‘Ik poets mijn schoenen met eikelsmeer,’ zong de huisband van mijn studentenvereniging bijna veertig jaar geleden tijdens het introductiefeest. Maxim Hartman doet dat waarschijnlijk iedere dag. Dat poetsen. Smeer zat. Laat hij maar uitkijken. Met die kop van em. In het liedje liep dit niet goed af: ‘Ik poets mijn eikel met schoensmeer, au, wat doet dat zeer!!!!!’

Even schrikken bij het wakker worden. Een grote aangeklede penis op televisie bij de herhaling van RTLBoulevard. En hij praat! Nou ja, brouwt. Uit een heel klein slissend spleetje. Slaat wartaal uit, zoals altijd.

Ja, inderdaad, het is Maxim Hartman. Iemand, waar ik al jaren omheen zap. Wat hij onder grappig verstaat is zelden humoristisch. Maar wat kun je verwachten van zo’n grote glimmende kale eikel? Gezeik en af en toe een kleverige ejaculatie. Als zijn uitwendig gedragen kleine hersentjes actief worden. Als hij iemand met borsten ziet bijvoorbeeld!

Vrouwen vormen al jarenlang een enorme uitdaging voor dit miezerige mannetje. Hij is intussen te oud om hen pootje te lichten of om hun vlechten in een inktpot te dopen. Hij wil liever zijn vlechtje in hun inktpotje dopen vermoed ik.

Ik weet het, het is wel een erg eenvoudige verklaring van het debiele gedrag van deze simpele ziel. Nou ja, ziel…… Zielig zal je bedoelen! Heks vermoedt dat hij een narcist is, als ik zo naar zijn Trumpiaanse lege gebral op televisie kijk.

‘Heb je eigenlijk wel invoelingsvermogen?’ vraag Olcay Gulsen, de vrouw met wie hij in de clinch ligt, beleefd. Er is een wereld van verschil tussen de twee kemphanen. De ene leeft in de oertijd voornamelijk aangestuurd door zijn klein geschapen reptielenbrein.

Vandaar ook dat hij om geen enkel paar in zijn beeld deinende tieten heen kan. Hij mist dat vermogen. Misschien als men hem zou castreren, dat het beter zou gaan. Sommige honden knappen er geweldig van op.

De ander is een moderne vrouw. Wel in het bezit van communicatieve vaardigheden. En hersens in haar hoofd zo te zien. En een hart in haar donder. Ze ziet er ook nog eens goed uit met die fillers in haar lippen! Met of zonder make up. Echt heel wat beter dan die kale kwal tegenover haar.

Vroeger moest ik altijd lachen om Maxim Hartman. Toen hij nog kinderprogramma’s maakte met zijn oneindig veel humoristischer collega Theo Wesselo. Rembo en Rembo. Maar sinds hij zelf grappig probeert te zijn is de lol er voor mij wel af. ‘Humor ten koste van’ is nu eenmaal niet echt leuk.

Heks heeft het al lang opgegeven met die kwezel. Ik vind hem vaak grof en bot.

Zelf vindt hij dat overigens niet. Verre van dat. Hij ziet zichzelf als uiterst intelligent en gevoelig. Onbegrepen zelfs! Het vaste riedeltje van elke zichzelf respecterende narcist! Het is alsof ik Trump hoor praten.

Zo zegt hij over een eventuele verzoening met Olcay “Dat gaat waarschijnlijk niet lukken. Heel veel vrouwen steunen mij wél, die vinden mij ook leuk. Dat zijn slimme vrouwen. Vrouwen met minder verstand, die begrijpen me niet.’’

Mag ik even een teiltje?

Maar ja, waar maak ik me druk over? De zoveelste narcistische seksist, die over ons dames heen walst. Zelf denkt dat hij grappig is en geliefd onder vrouwen. De slimme intelligente versie dan. Wat een misvatting! Hoe blind kun je zijn?

‘Ik ben geen seksist,’ roept hij tot slot verontwaardigd. Hij voelt zich enorm gegriefd en onbegrepen door de commotie ontstaan nadat hij zich publiekelijk visueel heeft vergrepen aan de boezem van Dionne Stax.

De wandelende fallus bespringt Olcay nog eventjes aan het eind van het item bij RTL Boulevard. Althans, dat probeert hij. Nadat hij allerlei mensonvriendelijke teksten over haar heen heeft gebraakt, waarbij hij zijn bizarre botheid extra breed heeft uitgemeten, lijkt dat hem wel een goed idee.

Je ziet Olcay in elkaar krimpen tijdens de aanval van die grote blote piemelkop. Peter R. de Vries, zelf toch ook niet gespeend van enig narcisme, spreekt er schande van. En terecht.

Zelfs Heks kruipt in de pen om een tik uit te delen aan deze eikelsmerige snuiter. Ik ken die hele Olcay niet, noch ben ik persoonlijk geïnteresseerd in de dame met de grote bombonella’s. Ik kijk gewoon te weinig van dit soort programma’s om enig zicht te hebben op Bekende Nederlanders.

Maar ik wil wel graag een lans breken voor beide dames. Ze zijn toch maar lelijk besmeurd door die kwibus met zijn rare praatjes!

Trouwens, waar heeft hij het over? Hij staat ongegeneerd met zijn blotebillengezicht in beeld. Een gezicht dat veel weg heeft van een enorme besneden eikel. Compleet met glans.

Van zijn voorhuid zijn succesvol een paar oren en oogleden gemaakt. Het mondgat zat er al. Maxim smegmaalt overigens niet om wat hij met zijn geëikel teweeg brengt: Het ligt natuurlijk aan de ander.

Maar goed. Ik draaf door. Het is natuurlijk televisie. Alles voor de kijkcijfers. En misschien kan Maxime er allemaal niets aan doen. Veranderd hij bij blootstelling aan een camera in een ongeleid projectiel. Wellicht is het thuis een hele lieve jongen.

 

Eartha Kitt heeft pit. Voor tien zo te zien. Ze is al geruime tijd niet meer onder ons, maar nog steeds weet ze mensen te raken met haar ZIJN. Haar wezenlijke wezen. ‘I fall in love with myself and I want someone to share it with me!’

Afgelopen weekend stuurt de Don me een leuk filmpje van een interview met Eartha Kitt, waar ik helemaal vrolijk van word. De vrouw komt me vaag bekend voor. En alhoewel ik weinig van Eartha weet bevalt alles aan haar me. Haar naam. Haar eigenwijze uitspraken. Haar felle kattenkopje.

‘I want to be evil, I wanna be bad‘ zingt ze als jong meisje opgewekt in de camera. Lang, lang geleden. ‘Wat een lekker recalcitrant type,’ denkt Heks blij. En al snel ben ik verdiept in haar biografie. Ik snor haar fanclub op. Bekijk filmpjes op YouTube. Grasduin door oude foto’s……..

En alles wat ik ontdek maakt me gelukkig. Hoe ze bijvoorbeeld in de jaren zestig tijdens een ontvangst op het Witte Huis de boel op zijn kop zet met uitspraken, waarin ze hoogstpersoonlijk de oorlog in Vietnam veroordeelt.

Ze kan daarna overigens wel inpakken met haar handel. De CIA zit haar direct op de hielen. De FBI hijgt in haar nek. Vanaf dat moment wordt ze nergens meer voor uitgenodigd. Laat staan, dat ze werk aangeboden krijgt…… Ze verhuist dus maar naar Londen…….

Ik kijk naar haar pittige gezicht. Ze lijkt inderdaad wel wat op een kat. Volgens velen was ze de beste Catwoman ooit, want ja: Daar ken ik haar van! Ze heeft die rol gespeeld in de Batmanfilms van de jaren zestig.

Nu Heks weer aan het daten is (althans: Ik doe pogingen daartoe…), kan ze wel een opsteker gebruiken! Want vrolijk word je er niet van. Het gedoe met mannen. Ik zou ook kunnen zeggen het goede met de andere sekse. En in veel opzichten gaat dat ook op. Is het voor mannen ook bijzonder veel gedoe met die vrouwen.

‘Ik weet dat veel mannen erg oversekst op jullie dames reageren, maar vrouwen kunnen er ook wat van, hoor,’ schrijft een aardige baardige man me op Tinder. Hij is niet moeders mooiste en moet het naar eigen zeggen hebben van zijn goede verhaal. Maar het gros van de vrouwen reageert daar dan weer volstrekt platvloers op. Beweert hij.

Iets dat veel andere kerels op dit medium dan weer helemaal niet erg zouden vinden, dunkt me. De getrouwde schuinsmarcheerders. De gebonden scheve schaatsers. Die denken dan dat alle dames zo in elkaar steken. Als ze al denken. Het is niet bepaald de bloem der natie, die hier opereert.

Alhoewel: Mijn allereerste vriendje ben ik alweer tegen gekomen. Net als vorig jaar op Paiq. En dat is absoluut een bloem, een tropische verrassing. Maar ook hij heeft nog geen leuke dame aan zijn bloemige haak geslagen het afgelopen jaar. Ondanks zijn bijzonder gezonde geestelijke, lichamelijke en financiële staat.

