De eerste enige echte ‘POP-UP SANGHA’ is een feit! Het is echt van deze tijd. Met Pop-up dit en pop-up dat. Dus komt de klad in dit of dat? Poppedepop!Popperdepop! Heeft overal een antwoord op. Heks wil overigens wel een Pop-up relatie! En: Bij Jip en Janneke in de gratie! Mijn vrienden komen op bezoek……..

Vorige week woensdagmorgen gaat de telefoon. Heks ligt nog op 1 oor. Dinsdagavond heb ik koor en dat resulteert zonder uitzondering in een nachtje stuiteren voor de televisie. In bed. Met 1 oog open. Te moe om te slapen en te moe om wakend in een stoel te zitten.

De volgende morgen echter ben ik niet vooruit te branden. Met een kater van hier tot Tokio op de koop toe. Ik hoef daarvoor gelukkig niet te drinken…….

Ik rep me mijn bed uit en weet net op tijd de telefoon van de houder te grissen. ‘Met Heks,’ kras ik in de hoorn. ‘Hallo, hallo,’ roept iemand keihard in mijn oor. ‘Hallo, hallo,’ stamel ik overbluft. ‘Hallo, hallo….., hallo….’ klinkt het opnieuw. Dringend. ‘Hallo is daar iemand?’

Opeens hoor ik het. Janneke aan de lijn. Om de 1 of andere reden hoort ze nooit mijn naam als ik opneem.

‘Janneke! Met Heks! Hoe gaat het met je?’ knerp ik haar opgewekt tegemoet. ‘We willen op de koffie komen, komt het uit? Het is een idee van Jip!’ Natuurlijk komt het uit. Ik moet alleen mijn hondje even uitlaten en zelf ernstig uit de kreukels komen. Ik heb minstens een uur nodig, liefst anderhalf, maar idealiter twee.

‘Staan we over twee uur voor je neus, Heks. Ga maar rustig met je hondje naar buiten.’

Een goed half uur later en een sloot koffie met pijnstillers verder ben ik grotendeels uit de kreukels. Ik wurm me in mijn kleren. Hang mijn Tens om. Worstel met de bedrading. Kijk, nu ben ik al bijna een uur onderweg. Snel trek ik mijn jas aan. Muts op. Dikke sjaal…..

Rustig peddel ik een rondje Singel. Hier en daar onderbroken door straatmakende mannetjes en opgebroken bruggen.

 Onze glibberstad moet worden opgestuwd in de vaart der volkeren: Leiden is bezig ’s werelds grootste stadswandeling te realiseren middels het zogeheten Singelpark.

Het moet een toeristische attractie worden van jewelste, maar de Leienaars mogen er binnenkort zelf niet meer lopen met hun hond. Wij worden met onze viervoetige vrienden over enige tijd massaal verbannen naar de omliggende gemeenten voor een lekkere wandeling. Dat is dan weer in triest.

Ik besluit er vandaag niet om te malen. Ik moet sowieso eens ophouden met me druk te maken over van alles en nog wat. Laat ik nu eens investeren in zaken waar ik blij van word! En daar op focussen! Een leuke peer bijvoorbeeld. In plaats van me bezig te houden met al die rotte appels op mijn fruitschaal.

Thuisgekomen geef ik de beesten eten, Swiffer het huis, smeer een lippenstiftje…….. En dan gaat de bel. Mijn bejaarde vrienden komen de trap op klauteren. Ze duwen een mooie bos bloemen in mijn handen. Oranje. Net als mijn kersverse bankstel.

Even later zitten ze in mijn zonovergoten woonkamer op die nieuwe bank. We praten over koetjes en kalfjes. Jip maakt kwinkslagen en neemt Janneke in de maling. Snedig dient ze hem van repliek. Zo gaat dat al jaren tussen die twee. Al meer dan een halve eeuw.

