Grenzen stellen: Zeikende Trump en barse Noord Koreaanse nieuwslezeres als rolmodel! Het moet niet gekker worden! Pis je straatje schoon! Weten we wel eindelijk hoe Donald aan zijn rare haarkleur komt….. Stabilize your power met een golden shower! Ongetwijfeld uit een pathetisch waxinelichtje, want gecompenseerd door die oversized Trump Tower……

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Grenzen, begrenzen, op het scherpst van de snede!

Als mens heb je de neiging om jezelf te herhalen. We zijn een enorm pakket triggers en ingesleten gewoonten. Op zich maar goed ook, want als we dat vermogen niet hadden, konden we niet eens de straat uitlopen. Elke stap zouden we opnieuw moeten uitvinden. Of er op zijn minst onze kop bij moeten houden.

Nu lopen we via onze ruggengraat. We rijden auto via onze wervelkolom. Koken eten, doen de was…….. Praten vaak ook als een kip zonder kop. Want het is precies dit principe waarom een onthoofde kip nog een tijdje in de rondte kan rennen…….

Dus het idee dat we bewust en wakker opereren is over het algemeen een idee-fixe. Met een beetje geluk doen we af en toe iets met onze kop erbij, met aandacht. Doorgaans echter zijn we de spreekwoordelijke kip zonder kop!

Dus.

Ook Heks heeft de neiging steeds dezelfde fouten te maken. Met steeds dezelfde kardinale kernfout. Gevolgd door een scala aan kernreacties……

Ik stel geen grenzen. En ik doe teveel mijn best. Dit is kort samengevat de bron van mijn ellende.

Dus.

Maar nu. Wat nu? Nadat ik voor de zoveelste keer in dezelfde valkuil ben gestapt ben ik het spoor een beetje bijster. Weer van alles over me heen gekregen. Weer, weer, weer……

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Noord Koreaanse spuugt het nieuws tussen haar tanden door vanuit opeengeklemde kaken

‘Lieve Heks,’ zegt de homeopaat een tijdje geleden tegen me, toen ik in een andere situatie met precies hetzelfde thema zat te worstelen, ‘die persoon is niet op jouw weg gezet, zodat jij zijn problemen kunt oplossen, maar hij is op je pad gekomen, zodat je nu eens eindelijk leert om je grenzen te stellen…..’

Heks geeft wel grenzen aan, ik ben niet helemaal verstoken van het fenomeen grenzen: Ik stel ze echter niet. Ik geef aan en men overschrijdt. Ik protesteer en men wordt kwaad. Veel verder kom ik eigenlijk niet.

Stellig grenzen stellen is nog niet zo eenvoudig. Het vraagt om consequenties, als de grenzen met voeten worden getreden. Sancties. Misschien zelfs wat bars uitgesproken  Noord Korreaanse journaaltaal! Of wat Trumpiaans gewauwel.

Het is dan wel een volslagen idioot, die man. En bovendien een enge rasnarcist. Maar het kost hem niet de minste moeite om iemand van zijn terrein af te pissen. Daar ben ik wel eens jaloers op. En: Hij zal er geen seconde van wakker liggen!

Heks ligt wel wakker. Een paar nachten. En ik eet niet. Een paar dagen. Daarna lig ik een hele dag bewusteloos en bewegingsloos. VikThor snapt er geen snars van. Wat is er toch met de Vrouw aan de hand?

Heks is niet meer bestand tegen melodrama en emotionele toestanden. Manipulaties en grensoverschrijdend gedrag. Geprik en gezuig. Zodra deze zaken de kop op steken, waar dan ook, met wie dan ook, waarom dan ook: Heks is weg.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Mega piemel met waxinelichtje pist straatje schoon…..

En komt niet terug. Nooit terug naar waar ik vandaan kom. Nooit meer door de mangel. Nooit meer zwarte schaap of zondebok. Nooit meer individueel worden opgeofferd voor het geheel. Hol van de leeuw. Poten onder mijn stoel vandaan. Ik weet intussen dat het echt niet normaal is om zo met elkaar om te gaan, dus ik mag ook weg gaan van mezelf. De plaat poetsen. Het vege lijf redden.