Het is dus niet zo gemakkelijk allemaal op de relatiemarkt. Waar we elkaar keuren als waren we een stuk vee. Waar verliefdheid ver te zoeken is, laat staan liefde. En ik kan mijn gebrek aan succes in deze natuurlijk wijten aan mijn matige fysiek, maar ook als ik zo gezond was als een vis zou het moeilijk zijn……

Terwijl ik naar Eartha luister, ik heb intussen de uitgebreide versie van het betreffende interview opgezocht, realiseer ik me dat ik altijd compromissen heb gesloten. Al heel jong liet ik niet het achterste van mijn tong zien. Was er een deel van me daardoor niet beschikbaar. Hield ik mijn ware wezen succesvol verborgen.

Behalve misschien in de wittebroodsweken van mijn eerste echte relatie. Die zoete gelukkige periode met mijn jeugdliefde. Die zalige tijd voordat de realiteit ons sneaky inhaalde en keihard tegen de vlakte sloeg. Heks kreeg een oplawaai van het leven, die ze jarenlang niet te boven kwam.

En Eartha? Ik denk dat ze door schade en schande wijs is geworden. Ik spit in haar verleden en zie, dat ze op jonge leeftijd allemaal spannende affaires had met beroemde mannen. Waaronder volgens sommigen Orson Welles, die haar ‘the most exciting woman in the world’ noemt.

Maar ze trouwt met een degelijke aan pijnstillers verslaafde Vietnam veteraan. Misschien wilde ze een normaal leven? Of was dit een poging om haar onbekende blanke vader toch een plek in haar leven te geven. Een afwezige vader en een junk zijn toch zeker te weten een match in wat ze bij je oproepen?

‘Misbruikte mensen kenmerken zich allemaal door hun trots,’ zegt mijn homeopaat onlangs tegen me. En trots is ze, deze Eartha. Kom bij haar niet aan met lulverhalen. Geen slappehapperdepap voor deze dame. ‘Why? Why?’ zegt ze verontwaardigd in de camera als het om compromis in de liefde gaat.

Om dan heel zacht te vervolgen ‘I am in love with myself and I want someone to share it with me. I want someone to share me with me …..’

Ik denk dat ik dat maar op Tinder ga zetten.

 

Pech onderweg is niet voor watjes zeg. Heks koopt op de valreep een knalgeel fluorescerend jasje en dat is maar goed ook. Mijn voornemen nu eens op tijd om Parijs heen te zijn gaat op in rook. Ik kom dan wel voor hete vuren te staan, maar ik heb de soep heus heter gegeten. Uiteindelijk is het leven een groot avontuur. En: Vandaag loopt alles goed af!

Een paar dagen voordat ik naar Plumvillage vertrek haal ik de Don van het station. Strak in het pak stapt hij bij me in de auto. De koffer met nog meer pakken en hoeden gooien we achterin. In Huize Heks hangen ook nog eens een maatpak en een colbertje klaar. Hij komt deze maand wel door!

De volgende dagen ga ik door met het voorbereiden van mijn reisje. Afgewisseld met kletskous-sessies met mijn oude vriend. Zijn aanwezigheid werkt twee kanten op. Enerzijds houdt het me rustig, zodat ik mezelf niet voorbij hol. Anderzijds leidt het me geweldig af, waardoor sommige items uiteindelijk niet in mijn bagage terecht komen…..

Ergens onderweg naar mijn tassen neergelegd en vervolgens vergeten. Zo vergeet ik mijn toetsenbord, oplaadsnoer van mijn iPod-achtige apparaatje, bodylotion en zonnebrandproducten. Nou ja. Wat kan het schelen? Uiteindelijk zit ik evenzogoed met een gigantische berg teringzooi in mijn autootje.

Twee dagen voor vertrek breng ik VikThor naar zijn logeeradres. Hij wordt met open armen ontvangen door de hyperactieve zoon des huizes. Eindelijk iemand met meer energie dan mijn hondje! Wat zal mijn ventje het geweldig hebben hier!

 

De avond voor vertrek stouwen we mijn kanariepiet alvast vol. De Don sjouwt alles naar beneden en ik prop alles vakkundig in mijn bolide. Ik gooi knalgele dekens over mijn spulletjes en parkeer mijn karretje in een steeg om de hoek. Zodoende hoef ik de volgende morgen alleen maar een kop straffe koffie naar binnen te gieten en mijn tas met belangrijke paperassen in te laden.

Zo vertrek ik dan op een voor mij ongebruikelijk vroeg tijdstip. Het zonnetje schijnt. Ik zit werkelijk voor tienen op de snelweg! Om direct bij Rotterdam in een geweldig verkeersinfarct terecht te komen. Er is een vrachtwagen met spijkers omgevallen in de bocht op de ring. Hierdoor hebben tweehonderdachtenzestig auto’s een leuke lekke band gekregen. Het verkeer staat vast van hier tot Tokio.

Goeie hemel. Op het allerlaatste moment besluit ik dan toch maar over Barendrecht te rijden. Ik ben niet de enige met dit gezegende idee, dus ook hier sta ik uren vast. In de stromende regen en storm. Want het is ongelofelijk ellendig weer geworden intussen. Met grote moeite houd ik me staande tussen al het vrachtverkeer.

Via Zeeland kom ik alsnog in België terecht. En vandaaruit uiteindelijk in Noord-Frankrijk. Daar zie ik plotseling dat ik nodig moet gaan tanken, net op het moment dat ik langs een slecht aangegeven in het struweel verborgen tankstation kom. Helaas moet ik wel eerst vier banen oversteken en dat lukt niet meer. Volgende station dan maar……

Plotseling houdt mijn karretje ermee op. Precies waar de weg zich splitst. De rechterbanen gaan naar Calais en de linkerbanen naar Parijs. Heks staat stil op de kleine strook tussen deze voortrazende verkeersaders. Wat nu? Is mijn tank gewoon leeg of is er toch iets anders aan de hand? Ik bel met de ANWB.

‘U moet wachten op de franse verkeerspolitie. Zo is de wet, we kunnen eventjes niets voor u doen. U moet dit en dat nummer bellen en uw positie doorgeven, die staat op die paaltjes langs de weg, kijk maar goed, bladiebla….’

Heks zit intussen badend in het zweet in haar kleine voiture door stapels bagage heen te gluren of ze zo’n verrekt paaltje ziet. Maar nee. Precies op dit kruispunt der wegen zijn die dingen dun gezaaid. Ik zal eropuit moeten……..

Ik trek mijn net aangeschafte lichtgevende gele vestje aan en wurm me voorzichtig uit de auto.

Met gevaar voor eigen leven ga ik op zoek naar zo’n verdraaid paaltje. Goeie hemeltje, wat rijden ze hier hard. Links en rechts suizen enorme vrachtwagens voorbij. Na zo’n vijfhonderd meter ontwaar ik een paaltje in het struikgewas aan de overkant. Ik tuur me suf en stamp de nummers in mijn kop. Nu weer terug schuifelen…..Heks is blij als ze weer in haar autootje zit.

Een klein half uur later komen er franse mannetjes met een grote auto vol wegversperringsmateriaal. Snel zetten ze de rechterbaan af. Binnen een minuut staat er een gigantisch file. ‘Voor mij,’ glim ik tevreden. Zorg ik ook eens een keertje voor oponthoud.

Wat een opluchting.

Ik begroet mijn redders enthousiast. Ik prijs hun onverschrokken heldendaden hier ter plekke. ‘Ach,’ wuiven ze mijn complimenten verlegen van de baan, ‘We zijn het gewend…..’ Ze krijgen plezier in het geval, vooral als er allemaal mannen uit de stapvoets voorbijrijdende auto’s gaan hangen. ‘Bonjour,’ schreeuwen die naar een opgelucht lachende Heks met haar cowboyhoed en dito laarzen.

Mijn spijkerjurkje valt enorm in de smaak van dit onverwachte publiek. Mijn redders staan trots te lachen naar hun concurrenten. Opgewekt instrueren ze me over wat nu komen gaat. ‘Je wordt weggesleept. We mogen geen benzine in je tank gooien. Het is bij de wet verboden. Bovendien kan het ook iets anders zijn. Hopelijk. Anders moet je die sleepwagen zelf betalen…..’

 

Ze grijnzen me opgewekt tegemoet. O jee. Nou ja, ik ben allang blij dat het allemaal meevalt. Ik heb doodsangsten uitgestaan het afgelopen uur.

Even later arriveert de sleepwagen. De wieldop wordt van mijn achterwiel gelicht en in  no time staat mijn kanariepiet op zijn enorme grote broer te kwetteren. Heks zit al voorin de gigantische cabine van de wagen. Ik ben intussen in een prima humeur. Ik heb de grootste file veroorzaakt, die je je maar kunt voorstellen. En zelf rijden we vrolijk voor de meute uit.

Met een rotvaart jakkert de chauffeur door het franse platteland, tot hij in een stadje een schier onmogelijk manoeuvre uithaalt. Achteruit steekt hij zijn gevaarte door een poort. Plotseling staan we op het binnenplaatsje van een rommelig garagebedrijf met sleepwagen en al. De eigenaar van dit zootje ongeregeld gaat helemaal glimmen als hij Heks in het vizier krijgt. Ik heb een fan!