‘We zijn lekker een weekje weg geweest, naar de Veluwe. Luxe hotel met alles erop en eraan. Om aan onze relatie te werken,’ vertrouwt Janneke me toe. De ondeugd fonkelt in haar onschuldige bruine ogen. ‘Het heeft niks geholpen, hoor.’

Jip kan dit natuurlijk niet op zich laten zitten. Snel gooit hij nog wat olie op het vuur! ‘Jij liep toch vroeger wel boos de voordeur uit en kwam via de achterdeur weer naar binnen,’ plaag ik hem. Als je al zo lang samen bent en je relatie is nog steeds zo levendig….. Heks tekent ervoor.

Alleen ben ik nu echt te oud om nog een dergelijke termijn te halen vrees ik. Over een halve eeuw ben ik echt wel kassiewijle.

Heks is blij met haar visite. Er komen hier zelden mensen op bezoek. Vooral in periodes van terugslag in mijn rare ziekte. Als ik niet veel te bieden heb. Een paar lieve uitzonderingen daargelaten.

Ja, er moet echt een buddy komen voor dit kwezelke. Gezelschap doet me zo ontzettend goed. Helaas lukt het me maar niet om veel acte de présence te geven bij mijn diverse sociale bezigheden momenteel.

‘Mis jij dat mediteren ook zo?’ vraagt Kras me als ik eventjes bij haar op de thee ben. Onze ‘Sangha voor Kneusjes’ is een stille dood gestorven vorig jaar. We bleken allebei te kneuzig om het vol te houden. Zo jammer. We besluiten gewoon om het nog eens te proberen.

‘Dan kom ik wel naar jou, Heks. Op mijn scootmobiel, laat ik de hondjes thuis. Misschien dat dat beter werkt. Welke avond komt jou uit?’ In het weekend graag, pleit ik. Dan verveel ik me tegenwoordig de tering.

Onze eerste afspraak echter gaat direct alweer niet door. Kras belt af. Het is zo stervenskoud, dat mijn vriendin de kans loopt vast te vriezen aan haar gaspedaal. ‘Dat is ons probleem, er is altijd wel wat met 1 van ons. Is het niet dit, dan weer dat….’ verzuchten we tegen elkaar.

Na wat brainstormen over hoe we dan wel samen kunnen mediteren, via de webcam bijvoorbeeld, krijgt Heks een lumineus idee. ‘Een POP-UP Sanhga!’ schreeuw ik door de telefoon.

‘Wat een geweldige ingeving, Heks!’ Kras zit te hikken van de lach, ‘Een POP-UP Sangha. Hahahaha!’

En zo gaan we het doen. De eerste enige echte POP UP SANGHA is geboren! Als we allebei toevallig in goede doen zijn laten we em oppoppen. Hier of bij haar of in een weitje aan het Joppe. We zijn er flauw van om te floppen. Laat ons maar mindful poppen!

Pop-up condoomwinkel moet het rubbertje weer populair maken

 

Pech onderweg is niet voor watjes zeg. Heks koopt op de valreep een knalgeel fluorescerend jasje en dat is maar goed ook. Mijn voornemen nu eens op tijd om Parijs heen te zijn gaat op in rook. Ik kom dan wel voor hete vuren te staan, maar ik heb de soep heus heter gegeten. Uiteindelijk is het leven een groot avontuur. En: Vandaag loopt alles goed af!

Een paar dagen voordat ik naar Plumvillage vertrek haal ik de Don van het station. Strak in het pak stapt hij bij me in de auto. De koffer met nog meer pakken en hoeden gooien we achterin. In Huize Heks hangen ook nog eens een maatpak en een colbertje klaar. Hij komt deze maand wel door!

De volgende dagen ga ik door met het voorbereiden van mijn reisje. Afgewisseld met kletskous-sessies met mijn oude vriend. Zijn aanwezigheid werkt twee kanten op. Enerzijds houdt het me rustig, zodat ik mezelf niet voorbij hol. Anderzijds leidt het me geweldig af, waardoor sommige items uiteindelijk niet in mijn bagage terecht komen…..

