Klein verslag van alweer een irritante dag. Heks probeert voor de zoveelste keer hypoallergene pleisters te bestellen voor haar onvolprezen Tens apparaat. Het wil maar niet lukken. Dat wordt weer autorijden, terwijl de gaten in mijn huid vallen. Kom ik terug uit het klooster als Zen gatenkaas!

Heks probeert hypoallergene pleisters te bestellen voor haar Tens apparaat. Binnenkort ga ik een flink end autorijden en zonder deze uitwendige pijnstilling is dat geen optie. Helaas vallen de gaten in mijn huid van de reguliere plakkers.

Ik neem dit al enige tijd maar op de koop toe. Zo vaak gebruik ik het apparaat niet meer. Maar nu ga ik het weer een paar weken noodgedwongen op stroom lopen. En wat blijkt? Het aanschaffen van nieuwe pleisters levert gigantische problemen op!

Ik bel met het bedrijf om de bestelling te plaatsen. ‘Maar u bent van zorgverzekeraar verandert!’ roept de dame aan de andere kant van de lijn verontwaardigd, ‘U moet eerst naar de pijnpoli terug en daar schrijven ze u dan een nieuw apparaat voor en dan kunt u weer de bijbehorende materialen bestellen!’

Dus als ik het goed begrijp moet ik naar de huisarts. Die geeft me een verwijzing. Dan krijg ik een brief van de pijnpoli met daarin vijfenzeventig vragenlijsten met vragen variërend van hoe vaak je hier pijn, daar pijn hebt tot de kleur van je ondergoed.

Vervolgens een consult met een arts van de pijnpoli. Dan een afspraak met een pijnverpleegkundige voor instructie. Vervolgens een nieuw apparaat. En dan kan ik dus eindelijk die pleisters bestellen. Zucht.

‘Ik heb al twee apparaten. Ik hoef er niet nog eentje bij,’ het is aan dovemansoren gericht. Het interesseert niemand ook maar een bal dat er op deze manier geld over de balk wordt gesmeten.

‘Ik zal u het nummer geven van het bedrijf, dat een contract heeft met uw huidige verzekeraar,’ komt de dame aan de telefoon me alsnog tegemoet. Of ze wil van me af. Dat kan ook. En gezien de waarde van haar tip verdenk ik haar van het laatste.

Heks belt naar het betreffende bedrijf. ‘Als u voor incontinentiemateriaal belt, toets 1, als u voor diabetesmateriaal belt, toets 2, als u iemand wilt spreken, blijf aan de lijn,’ toetert een vrouwspersoon in mijn oor. Direct gevolgd door een hopeloos bandje met keiharde muziek.

De vrouw, die me te woord staat is uitermate vriendelijk. ‘Heeft u diabetes?’ informeert ze naar de bekende weg. Maar nee. Heks wil gewoon een paar pleisters. ‘Voor diabetes?’ Nee. Blijkbaar zijn er ook voor die groep patiënten plakkertjes op de markt.

‘Ze hebben u het verkeerde nummer gegeven. Ik zal u het telefoonnummer geven van het bedrijf, dat u zeker verder kan helpen. Zij verkopen die spullen en hebben ook een contract met uw verzekeraar…..’ Ik krijg het juiste nummer.

Omdat ik totaal uitgeput raak van dit soort belrondes laat ik het juiste nummer eventjes voor wat het is. Het is ook alweer na vijven. Dan zijn zulke bedrijven totaal onbereikbaar.

Als ik een paar dagen later verder ga met deze queeste blijkt het nummer niet te werken. Het bestaat stomweg niet. Zou die vrouw het aan me gegeven hebben om van me af te zijn? Net als haar voorganger?

Ik ga in de slag om bij mijn huidige verzekeraar iemand te spreken, die me hiermee kan helpen. Het is uiteindelijk ook in hun belang. Het kost klauwen met geld om me weer helemaal door die pijnpoli-molen te laten gaan……

Het blijkt nog niet zo eenvoudig om iemand met verstand van zaken te spreken te krijgen bij de maatschappij. Ik krijg eerst met een paar ongelofelijke mutsen te maken. Ook zij proberen me te ontmoedigen en met een kluitje in het riet te sturen. Maar ik hou vol. Uiteindelijk krijg ik een BOBO van de afdeling medische voorzieningen aan de lijn.