Een verhaal heeft altijd twee kanten. Aan de andere kant gebeuren hele andere dingen. Daar wordt dit niet echt opgemerkt. Daar is ook lijden. Diep lijden. Ander lijden.

Vandaag is het precies een jaar geleden dat Ysbrandt het loodje legde. De hele week moet ik al aan die lieve schat denken. Hoe we voor het laatst dit deden en dat……. Zijn lieve lijf dood uitgespreid op de vloer bij de dierenarts. De leegte erna…….

Het is dan ook een gekke week. Vol weemoed en afscheid. Vol inzichten en heimwee.

‘Heks, soms zijn vriendschappen tijdelijk,’ zegt wijze Saar plotseling tegen me vlak voor de vakantie. ‘O jee,’ schrik ik, ‘Wil ze van me af?’ ‘Dus als het ooit tussen ons verwatert of verandert, zal ik daar niet kwaad om worden. Soms trek je een tijdje met iemand op en dan is het weer klaar…..’

Ja maar, ja maar……

En: Ik heb ook iets belangrijks ontdekt over grenzen. Ik kan het voelen in mijn lijf, als iemand eroverheen gaat. Er is een moment suprême: Een soort klik. En daarna volgt de overgave, dan ben ik weg. Iemand kan me dan straffeloos helemaal lekprikken, leegzuigen, opknabbelen, volstoppen met afval, uitschelden of verdacht maken……. Net wat er nodig is voor die persoon om zich weer prettig te voelen……..

Maar als ik direct ingrijp komt het niet zover. Dan krijg je hele andere interessante bijverschijnselen. Maar die zijn aanzienlijk minder schadelijk voor Heks op de lange termijn……..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Iemand in niemandsland…

Het kost me nog steeds moeite om na die innerlijke klik in actie te komen. Want ik zie het lijden aan de andere kant. En dat heeft me altijd verlamd. De lijdende ander, mijn medemens, broeder, zuster…….

Grenzen stellen is zo belangrijk. Je kunt pas iets voor een ander betekenen als je er zelf helemaal bent. Intact. Fris. Het is dan ook voor die ander heel belangrijk dat ik het doe. Ik help iemand er helemaal niet mee om te veranderen in een soort niemandsland.

Als je grenzen stelt ben je zichtbaar las ik ergensDat is hard nodig in mijn geval. Het betekent echter geenszins dat ik geen oog meer heb voor het lijden van de ander. Er geen compassie mee heb. Ik maak alleen mijn thuisland veilig. Ik zorg dat mijn liefdevolle hart intact blijft. Zodat het zijn werk kan doen, dat mooie hart van me. Zodat het kan liefhebben!

Juist het systematisch laten overschrijden van mijn grenzen in het verleden heeft dat reservoir woede in me gecreëerd. Die hopeloze nijd waar ik al tijden tegen strijd. Maar oh wonder: Nu komt die woede me plotseling goed van pas. Verlicht het mijn pad. Maakt het de zaken onbarmhartig duidelijk!

Grenzenloos opereren, pleasen, woede onderdrukken en fungeren als vuilnisvat…… Die thema’s zullen me nog wel eventjes bezighouden. Dank aan alle mensen op mijn pad, die me dwingen om hierin stappen te zetten. Ik ben er niet blij mee, maar ik ben daardoor wel goed bezig! Geloof ik!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Heks in iemandsland!

 

 

 

 

We hangen allemaal aan een zijden draadje. De ene mens heeft geluk: Ondanks verwoestende taferelen blijft het lijntje heel. Een heel bijzonder mens is echter vertrokken: Als een teer pluisje in een lentebries….

Deze week is een heel bijzonder mens van ons heengegaan. Vanmiddag vind ik de rouwkaart in mijn brievenbus. Verwezen lees ik de tekst. En nog eens….

Afscheid komt soms zo plotseling. Geheel onverwacht bezwijkt iemand zomaar aan de complicaties van een stomme griep. Want dat is wat er gebeurd is. Onomkeerbaar.

Ik bel mijn vriendin. Het is haar geliefde. Mijn hart gaat naar haar uit. Tweede kerstdag ga ik afscheid nemen. Volgende week vieren we haar leven.