Ergens onderweg naar mijn tassen neergelegd en vervolgens vergeten. Zo vergeet ik mijn toetsenbord, oplaadsnoer van mijn iPod-achtige apparaatje, bodylotion en zonnebrandproducten. Nou ja. Wat kan het schelen? Uiteindelijk zit ik evenzogoed met een gigantische berg teringzooi in mijn autootje.

Twee dagen voor vertrek breng ik VikThor naar zijn logeeradres. Hij wordt met open armen ontvangen door de hyperactieve zoon des huizes. Eindelijk iemand met meer energie dan mijn hondje! Wat zal mijn ventje het geweldig hebben hier!

 

De avond voor vertrek stouwen we mijn kanariepiet alvast vol. De Don sjouwt alles naar beneden en ik prop alles vakkundig in mijn bolide. Ik gooi knalgele dekens over mijn spulletjes en parkeer mijn karretje in een steeg om de hoek. Zodoende hoef ik de volgende morgen alleen maar een kop straffe koffie naar binnen te gieten en mijn tas met belangrijke paperassen in te laden.

Zo vertrek ik dan op een voor mij ongebruikelijk vroeg tijdstip. Het zonnetje schijnt. Ik zit werkelijk voor tienen op de snelweg! Om direct bij Rotterdam in een geweldig verkeersinfarct terecht te komen. Er is een vrachtwagen met spijkers omgevallen in de bocht op de ring. Hierdoor hebben tweehonderdachtenzestig auto’s een leuke lekke band gekregen. Het verkeer staat vast van hier tot Tokio.

Goeie hemel. Op het allerlaatste moment besluit ik dan toch maar over Barendrecht te rijden. Ik ben niet de enige met dit gezegende idee, dus ook hier sta ik uren vast. In de stromende regen en storm. Want het is ongelofelijk ellendig weer geworden intussen. Met grote moeite houd ik me staande tussen al het vrachtverkeer.

Via Zeeland kom ik alsnog in België terecht. En vandaaruit uiteindelijk in Noord-Frankrijk. Daar zie ik plotseling dat ik nodig moet gaan tanken, net op het moment dat ik langs een slecht aangegeven in het struweel verborgen tankstation kom. Helaas moet ik wel eerst vier banen oversteken en dat lukt niet meer. Volgende station dan maar……

Plotseling houdt mijn karretje ermee op. Precies waar de weg zich splitst. De rechterbanen gaan naar Calais en de linkerbanen naar Parijs. Heks staat stil op de kleine strook tussen deze voortrazende verkeersaders. Wat nu? Is mijn tank gewoon leeg of is er toch iets anders aan de hand? Ik bel met de ANWB.

‘U moet wachten op de franse verkeerspolitie. Zo is de wet, we kunnen eventjes niets voor u doen. U moet dit en dat nummer bellen en uw positie doorgeven, die staat op die paaltjes langs de weg, kijk maar goed, bladiebla….’

Heks zit intussen badend in het zweet in haar kleine voiture door stapels bagage heen te gluren of ze zo’n verrekt paaltje ziet. Maar nee. Precies op dit kruispunt der wegen zijn die dingen dun gezaaid. Ik zal eropuit moeten……..

Ik trek mijn net aangeschafte lichtgevende gele vestje aan en wurm me voorzichtig uit de auto.

Met gevaar voor eigen leven ga ik op zoek naar zo’n verdraaid paaltje. Goeie hemeltje, wat rijden ze hier hard. Links en rechts suizen enorme vrachtwagens voorbij. Na zo’n vijfhonderd meter ontwaar ik een paaltje in het struikgewas aan de overkant. Ik tuur me suf en stamp de nummers in mijn kop. Nu weer terug schuifelen…..Heks is blij als ze weer in haar autootje zit.