‘U moet de oude machtiging opvragen bij uw vorige verzekeraar. Dat is de normaalste zaak van de wereld, hoor. Dan nemen wij die over en dan kunt u weer pleisters bestellen…..’ is het advies.

Heks belt met haar oude verzekeraar. Ook hier kost het enige tijd om iemand met verstand van zaken aan de lijn te krijgen. Het is al moeilijk om hier iemand met verstand te vinden…….

Op mijn simpele verzoek om de machtiging naar me toe te sturen krijg ik een uiterst complex antwoord. Het komt erop neer, dat ze van computersysteem zijn veranderd en nu kunnen ze niets meer inzien van 3 jaar geleden.

‘Dat betwijfel ik mevrouw, u kunt het misschien niet inzien, maar op de IT afdeling van uw bedrijf hebben ze vast wel een manier om het betreffende document boven tafel te krijgen. Ik heb zelf in die business gewerkt, dus ik weet dat het kan.’

Maar nee, niets kan. Heks denkt dat ze het gewoon niet willen. Het zal ze een rotzorg zijn. Zorgverzekeringen zorgen voornamelijk goed voor zichzelf. De vrouw aan de andere kant van de lijn houdt een heel lulverhaal. ‘Als u dat lulverhaal nu eens voor me op papier zou willen zetten, dan kan ik er misschien nog iets mee bij mijn huidige verzekeraar,’ verzoek ik vriendelijk.

Ik krijg het lulverhaal ondertekend en wel binnen. Intussen heb ik ook nog wat formulieren gevonden bij mijn Tens apparaat, waaruit je kunt opmaken, dat ik het ding ooit voorgeschreven heb gekregen op de pijnpoli! Ook heb ik intussen een heus recept uit mijn huisarts geperst voor die verdraaide pleisters. Zou het nu gaan lukken?

Wat een gedoe. En ik ben al zo moe. Het is voor de goede zaak, dat wel, maar ik word er niet goed van!

 

Liefde in tijden van crisis. Vakantie pakt anders uit dan gepland. Sikkeneurig Heksje heeft alweer Mannetjes over de vloer. Toch is het leven mooi en de moeite waard. Ik ben er. Ik adem.

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

Vanmorgen vroeg gaat de wekker. Het is weer zover: Mannetjes! Vandaag komt een klein leger van deze wezens nieuwe ramen en deuren in mijn huis plaatsen. Ongewenst. Overbodig. En lelijk: Ze zijn uitgevoerd in een vieze tomatenkotskleur……

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

Met een grote kop koffie hang ik voor de televisie. Ik kijk naar een oude ‘The Bold  and the Beautiful’ op uitzending gemist. Ik loop een beetje achter, want vorige week zat ik te kramperen in Normandië. Met Cowboy.

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

Bijna had ik het weekje in mijn eentje in die tent gezeten: Crisis in ons liefdesnest. Een belangrijke spelbreker is mijn fysieke gesteldheid blijkt. Niet verbazingwekkend. Het is ook mijn persoonlijke grootste spelbreker in mijn zwabbergang door het leven.

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdrietCRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdrietCRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

‘Tjongejonge Heks, die ziekte van jou is toch zo verschrikkelijk. Je bent zo vreselijk beperkt. Daar heb ik soms moeite mee. Ik moet er altijd rekening mee houden. Het houdt me tegen.’ Na twee jaar is mijn vriend er wel achter. ME is een ernstig invaliderende aandoening. De godsganse dag heb je ermee te maken. Elke dag. Het hele jaar door. En het jaar daarna. En daarna…..

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

Bovendien is het een volstrekt onzichtbare aandoening. De meeste vrienden van Heks hebben totaal niet in de gaten hoe ik er vaak bij zit. Ze zien me alleen op goeie momenten. Regelmatig wordt mijn conditie gebagatelliseerd en weggewuifd. Ik ben lastig of een zeurkous. Ik krijg zelfs ongevraagde adviezen en betweterige opmerkingen naar mijn hoofd. Lekker als je je al rot voelt. Zit je echt op te wachten!

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

Maar goed, niet getreurd. We leggen het bij en gaan op vakantie. Met hindernissen. Zoals het feit dat mijn auto het begeeft een dag voor ons vertrek. Met Duck Tape wordt de boel weer aan elkaar geplakt….

Mijn lijf heeft de vakantie overleefd. Met mijn Tens-apparaat op de hoogste stand. Morgen ga ik naar de fysiotherapeut om mezelf weer helemaal uit de knoop te laten halen. Mijn rug is natuurlijk een slagveld na al dat gekruip in een tent.

