterlijk ten opzichte van hun vrouwelijke medemens.

Ik heb wel eens een karatetrap (!) naar mijn hoofd gekregen, zogenaamd grappig bedoeld. Omdat ik iets in bezit had, dat die vrouw wilde hebben.Er is ook wel eens een dame als een tank op me toe komen rollen, met een vrome smoel vol verwijten, een paar armen als van een worstdraaier, klaar voor het gevecht….. Er zijn zusters, die afschuwelijke dingen naar mijn hoofd slingeren. Of die me nare streken leveren. Of die me het licht in de ogen niet gunnen. Want jaloezie is vaak de voedingsbodem voor dit soort onzusterlijke gedrag.

Er zijn dus wel degelijk vrouwen, waar ik gewoon een beetje bang van ben!

WEDDING, BRUILOFT, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
Maar jij bent toch voor den Duvel niet bang, Heks?

Voor de Duvel niet, maar sommigen van mijn seksegenoten, vooral degenen, die blijk geven van jaloezie, jagen me de stuipen op het lijf……..

Rest de vraag in geval van jaloezie: Waar zij ze nu eigenlijk zo jaloers op?

WEDDING, BRUILOFT, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
‘Op jouw warmte Heks, het feit dat je niet alleen maar voor geld, goed en bezit leeft. Je compassie, je vermogen van niets iets te maken. Je innerlijke rijkdom. Je enorme creativiteit. Je talent om je zo prachtig te kleden. Je intelligentie, je humor, je vergevingsgezindheid. Je lange slanke gestalte, ook al komt dat voornamelijk door dat hopeloze dieet….,’ zegt mijn boekhouddame, als het ter sprake komt.

Al lig je het grootste deel van je leven in bed weg te rotten, bezit je nagenoeg niets van waarde, heb je noch een carrière noch een gezin om trots op te zijn, zijn je vooruitzichten ruk, toch krijgen mensen het voor elkaar om jaloers op je te zijn. Eigenlijk best knap. Zowel het jaloers zijn, als om dat voor elkaar te krijgen……

gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,

gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
WEDDING, BRUILOFT, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
WEDDING, BRUILOFT, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,
WEDDING, BRUILOFT, gypsy sisters , ZIGEUNER ZUSTERS, ROMA, REIZIGERS, ZUSTERS,

Gemaskerde mannen, vissige paringsdans, Red Nose, Little Salmon en Big Salmon! Cowboy kijkt zijn ogen uit op de Schotse vrienden van Heks. Een heerlijk weerzien!

gekke groep mensen, woeste Schotten,

Mijn oude vrienden in het midden

Vorige week krijgt Heks een berichtje op Facebook van een oude vriend: ‘Hi Heks, hope you are well. Just to say that Red Nose and myself are going to be in Amsterdam next weekend 6th March for a few days. It would be great to meet up somehow but I’m not sure if this will be possible. Let me know what you’re up to. Cheers Little Salmon.’

drakenman met gitaar, draak, vrouw met  masker

Little Salmon met een drakenhoed en Heks met masker

Ha! Heks springt een gat in de lucht. Wat een goed nieuws. Ik begin plannetjes te maken om elkaar eventjes te kunnen zien. Het makkelijkst is het om in de hoofdstad af te spreken. Dat komt goed uit. Ik ben toch al van plan om een paar dagen naar Cowboy te gaan. We hebben kaarten voor een mooi concert.