Een klein half uur later komen er franse mannetjes met een grote auto vol wegversperringsmateriaal. Snel zetten ze de rechterbaan af. Binnen een minuut staat er een gigantisch file. ‘Voor mij,’ glim ik tevreden. Zorg ik ook eens een keertje voor oponthoud.

Wat een opluchting.

Ik begroet mijn redders enthousiast. Ik prijs hun onverschrokken heldendaden hier ter plekke. ‘Ach,’ wuiven ze mijn complimenten verlegen van de baan, ‘We zijn het gewend…..’ Ze krijgen plezier in het geval, vooral als er allemaal mannen uit de stapvoets voorbijrijdende auto’s gaan hangen. ‘Bonjour,’ schreeuwen die naar een opgelucht lachende Heks met haar cowboyhoed en dito laarzen.

Mijn spijkerjurkje valt enorm in de smaak van dit onverwachte publiek. Mijn redders staan trots te lachen naar hun concurrenten. Opgewekt instrueren ze me over wat nu komen gaat. ‘Je wordt weggesleept. We mogen geen benzine in je tank gooien. Het is bij de wet verboden. Bovendien kan het ook iets anders zijn. Hopelijk. Anders moet je die sleepwagen zelf betalen…..’

 

Ze grijnzen me opgewekt tegemoet. O jee. Nou ja, ik ben allang blij dat het allemaal meevalt. Ik heb doodsangsten uitgestaan het afgelopen uur.

Even later arriveert de sleepwagen. De wieldop wordt van mijn achterwiel gelicht en in  no time staat mijn kanariepiet op zijn enorme grote broer te kwetteren. Heks zit al voorin de gigantische cabine van de wagen. Ik ben intussen in een prima humeur. Ik heb de grootste file veroorzaakt, die je je maar kunt voorstellen. En zelf rijden we vrolijk voor de meute uit.

Met een rotvaart jakkert de chauffeur door het franse platteland, tot hij in een stadje een schier onmogelijk manoeuvre uithaalt. Achteruit steekt hij zijn gevaarte door een poort. Plotseling staan we op het binnenplaatsje van een rommelig garagebedrijf met sleepwagen en al. De eigenaar van dit zootje ongeregeld gaat helemaal glimmen als hij Heks in het vizier krijgt. Ik heb een fan!

Even later duwen ze mijn karretje de garage in. Een leger mannetjes stort zich op de motorkap. Heks staat in het aangrenzende kantoor met haar nieuwe aanbidder. We kijken door de ruit naar de kluwen monteurs, terwijl hij met de ANWB belt.

Een besmeurde monteur komt binnen stuiven met de diagnose. De baas ratelt vervolgens in het frans tegen de man van de ANWB. Smijtend met terminologie, die ik niet ken.

Intussen knipoogt hij olijk naar me. Of heeft hij een vuiltje in zijn oog? Hij knippert en knijpt er op los. Dan geeft hij me de hoorn. ‘Het is uw benzineleiding. Het slangetje is losgeschoten. Geen wonder dat u opeens stil stond….’ toetert de man van de alarmcentrale in mijn oor, ‘Ze zetten er een nieuw slangetje op en dan kunt u weer verder rijden.’

De man met het vuiltje in zijn oog kijkt me stralend aan. ‘Ik heb er ook nog maar 10 liter benzine ingegooid,’ vertrouwt hij me toe. Dat begrijp ik. ‘Wat krijgt u van me?’ Ik kijk in mijn portemonnaie en geef hem vijftig euro. ‘Welnee,’ roept de man verontwaardigd, ‘Dat is echt veel te veel. Kijk,’ hij wijst naar een tientje dat ernaast ligt. Dat is ruim voldoende……

Voor de hele meute van de door mezelf  veroorzaakte enorme file uit tuf ik naar Parijs. Daar kom ik alsnog in een nieuw verkeersinfarct terecht, met een slakkengangetjes worstel ik me over die verduivelde Boulevard Périphérique. Hier heeft mijn vader wel eens een band staan verwisselen op een brug zonder fatsoenlijke vluchtstrook. Zo koel als een kikker. Het kan dus wel degelijk erger……