Even later duwen ze mijn karretje de garage in. Een leger mannetjes stort zich op de motorkap. Heks staat in het aangrenzende kantoor met haar nieuwe aanbidder. We kijken door de ruit naar de kluwen monteurs, terwijl hij met de ANWB belt.

Een besmeurde monteur komt binnen stuiven met de diagnose. De baas ratelt vervolgens in het frans tegen de man van de ANWB. Smijtend met terminologie, die ik niet ken.

Intussen knipoogt hij olijk naar me. Of heeft hij een vuiltje in zijn oog? Hij knippert en knijpt er op los. Dan geeft hij me de hoorn. ‘Het is uw benzineleiding. Het slangetje is losgeschoten. Geen wonder dat u opeens stil stond….’ toetert de man van de alarmcentrale in mijn oor, ‘Ze zetten er een nieuw slangetje op en dan kunt u weer verder rijden.’

De man met het vuiltje in zijn oog kijkt me stralend aan. ‘Ik heb er ook nog maar 10 liter benzine ingegooid,’ vertrouwt hij me toe. Dat begrijp ik. ‘Wat krijgt u van me?’ Ik kijk in mijn portemonnaie en geef hem vijftig euro. ‘Welnee,’ roept de man verontwaardigd, ‘Dat is echt veel te veel. Kijk,’ hij wijst naar een tientje dat ernaast ligt. Dat is ruim voldoende……

Voor de hele meute van de door mezelf  veroorzaakte enorme file uit tuf ik naar Parijs. Daar kom ik alsnog in een nieuw verkeersinfarct terecht, met een slakkengangetjes worstel ik me over die verduivelde Boulevard Périphérique. Hier heeft mijn vader wel eens een band staan verwisselen op een brug zonder fatsoenlijke vluchtstrook. Zo koel als een kikker. Het kan dus wel degelijk erger……

Na Parijs knal ik door tot Vierzon. Daar weet ik een lief hotelletje vlak bij de snelweg. Om kwart voor 11 ’s avonds bel ik aan. De deur zit al op slot, iedereen slaapt. Behalve de beeldschone zoon van de eigenaresse. Slaperig doet hij de deur open. Hij checkt me in en een half uur later lig ik ook op 1 oor. Eten doen we morgen wel weer. Nu eerst maar eens schandalig lekker slapen.

 

 

 

 

 

Klein verslag van alweer een irritante dag. Heks probeert voor de zoveelste keer hypoallergene pleisters te bestellen voor haar onvolprezen Tens apparaat. Het wil maar niet lukken. Dat wordt weer autorijden, terwijl de gaten in mijn huid vallen. Kom ik terug uit het klooster als Zen gatenkaas!

Heks probeert hypoallergene pleisters te bestellen voor haar Tens apparaat. Binnenkort ga ik een flink end autorijden en zonder deze uitwendige pijnstilling is dat geen optie. Helaas vallen de gaten in mijn huid van de reguliere plakkers.

Ik neem dit al enige tijd maar op de koop toe. Zo vaak gebruik ik het apparaat niet meer. Maar nu ga ik het weer een paar weken noodgedwongen op stroom lopen. En wat blijkt? Het aanschaffen van nieuwe pleisters levert gigantische problemen op!

Ik bel met het bedrijf om de bestelling te plaatsen. ‘Maar u bent van zorgverzekeraar verandert!’ roept de dame aan de andere kant van de lijn verontwaardigd, ‘U moet eerst naar de pijnpoli terug en daar schrijven ze u dan een nieuw apparaat voor en dan kunt u weer de bijbehorende materialen bestellen!’

Dus als ik het goed begrijp moet ik naar de huisarts. Die geeft me een verwijzing. Dan krijg ik een brief van de pijnpoli met daarin vijfenzeventig vragenlijsten met vragen variërend van hoe vaak je hier pijn, daar pijn hebt tot de kleur van je ondergoed.

Vervolgens een consult met een arts van de pijnpoli. Dan een afspraak met een pijnverpleegkundige voor instructie. Vervolgens een nieuw apparaat. En dan kan ik dus eindelijk die pleisters bestellen. Zucht.

‘Ik heb al twee apparaten. Ik hoef er niet nog eentje bij,’ het is aan dovemansoren gericht. Het interesseert niemand ook maar een bal dat er op deze manier geld over de balk wordt gesmeten.

‘Ik zal u het nummer geven van het bedrijf, dat een contract heeft met uw huidige verzekeraar,’ komt de dame aan de telefoon me alsnog tegemoet. Of ze wil van me af. Dat kan ook. En gezien de waarde van haar tip verdenk ik haar van het laatste.

Heks belt naar het betreffende bedrijf. ‘Als u voor incontinentiemateriaal belt, toets 1, als u voor diabetesmateriaal belt, toets 2, als u iemand wilt spreken, blijf aan de lijn,’ toetert een vrouwspersoon in mijn oor. Direct gevolgd door een hopeloos bandje met keiharde muziek.

De vrouw, die me te woord staat is uitermate vriendelijk. ‘Heeft u diabetes?’ informeert ze naar de bekende weg. Maar nee. Heks wil gewoon een paar pleisters. ‘Voor diabetes?’ Nee. Blijkbaar zijn er ook voor die groep patiënten plakkertjes op de markt.

‘Ze hebben u het verkeerde nummer gegeven. Ik zal u het telefoonnummer geven van het bedrijf, dat u zeker verder kan helpen. Zij verkopen die spullen en hebben ook een contract met uw verzekeraar…..’ Ik krijg het juiste nummer.

Omdat ik totaal uitgeput raak van dit soort belrondes laat ik het juiste nummer eventjes voor wat het is. Het is ook alweer na vijven. Dan zijn zulke bedrijven totaal onbereikbaar.

Als ik een paar dagen later verder ga met deze queeste blijkt het nummer niet te werken. Het bestaat stomweg niet. Zou die vrouw het aan me gegeven hebben om van me af te zijn? Net als haar voorganger?

Ik ga in de slag om bij mijn huidige verzekeraar iemand te spreken, die me hiermee kan helpen. Het is uiteindelijk ook in hun belang. Het kost klauwen met geld om me weer helemaal door die pijnpoli-molen te laten gaan……

Het blijkt nog niet zo eenvoudig om iemand met verstand van zaken te spreken te krijgen bij de maatschappij. Ik krijg eerst met een paar ongelofelijke mutsen te maken. Ook zij proberen me te ontmoedigen en met een kluitje in het riet te sturen. Maar ik hou vol. Uiteindelijk krijg ik een BOBO van de afdeling medische voorzieningen aan de lijn.

‘U moet de oude machtiging opvragen bij uw vorige verzekeraar. Dat is de normaalste zaak van de wereld, hoor. Dan nemen wij die over en dan kunt u weer pleisters bestellen…..’ is het advies.

Heks belt met haar oude verzekeraar. Ook hier kost het enige tijd om iemand met verstand van zaken aan de lijn te krijgen. Het is al moeilijk om hier iemand met verstand te vinden…….

Op mijn simpele verzoek om de machtiging naar me toe te sturen krijg ik een uiterst complex antwoord. Het komt erop neer, dat ze van computersysteem zijn veranderd en nu kunnen ze niets meer inzien van 3 jaar geleden.

‘Dat betwijfel ik mevrouw, u kunt het misschien niet inzien, maar op de IT afdeling van uw bedrijf hebben ze vast wel een manier om het betreffende document boven tafel te krijgen. Ik heb zelf in die business gewerkt, dus ik weet dat het kan.’

Maar nee, niets kan. Heks denkt dat ze het gewoon niet willen. Het zal ze een rotzorg zijn. Zorgverzekeringen zorgen voornamelijk goed voor zichzelf. De vrouw aan de andere kant van de lijn houdt een heel lulverhaal. ‘Als u dat lulverhaal nu eens voor me op papier zou willen zetten, dan kan ik er misschien nog iets mee bij mijn huidige verzekeraar,’ verzoek ik vriendelijk.

Ik krijg het lulverhaal ondertekend en wel binnen. Intussen heb ik ook nog wat formulieren gevonden bij mijn Tens apparaat, waaruit je kunt opmaken, dat ik het ding ooit voorgeschreven heb gekregen op de pijnpoli! Ook heb ik intussen een heus recept uit mijn huisarts geperst voor die verdraaide pleisters. Zou het nu gaan lukken?

Wat een gedoe. En ik ben al zo moe. Het is voor de goede zaak, dat wel, maar ik word er niet goed van!

 

Een oplichter maakt je snel lichter. En als je er niet mee zit ben je misschien wel op weg naar verlichting. Of wellicht al verlicht. Heks is nog niet zo ver. Ik zie het duister in. Aan alle kanten worden me poten uitgetrokken. Ik verander in een huiseigenaar waar je bij staat. En opeens heb ik ook een gezin! Was het maar waar!