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

Bovendien heb ik mijn enkel verstuikt tijdens het opzetten daarvan. Met een luid gekraak klapte mijn voet dubbel in een listig en tevens onzichtbaar edoch diep kuiltje verborgen in het hoge gras. Volgens Cowboy keek in gewoon niet uit mijn doppen, toen ik als een dolle koe de tent poogde op te zetten. Zit iets in…. Ach ja, een ongeluk zit in een klein kuiltje,

De rest van de week kon ik natuurlijk niet echt uit de voeten….

De Bold heeft in korte tijd weer enorme ontwikkelingen doorgemaakt. Absurde toestanden natuurlijk. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat mensen zulke idiote dingen doen met elkaar. Zussen, die elkaars mannen inpikken. Echtgenoten, die elkaars bedrijf naar de knoppen helpen. Familieleden, die elkaar bestelen, beliegen en bedriegen. Geliefden, die zich tegen elkaar keren en elkaar ten gronde richten!

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

Heks zelf is gelukkig in rustiger vaarwater gekomen. Ondanks de crisis hebben Cowboy en ik het tien dagen uitgezongen met elkaar. We hebben gekibbeld en gebakkeleid. We hebben elkaar met onze eigen wijsheid om de oren geslagen. Geluisterd. Ons met elkaar verzoend.

Voor de zoveelste keer in mijn leven ben ik er achter gekomen dat je geen idee hebt wat er in de ander om gaat. Alsof je telkens opnieuw het wiel uitvindt.

Communiceren is zo belangrijk, maar tegelijkertijd soms ook zo moeilijk. Je moet zo ongeveer boven jezelf uitstijgen om de ander recht te doen. En dat lukt niet altijd.

Daarom is het ritueel Beginning Anew zo goed. Als je het tenminste doet…..

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

Gelukkig volgden er een heleboel fijne dagen in de prachtige setting van eindeloze stranden met de Atlantische oceaan op de achtergrond. En daarop een hondje rennend  achter een balletje…..

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

In feite zijn we elke dag een ander mens. Je kunt niet zeggen dat je dezelfde bent als gisteren. Dat geldt ook voor de ander. Waarvan je toch al niet weet wat er in diens hoofd omgaat. Onzekerheid is inherent aan leven.

Vertrouwen is een kwetsbare vogel. Als ‘ie zich veilig waant zingt hij het hoogste lied. Vanaf de daken schreeuwt ‘ie zijn zonnige zekerheden de wereld in. Iedereen mag het horen!

Eenmaal beschaamd verschuilt hij zich in een klein hoekje. Een gaatje onder de grond. Een kuiltje in het lange gras. Daar ligt hij listig te stoken in alles wat goed en vertrouwd is. Schopt tegen je schenen. Grijpt je bij de lurven. Doet je struikelen en wankelen. Ruggelings tuimelen in je eigen valkuil.

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

Alles van waarde is weerloos. Dus kwetsbaar…..

Na maanden van klussende Mannetjes en gruwelijke griepaanvallen gevolgd door een intense vakantie is de rust weergekeerd in Huize Heks. Vandaag zijn de Mannetjes hier voor het laatst. Goddank.

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

CRISIS, LIEFDESPERIKELEN, mid-life crisis, gebroken hart, drama, ellende, liedesverdriet

Zes passagiers in mijn gele autootje. Zo’n Peugeotje 107 biedt onverwacht veel ruimte, vooral als de passagiers van Aziatische afkomst zijn……

zes mensen in een peugootje 107

zes mensen in een peugeotje 107

Vanmorgen, 19 juni, word ik om kwart voor vijf wakker van een droom. Ik probeer de details te achterhalen. Terwijl ik daarmee bezig ben begint er een non megahard op de enorme bel te rammen. Ik hoor het door mijn oordoppen heen. ‘Iets zachter asjeblieft’, smeek ik in gedachten, want ik heb maar vier uurtjes geslapen. Het lukt me niet meer om in slaap te vallen, ik heb een gigantisch snothoofd. Dan maar naar de ochtendmeditatie besluit ik.

Terwijl ik erheen loop voel ik dat nu ook mijn andere oog raar aanvoelt. Ik heb al een afschuwelijk ontstoken oog aan de linkerkant. Rechts zit nu een enorme zandkorrel over mijn oogbol te schuren. Althans daar lijkt het op. Als ik uit frustratie in dit oog wrijf, wordt het nog veel erger.