Na Parijs knal ik door tot Vierzon. Daar weet ik een lief hotelletje vlak bij de snelweg. Om kwart voor 11 ’s avonds bel ik aan. De deur zit al op slot, iedereen slaapt. Behalve de beeldschone zoon van de eigenaresse. Slaperig doet hij de deur open. Hij checkt me in en een half uur later lig ik ook op 1 oor. Eten doen we morgen wel weer. Nu eerst maar eens schandalig lekker slapen.

 

 

 

 

 

Heks en Steenvrouw nemen het leven door. Hoe komen we nu toch op schaamlip-operaties op de verkeerde plek? En wat te denken van de mimiek van het gemiddelde publiek bij een Oscar uitreiking? Of zoals Lucebert het zo mooi dichtte: ‘in deze tijd heeft wat men altijd noemde schoonheid schoonheid haar gezicht verbrand…….’

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

‘Hoe is het toch met je , lieve Heks?’ vraagt Steenvrouw als ze lekker met me aan de koffie zit. We hebben elkaar alweer een paar weken niet gezien of gesproken. ‘Ach, niet echt super. Ik worstel me van het ene griepje in de ander. En tussen die aanvallen door ben ik zo moe als een hond. Dus ik lig veel in bed. En dat ben ik dan na een tijdje spuugzat. En verder loop ik tegen mezelf aan. Of anderen, het is maar hoe je het bekijkt. Maar er zijn ook genoeg fantastische dingen om voor te leven hoor!’ besluit ik mijn treurtakkenbetoog.

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

‘Nou, ik dacht al zoiets. Ik maakte het op uit je blogjes van de laatste tijd.’ Oh jee, mooi is dat. Schrijf ik een blog om op te vrolijken, straalt de depressie ervan af…… Wat is er gebeurd met ‘Cheer Yourself Up’? Zijn dit wel toverformules voor een vrolijk leven?

We klessebessen lekker over van alles en nog wat. Ik kijk naar mijn lieve vriendin. Wat ziet ze er goed uit! Haar knalrode haren en haar stalende koppie. Zo lekker in haar vel. Elke dag gaat ze grote stukken marmer te lijf. Je creatief uitdrukken is toch wel het absoluut allerbeste schoonheidsmiddeltje…. Een vrouw in haar kracht is onweerstaanbaar!

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

‘Je bent prachtig schat en helemaal naturel!’ We giebelen en bespreken de afschuwelijke operaties, die vrouwen over zichzelf afroepen. Er is tegenwoordig een legertje plastisch chirurgen, die de dienst uitmaken op het gebied van ouwe wijvenkoppen.

Onze kaaklijk moet gecorrigeerd. Weg met de lillende kalkoenkin. Onze jukbeenderen horen te worden opgespoten met wat vet. Weggezogen uit een overontwikkeld stuk heup of dij. Een gezellige oogopslag is er ook niet meer bij. Wijdopengesperd is de norm voor menopauzale dames. En een door Botox verlamd voorhoofd maakt het plaatje helemaal af.

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

Sowieso wordt gezichtsexpressie in de wereld van de plastische chirurgie gezien als iets verwerpelijks. Het verruïneert je huid, want je krijgt er plooien en rimpels van.

Het slotstuk van een volledige gezichtsverbouwing is tevens het meest angstaanjagende attribuut: De opgespoten mond. Vanouds verven vrouwen hun lippen rood om zo hun partners te behagen. Alle tegenwoordig in zwang zijnde oorlogskleuren lippenstift zijn zo populair, omdat gekleurde lippen sinds mensenheugenis een functie vervullen in de vrouwelijke seksualiteit. Als een vrouw opgewonden raakt zwellen alle lippen op haar lijf op. Het roodverven verwijst dus tevens naar de schaamlippen…..