Zo reis ik dan zaterdagavond af naar mijn liefje. Varkentje mag natuurlijk mee. Zondagmiddag spreek ik met mijn oude vrienden af bij café Cuba op de Nieuwmarkt. We gaan muziek luisteren en lekker eten met elkaar. Als we arriveren zijn ze echter in geen velden of wegen te bekennen. Misschien kunnen ze de locatie niet vinden? Ik loop net de bar weer uit om eventjes te telefoneren, als ik opeens rare geluiden hoor vanaf het terras.

man met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannen

Ik kijk achterom. Nog steeds geen spoor van mijn vrienden. Wel zie ik twee ongelofelijk vreemde snuiters mijn aandacht trekken. Wat een rare koppen! Bizar gewoon! En toch komen ze me bekend voor……. Opeens zie ik, dat het wel degelijk mijn vrienden zijn. Met een masker op! Bijna identiek aan exemplaren, waarmee we ons zo’n dertig jaar geleden onsterfelijk maakten.

man met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannen

Wat zien ze er weer uit. Geweldig. Cowboy staat er een beetje beduusd bij te kijken, als ik hem aan deze rare snoeshanen voorstel. Maar al snel wordt hij volledig in het gezelschap opgenomen: Hij krijgt zijn eigen masker cadeau!!! Gek genoeg past het prima bij zijn gezicht, dit vierkante-kaaklijn-Mick-Jagger-exemplaar……

man met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannen

Zo zit ik dan met drie uitermate vreemde types op een Amsterdams terras. De kwinkslagen vliegen door de lucht. ‘Je vindt het toch niet vervelend, dat we allemaal oude herinneringen ophalen?’ vraagt Rode Neus aan mijn lief. Die zit met gloeiende oortjes te luisteren naar al die rare verhalen uit vervlogen tijden.

man met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannenman met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannenman met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannen

‘Kom, we gaan naar het muziekcafé, voordat de jamsessies voorbij zijn,’ stelt hij voor. We tronen onze vrienden mee naar dit bekende literaire café, waar elke zondagmiddag een keur aan jazzmuzikanten hun kunsten vertonen. Het blijkt een schot in de roos te zijn:
Precies het soort gelegenheid, waar mijn Schotse vrienden van houden. Maar vindt zoiets maar eens als toeristische buitenlander in een vreemde stad.

mannen met baarden

Daarna gaan we naar een Thaise snackbar aan de Zeedijk. Op een bankje voor de deur wachten we tot er een tafeltje vrij is. Aan de overkant is hun restaurant. Daar is het ook enorm druk. Cowboy en Heks hebben echter een voorkeur voor het no-nonsense piepkleine eethuisje. Hun curry’s zijn fantastisch en ze serveren een verrukkelijk potje jasmijn thee.

man en vrouw, zalmendans, vruchtbaarheidsdans, baltsende zalmen, gekke bekken trekken, man en vrouw, zalmendans, vruchtbaarheidsdans, baltsende zalmen, gekke bekken trekken, man en vrouw, zalmendans, vruchtbaarheidsdans, baltsende zalmen, gekke bekken trekken, man en vrouw, zalmendans, vruchtbaarheidsdans, baltsende zalmen, gekke bekken trekken, man en vrouw, zalmendans, vruchtbaarheidsdans, baltsende zalmen, gekke bekken trekken, man en vrouw, zalmendans, vruchtbaarheidsdans, baltsende zalmen, gekke bekken trekken, man en vrouw, zalmendans, vruchtbaarheidsdans, baltsende zalmen, gekke bekken trekken, man en vrouw, zalmendans, vruchtbaarheidsdans, baltsende zalmen, gekke bekken trekken,

Gelukkig vinden mijn vrienden het ook een goede keuze. Al snel zitten we met een paar enorme borden voedsel voor onze neus. Terwijl we ons te goed doen aan al dit heerlijks, staan onze kaken ook niet stil als het om allerlei gekke verhalen gaat. We informeren naar wederzijdse kennissen. Sommigen zijn ons al ontvallen. We halen anekdotes op. Doen de groeten aan allerlei mensen, die we al in geen eeuwen hebben gezien……

‘Kom, we gaan nog een dram, borreltje, halen. One for the road,’ zegt Little Salmon. We belanden in een horecagelegenheid op een steenworp afstand van het huis van Cowboy. Ik bestel een heerlijk glas Corenwijn voor de boys. Dat kunnen ze wel waarderen. ‘Ik zal voor jou eens een hele lekkere whisky uitzoeken.’