De ochtendmeditatie wordt begeleidt door teksten als: ‘Inademend word ik me bewust van mijn lichaam, uitademend glimlach ik naar mijn lichaam.’ Ik doe dat laatste als een boer met kiespijn. Mijn lijf voelt verschrikkelijk. Alles doet zeer en ik heb mijn ochtendportie pijnstillers nog niet binnen. Ook mijn Tens-apparaat ligt nog in de tent. Mijn verkouden kop produceert een lichte hoofdpijn. En dan ook nog dat schuurpapier in mijn oog….. Wat een ramp!

‘Boeddha, Aartsengelen, help me, dit is geen doen. Ik begin boven het acceptabele niveau van fysieke ellende uit te stijgen. Straks moet ik echt een arts consulteren en daar heb ik helemaal geen zin in!’ Als door een wonder begint mijn rechteroog enorm te tranen. De zandkorrel verdwijnt. Voor even dan. In de loop van de dag steekt ‘ie regelmatig de kop op…..

Na alle pillen, koffie en mijn externe pijnstiller voel ik me een stuk beter. Ik ben zo verrekte vroeg. Heerlijk gewoon. Op het parkeerterrein word ik benaderd door een jonge Aziatische vrouw. Uit Boston. Of er wat mensen mee kunnen rijden. ‘Natuurlijk, ik heb plaats voor drie personen.’  We hebben les van Thay in het klooster boven op de berg. Een hele klim. Heks begint er al niet meer aan.

 

zes mensen in een peugootje 107

Vier piepkleine dametjes zitten op de achterbank gepropt

Er komen nog drie piepkleine dametjes bij. Nou ja, dat moet wel lukken. Drie wurmen zich op de achterbank. De vierde zit vrolijk naast me te kwetteren. ‘Mijn man moet ook mee hoor’, benadrukt ze met klem, ‘Hij kon niet wachten en is al gaan lopen. Maar dat hele end redt hij nooit. Hij is al vierentachtig!’ Het is wel drie kwartier lopen naar de monniken. Inderdaad een beetje te veel van het goede op die leeftijd.

Na een paar minuten halen we hem in. De vier dametjes zitten op de achterband gepropt en dit vieve heerschap nestelt zich naast me. ‘We kunnen zo in het Guiness book of records’, grapt de oude baas. De gekscherende opmerkingen zijn niet van de lucht. Kwinkslagen vliegen om mijn oren. Er wordt flink gelachen zo op de vroege ochtend.

Onderweg zwaaien sommige mensen enthousiast naar dat kleine gele autootje. Normaal gesproken fungeer ik als een soort bezemwagen. Links en rechts veeg ik de vermoeiden of laatkomers op. Ik zie heel wat verbaasde gezichten als ze zien hoe vol mijn wagentje vandaag zit. Ik heb ook wel eens een paar nonnetjes op de achterbank. Maar zoveel mensen tegelijk……

Helemaal verfrist kom ik boven aan met mijn kostbare lading. This made my day! Ondanks de beroerde start is de rest van mijn dag luchtig en vrolijk. Ik geniet van Thays wijze woorden. Doe op mijn gemak mee met de wandelmeditatie. En blijf daarna eten in het mannenklooster.

Ze koken hier veel meer binnen mijn dieet. En heeeel erg lekker. Ik schep een enorm bord op. En eet het op tegenover een vrouw, die oefent in het zo min mogelijk eten. Aan haar postuur te zien, is ze daar pas onlangs mee begonnen. Ze kauwt eindeloos lang op een piepklein beetje voedsel.

Daarna scoor ik in de boekwinkel een paar lege dozen, waar allemaal boeddhaplaatjes op staan. Ze gooien ze weg. En ik plak er weer kaarten van. Of andere knutseldingen.

Dan ga ik nog eventjes op de schommel zitten onder de enorme Lindeboom. De eerste keer, jaren geleden alweer, dat ik die boom zag, stond hij volop in bloei. Een enorme kolonie bijen zoemde rondom de bloemen. Gek genoeg meende ik te verstaan ,dat ze het “The Living Tree” noemden’. Dat vond ik mooi. Die zoemende boom. Zo vol leven….