Donderdag komt Blonde Buurman me weer helpen met mijn administratieve puinhoop. Het is alweer twee weken geleden dat ik samen met hem een to do lijstje heb opgesteld, maar tot nu toe er maar weinig van terecht. Aan mijn kant dan. Buurman appt, mailt en komt zelfs langs in een poging allerlei gegevens boven water te krijgen.

Somber probeer ik woensdag mijn werkkamer binnen te dringen. De deur wil niet open vanwege de troep. Ook is het licht kapot en liggen er overal stapels kleren, schoenen en knutselspullen te slingeren. Goeie genade. Hier moet ik dus ergens die onterecht gekregen verkeersboete tussen vandaan vissen.

Mijn bezwaar is niet erkentelijk verklaard, omdat het zogenaamd te laat binnen was. Maar laat ik er nu bij hebben gestaan, toen die brief een poststempel kreeg. Binnen de termijn. Ik ga dus ook hiertegen weer protesteren. Gewoon volhouden. Ik laat me niet zomaar onterecht een poot uitdraaien!

Maar eerst ga ik maar eens nieuwe lampen kopen en een stapel kleerhangers, zodat ik kan zien waar ik loop en alles waar ik over struikel weer op een knaapje kan hangen……

Buurman vindt donderdag de oorspronkelijke beschikking tussen allemaal onzinnig papierwerk. Wat krijg je toch veel flauwekul in je brievenbus, zelfs als je er expliciet een poster op plakt dat je dat niet wilt. Papierverspilling tot en met.

‘Kijk Heks, ik vind ook een ontvangstbevestiging. En die wijst erop dat je brief wel degelijk binnen de termijn gearriveerd is. Bovendien mag hij een week na die uiterste datum binnen komen, zolang de poststempel maar binnen de termijn is……’

Ha, mooi zo, ik zal die teringlijers leren. Allemaal stomme eisen stellen en als je je er aan houdt is het nog niet goed? Het lijkt mijn familie wel! Of de gemiddelde man in mijn leven. Kortom: Bekend terrein.

‘Wat is jouw verzekering toch idioot hoog, daar moeten we ook eens naar kijken,’ BBuurman schudt zijn wijze hoofd. Het is zo. Misschien moet ik mijn autoverzekering maar eens aanpassen. Die doorlopende reisverzekering kan er ook wel uit. Het is al een eeuwigheid amen geleden dat ik nog eens het land uit ging. Ik leef potdorie alsof ik leggende gelden heb.

Ik bel met verzekeringsmaatschappij Meeùs. De man die ik na drie kwartier keuzemenu aan de lijn krijg zegt allemaal rare dingen. Zo heb ik opeens een eigen huis en een heel gezin. Althans daar betaal ik premie voor.

Alleen weet ikzelf van niks. Ik heb het ook nooit tegen hen beweerd. Er is hier ooit iemand in mijn huurhuis komen kijken of het allemaal wel klopte met die inboedel. We hebben toen samen alles doorgenomen. Ik heb er niets aan veranderd, dus rara hoe kan dat?

‘Ja, u heeft daar een brief over gekregen. Blabla. Wij hebben dingen veranderd, goedkoper, blabla. En u heeft niet gereageerd!’

Heks wordt nu echt nijdig. ‘Dus jullie veranderen mij zomaar in een huiseigenaar met een gezin en als ik me daar niet met hand en tand tegen verzet heb ik het gedaan. Goedkoper? Nou voor jullie dan, want ik betaal nu meer premie. En u geeft me ook nog eens de schuld!!!!’

‘Ja, u had moeten reageren,’ begint de stommeling weer te bazelen. Ik voel mijn oren suizen van woede. Wat een gelul. Blonde schuift een briefje onder mijn neus met de tekst ‘Vraag het nummer van de klachtencommissie. Ga geen discussie aan met idioten aan de telefoon….’

De stumper geeft me het mail-adres van die commissie. Ik verbreek de verbinding.

‘Heb je nu die autoverzekering veranderd? Dat scheelt dan toch ook weer flink wat geld?’ vraagt BBuurman. ‘Nee. Het maakt qua premie nauwelijks iets uit. Maar als ik nu mijn auto tegen een boom rijd, krijg ik nog een paar duizend euro. En anders niet. Geweldig toch!’ roep ik stralend, ‘ Ik dacht dat ik niks zou krijgen….’

‘Hahaha, waar ja al niet blij om kunt zijn,’ BBuurman moet vreselijk lachen, ‘Ga je het dan ook doen? Tegen een boom aan rijden?’ Heks is niet niet van plan. Ik heb best veel aanrijdingen gehad, maar het was altijd iemand anders, die op mij in reed. Tot nu toe. Ik weet dus dat een ongeluk in een klein hoekje zit.

‘Kijk, Heks, je aansprakelijkheidsverzekering staat wel gewoon alleen op jouw naam. Die lui zijn gek. Ze hebben gewoon flinke fouten zitten maken en schuiven het jou in de schoenen,’ roept BBuurman even later verontwaardigd.

‘Verzekeraars zijn boeven. Mijn ex de Tank zat voordat hij Lyme kreeg in het verzekeringswezen. Jarenlang heeft hij zich vol zitten vreten in dure restaurants op kosten van de zaak dus van zijn klanten. Naar eigen zeggen. Hij verkocht gebakken lucht beweerde hij ook nog eens. En hij voelde zich postuum best schuldig dat hij zo’n zelfzuchtig stompzinnig en inhalig leven had geleid.’

Het is zoiets als met het bankwezen. Afschuwelijke praktijken van inhalige enge mensen, die qua ontwikkeling zijn blijven steken in het stadium van het reptielenbrein. Hun frontale kwab is totaal niet ontwikkeld. Het is al een wonder dat ze kunnen praten, al is hun vocabulaire beperkt….  en empathie hen vreemd.

Afgelopen week zie ik een reclame op televisie, zo walgelijk! Op een toontje van ‘I have a dream….’ zegt iemand steeds ‘Stel je eens voor…..’ Wat volgt zijn allemaal voorbeelden van extreem idealistische aard. Mensen vol compassie, die zich inzetten voor Moeder Aarde en sneue medemensen. Liefdevolle blaatverhalen. Prachtige plaatjes…….

Ik krijg vreselijke argwaan, want soms schemert er door die mooie verhalen en prachtige beelden dat de reclame over een een bank gaat. Die toch zo idealistisch is en goed. Waar je vooral je geld in fantastische wanproducten moet komen steken……  Want daar word de wereld beter van. Hun wereld dan. Die van degenen, die de bonussen opstrijken. Van de directeuren en andere financiële engbekken. Bladiebla.

Op het moment dat ze beginnen over een agrarische achtergrond weet ik dat het over die kloterige kut Rabobank gaat. Een braakmiddel van een reclame om ons een beeld door de strot te duwen van hoe ze willen dat wij hen zien. Tegengas tegen al die realistische geluiden over hoe walgelijk ze in werkelijkheid opereren.

De reclame strooit als het ware idealistisch zand in onze ogen. Na alle wanproducten, discriminerende acties en extreme harkpartijen is het blijkbaar weer eens tijd om hun imago op te krikken.

En dan huur je voor veel geld dat je heb afgepakt van je klanten een team, die zo’n kut reclame in elkaar draait. Een Klaas Vaak om ons weer in slaap te sussen. Met z’n ellendige zand. In plaats van je werk gewoon beter en eerlijker te doen.

Ik ben blij dat ik zo mislukt ben. Dat ik mijn sporen niet heb verdiend in het bankwezen of in het verzekeringswezen. Daar moet je niet wezen.

Er zijn wel meer plekken waar ik niet moet wezen. De nacht na de administratieve rompslomp heb ik een vreselijke nachtmerrie. De aanleiding is een uitnodiging voor een feestje in het hol van de leeuw. Ik krijg het bericht binnen vlak voordat ik ga slapen. Midden in de nacht word ik badend in het zweet wakker.

Daar moet ik maar niet heen gaan geloof ik. Oh kijk: Ik ben ook verhinderd. Dat komt dan mooi uit.

Een tegengeluid van een verzekeraar: Alle verzekeraars zijn boeven…

Rabobank, Rebbelbank, Broddelbank, Rob a bank: Nieuwsuur komt met choquerend item over deze van huis uit agrarische geldschieter. Heks heeft ook een vervelende ervaring met de bank waarbij ik al sinds mijn geboorte op het platteland vaste klant ben. 57 jaar trouw al je verplichtingen nakomen legt geen gewicht in de schaal bij deze botte boeren. Bovendien veranderen ze de regels gewoon waar je bij staat. Ook al zoiets! Ben je eventjes achter met betalen? Ze komen direct en accuut verhalen! Reageer je niet meteen? Laten ze je vallen als een baksteen! En dan ben ik nog niet eens Iraans! Mensen met die achtergrond zijn bij deze bank voorlopig helemaal nog niet jarig! Hoewel ze wel op rare telefoontjes worden getrakteerd…..

 

Geniepig simultaan knijpende orthopedische fysiotherapeuten ontspannen mijn onderrug en kuiten. Eenmaal buiten begint het gewone leven weer. Vol exen van Heks. Hoe kan dat nou weer?

 

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM, Bokje.