Gisteren hoorde ik mensen praten over hoe ziekte zou ontstaan als je je levenslessen maar niet wilt leren. Ik ben die mening geenszins toegedaan. In mijn optiek zijn het vaak de allersterksten, die die last zonder morren kunnen dragen. Deze vrouw was daar een lichtend voorbeeld van. Een krachtbron en inspiratiebron voor velen.

Wat zal ze gemist worden!

Als ik later bepakt en bezakt door de stad fiets roept iemand mijn naam. Het is Zoete, mijn vriendinnetje uit de kerk. ‘Ik heb kanker gehad, maar ben genezen verklaard,’ vertrouwt ze me toe.

Een onwaarschijnlijk verhaal van een verwoestende aanval op zeer vitale delen van haar lichaam volgt. ‘Ik ben geopereerd, maar wilde geen chemo. Ik werk met kruiden. Zelf allemaal uitgezocht…’ Ja, dit meisje is ook een echte heks.

Ze blijkt wonderbaarlijk genoeg helemaal kankervrij te zijn. ‘Er hebben heel veel mensen voor me gebeden. Ik ben zo dankbaar en blij!’

Deze lieve dame, die altijd voor anderen zorgt is helemaal niet iemand die haar lesjes niet wil leren. Ze is juist zo ongelofelijk liefdevol en warm. Goddank heeft ze het overleefd. Wat een geluk!

Waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren is me een raadsel. We moeten er helaas wel me dealen. En dat valt vaak niet mee. Heks valt steeds vaker stil als het leven haar trakteert op zulke nukken en grillen.

Er zijn. In liefde. Verbinding. Elkaar een beetje dragen. Dat is waar het in het leven om gaat. Het is misschien de enige les, die we echt moeten leren. Het vraagt nauwelijks hersencapaciteit, maar wel dat je om iemand geeft!

Mindfulness is geen stuk gereedschap om je doel te bereiken, het is een weg!

 

20140618-212614-77174818.jpg

Vandaag zei Thay weer hele mooie dingen in zijn talk. Verhelderende woorden over het fenomeen mindfulness. Een modeverschijnsel van heb ik jou daar tegenwoordig. Kijk maar om je heen. De cursussen vliegen om je oren. Mindful zakendoen bijvoorbeeld. Hier worden mensen met veel geld voor veel geld getraind om nog meer van dat aardse goedje naar zich toe te harken…..

Of mindfulness in het onderwijs. Bewezen betere resultaten. Hogere cijfers, sneller afstuderen. Dus ook hier kan het weer veel voordeel opleveren.
Heks kreeg bij aankomst, nog voor ze de kans kreeg om uit haar auto te stappen aan het begin van deze retraite een drammerige Amerikaanse dame over zich heen gewalst. Haar boodschap was, dat ik mijn Tens apparaat, een soort uitwendige pijnstiller, aan de wilgen moest hangen. Het was namelijk mogelijk mijn ongemak weg te mediteren…..

Ook gisteren hoorde ik mensen dingen beweren, die deze gedachtengang onderschrijven. En ik hoorde anderen ermee worstelen. ‘Doe ik iets verkeerd, als ik ziek word?’ Verwarrend, want wat is nu eigenlijk minfulness/ leven in aandacht? En wat kun je er nu werkelijk mee?

Thay wist snel helderheid te brengen in de chaos aan inzichten. ‘Mindfulness is geen stuk gereedschap, waarmee je snel rijk kunt worden. Of kunt genezen. Of betere resultaten kunt behalen in wat dan ook. HET IS EEN WEG!’

20140618-212053-76853379.jpg

Je kunt er juiste inzichten en geluk mee genereren.
Al het andere is ‘wrong mindfulness’ . Het levert verkeerde inzichten op en leidt tot verkeerde actie.

Op zich is Thich Nath Hanh er wel voorstander van om iedereen mindfulness aan te leren. Zolang het maar gaat om het verlichten van lijden.

‘Iedereen heeft hulp nodig, want iedereen lijdt. Zelfs de Boeddha|’

Er is een hele discussie gaande in mindful-land of het not done is om militairen deze training te geven. ‘Ik kan dat niet doen’, zeggen de docenten. ‘Ik ga toch niet iemand leren om in het hier en nu te komen en te focussen om vervolgens een ander mens neer te knallen?’