Op de terugweg geef ik een lift aan een kunstenares. We hebben elkaar al in de workshop ontmoet. Ze is met hele leuke projecten bezig en woont niet al te ver uit de buurt. Heks heeft er weer een Facebookvriendin bij.,,,,

vijf lifters passen er in mijn autootje, peugeootje 107

Het hele gezelschap komt niet hoger dan mijn navel……

Mindfulness is geen stuk gereedschap om je doel te bereiken, het is een weg!

 

20140618-212614-77174818.jpg

Vandaag zei Thay weer hele mooie dingen in zijn talk. Verhelderende woorden over het fenomeen mindfulness. Een modeverschijnsel van heb ik jou daar tegenwoordig. Kijk maar om je heen. De cursussen vliegen om je oren. Mindful zakendoen bijvoorbeeld. Hier worden mensen met veel geld voor veel geld getraind om nog meer van dat aardse goedje naar zich toe te harken…..

Of mindfulness in het onderwijs. Bewezen betere resultaten. Hogere cijfers, sneller afstuderen. Dus ook hier kan het weer veel voordeel opleveren.
Heks kreeg bij aankomst, nog voor ze de kans kreeg om uit haar auto te stappen aan het begin van deze retraite een drammerige Amerikaanse dame over zich heen gewalst. Haar boodschap was, dat ik mijn Tens apparaat, een soort uitwendige pijnstiller, aan de wilgen moest hangen. Het was namelijk mogelijk mijn ongemak weg te mediteren…..

Ook gisteren hoorde ik mensen dingen beweren, die deze gedachtengang onderschrijven. En ik hoorde anderen ermee worstelen. ‘Doe ik iets verkeerd, als ik ziek word?’ Verwarrend, want wat is nu eigenlijk minfulness/ leven in aandacht? En wat kun je er nu werkelijk mee?

Thay wist snel helderheid te brengen in de chaos aan inzichten. ‘Mindfulness is geen stuk gereedschap, waarmee je snel rijk kunt worden. Of kunt genezen. Of betere resultaten kunt behalen in wat dan ook. HET IS EEN WEG!’

20140618-212053-76853379.jpg

Je kunt er juiste inzichten en geluk mee genereren.
Al het andere is ‘wrong mindfulness’ . Het levert verkeerde inzichten op en leidt tot verkeerde actie.

Op zich is Thich Nath Hanh er wel voorstander van om iedereen mindfulness aan te leren. Zolang het maar gaat om het verlichten van lijden.

‘Iedereen heeft hulp nodig, want iedereen lijdt. Zelfs de Boeddha|’

Er is een hele discussie gaande in mindful-land of het not done is om militairen deze training te geven. ‘Ik kan dat niet doen’, zeggen de docenten. ‘Ik ga toch niet iemand leren om in het hier en nu te komen en te focussen om vervolgens een ander mens neer te knallen?’

‘Militairen lijden ook. Als je hen bij hun adem brengt, door middel van de juiste aandacht, krijgen ze waarschijnlijk het inzicht dat het beter is om niemand neer te schieten…. ‘, zegt Thay.

Hij vertelt hoe in de Vietnam oorlog hele volksstammen militairen uit vijandige kampen elkaar in de smiezen hadden, vervolgens flink in de lucht schoten, hun lunch opaten en aftaaiden…. Het was aan de orde van de dag. Hun superieuren werden er wanhopig van…. De manschappen in beide kampen hadden het juiste inzicht, dat de vijand ook een mens was. Met familie, een gezin….. En zij hadden geen mindfulnesstraining gehad. Deze inzichten ontstaan ook spontaan……

Ja, onze lieve leraar was weer goed op dreef vandaag. Mij heeft hij een prachtig geschenk gegeven. Als ik weer een een betweter op mijn nek krijg met de boodschap, dat ik mijn ziekte aan mezelf te danken heb, omdat ik niet goed bezig ben roep ik gewoon: leven in aandacht is een weg, geen stuk gereedschap.

Het is zoals Drupad zingen, de vorm van Indiase zang, die ik beoefen. Je zingt niet van A naar B. Dat klinkt als het gebalk van een ezel. Je zingt de hele weg. En daar moet je je aandacht dus heel goed bijhouden. Maar in dat zingen, dat er helemaal zijn, ligt geluk verborgen. Altijd!

En ook als je zo’ n halvezolenlijf hebt als ik, kun je op die manier elke dag momenten van enorm geluk ervaren. Nu bijvoorbeeld begint de retraite zijn tol te eisen. Gisteren had ik buikloop. Het heerst onder de bezoekers van de retraite, dus ik heb het gelijk te pakken. Ik heb keelpijn en ben verkouden. Dat doet ook de ronde.