‘Heks, wat zie er er wit uit, eh, onschuldig,’ mijn orthopedische fysiotherapeut cirkelt met zijn armen door de lucht, in een poging mijn outfit correct te omschrijven, ‘engelachtig bijna, ja,’ hij  lacht er duivels bij. ‘Nou, die engelachtige outfit gaat snel uit, er is genoeg te doen, ik zit helemaal in de knoop, dus aan de bak, gemene man,’ pareer ik zijn gegrap.

Plotseling verschijnt er iemand in de deuropening. Een dubbele afspraak? Ik draai mijn hoofd naar de nieuwkomer. Nee maar! In één sprong ben ik bij de deur om de knappe kerel die daar staat te omhelzen. ‘Wat leuk, ben je een weekje over? Nog gefeliciteerd met je baby, overjarige vader. Hoe is het met je? Bevalt het vaderschap?’

Het is mijn oude fysiotherapeut. Een paar jaar geleden is hij geëmigreerd naar Londen om aldaar samen te gaan wonen met zijn eerste liefje. Maar vandaag loopt hij een dagje mee met de gemene man. Om de geniepige kneepjes van het orthopedisch fysiotherapeutische vak onder de knie te krijgen. Of beter gezegd: In de vingers.

Al snel krijg ik foto’s te zien van zijn beeldschone kind. Blonde lange haren zoals zijn vader en de schuine amandelvormige ogen van zijn Chinese moeder.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Staartje

‘Het is een bewerkelijk ventje, hoor, Heks, een echte dondersteen,’ verzucht zijn vader, ‘Ik heb er mijn handen vol aan….’

‘Ja, vooral als je zelf al stokoud bent,’ plaag ik vrolijk verder. Niet verstandig, want even later ben ik aan zijn genade overgeleverd. En aan die van de gemene man. De heren besluiten me simultaan te behandelen en ik wordt hardhandig aangepakt natuurlijk na al mijn gepest.

‘Je bent er nu niet bepaald aardiger op geworden,’ roep ik verontwaardigd. Vroeger wilde mijn oude fysio me nog wel eens lekker masseren, maar de gemene man heeft zijn sporen nagelaten. Zijn effectieve martelmethoden worden hand over hand overgenomen door alle mensen die hij opleidt.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM De vrouw op stap met eerste lief. Ofwel Bokje en Staartje in hun eigen bubbel. En ik mocht ook mee! Woef!

Twintig minuten lang lig ik voornamelijk te schreeuwen, maar dan ben ik ook weer zo goed als nieuw. ‘Ik ga ook met een ex op stap dit weekend. Mijn eerste vriendje heeft me opgesnord op een datingsite. Hij is niet de enige ex, die ik daar ben tegengekomen. Ook mijn narcistische stalker-ex heeft me een bericht gestuurd op die site…..’

De mannen moeten lachen. ‘Van exen moet je het meestal niet hebben, Heks. Ze willen geld van je of seks,’ zegt iemand anders later tegen me. Maar niets is minder waar.

Ik sla een heerlijke dag stuk met mijn eerste liefje. We halen herinneringen op en zitten weer eens ouderwets te lachen. Een andere ex komt later in de week mijn administratie op orde brengen. Hij is nog altijd een hele goeie vriend van me. Omdat ik volgend jaar behoorlijk in inkomen achteruit zal gaan moet ik mijn uitgavenpatroon bijtijds omgooien.

‘Je gaat er ongeveer driekwart in inkomen op achteruit, Heks. Ik ben ook erg geschrokken van je medische kosten. Mijn god, wat ben je daar veel geld aan kwijt.’

Ach ja, er hangt van alles boven mijn hoofd. Maar ik kan me er niet te sappel over maken. Ik heb vroeger van niets geleefd, dus ik weet dat ik met weinig toe kan. Het enige waar ik me zorgen over maak zijn mijn beesten. En bepaalde medicijnen, die ik echt niet kan missen.

Zo ontaardt die sublieme simultane fysiotherapeutische behandeling in een week vol exen. ‘Dank jullie wel, heren, lekker was het niet, maar wel effectief. Jullie zijn echt mijn dreamteam!’

Mijn nieuwe aanbidder is een Deens acteur! Mads Korsgaard! Hij komt me reuze bekend voor!

‘Kijk uit, Heks, er probeert iemand bij je binnen te dringen,’ waarschuwt de paranormale cranio sacraal therapeut me eerder die week. En inderdaad. Een paar dagen later zie ik een mij zeer bekende kop op de datingsite opduiken. In alle opzichten bekend.

Maar dat wordt geheid ontkend……

Ik krijg een persoonlijk bericht van deze onwaarschijnlijke aanbidder, die opvallend hoog scoort op gemeenschappelijke interesses met Heks! Natuurlijk vermoed ik direct wie hier achter zit. Daar hoef je geen genie voor te zijn! Laat staan dat je er een detective voor hoeft in te huren.

Oh, oh, wat een idioot is het toch. Ik was die kwibus zo goed als vergeten. Andersom is dat wel anders blijkt: Die gek leest dus nog steeds mijn blog….. Waar hij zin in heeft! En dan vervolgens al die moeite om dit stalkerige huzarenstukje te leveren……

Sneu! Get a life!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Bokje en Staartje 2.0

 

‘Ben je boos, pluk een roos, zet em op je hoed, dan ben je morgen weer goed,’ is prima advies voor diegenen onder ons, die wel eens een hoofddekseltje op hun kwaaie kop planten. Heks boft maar met die hobby. Ontmoeting met pisnijdige boze fee: Alsof ik in de spiegel naar mijn toekomst kijk! Best even schrikken!

Vrijdagmiddag ga ik mijn glutenvrije broodje halen in de natuurwinkel. Bij binnenkomst struikel ik bijna over een mij bekend hondenvrouwtje. Oh jee. Het is een beste meid, maar als ze eenmaal tegen me begint te praten houdt ze nooit meer op. Ook vandaag begint ze een waar offensief, zodra ik haar begroet heb.

‘Oh, ben jij het, ik had je niet herkend, ben je soms afgevallen?’ Dit gebeurt me wel vaker als ik onder al mijn jassen, mutsen en dassen vandaan kruip: Opeens blijft er weinig Heks over! Het volgende onderwerp wordt al door de winkel gesmeten. Alles wat ze zegt heeft een verontwaardigde ondertoon. Ook vind ze heel veel dingen die ik doe, zo niet alles, maar niks.

Mijn geliefde hondenfluisteraars in de Ardennen? Zuipschuiten volgens haar. Mijn oude jachttrainer? Te erg voor woorden. De club waar ik nu train? Volstrekt waardeloos.

‘Ik ben nog wel op zoek naar een leuke jachttraining, ik was ergens begonnen, maar die vrouw wilde alleen privélessen aan me slijten. A raison van 50 euro per 45 minuten. Ze deed het voorkomen alsof ik daarna in een groepje kon instromen, maar dat was slechts een worstje voor mijn neus……….,’ wil ik vertellen. Ik kom niet verder dan de eerste paar woorden.

‘Jij bent toch veganist!’ roept ze verontwaardigd, ‘Jij gaat toch zeker niet jagen?’ Het wordt doodstil in de natuurwinkel. De shop waar nog geen garnaaltje dood gevonden wordt. ‘Ik ben helemaal geen veganist. Zelfs geen vegetariër. Ik eet gewoon vlees…..’ klinkt mijn heldere stemgeluid opgewekt tussen de schappen met soja en linzen.

Een gewaagde uitspraak in deze contreien.

‘Zal ik je eens een ongevraagd advies geven?’ stiert de hondendame er opnieuw ongevraagd  tussen door, ‘Je moet naar Huppeldepup voor jachttraining, want die is zo goed en wel hierom en daarom,’ streng kijkt ze me aan. Haar kwaaie fanatieke gezicht in opperste concentratie. Ze herhaalt de naam nadrukkelijk, een keer of tien, maar toch ben ik em intussen alweer straalvergeten.

In het kader van mijn pogingen om mijn woede te lijf te gaan is dit een zeer interessante ontmoeting. Telkens al ik deze vrouw tegenkom zuigt ze zich aan me vast met allemaal vreselijke verhalen en bozige aantijgingen. Ik kom nauwelijks van haar af. Om die reden loop ik echt wel eens een flink stuk om als ik haar in de verte spot.

‘Ik wil geen verzuurde oude kankerpit worden, daarom moet ik echt iets met die in mij brandende woede doen,’ vertel ik mijn tijdelijke familie tijdens mijn verblijf in Biezenmortel. En hier staat dan zo’n zure doos voor me. Al kankerend op alles en iedereen.

Het zijn geen zaadjes van woede meer in haar, die een beetje water hebben gekregen en daardoor zijn opgekomen: Nee! Ze is de levende razernij zelve! Haar tuin is overwoekerd door venijn. Nergens meer een beetje zoete vreugde of de zon, die in het water schijnt. Geen water bij haar wijn.

Wijn is sowieso natuurlijk not done. Daar word je maar een zotte zuiplap van: Niemand kan iets goed doen in haar ogen. Iedereen krijgt bij voortduring de wind van voren!