‘Militairen lijden ook. Als je hen bij hun adem brengt, door middel van de juiste aandacht, krijgen ze waarschijnlijk het inzicht dat het beter is om niemand neer te schieten…. ‘, zegt Thay.

Hij vertelt hoe in de Vietnam oorlog hele volksstammen militairen uit vijandige kampen elkaar in de smiezen hadden, vervolgens flink in de lucht schoten, hun lunch opaten en aftaaiden…. Het was aan de orde van de dag. Hun superieuren werden er wanhopig van…. De manschappen in beide kampen hadden het juiste inzicht, dat de vijand ook een mens was. Met familie, een gezin….. En zij hadden geen mindfulnesstraining gehad. Deze inzichten ontstaan ook spontaan……

Ja, onze lieve leraar was weer goed op dreef vandaag. Mij heeft hij een prachtig geschenk gegeven. Als ik weer een een betweter op mijn nek krijg met de boodschap, dat ik mijn ziekte aan mezelf te danken heb, omdat ik niet goed bezig ben roep ik gewoon: leven in aandacht is een weg, geen stuk gereedschap.

Het is zoals Drupad zingen, de vorm van Indiase zang, die ik beoefen. Je zingt niet van A naar B. Dat klinkt als het gebalk van een ezel. Je zingt de hele weg. En daar moet je je aandacht dus heel goed bijhouden. Maar in dat zingen, dat er helemaal zijn, ligt geluk verborgen. Altijd!

En ook als je zo’ n halvezolenlijf hebt als ik, kun je op die manier elke dag momenten van enorm geluk ervaren. Nu bijvoorbeeld begint de retraite zijn tol te eisen. Gisteren had ik buikloop. Het heerst onder de bezoekers van de retraite, dus ik heb het gelijk te pakken. Ik heb keelpijn en ben verkouden. Dat doet ook de ronde.

Dan heb ik een soort eczeem op handen en voeten, geen idee hoe ik daaraan kom. De warmte? Mijn linkerooglid is ontstoken, dus ik zie er niet uit. En er begint een koortslip op te komen, als resultaat van al die verminderde weerstand.

Dit alles naast mijn gewone gedoe. Het vervelende is het extra werk, dat het met zich meebrengt. Naar de wc rennen, warme kompressen op mijn oog. Apotheek opzoeken. Morgen waarschijnlijk een dokter consulteren….

Maarrrrrrr: toch heb ik een geweldige dag gehad vandaag. Ik heb mijn oranje zonnebril opgezet, dan zie je dat oog wat minder. Bloemetjesschoenen aan je voeten leiden de aandacht ook flink af. En het was ook nog een beetje feest hier in onze Hamlet. Om fondsen te werven voor een verbouwing hebben de monniken en nonnen opgetreden voor ons. Fantastisch. Maar daarover vertel ik morgen. Het is al laat. Plotseling kan ik hier wel online. Geen idee hoe dat nu weer kan. Maar ik neem het er maar even van……

Kalligrafieën Copyright Eglise Bouddhiste Unifiee

20140618-213037-77437319.jpg

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in ‘Museum Het Leids Wevershuis’. Zaterdagmiddag is de vernissage en Heks is erbij!

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Zaterdagmiddag meld ik me bij Frogs. Ik ben vijf minuten te laat. Knorrig sputterend kijkt hij me aan. We gaan naar de vernissage van een tentoonstelling van zijn oudste vriend Trueman (Fred Rohde ). Hij wil niks missen!

Gelukkig is de tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis. Op een steenworp afstand van het huis van mijn goede vriend. We gooien het varkentje bij Frogs naar binnen en gaan op pad.

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Al we in de straat arriveren is het niet moeilijk op te maken waar de tentoonstelling is: De ramen van het Wevershuisje hangen vol afdrukken. Hartelijk worden we verwelkomd. We zijn gelukkig ruim op tijd.