Dan heb ik een soort eczeem op handen en voeten, geen idee hoe ik daaraan kom. De warmte? Mijn linkerooglid is ontstoken, dus ik zie er niet uit. En er begint een koortslip op te komen, als resultaat van al die verminderde weerstand.

Dit alles naast mijn gewone gedoe. Het vervelende is het extra werk, dat het met zich meebrengt. Naar de wc rennen, warme kompressen op mijn oog. Apotheek opzoeken. Morgen waarschijnlijk een dokter consulteren….

Maarrrrrrr: toch heb ik een geweldige dag gehad vandaag. Ik heb mijn oranje zonnebril opgezet, dan zie je dat oog wat minder. Bloemetjesschoenen aan je voeten leiden de aandacht ook flink af. En het was ook nog een beetje feest hier in onze Hamlet. Om fondsen te werven voor een verbouwing hebben de monniken en nonnen opgetreden voor ons. Fantastisch. Maar daarover vertel ik morgen. Het is al laat. Plotseling kan ik hier wel online. Geen idee hoe dat nu weer kan. Maar ik neem het er maar even van……

Kalligrafieën Copyright Eglise Bouddhiste Unifiee

20140618-213037-77437319.jpg

Opstartproblemen en oud zeer. Niet alles verloopt volgens plan. Zo breekt er bijvoorbeeld een tentstok doormidden. En begint er weer iemand betweterig tegen me aan te zeuren. Maar het deert me niet!

Vandaag , maandag 2 juni, is Heks natuurlijk volledig gevloerd. Ik kom met grote moeite m’n bed uit, mis een introductiepraatje en dweil wat in de rondte. Ik kan nog geen deuk in een pakje boter slaan, maar zet toch m’n luifel op en organiseer mijn tent, maar van harte gaat het niet.

20140604-170413-61453932.jpg

Alles doet zeer. M’n hoofd doet het niet. Ik ben voortdurend dingen kwijt. Goddank is dat hier niet zo erg. Als ik mijn autosleutels in het toiletgebouw laat liggen, rijdt er niet snel iemand met mijn kuikentje weg……

In de loop van de dag probeer ik een paar keer mijn zaken af te ronden bij de administratie, maar er is steeds niemand aanwezig. Dus nog geen idee, hoe de zaken ervoor staan.

Wel heb ik alweer een nieuwe bemoeial op mijn nek. Een vrouw informeert naar het Tens-apparaat om mijn middel. Ik maak een grapje, dat ik op batterijen loop. Niet goed volgens haar, je krijgt er hartproblemen van. ‘Er zijn andere manieren om van je kwalen af te komen!’ Veelbetekenende blik…. Ze bedoelt al mediterende.

20140604-170626-61586073.jpg

Ik trek een vies gezicht. Hier heb ik geen zin meer in. Wat een gezeik. Als een blad aan de boom draait ze om en stelt zich vriendelijk voor. Iets te vriendelijk, Heks is op haar hoede. Geen betweterige dames meer aan mijn kleed. Ga lekker je eigen problemen wegmediteren!

Aan het eind van de middag komen we bijeen met de hele Hamlet in de grote meditatieruimte. Er is T met koekjes en chocolade. Niet voor Heks, want gluten en lactose. Maar mij krijg je niet meer gek met dit gebrek. In mijn tent liggen allemaal lekkernijen binnen mijn dieet!

20140604-170922-61762342.jpg

We zingen liedjes en er worden verhalen verteld. Ik zie veel oude bekenden, maar ook heel veel nieuwe gezichten. Ik mis een paar van mijn favoriete mensen. Maar de chagrijnige non is gelukkig in geen velden of wegen te bekennen. Hoera! Een non, die de pik op je heeft is geen pretje in dit oord.

’s Avonds kook ik eindelijk iets voor mezelf, na twee dagen hap snap wat wegfrommelen. De avondmeditatie haal ik op het nippertje. En nu is het alweer bijna bedtijd, kwart over negen ’s avonds! Ik heb een soort jetlag, want thuis spook ik normaal gesproken nog uren rond.

20140604-171049-61849838.jpg

De Aartsengelen vermaken zich ook prima. Ze gebruiken mijn tent als anker en zijn met weet ik wat voor’n missie bezig. Ik vind het prima, hun energie is me zeer welkom.