Rode neus loopt naar de bar. Even later komt hij terug met een tevreden grijns op zijn gezicht. Er wordt een groot glas van dit godendrankje voor mijn neus neergezet. Heks moet nu gaan raden welke whisky het is……

man met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannen

Zet je masker op, Rode Neus

man met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannen

Schiet eens op, Mick Jagger is al klaar

man met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannen

Zo, eventjes onze nieuwe vriend omarmen

man met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannen

Zo, lachen naar het vogeltje

man met masker, mannen met masker, Freddy Mercuri, Mick Jagger, man met baard en masker, bril, gemaskerde mannen

Drie kleine kleutertjes

Bij het afscheid zingen we gezamenlijk het lied over Mrs McGinty. Deze dame moest op haar sterfbed plotseling enorm poepen en deed dat toen maar uit het raam. Bovenop de helm van een politieman, die daar toevallig stond. Het is een mooi gevoelig lied, vol dramatiek. We hebben er allemaal bewegingen en maniertjes bij bedacht om de strekking kracht bij te zetten. Als we klaar zijn oogsten we een klein applaus van een paar mensen op het terras!

Wat een heerlijke middag, wat een cadeautje. Terwijl we weglopen kijken we steeds achterom om naar elkaar te zwaaien. Dag lieve vrienden, moge de Grote Zalm, Big Salmon, jullie beschermen. En hopelijk tot binnenkort.

Oude vriend ontmoet dubbelganger van Heks. Helemaal in Edinburgh. Het roept allemaal herinneringen op aan lang vervlogen tijden. Kijk: Een piepjonge Frogs, Blonde Buurman, Trui, Tweelingbroer en Heks…….

Grote Zalm, Big Salmon,

LITTLE SALMON VERBEELD PARINGSDANS MET AFBEELDING VAN BIG SALMON

 

man met rode neus ,ongeluk met fiets, gevallen man, verpletterde fiets

Red Nose lang geleden naast zijn fiets…..

 

 

Ontmoeting met oude vriend Geintje. We praten over de zorgelijke werkelijkheid en staan in no time alweer te schateren van de lach. Humor is toch zo’n zegen. En deze man doet zijn naam eer aan!

Carrièretijger

Als ik een rondje met Varkentje loop kom ik mijn oude vriend Geintje tegen. Ik krijg een zoen op allebei mijn wangen. ‘Hoe gaat ‘ie Heks? ‘ ‘Prima en met jou?’ ‘Ach, het gaat. Ups en downs.’ Zijn mooie blauwe ogen staan zorgelijk. Zijn spottende lachmond staat zowaar serieus….

Carrièretijger

Zo ken ik hem niet. Hopelijk is er niets ernstigs aan de hand. Op mijn vraag wat eraan scheelt antwoordt hij, dat zijn managementfunctie bij de gemeente wordt wegbezuinigd. ‘Ze halen er voor het gemak gelijk maar liefst twee lagen leidinggevenden tussenuit. In de praktijk komt het er op neer, dat het team op de werkvloer zichzelf moet aansturen!’

CarrièretijgerCarrièretijger

‘Dat kan nog uitermate grappig worden’, zegt Heks. Ik ken zijn ondergeschikten. Regelmatig zie ik één van zijn kleurrijke teams door de stad zwerven op zoek naar zwerfafval bijvoorbeeld. Ik heb uitstekende connecties met hen in de hondewandelgangen. We grijnzen berustend naar elkaar. Het zijn geweldige lieve schatten, maar zonder leiding wordt dit cordon zonderlingen stuurloos. Tja. Het is de zoveelste idiote bezuinigingsactie van onze debiele overheid.