Met een heerlijk gaasje wijn in de hand luisteren we naar de inleidende woorden van Dirk Ketting, een bekende fotograaf en oude bekende van Trueman. Na de opening haasten we ons naar de zolder van het huisje. Hier is een kleine voorstelling, verzorgd door vrienden van True en Trueman. Onder de schamele dakpannen genieten we van een intrigerende performance. ‘Echo-Kinesis Transient’. Verzorgd door Natasha en Irene. Prachtig verfilmd door Jiang Zhenghua:

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Heks zit naast Blonde Buurman. Als het is afgelopen kletsen we eens uitgebreid bij. Het is altijd heerlijk om hem te spreken, deze oude vriend. Hij houdt er verrukkelijke denkbeelden op na. Een Docter Philachtige levensvisie, maar zonder het gelul.

‘Wat je voelt is waar’, zegt hij altijd. En ‘Zie mensen voor wat ze zijn. Leveren ze je een klotestreek, ga er dan gewoon vanuit, dat ze niet zullen schromen het nog eens te doen.’

Vandaag is hij heel aardig voor me. ‘Heks’, zegt hij, ‘Jij stond vroeger altijd naar Jan en Alleman te luisteren, met eindeloos geduld.’ Hij trekt een gezicht. Ziet mijn gezicht betrekken. ‘Niet dat dat verkeerd is hoor.’ ‘Ja, maar ik doe dat nog!’, verzucht ik, ‘Alleen hanteer ik een veel beter deurbeleid.’

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Ik kijk naar mijn oude vriend. Hij glimlacht. Ok, Blonde B. Het kan beter, ik weet het….. Maar ja, alles op zijn tijd.

Intussen is Trueman begonnen met een speech. Hij bedankt zijn vrouw True. Zij heeft dit allemaal in gang gezet. Zij heeft met eindeloze toewijding zijn hele archief doorgespit. Deze bevlogen kunstenares heeft de hele tentoonstelling bedacht en ingericht. Ze heeft een keur aan vrijwilligers op de been gekregen en aangestuurd om deze ode aan haar man te realiseren. Een daad van Grote Liefde.

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

‘Weet je wat nu zo bijzonder is’, zegt Trueman, ‘Mijn vrouw heeft foto’s zodanig geëxposeerd, dat ikzelf versteld sta. Heb ik die foto’s gemaakt? Ja, ik weet dat ik ze nam, maar zij heeft het inzicht gehad om ze in een geheel nieuw perspectief te plaatsen!’ Dat is nu echte liefde. Mijn vriendin True heeft kans gezien om meerwaarde te geven aan het toch al zo prachtige werk van haar man. Terecht wordt ze flink in het zonnetje gezet.

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Mijn vriendin, die het gewoonlijk bepaald niet schuwt om in het centrum van de belangstelling te staan, wuift vandaag alle lof luchtig weg. Het is de dag van haar man. Hij staat in middelpunt. Bovendien moet ze alweer ergens ingrijpen, iemand verwelkomen of uitlaten. Kortom: Ze heeft het druk.

Wat een heerlijke expositie. Ook het huisje op zich is al een bezoekje waard. Komt dat zien mensen!

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Terwijl Wilders in de media weer aandacht loopt te trekken met zijn idiote acties, wandel ik rustig in een gouden herfstbos. Omgeven door heel veel hondjes, kindertjes en paddestoelen. Ach, laten we die Nep Nederlander toch gewoon massaal negeren…..

BOOM IN HET LEIDSE HOUT, HERFST, GOUDEN KLEURENBOOM IN HET LEIDSE HOUT, HERFST, GOUDEN KLEUREN BOOM IN HET LEIDSE HOUT, HERFST, GOUDEN KLEUREN

Idioot lang uitgeslapen vanmorgen. Ik probeerde een film te bekijken vannacht op BBC, maar ik ben halverwege toch in slaap gevallen. Helaas. Het was de filmklassieker ‘Cabaret’ . Gebaseerd op het boek “Goodbeye to Berlin” van Christopher Isherwood. met Liza Minelli als Sally Bowles. Dat boek kan ik bijna dromen, ik heb het een keer of honderd gelezen, voordat ik het uitleende aan een eikel en niet meer terugkreeg……

Ooit heb ik met een toneelgroep een stuk gemaakt gebaseerd op dit boek. Een feest der herkenning dus, die film. Oh, wat jammer, dat ik in slaap ben gevallen. Ik had wel eens willen zien, wat ze van de familie Nowach hadden gemaakt. Heks had destijds een glansrol als Gretchen, de wat achtergebleven dochter van dit gezin.
Ik wil die film nog eens helemaal zien. En het boek nog eens lezen……

Nu zit ik heerlijk in Het Leidse Hout, op een bankje in de zon. Ik loop al een paar uur rond te struinen hier, het is zalig buiten.