Vandaag was het bloedheet, maar morgen gaat het regenen. Mijn tent staat in een kuil. Duim voor me, dat ik het droog houd. Er is ook al een tentstok gesprongen, dus ik zit em een beetje te knijpen. En dan heb je niks aan die engelen. Het zijn geen handige Henkie’s……. Gelukkig ben ik dat zelf wel, dus ik heb die stok improvisatorisch gerepareerd. Maar goed, Ideaal is het niet…….

20140604-171224-61944571.jpg

In je eentje in een klooster. Eendjes in de lotusvijver. Veel lieve leuke onvolmaakte mensen en een paar volmaakte eikels: Net het echte leven…..

moeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjesmoeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjes

Een jaar geleden was ik druk mijn vakantie aan het voorbereiden. Een maand retraite in een Boeddhistisch klooster: Plumvillage in de Dordogne. Elke dag les van Thich Nhat Hanh! Kampeerspullen inpakken, heel veel eten mee, vanwege dat hopeloze dieet. Dieren onderbrengen. En hop, de wijde wereld in. Ik kan me er niets bij voorstellen met dit weer. Brrr. Kramperen in een klooster. Honger lijden. Want dat heb ik ook gedaan daar. Omdat werkelijk overal soja en Ve-tsin in zat…..

moeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjesmoeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjes

Heks reisde in haar eentje. Wijs geworden door eerdere ervaringen met een reisgenote. Het was wel een verschrikkelijk eind rijden met mijn Tens-apparaat op de hoogste stand. De ontvangst was ook niet bepaald hartelijk. Een premenstruele non verbood me met mijn auto het terrein op te rijden. Ze wilde, dat ik met een kruiwagen al mijn bagage over een afstand van een paar kilometer over hobbelig terrein zou sjouwen……. WAT NOU WHIPLASH? Ze geloofde er niks van…

Nou ja, die nonnen zitten daar ook niet voor niets. Als ze verlicht waren hadden ze er niets te zoeken.

moeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjesmoeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjesmoeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjes moeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjes

Uiteindelijk had Heks natuurlijk schijt aan die non. Ook kreeg ze hulp van een hele lieve man, die hoge ogen gooit bij de nonnetjes als klusjesman. Hij kan dus wel een potje breken daar.

Al snel had ik twee kittens bij me in de tent wonen. Dat slokte veel van mijn beperkte energie op. De rest gebruikte ik om elke dag naar de lessen van Thay te gaan. Alleen daarvoor al zou ik het allemaal zo weer doen. Maar niet met dit weer!

Het was een heftige reis, niet in de laatste plaats vanwege ernstige gezondheidstoestanden. Er was daar een vrouw, die me geweldig heeft geholpen. Zij heeft een schoondochter met ME en zag als enige mijn worsteling. Uit ervaring weet ze, dat je niets ziet aan deze patiënten. Aafje heb ik naar haar genoemd. Volledig verdiend.

moeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjes moeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjes moeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjesmoeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjes

Eén van de laatste dagen heb ik een aantal gekleurde badeendjes versierd met verf en glitters. En met watervaste stift gekalligrafeerd: ‘ Breathe, happiness is here and now en dergelijke” Toen iedereen naar een ander klooster was en ik het rijk alleen had, heb ik ze stiekem in de lotusvijver gegooid. Daar dobberen ze nog rond als het goed is. Of misschien zijn ze allang verwijderd door een nijdige non.

De meeste nonnetjes zijn overigens schatjes. Onze eigen Nederlandse non was super. Veel van de bezoekers zijn ook heel lief. Het is net het echte leven. Veel goede en lieve onvolmaakte mensen en een paar volmaakte eikels, die het dan weer voor de rest verpesten…..moeder eend met kleine eendjes, vijver, baby eendjes, gle en bruine kleien eendjes, lente jonge eendjes

Dhrupadbabes are the best!!!!!!

Vandaag was een heerlijke dag tot nu toe. En dat ondanks het feit, dat ik er een paar uur over heb gedaan om terug te rijden uit Barendrecht! Het was weer zover: Iedereen was om 6 uur rond Rotterdam aan het rijden, stapvoets wel te verstaan…..

In een klein huisje aan de Bakkersdijk, echt zo’n dijkhuisje, woont mijn lerares Indiase zang met haar gezin. Het is daar heerlijk toeven. Ik -en velen met mij- voel me er thuis. De kat heet Koetje en ziet er precies zo uit als wijlen mijn superkat Koe. Dus dat is ook al zo fijn.