Toch ben ik de mening toegedaan dat dit in feite een bovenstebest medemens is. Verstrikt in haar eigen verzuring. Vertrapt door haar niet aflatende woede. Opstandig tot op het bot. Haar hele gezicht staat in een stand van chronische verontwaardiging. Haar stem klinkt hard en verongelijkt uit een boze streep mond.

Heks kijkt in de spiegel van wat zou kunnen komen, als ik niet ga zorgen voor mijn nijd. Dan word ik ook zo’n zure meid. Dus vooruit met de geit. Ik wil mijn medemensen niet kwijt! Als ik mijn last niet verlicht krijg ik spijt!

‘AND YOU ARE CLOSER TO ME THAN EVER, BECAUSE I LOVE MYSELF MORE….’ Zingt een nonnetje uit Plumvillage op de achtergrond. Liefde moet ons redden van onszelf.  Liefde moet onszelf redden.

Beffen is beslist halal, maar dat wisten we al. Behalve als je vrouw een varken is. Is de man zelf echter een zwijn, hoera wat fijn: Dan geldt die regel niet meer….. Hij mag dan weer van leer met zijn tong en jongeheer.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Heks zit voor de televisie. Vannacht heb ik eindelijk eens goed geslapen. Yes. Ik heb er al een flinke ronde met mijn hondje opzitten. Dus die is ook tevreden. Nu kijk ik naar een bizar televisieprogramma: 90 dagen om te trouwen.

Wildvreemde mannen en vrouwen huwen met elkaar. De beoogde partners worden ingevlogen uit Verweggistan, alsof groot verschil in cultuur de zaak goed zal gaan doen. Vervolgens hebben de zojuist gevormde stelletjes drie maanden de tijd om te ontdekken of ze überhaupt bij elkaar passen voordat de bruidsklokken luiden. Ding dong, ding dong, morgen ben ik de bruid…..

Ik heb dit programma wel eens vaker voorbij zien komen, dus een aantal deelnemers heb ik al de gekste dingen zien doen in een poging dit project te doen slagen. Hetgeen betekent met elkaar trouwen. Wat een aantal van hen dan ook heeft gedaan intussen……

Vandaag zitten alle deelnemers in de studio na te praten over hun escapades. De meeste nieuwbakken koppels zijn intussen alweer uit elkaar. De relatie volledig ontploft in hun verliefde gezicht. Anderen zijn al diep ongelukkig geraakt, alhoewel nog bij elkaar. Een enkeling zit zo diep in de shit, dat je het niet aan het programma kunt wijten. Die stront zat er al. Het is alleen maar over een televisiescherm uitgesmeerd nu, zodat we er allemaal van kunnen meegenieten….

Er is een doorsnee vrouw met enorme bonbonnella’s en ambities als fotomodel. Je ziet de bui al hangen. Haar man is een echte heikneuter. Zijn verse sexy vrouw met blote tieten vindt hij natuurlijk helemaal OK,  maar wel in de eigen slaapkamer, lekker privé. Helaas geniet de hele wereld mee, want haar spiernaakte kanonskogels zijn gewoon naturel te zien op TV……. Vol in beeld.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Anderen zijn er intussen helemaal achter wat een zak of doos hun buitenlandse geliefde eigenlijk is. Maar ja, intussen ben je wel getrouwd met die gek, dus … Tja. Bladiebla. Daar komen de verhalen!

Het meest bizarre stel is Mohammed en Danielle. De man is beeldschoon, hoewel nogal gluiperig. Hij laat bepaald niet het achterste van zijn tong zien. Die tong komt sowieso zijn mond niet uit. Ook niet voor een kus……

Dit sexy snoepje is nog niet uit de kast gekomen, maar zijn interesse betreft niet bepaald de vrouwelijke vormen, dat moge duidelijk zijn, hetgeen de relatie met Danielle onder druk zet. Tijdens de huwelijksplechtigheid wil hij haar bijvoorbeeld absoluut niet zoenen. De bruid ziet er dan overigens prachtig uit. Ze straalt. Danielle gelooft in haar eigen sprookje op dat moment.

Hij echter trekt een heel vies gezicht. ‘Dit is niet de maand om dat te doen,’ beweert hij. Omdat het Ramadan is? Haha, waar haalt hij het vandaan? En wat moet dat worden in de huwelijksnacht?

Nou ja, ik heb wel eens een foute Algerijn horen beweren dat beffen niet HALAL is. Ja zeg, wij vrouwen zijn toch geen varkens? De profeet Mohammed zegt hier overigens geheel andere dingen over heb ik me laten vertellen door mensen met meer kennis van de Koran dan die foute man.

OVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM

Mohammed verdwijnt uit het leven van Danielle, zodra hij zijn verblijfsvergunning heeft bemachtigd. Toch ontkent hij in alle toonaarden dat het hele avontuur hem daarom is gegaan. Haha. Oh, wat hilarisch, dit gelieg.

Maar de vrouw kan er ook wat van. Ze voelt zich absoluut slachtoffer, maar tegelijkertijd ontpopt ze zich als een eersteklas stalker van de arme supernicht. Ze achtervolgt hem kast in, kast uit -hij zit in zijn flipperkastfase- en dreigt met van alles. Vooral om hem het land uit te laten zetten. Dat laatste maakt indruk. Snel fluistert hij weer allemaal leugens in haar grote flaporen. Ze laat zich opnieuw door de flikkerkwast inpakken…….

Danielle zelf is spuuglelijk. Ook is ze drie keer zo oud als het joch. Haar dikke lompe lijf zit verpakt in slecht zittende gruwelijk onflatteuze kleding. Een schril contrast met haar goedgeklede piepjonge adonis. Maar ze is voor zijn innerlijk gevallen beweert ze. Het gaat haar totaal niet om uiterlijke kenmerken. Ze likt verlekkert haar lippen af, terwijl ze het zegt. Dan lacht ze zenuwachtig. Likt opnieuw……

Helaas zijn de gevoelens van aantrekkingskracht niet wederzijds. Volgens hem stinkt ze als een oordeel en piest ze ook nog eens in haar broek. Sommige mannen kunnen dat wel waarderen, maar hij absoluut niet. Dus hij wil geen seks met haar hebben. Het is niet omdat hij homo is. Dat ontkent hij in alle gillende toonaarden……

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Het woord liefde valt voortdurend in deze vreemde context, ‘Je had van me MOETEN houden, ik ben zo overstuur, je hebt me zo gekwetst…..’ roept de vrouw verontwaardigd. Ze barst in tranen uit. ‘Ja, ga maar weer medelijden opwekken,’ Mohammed spuugt op haar gejammer, ‘Deze persoon is goed in zielig doen, dat is het enige waar ze goed in is,’ hij kijkt doordringend in de camera, ‘  maar ze liegt en bedriegt. Ze heeft torenhoge schulden. Ze heeft een strafblad….’

‘Ze eiste zelfs seks van me, destijds,’ beschuldigt hij haar en passant ook nog eens van seksuele intimidatie, ‘Je dreigde me anders te laten deporteren….. Waar je dochter bij was! Daarom had ik juist geen seks met je.’ Haha. Alles uit de kast om maar geen seks te hebben voor deze homofobe nicht.

Maar voorlopig is hij helaas afhankelijk van haar luimen en grillen. Ook al is ze oud en dik en plomp. Ook al beloert ze hem dag en nacht door haar levensgrote uilenbril. Ook al heeft ze een bos uitgedroogd stro op haar teleurgestelde vogelverschrikkerskop. Ook al heeft ze schulden, is ze dievegge, ook al heeft ze creditcards gestolen, handtekeningen vervalst en in de gevangenis gezeten…….

Ze kan nog steeds zorgen dat hij het land wordt uitgezet. En dat doet ze dan ook: Ze heeft alle benodigde papieren bij zich die het huwelijk nietig verklaren. Een veelvoorkomend verschijnsel in de Verenigde Staten naar het schijnt. Hier ter lande heb ik er nog nooit van gehoord. Wij kunnen scheiden, het huwelijk kan misschien ongeldig zijn, maar nietig? Gewoon uitwissen wat er gebeurd is?

Triomfantelijk zwaait ze met de documenten voor zijn neus. Het joch schrikt zich rot. Herstelt zich. ‘Dat zijn gewoon valse papieren,’ hij heeft haar al eerder van dit idee kunnen afhouden, dus dat moet nog een keertje lukken. Je ziet de raderen draaien in zijn kop, ‘Het laatste wat kan gebeuren is dat ik homo ben, dat is werkelijk volstrekt onmogelijk, niet ter sprake,’ verklaart hij tot slot.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Een behoorlijk boute bewering. Vooral uit zijn wulpse pijpleiding. Misschien hoopt hij een nieuwe wanhopige vrouw te strikken op deze manier?

Heks zit vol verbazing naar al die gekkigheid te kijken. Ik heb helaas ook wel eens een idioot uit Verweggistan als geliefde gehad, dus ik begrijp hoe moeilijk het is om toe te geven dat je finaal gebruikt bent.