Ik check mijn Facebookberichten. “Heks, je vriendschapsverzoek aan meneer X is geaccepteerd. Huh? Ik ken de man in kwestie niet. Kan me geen recent verzoek aan wie dan ook herinneren. Mysterieus….. Mijn Facebookaccount leidt een heel eigen leven, nooit zo’n goed teken. Ik zal me er later eens grondig in verdiepen.

BOOM IN HET LEIDSE HOUT, HERFST, GOUDEN KLEUREN, HONDJE BOOM IN HET LEIDSE HOUT, HERFST, GOUDEN KLEUREN, HONDJEBOOM IN HET LEIDSE HOUT, HERFST, GOUDEN KLEUREN, HONDJE
‘Leuke hoed heb je op! Staat je goed, hoor!’ Roept een man met een Springer Spaniël me toe, zodra ik het bos betreed. Ha, mijn dag begint goed!
Zijn hondje is een ongelofelijke dondersteen van ruim een jaar. Vol puberstreken. ‘Mijn vrouw is heel ziek geweest, zodoende heeft ons hondje op jonge leeftijd geruime tijd elders gebivakkeerd. Dat is de opvoeding niet ten goede gekomen….’

Terwijl hij dit vertelt sprint het monster ervandoor. Ter illustratie van zijn verhaal. Hij fluit en ze negeert hem volkomen. Rent pontificaal de andere kant op. Doet lekker haar eigen ding. Tot ze vindt, dat het mooi is geweest. Dan meldt ze zich weer en krijgt een heerlijke beloning voor haar kwajongensstreken!

Ja, hondjes opvoeden is een hele klus. Heks weet er alles van. Door schade en schande heb ik dat geleerd. En nog dagelijks sta ik te kijken van de slimheid van mijn viervoetige vriend.

Nu rolt hij heerlijk door het gras. Hij is in zijn element in de frisse buitenlucht. Nog steeds rent hij fanatiek achter de bal. Hij is superfit, zeker voor zijn leeftijd. Af en toe haalt hij nog echte streken uit. Of snauwt naar een enkeltje….. Maar over het algemeen is hij zo ontzettend lief en gehoorzaam. Mijn trouwe maatje. Mijn superhondje!

BOOM IN HET LEIDSE HOUT, HERFST, GOUDEN KLEUREN

Heks ziet prachtige film van de Coenbrothers in de vergane glorie van het Trianon Theater. Een uitzichtloos leven in een troosteloze context en toch valt er genoeg te lachen. Voor de toeschouwers dan. Net het echte bestaan…….

Trianon Leiden aan gevel Trianon bioscoop Breestraat

Vrijdagavond ga ik met Surfcowboy naar de film ‘Inside Llewyn Davis‘ van Ethan Coen en Joel Coen. Hij draait in het Trianon theater, een juweeltje van een bioscoop uit 1927.  Het interieur is ooit ontworpen door Jaap Gidding, die eerder al voor het Amsterdamse Tuschinski Theater in de weer was geweest.

Trianon LeidenTrianon Leiden

Het oude art deco interieur is na de overname en verbouwing in 1994 op de schop gegaan. Veel originele details zijn verdwenen. Via een insider uit de gemeentelijke hoek van historische architectuur hoorde ik, dat de huidige eigenaar veel regelgeving op dit gebied met voeten heeft getreden, toen hij de schimmelige bioscoop uit het slop haalde. Het nieuwe interieur is wel gebaseerd op de art deco architectuur uit het verleden: Het heeft nog steeds een bepaalde grandeur.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen. 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

We zijn een beetje laat, dus zitten helemaal op de voorste rij te rekkenekken. De film speelt in de jaren zestig in New York, Greenwich Village, het Folk circuit. Een zanger treedt op in een club. Hij is niet erg succesvol. De film volgt zijn leven gedurende een aantal dagen. Alles wat de man onderneemt mislukt. Hij slaapt op de bank bij vrienden en vage kennissen. Als tegenprestatie maakt hij hun katten zoek of vrouwen zwanger…..