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

De nieuwe Holleywoodmond lijkt op een grote opgewonden vagina, maar dan op de verkeerde plek. Niet langer in de schaamstreek, maar open en bloot midden in het aangezicht van het slachtoffer. Want dat zijn het, deze dames. Slachtoffers van hun eigen angst om ouder te worden en tevens van dat leger chirurgen met hun visie op vrouwelijke schoonheid.

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

Deze nieuwe kutkoppen worden vaak aangemeten bij vrouwen, die van nature beeldschoon zijn! ‘Hunter Tylo heeft zo’n enge mond. Ik heb laatst de foto’s voor en na eens goed bekeken. Niet te geloven. Die vrouw was zo ontzettend beeldschoon. En nu is het een engbek…. Letterlijk!’ zegt Heks.

Ik geef een treffende demonstratie van de mimiek van deze soapactrice. Ofwel, het ontbreken ervan. ‘Kijk, zo lacht ze.’ Mijn gezicht staat in een vreemde vouw. ‘Nu is ze boos. En nu wanhopig….’ Hetzelfde gezicht, maar wanhopige pogingen wanhopig te kijken. ‘Oh, Yolante Snijders heeft zich ook laten toetakelen,’ vervolgt Steenvouw, ‘Zo zonde van die mooie meid, ze ziet er nu vreselijk uit.’

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE, HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

‘Nou ja, er zijn vast wel weer mannen te vinden, die dit mooi vinden. Ik weet, dat er ook mannen zijn, die houden van die keiharde voetballen van een nepborsten!’ roep ik uit, ‘Intussen ben ik blij met mijn zachte hanggeraniums…..’ Mijn vriendin ligt dubbel. ‘En mijn grote kromme neus is ook helemaal prima. Wat moet je als heks ook met zo’n klein standaardneusje?’

Ja, een beetje opvrolijken valt soms niet mee. En dan grijp je wel eens naar rigoreuze middelen, zoals een ‘verbetering’ aan je uiterlijk. Een kolfje naar de hand van de gemiddelde plastische slager. Helaas is hun idee van schoonheid een soort barbiepop. Piepkleine neus, enorme ogen, geslachtsdeel als mond. Lichaamsverhoudingen van een kind. Maar wel met enorme bollen van borsten. En een playboykutje, dat wil zeggen: Geen haar en vierkant.

De echte kut zit op je kop. Leve het nieuwe schoonheidsideaal. En wij ons maar verbazen over die ingebonden voeten in China vroeger….. Dat was toch zo zielig voor die vrouwen….

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

HIER VOELT ZE ZICH VERDRIETIG

HUNTER TYLO, PLASTIC SURGERY, PLASTISCHE CHIRURGIE,

EN HIER HEEL ERG BOOS

 

 

Lucebert: ik tracht op poëtische wijze

 

ik tracht op poëtische wijze
dat wil zeggen
eenvouds verlichte waters
de ruimte van het volledig leven
tot uitdrukking te brengen
ware ik geen mens geweest
gelijk aan menigte mensen
maar ware ik die ik was
de stenen of vloeibare engel
geboorte en ontbinding hadden mij niet aangeraakt
de weg van verlatenheid naar gemeenschap
de stenen stenen dieren dieren vogels vogels weg
zou niet zo bevuild zijn
als dat nu te zien is aan mijn gedichten
die momentopnamen zijn van die weg
in deze tijd heeft wat men altijd noemde
schoonheid schoonheid haar gezicht verbrand
zij troost niet meer de mensen
zij troost de larven de reptielen de ratten
maar de mens verschrikt zij
en treft hem met het besef
een broodkruimel te zijn op de rok van het universum
niet meer alleen het kwade
de doodsteek maakt ons opstandig of deemoedig
maar ook het goede
de omarming laat ons wanhopig aan de ruimte
morrelen
ik heb daarom de taal
in haar schoonheid opgezocht
hoorde daar dat zij niet meer menselijks had
dan de spraakgebreken van de schaduw
dan die van het oorverdovend zonlicht

Laloba Design bestaat twee jaar! Een sprankelend feestje om het te vieren. Wat is het toch een heerlijk winkeltje!

Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Molly Ackerman, Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Molly Ackerman,

Maandagmiddag doet Heks het HEEL rustig aan, want ’s avonds heeft ze een feestje in Amsterdam. Elfje’s winkel, Laloba Design,  bestaat twee jaar. Vanaf 11-11-2011 om elf over elf is dit leuke winkeltje geopend. In de afgelopen jaren heeft ze samen met haar zakelijk partner Pallas een klantenkring opgebouwd en een geheel eigen stijl ontwikkeld.

Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Elva de Bruin Laloba Design bestaat twee jaar, feestje,

Om zes uur word ik bij Frogs verwacht voor een heerlijke maaltijd, maar ik krijg mezelf niet in een hogere versnelling geschakeld. Als een slak sukkel ik onder de douche door en wurm me in een leuke outfit. Op zulke dagen heb ik nauwelijks inspiratie, dus ik pak het eerste beste uit de kast: Die prachtige jurk met de kolibries. Een gek hoedje leidt de aandacht af van mijn halvezolenhoofd. Drie kwartier te laat kom ik bij Frogs aan.

Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Elva de Bruin

Knorrig staat hij in de pannen te roeren. ‘Jeetje Heks, alles is al klaar. True en Trueman zitten te rammelen van de honger.’ Gelukkig zijn die twee ook altijd te laat, weet ik uit ervaring. ‘Sorry, sorry,’ roep ik mijn vrienden toe. Ze weten van de hoed en de rand met mijn lijf, dus mijn excuses worden weggewuifd. We vallen aan op de uitstekende maaltijd: Spaghetti Bolognese…..

Laloba Design bestaat twee jaar, feestje,\Rik van BoeckelLaloba Design bestaat twee jaar, feestje,\Rik van BoeckelLaloba Design bestaat twee jaar, feestje,\Rik van Boeckel

True heeft zich heerlijk opgetuigd, want we gaan naar een feestje met allemaal uitbundig geklede mensen. Als we in Amsterdam aankomen is het feest al in volle gang. De ruimte ziet er prachtig uit. Iedereen heeft zich weer enorm uitgesloofd om er apart uit te zien. Mensen hebben muziekinstrumenten bij zich. De één na de ander speelt een moppie in het voorste deel van de winkel. Achterin staat een tafel vol heerlijke hapjes en drankjes.

Laloba Design bestaat twee jaar, feestje,\Rik van Boeckel

Er zijn allemaal levendige discussies aan de gang. Een vrouw zwaait met haar bescheiden boezem in de rondte, slechts gehuld in kwastjes. Heerlijke sfeer is het toch weer. Vrolijke bonte mensen, creatief en een beetje anders dan de rest van de wereld. Hier voelt Heks zich thuis, want ze valt totaal niet op. Hooguit door haar lengte, want ze heeft hakken van twintig centimeter aan en steekt zelfs boven de langste kerels uit.

Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Rodolfo en zeeman Laloba Design bestaat twee jaar, feestje Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Laloba Design bestaat twee jaar, feestje,Laloba Design bestaat twee jaar, feestje,

True is ook heel helemaal happy. Ze danst in het rond en lacht uitbundig. En geen mens, die er aanstoot aan neemt of de neiging vertoont om haar te beteugelen. Ook geen indirecte verzoeken via Heks om haar het zwijgen op te leggen. Niets van dat al. Goddank. Ze valt totaal niet op tussen alle andere uitbundige bohémiens. Dolgelukkig stort ze zich in het feestgedruis.

Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Laloba Design bestaat twee jaar, feestje,

Frogs speelt de sterren van de hemel op zijn Cajon. Er spelen mensen op gitaar en accordeon. Er wordt gezongen. Om elf minuten over elf worden er wat confettibommen de lucht ingeschoten. Het hoogtepunt van het feestje nadert. Een uurtje later nemen we afscheid. Het is nog een hele reis terug naar huis. Frogs laat varkentje nog even voor me uit, de schat. Daarna zitten we nog anderhalf uur te kletsen. Lig ik toch nog hartstikke laat in mijn bed…… Moe, maar zeer voldaan…….

Laloba Design bestaat twee jaar, feestje Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Laloba Design bestaat twee jaar, feestje,, Rik van Boeckel Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Rik van Boeckel Laloba Design bestaat twee jaar, feestje, Molly AckermanLaloba Design bestaat twee jaar, feestje, Rik van Boeckel en Molly Ackerman

Eén zwaluw maakt nog geen zomer en misschien blijft het tobben: De kunst is om er iets van te maken en sommige mensen zijn daar vrij goed in…….

Dame met hond

De kunst in het leven is om er iets van te maken

Foto005#4

Dieet? Ik zorg dat ik toch lekker eet!

Het herfstachtige weer nodigt niet uit tot wandelen, maar met zo’n viervoetig monster zit je eraan vast. Vandaag was hij extra blij, want oma ging mee. Traditiegetrouw lopen we bij een bezoekje aan mijn moeder altijd gezamelijk een rondje door het prachtige stukje bos achter het enorme gebouw, waar ze een stuk dak bewoont met haar man. In hun penthouse met kamers als balzalen zou je bijna verdwalen!

De natuur is zo mooi momenteel, sprookjesachtig. Fluitekruid bloeit links en rechts manshoog langs de paden. Op ons gemak kuierden we door het bos grenzend aan weilanden. De ooievaars hebben jongen, dus daar wilden we ook heen. Maar halverwege de wandeling begon het water met bakken uit de hemel te vallen. Dan maar lekker aan de thee. Al die tijd staan onze monden niet bepaald stil. Wat is er altijd weer veel bij te kletsen.

Op weg naar huis besloot ik Ysbrandt nog een extra uitje te geven bij een meertje. Uit de wind in de zon was het best goed toeven. Ik sprak een vrouw aan over haar hond, Bobo. Wat een kanjer! Ze had hem uit het asiel gehaald alweer vier jaar geleden. ‘Hij zou een jaar oud zijn, maar daar klopt niets van’, zei ze,’hij zou dolgraag met de bal spelen, niet dus. Hij kon prima met katten overweg, nou, hij vreet ze het liefst op, haha’. Maar de liefste hond van de wereld natuurlijk.

Net als heks ondervindt de dame wat medische beperkingen in haar leven. ‘De kunst is om er iets van te maken’, zie ze vol overtuiging, ‘en daar ben ik vrij goed in.’ Heel knap, als je bedenkt, dat ze een nog veel vreselijker dieet dan de heks moet volgen!

Wat verderop zag ik wel vijftien zwaluwen over water scheren. Ik probeerde als een gek er een paar te fotograferen. Niet te doen, buitelend joegen ze op insecten, soms vlak langs me heen duikend. Het lukte me slechts om er één voor de camera te krijgen en tja, één zo’n vogel maakt nog geen zomer….  Toch was het een hoopgevend gezicht, terwijl ik intussen uit mijn hemd stond te waaien.

Vandaag was verder een suffe dag. Ik worstel met de grieperigheden als reactie op het feit, dat ik over m’n grens gegaan ben. Dinsdag zingen in Amsterdam was wat teveel van het goede. Dat heb ik al twee dagen op mijn brood. Maar het was wel een superleuke avond. Met hoedjes, picknick, dansen en zingen.

zwaluw scheert over water, zwaluw, zomer 1 zwaluw maakt nog geen zomer

Zwaluw scheert over water.

1 zwaluw maakt nog geen zomer, zwaluw scheer door lucht, vliegt, duikelt

Maar hij gaat komen, die zomer!!!!!