Deze mensen zitten alleen maar met modder te gooien. Er is nergens een sprankje zelfinzicht. Laat staan een glimp liefde of sympathie tussen de voormalige geliefden.

Het gaat alleen maar over verwachtingen en teleurstelling. Zoals zo vaak in de liefde. Nou ja, wat doorgaans doorgaat voor liefde dan. Het gros van de mensen gebruiken elkaar alleen maar…….

Mijn vrienden zitten me de laatste tijd op te porren om weer eens te gaan daten. Helaas kom ik nooit eens een leuke vrijgezelle man tegen in het wild. Ik zal het dus van de datingsites moeten hebben volgens mijn omgeving. Maar die zijn bevolkt met narcisten en psychopaten. En daar heeft Heks een blinde vlek voor……

Vandaag krijg ik weer een vriendschapsverzoek op Facebook van een soort Mohammed. Alleen heet deze Raoef Ghatsie. Op zoek naar een verblijfsvergunning wellicht. Snel blokkeer ik iedereen met diezelfde naam. Ik zit niet te wachten op alweer een gek of een stalker.

Hoe is het toch mogelijk dat sommige mensen altijd een relatie hebben? En nog leuke relaties ook! Een vriend van Heks verloor anderhalf jaar geleden zijn geliefde vrouw aan kanker en heeft binnen een jaar later alweer een leuke vriendin. En dit is bepaald niet de eerste keer dat ik dit fenomeen waarneem.

Het ligt waarschijnlijk volledig aan mezelf. Zodra er een geïnteresseerde vent in mijn buurt komt gooi ik de luiken dicht. Als je flink op je kloten hebt gehad verlies je vanzelf het vertrouwen om je open te stellen. Terwijl het toch zo fijn is om van iemand te houden. En vice versa. Ik blijf erin geloven. Ik ken genoeg mensen met een fijne relatie. Waarom zou dat voor mij niet zijn weggelegd?

Je kunt niet alles aan je ziekte wijten, Heks, ook al speelt het ongetwijfeld mee. Op tijdstippen dat ik uit zou moeten gaan met een leuke date lig ik meestal uitgeteld in bed. En bovendien: Een ziekte geeft je een stigma. Het feit dat ik iets mankeer is me regelmatig ingewreven. Zelfs door lelijke obese penopauzale domme kerels met geldgebrek…….

Je kunt echt nog beter foeilelijk zijn en een uur in de wind stinken, dan iets mankeren……

Maar ja. Er is vast wel ergens een leuke man op zoek naar Heks. Ik moet me dan wel laten vinden……

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

 

Nieuwe Hondennota Leiden. De binnenstad staat op zijn kop! Er staan opeens boetes op onschuldig spelende hondjes en wat ze produceren met hun lekkere hondenkontjes. Maar de echte stront ligt niet op straat. Die zit in de gemeenteraad!

images-5

Sinds een aantal weken gonst het in de parken van Leiden van de geruchten. ‘Alle honden moeten voortaan aan de lijn. Overal en altijd. Ook op plekken waar ze nu nog vrij mogen uitrennen. Word je betrapt op een loslopende hond: 90 euro boete.’ Twee dames spreken er schande van. Hun viervoeters spelen onverstoorbaar verder. Zich niet bewust van het naderend onheil.

‘Ook moet je verplicht twee poepzakjes bij je hebben. Kun je ze niet laten zien: 140 euro boete. Dus poept je hond een paar keer achter elkaar, ruim je het netjes op en heb je ze dus niet meer: Jammer dan! Ook worden alle drollenprullenbakken weggehaald. En alle poepzakkenhouders. Dus nergens kun je je schijt kwijt en als je zonder zakje komt te zitten dan moet je maar met je blote handen gaan graaien. Anders: Boete!’

De man met de Zuid Europese Wazige Windhond is er wel uit. Geen gegraai voor hem! Hij krijgt nog liever een bekeuring……

‘Om al die boetes uit te delen geeft de gemeente een paar ton aan salarissen uit om een legertje nepagenten, je kent ze wel, van die types die te dom zijn voor enige andere baan, aan te stellen,’ de man met Pitbull tegenover me is woest. Hij heeft het twijfelachtige genoegen gesmaakt zo’n ‘nepper‘ aan het werk te zien…. ‘Ook wordt er een enorm bedrag uitgegeven om alle prullenbakken te verwijderen. Echt een idioot hoog bedrag! Ze staan er natuurlijk ook alweer een paar jaar……’

Hoe is dit nu mogelijk zul je denken. Welk weldenkend mens haalt nu allerlei strontprullenbakken weg en laat honden met elkaar vechten in alle parken van de stad omdat ze aan de lijn zitten? Ik zal het je uitleggen.

In de gemeenteraad zit naar het schijnt een hondenhater. Een VVDer heb ik gehoord. ‘Ook nog,’ roept iemand, ‘Of natuurlijk, altijd als er teveel VVD ergens politiek vertegenwoordigt is krijg je dit soort gekke dingen!’ 

De wethouder is misschien bang van honden. ‘En hij heeft zeer waarschijnlijk een kleintje, want hij is volgens de geruchtenstroom ook verantwoordelijk voor een toekomstige wolkenkrabber op het Stationsplein,’ aldus een jonge studente psychologie met een Mini Chihuahua. Ah! De wet van de penale compensatie. Denk maar aan de Trumptower!

De arme man is wellicht als de dood dat zo’n hond dat stompje er dan ook nog eens af bijt. Of misschien is dat al gebeurd en moet de man verder leven met een waxinelichtje tussen de bange benen en moeten daarom alle honden dood. Oh jee!

Helemaal niet vergezocht hoor: Ik heb iets dergelijks ooit meegemaakt met mijn vorige hond Ysbrandt en de ballen van de wijkagent …. De agent zat overigens fout, maar de hond moest boeten volgens hem!

Hoe dan ook: Een megalomane gek begrijp ik uit de verhalen.

Wolkenkrabbers in Leiden Lulstad. Het moet niet gekker worden. Leiden opgestuwd in de vaart der volkeren. Wie zit er eigenlijk op te wachten?

‘Laatst werd er al iemand bekeurd hier in het Plantsoen met zijn hond. Het was een flink bedrag. Daar mag je al jaren niet komen met een loslopende hond. Ook niet fietsen. Maar wel elkaar aftrekken in de bosjes, daar doen ze dan weer niks aan, gek genoeg.’

‘Die domkop van een nepagent bekeurde vervolgens een vader, die zijn dochtertje leerde fietsen op een driewieler. “Je mag nu eenmaal niet fietsen in het Plantsoen!” zegt ‘ie. 160 euro kostte het de man. Ja, je moet je kind kleren fietsen op de Breestraat!’ Verontwaardigd kijkt de verteller me aan. Wat een verhalen!

Moet je natuurlijk niet die bakken weghalen!

Dit soort dubieuze regelgeving vraagt mijns inziens om burgerlijke ongehoorzaamheid. Volstrekt onredelijke regels en wetten kun je slechts met voeten treden. Het liefst met een viervoeter aan de hand!

‘We zouden gewoon een paar keer met alle honden aan de lijn op een drukke zaterdag door de Haarlemmerstraat moeten lopen. Zodat niemand meer een winkel in of uit kan,’ zegt de vrouw van de sigarenboer. Heks heeft veel slechtere ideeën. Zoals alle braaf gevulde poepzakjes bij gebrek aan afvalbakken deponeren op het bordes van het stadhuis bijvoorbeeld. Of nog erger: Op de stoep van de foute wethouder……

Dit is overigens geen oproep om dit te doen. Ik zeg het: Het zijn slechte ideeën.

Ik ken heel veel mensen met hondjes. Gezonde werkende exemplaren, die makkelijk met hun auto de stad uit kunnen. Maar ook gehandicapten, chronisch zieken en vereenzaamde bejaarden, die net het stukje naar het kleine park in de buurt kunnen lopen. Daar spreken ze af met hun hondenvrienden. De dieren spelen met elkaar. De mensen maken een praatje. Velen van hen zijn bevriend geraakt. Het is vaak hun enige dagelijkse sociale contact!

Deze laatste groep hondenvrienden wordt erg gedupeerd. En waarom?

‘Mensen zijn bang voor honden, dus daar komt het vandaan,’ beweert iemand stellig. Oh, dus dan pak je alle honden daarop. Heks is bang van mannen. Het is 1 van de redenen dat ik een hond heb. Sinds ik met zo’n blafbeest over straat loop word ik niet meer voortdurend lastig gevallen door allerlei graaiende gruizige griezels en sissende oversekste engbekken.

Waarom moeten dat soort kerels niet verplicht aan een halsband? Met stroomstoot! Daar zouden ze behoorlijk van opknappen! Ik denk dat velen van hen het nog lekker gaan vinden ook! Verknipt als ze al zijn…….

Handig

Handig

En geef dan gelijk ook een fikse bekeuring als zo’n menselijke pissebed weer tegen een gevel aan staat te zeiken. Gedrag dat ik dagelijks observeer vanuit mijn keukenraam. De ammoniaklucht slaat me regelmatig tegemoet als ik dat raam open…..