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De man is hopeloos depressief. Ik heb hem in de hele film niet 1 keer zien lachen. Alles wat hij onderneemt mislukt. Als hij geld uitgeeft, levert het consequent niets op. elke poging om zijn situatie te veranderen wordt getorpedeerd door het lot. Een ondertoon van rouw om de zelfmoord van zijn compagnon, met wie hij een ook al niet erg succesvol duo vormde, klinkt door de hele film. Een uitzichtloos leven. Het gaat nergens over en nergens naartoe.

Toch blijf je de man sympathiek vinden. Zijn vruchteloze pogingen gedoemd te mislukken vertellen het verhaal van zovelen. Want naast elk succesverhaal in het leven staan duizenden mislukkingen. En ook mensen met succes zijn in de regel heel wat keren op hun plaat gegaan. De weg naar succes gaat dus niet over rozen. En er valt weinig te genieten onderweg……

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De film zit vol humor. Regelmatig zit ik te schuddebuiken. De details zijn werkelijk fantastisch. De auto’s, de interieurs, het straatbeeld, de folkclub met z’n schemerlampen, blauw van de rook….. Staan er vier Ierse Folkmuziekanten te zingen, dan hebben ze ook allemaal een andere gebreide visserstrui aan. Met hun eigen motief, zoals dat toen gedragen werd: Handig om te worden geïdentificeerd in geval van verdrinking. Aan alles is aandacht besteed.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De structuur van de film bevalt me ook. Het is een echte ouderwetse cirkelvertelling. Aan het eind van de film kom je in dezelfde situatie als in het begin terecht. In feite vertelt de structuur het thema. Mooi toch? Als bonus zie je dan nog een hele jonge Bob Dylan optreden in die nachtclub. Alweer Bob? Ja, die man kruist mijn pad bij voortduring tegenwoordig…..

Eenmaal buiten realiseer ik me weer eens temeer, hoe ik bof met mijn mislukte leven. Ik geniet er elke dag van! Op mijn eigen weg naar nergens kom ik de meest fantastische medereizigers tegen. Ik geniet volop van het gedraai in cirkels in mijn postzegelbestaan.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

Wel ben ik vaak te moe voor woorden en vreselijk vergeetachtig, dat is een nadeel. Vrijdag vond ik tijdens de voorstelling bijvoorbeeld een portemonnaie onder mijn stoel in de bioscoop. Tegen het eind van de film, was ik het alweer helemaal vergeten. Zaterdagmorgen keek ik dan ook raar op, toen ik het beursje in mijn handtas aantrof. Politie gebeld. Gegevens doorgegeven. Niets meer gehoord. Weer helemaal vergeten.

Zondag zie ik opeens die portemonnaie weer in de kast liggen. Bioscoop gebeld. De vrouw was geweest, had al haar passen geblokkeerd, maar geen nummer achtergelaten. Vandaag maar weer eens de politie gebeld, blijken ze deze taak te hebben afgestoten richting gemeente. Die maken er weer een potje van, want niet bereikbaar in het weekend……

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen. 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De vrouw in kwestie is haar rijbewijs al eens eerder verloren, hoorde ik nog wel van de politie….. Een sloddervos dus.

Conclusie: Je kunt maar beter geen belangrijke papieren kwijtraken in het weekend. En als het toch gebeurt: Hoop dan maar, dat ze niet worden gevonden door Heks, want die is zo vergeetachtig…. Duurt het dagen voordat je je spulletjes weer terug hebt.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

Programma “Ik kan het niet alleen” zet ontspoorde weer op de rails. Ook weer opgelost. Mweuhh. Maakbaarheid versus er iets van maken.

alleen op de wereld

Alleen op de wereld

‘Ik kan het niet alleen’ is op de televisie. In dit programma gaan vijfendertig mensen uit alle lagen van de maatschappij met iemand aan de slag, die volstrekt is vastgelopen in zijn of haar leven. De ontspoorde doet zijn tragische verhaal. De ouders en verdere familie komen aan het woord. Iedereen vindt van alles.