Eens in de maand komen hier een aantal dames bijeen, uit alle windstreken, zelfs uit het buitenland, om zich te bekwamen in Dhrupad. Een klassieke Indiase zangstijl. We studeren raga’s in, doen allerlei stemoefeningen, klappen vreemdsoortige ritme’s en lachen ook nog bij voortduring.

Tussen de middag krijgen we een werkelijk heerlijke Indiase maaltijd met pittige pickles. Klaargemaakt door haar man, een geweldige kok. Zodat we nog mooier gaan zingen van geluk.

‘ s Morgens beginnen we met een uur A zingen, zo laag mogelijk. Ik heb de stembanden van een travestiet, dus ik brom dat het een lieve lust is. Eigenlijk is dit al het hoogtepunt van de dag, moeilijk te begrijpen natuurlijk. Wat is daar nu aan te beleven, een uur AAAAAAA? Wie A zingt moet ook B zingen? Waar gaat dit over?

In India begint elke dag zo voor de zangers/(/essen ook tegenwoordig). Tijdens het opkomen van de zon. Dat is dus best vroeg, niks voor mij op dagelijkse basis. Toch is het een geweldige ervaring en ook nog eens heel goed voor je stem. En voor allerlei heksige dingen, chacra’s en cloaca’s en dergelijke.

Mijn lerares doet het elke dag, behalve als ze eens een keer geen zin heeft….

Vorig jaar was 1 van de dames zwanger, haar toegezongen buik groeide gedurende het schooljaar tot enorme omvang. En in de zomer werd Emma, onze Dhrupadbaby geboren: een engeltje!!!!

Nu is zij er elke keer bij, vandaag was ze intens bezig om haar voeten te ontdekken. En ons Wat een wakker meisje zit ons daar te bestuderen!

Ik had me voor de gelegenheid verkleed als kerstbal, glitterjurk, glitterrok en giltterlegging….Emma vond het prachtig!!!! Wat een genot om zo’n klein mensje de glitterwereld te zien ontdekken…..

Het is een heerlijke groep meiden, 1 van de dames was gekleed als sneeuwbal, dus ik heb echt geestverwanten getroffen….

In de loop van de middag komt de man van mijn lerares ons de ritme’s leren. De hele benadering in Indiase zang is anders. Een toon is geen punt, maar een ruimte. Ritmes zijn geen hoempa, hoempa of hoempapa, hoempapa. Het zijn bouwwerken met accenten, woorden en hoog en laag.

Ik zal een link naar de site van mijn lerares in elkaar knutselen, dan kunnen je het zelf eens horen.

Na jaren een beetje Indiaas zingen,- ja, ik zeg expres een beetje, want in India gaat het er heel anders aan toe, daar heerst een zwaar regime in deze tak van sport, – begint het te dagen in het oosten. Mijn geest omvat langzaam het totaal andere concept van deze manier van zingen. Je zingt de weg en niet het doel. Of zoals mijn juf het zo mooi zegt: ‘Zing niet als een ezel, Iii Oink, Iii Oink. Verbinden, rond zingen!!!!”

Een toon als ruimte. Waar je in kunt bewegen met je stem. Niet een doel, dat je moet bereiken, maar een reis, die je onderneemt en beleeft!

Ja, ik ben weer helemaal opgeladen en blij. Alleen mijn lijf niet. Dat zit hier waarschijnlijk over 2 uur nog in deze stoel. M’n Tens apparaat (soort uitwendige pijnstiller) draait op volle toeren. Te moe om te eten, dus eerst uitrusten. Maar er staat nog iets klaar, dus later wordt er wel gegeten. Zo ben ik dan ook wel weer. Goed zorgen voor dit heksje. Zeker na zo’n dag.

Varkentje ligt tevreden in zijn mandje, hij is bij zijn oppas geweest. Daar is hij vast goed verwend met mooie wandelingen. Hij ligt voor pampus.

Het vee is gevoerd. De stad is stil. Je zult niet geloven hoe stil het kan zijn in de binnenstad. Ik ken menig boer met meer geluidsoverlast. Van vliegtuigen of landwegen.

Maar hier is het heel stil. Een stilte, waar al die muziek van vandaag in na klinkt. Ook gelach hoor ik. En gekraai! van dhrupadbaby……..