Ik zal eens een serie foto’s maken als bewijs. En: Drie keer betrapt op wildplassen? Verplicht buitenshuis een luiertje aan!

Het is toch jammer dat Heks het niet voor het zeggen heeft……. Ik zit vol fantastische ideeën.

‘Ach, het komt gewoon door een totaal verkeerd afgenomen enquete onder pakweg 1000 Leidenaren. Daar stonden vragen in zoals “Mogen honden voor tien uur ’s morgens loslopen op uitlaatstroken?” Hondenvrienden zeiden nee, omdat ze vinden dat het de gehele dag moet kunnen. Hondenhaters zeiden sowieso nee….. Vandaar dat het helemaal niet meer mag.’ De vrouw tegenover me schudt haar wijze hoofd. Haar Dalmatiër schuddebolt mee. Zulke wildwaterenquetes zijn niets gedaan…..

Er is wel een tegenbeweging in het leven geroepen. Hondenminnend Leiden staat op de achterste benen! Ook dat gonst door de parken!

Dit ga ik VikThor leren!

Kattenperikelen: Een panter in het nauw maakt rare sprongen! Gelukkig in een volstrekt LEEG museum. Je moet er niet aan denken dat de collectie van dit instituut, tenen op sterk water bijvoorbeeld, s’nachts tot leven zou komen…..

Katten! Teringlijers zijn het. Als ze ergens de pest over inhebben smeren ze em zonder met hun grote groene ogen te knipperen. Dagen- weken-, soms maandenlang laten ze je lijden doordat je hen nergens kunt vinden. En als ze dan opduiken zijn ze alles behalve dankbaar. Moet je weer op je knieën om hun affectie binnen te vissen…….

Snuitje is nog maar net een beetje bijgetrokken van haar avonturen of de panter is alweer zoek. Ik probeer mijn zwerver weer een beetje te domesticeren. Dus met enige regelmaat zorg ik dat hij binnen slaapt. Thuis wel te verstaan. In Huize Heks.

Het liefst ligt hij dan gezellig in mijn heksenbed. Maar de laatste weken bonjour ik hem eruit. Snuitje heeft het rijk alleen, want zij moet aansterken. Een grote bak voer staat permanent naast haar kleine uitgemergelde kattenkopje en gedurende de nacht peuzelt ze zo’n hele bak weg! Niet echter als de panter ons bed deelt, binnen vijf minuten maakt hij die hele bak vreten soldaat.

Dus slaapt de dolende ridder op de vensterbank in de keuken. Lekker boven de verwarming. Maar ook: Temidden van andere katten. Dat laatste vindt hij dan weer beduidend minder. Hoewel ze hem volledig met rust laten. Hij is een enorme loner. Het liefst in zijn uppie. Buiten. Of met Heks.

Waar is mijn zwarte bakbeest? Heks loopt alweer dagen te zoeken.

‘Ik heb hem woensdag nog gezien,’ beweert mijn buurvrouw, ‘Hij zat in de hal en liep met mij mee naar buiten.’ Heks heeft hem dinsdagmorgen voor het laatst gezien. Op zich niet dramatisch lang geleden, panter is wel eens vaker enige dagen op stap. In de lente. Als het lekker weer is. Als de rudimentaire restanten van zijn gecastreerde klokkenspel opspelen. De castratie heeft in zijn geval nauwelijks effect gehad. Hij is nog steeds zeer uithuizig.

Maar met dit weer, die afschuwelijke regen en kou? Zit hij soms ergens in een keldertje opgesloten? Hij ruikt soms wat schimmelig als hij een nachtje is weggebleven. Wie weet waar hij schuilt?

Zoals altijd als Ferguut in de problemen raakt voel ik het op mijn klompen. Vanaf het eerste moment. Alsof hij een noodoproep doet! Zodoende loop ik al dagen door de buurt te struinen en te roepen. Ik blèr langdurig onder het raam van de vrouw die zich hem afgelopen zomer had toegeëigend. Ik gil door het hofje waar haar bejaarde moedertje woont. Verschrikte hoofden voor ramen, maar geen zwart monster…..

Zondagmorgen loop ik door de buurt met VikThor. Het eerste piesrondje. Ik wil graag naar de kerk, dus ik ben wat gehaast. ‘Ferguut’ roep ik door de steeg om de hoek. Belachelijk denk ik nog bij mezelf. Waar zou het beestje zich hier moeten verbergen? Achter een vuurdoorn? In die afvalbak? Zinloos gezoek. Hopeloos geroep.

©Toverheks.com

Plotseling hoor ik een tijger grauwen, een leeuw brullen, een panter miauwen. Geen twijfel mogelijk. Dit verbale geweld is afkomstig van mijn schatje, ik weet het zeker. Maar waar zit hij in godsnaam. Onrustig spurt ik door de steeg. VikThor verwoed snuffelend naast me. Die heeft zijn neus helemaal ontdekt!

Waar zit Ferguut? Ik kan hem nergens vinden…..

Na een paar sprintjes ontdek ik zijn verstopplek. Hij zit in het museum! Stevig opgesloten achter een dikke tijdelijke deur: Het museum wordt al sinds jaar en dag verbouwd. Afgelopen week waren ze weer bezig een gat in de muur te slaan om allerlei buizen door naar binnen te duwen. Vervolgens werd het gat vol water gepompt. Of de buizen. Een grote kraan tilde troep over het dak naar de binnenplaats……

Kortom: Levensgrote gevaren voor ondernemende katten, want een kat in het nauw maakt vreemde sprongen. Sinds woensdag schreeuw ik al in die ellendige bouwput hier in de steeg. Ik ben afgelopen zomer door het gebouw gedwaald, zonder toestemming overigens, volledig op eigen risico, op zoek naar Snuitje: Alle vloeren liggen open, muren worden verplaatst of gesloopt, overal elektriciteitsdraden……

In mijn kop spelen zich de meest vreselijke taferelen af: Mijn kat ingemetseld in een eeuwenoude muur of opgesloten in het riool. Of geëlektrocuteerd door een loshangende draadje……… Geen medewerker van het museum die er wakker van ligt.

‘Wij hebben dag en nacht bewaking, als uw kat hier zit hadden wij hem allang gezien,’ zeiden ze afgelopen zomer toen ik Snuitje liep te zoeken, ‘Hier zit ze echt niet….’

Mooi zo. Ze hebben bewaking. Ook in het weekend. Heks belt het noodnummer, dat op de deur staat. Ook zoekt ze online naar het betreffende bedrijf. Die nemen de telefoon niet op en het noodnummer blijkt van iemand te zijn die nog nooit in het museum is geweest. Hij kent wel iemand die er werkt, een opzichter of iets dergelijks, dus die belt hij op. ‘Zoek het maar uit,’ adviseert die, ‘Morgen ben je de eerste.’

Ook de politie en dierenambulance hebben weinig interesse in een opgesloten kat. Mijn buurvrouw is ook aan het bellen geslagen, groot dierenvriend als ze is. ‘Ze komen niet hoor, Heks,’ verontwaardigd kijkt ze me aan. Heks heeft intussen het gebouw aan een grondig onderzoek onderworpen.

©Toverheks.com

Plotseling klinkt er een akelig geschater door de steeg. De zon verduistert. De hemel wordt zwart als de nacht……

Een fladderende gedaante vliegt door de lucht op een bezemsteel. Na een ijzingwekkende looping rondom de kerktoren ploft er een hoop vodden op de stoep. Een grote neus prikt onder een enorme zwarte heksenhoed vandaan. We staan we aan de grond genageld. Verstijfd van schrik……

‘Wat staan jullie nu stom te kijken? Nog nooit een echte toverheks gezien? Ik weet dat ik moeders mooiste niet ben, maar ach. In de nacht zijn alle katjes grauw, dus waar hebben we het over?’

Met een stevige tik breekt een klein ruitje in de ruimte naast de voordeur in duizend stukjes. Wie heeft daar nu een klap met een koevoet tegenaan gegeven? Welke engel staat daar met een bakje voer te zwaaien totdat er een roofridder tussen de scherven door naar buiten sluipt? Geen idee. Het is een groot wonder en bepaald niet voor de kat zijn kont gedaan!

Zit je nu als een kat om de hete brij te draaien? Maak dat toch de kat wijs, Heks!

De flodderige figuur veegt het glas weg met haar bezem en roetsjjjj….. ze is er alweer vandoor! Met een grote zwarte kater achterop haar vervoersmiddel. Krijsend verdwijnt ze aan de einder!

Zo is de panter veilig thuis. Je moet het breekijzer smeden als het heet is, dat is wel duidelijk.

Als bedankje poept hij in mijn bed. De teringlijer. Een dikke drol wacht me op als ik terug kom van een wandeling met mijn hondje en Fiederelsje. De lucht slaat me al tegemoet in het portaal.

Een dag later is het ruitje alweer gerepareerd, alsof er nooit een kat in dit vreemde pakhuis heeft gezeten…… Hopelijk houdt het raampje nu een tijdje en is het geen kat in de zak. En hopelijk komt niemand verhaal halen , want daar komt de zwarte kat in….. 

Night at the MuseumNight at the Museum