‘Ik ben alweer met een nieuwe opleiding begonnen. Ik vindt wel weer werk.’ Nu ben ik toch nieuwsgierig naar zijn ommezwaai. ‘Wat studeer je dan nu?’ ‘Ik leer voor agoog. Ik ga mensen begeleiden met veranderen. Mijn vrouw doet dezelfde opleiding!’

Carrièretijger

Ik krijg wilde fantasieën van een leuk nieuw bedrijfje, gerund door dit echtpaar, waar je aan de ene kant ingaat. Als in een autowasstraat. Om er vervolgens aan de andere kant helemaal veranderd uit te komen….. ‘Hihi,’ giebelt Geintje, ‘dan maak ik van jou een jongetje…!’ We liggen dubbel. ‘Dat lijkt me wel wat, voor de verandering!’

Nu begint mijn vriend een geweldig verhaal te vertellen over de verandering, die hij ooit in het leven van één van zijn medewerksters heeft bewerkstelligd. ‘De vrouw was bang voor alles. Bijvoorbeeld om over te werken. Of voor hoogtes.’ Hij wijst op een brug tussen twee gebouwen. ‘Ze weigerde daar overheen te lopen. ‘

CarrièretijgerCarrièretijger

Een hilarische geschiedenis volgt over hoe hij haar over al die drempels heen heeft geholpen. Nu werkt ze over tot laat in de avond terwijl ze vrolijk heen en weer loopt over die hoge brug tussen de gebouwen. Haar man moet het huishouden doen. Waar ze vroeger precies om vijf uur de aardappelen op het vuur had staan, doet manlief dat nu.

‘Hij zal je bloed wel kunnen drinken intussen, ‘ grapt Heks. ‘Had hij het helemaal voor elkaar met een onzekere afhankelijke vrouw, verander jij haar in een zelfstandige tante Betje!’

Zo lachen we al onze zorgen weg. Als vanouds. Toen we vroeger samenwerkten in de horeca, haalde deze man altijd allerlei geintjes uit. ‘Til je voet eens op, Heks!’ verzocht hij bijvoorbeeld, tijdens het schoonmaken van de keuken. ‘Goed, zet maar weer neer.’ En daar stond je dan met je geschoeide voet in een emmer water….

Ook hingen er standaard allemaal thee-eieren aan de achterkant van je shirt aan het eind van de avond. Liep je compleet voor emmer, terwijl je in een emmer voor lul stond……

Carrièretijger

Die goeie ouwe tijd. Ik herinner me ook nog een paar wilde feesten, toen Geintje op kamers ging. Kwam ik met mijn vriendinnen als de dames van de Walra Felicitatiedienst hem een koffertje met zijn ‘uitzet’ bezorgen. Je kunt wel raden, dat daar de vreemdste dingen inzaten….. Zo zetten we dan de hele avond op stelten, uit wraak voor al die thee-eieren en natte voeten…..

Carrièretijger

Ook zijn we wel eens een feest binnen gevallen met een horde wilde Schotten verkleed als brandweerman. Uit een zogenaamde brandweerspuit spoten we een wolk confetti van een paar kilo de brandschone ruimte in. De kleurige snippers gingen een interessante alliantie aan met al het verspilde bier, zodat mijn vriend nog maanden op zijn knieën schrobbend de vlekkerige vruchten plukte van deze dolle avond.

Carrièretijger

Grrrrrr

 

Waar blijft de tijd? Nu zijn we braaf en consciëntieus. De hormonale onrust der jeugd is in bezadigde banen geleid. Mijn vriend heeft zelf alweer jongvolwassen kinderen, die misschien ik weet niet wat allemaal uitspoken…..

‘Heerlijk om je eventjes te zien, schat. Doe je iedereen de groeten?’ zegt hij bij het afscheid. Bij deze dan. Allemaal de hartelijke groeten van Geintje! Vooral jij, Trui!

Carrièretijger

Allemaal de groeten

 

Carrièretijger

Carrièretijger