De 33-jarige jongeman in kwestie heeft Hodgkin overleefd. Hij woont sinds kort weer bij zijn ouders en heeft een klein baantje in de kinderopvang. Opvallend is zijn isolement. Tijdens zijn ziekte werd hij gesteund door zijn familie, maar nu is hij een blok aan hun been. Een bekend fenomeen.

tot last, aanstellen, zelf kunnen , weten niet half

Zo ga je je voelen

Op accute momenten in mijn ziektegeschiedenis, als ik op sterven na dood was bijvoorbeeld, stonden er echt mensen om mijn bed, maar de rest van de tijd moest ik toch maar een beetje zien. Als gekwakkel te lang duurt gaat het nieuwtje er vanaf. Chronisch zieken zijn de grootste zeurkousen, die er zijn in de ogen van velen….

Ook opvallend in de ‘je kunt het niet alleen-show’ is, dat er niet veel oog is voor de effecten van bestraling en chemo op de lange termijn. Iedereen vindt de man maar een futloos figuur, maar ik weet wel beter. Een vriend van mij heeft ook deze vreselijke ziekte overleefd en kampt dertig jaar later nog met extreme vermoeidheid tengevolge van de behandelingen. En hij heeft er een paar flinke operaties aan zijn hart aan overgehouden als toegift.

Hodgkin, de verschillende stadia

Rotziekte

Maar goed, je bent genezen verklaard en moet niet zo zeuren. Ga proberen een olympische zwemmedaille te halen of iets dergelijks. Dan ben je een vent. Maar niet zo lamzakken please.

Nu is Heks zelf een behoorlijk bikkeltje, maar je kunt geen ijzer met handen breken. Ooit ben ik na vijf jaar totale bedlegerigheid begonnen met twee keer twee uur in de week werken. De rest van de tijd lag ik weer in bed om bij te komen. Ik heb dit uiteindelijk kunnen uitbouwen naar veertig uur. Daar heb ik jaren over gedaan. Buiten die veertig uur lag ik gestrekt.

ME, CVS

Zoiets

Helaas werkte ik op een gegeven moment in een ziek gebouw. Een foute airco heeft me de das om gedaan. Als een parkietje in een kolenmijn was ik de eerste, die na deze in ons klimaat volstrekt overbodige luxe van haar stokje ging. En gezien mijn slecht functionerende immuniteit heb ik jarenlang gestrekt onder dat stokje gelegen. Nog net niet met de pootjes omhoog….

pootjes omhoog, insect

met de pootjes omhoog

In het TVprogramma is alles weer zo maakbaar als wat. Je kunt een succes van je leven maken. Je moet gewoon dit en dat doen: Opgelost!

De jongeman heeft,naar eigen zeggen, zo voor de camera, veel aan de adviezen van de groep. Aandacht is essentieel natuurlijk. Daar knapt iedereen van op! Hoe zal hij zich voelen als iedereen weer is opgehoepeld en zijn leven nog steeds rammelt?

Je kunt het inderdaad niet alleen, maar of een horde wildvreemden met uiteenlopende adviezen nu de oplossing is? Het levert leuke televisie op, goed voor de kijkcijfers.

groep diverse mensen

Vogels van allerlei pluimage

Ik heb een hekel gekregen aan die maakbaarheidsverhalen. Wat een bullshit. Je kunt niet altijd alles doen wat je wilt doen, of worden wat je wilt worden. Tegen de klippen op. Het is ook een onzinnig streven. Want dan ben je het en dan valt het alsnog vies tegen. Vraag maar aan de burn -out -workaholic -junkies.

levenskunst in uitvoering

dag in dag uit

Ik hecht meer waarde aan er iets van maken. Gewoon je situatie omarmen en er mee leren leven. Dat vereist levenskunst. En kunst maakt, buiten jezelf, ook anderen gelukkig. In dit gedeelde geluk ben je, mooi meegenomen,  ook niet meer alleen. 😉

leven is een kunst

en niet iedereen is even kunstzinnig

Heks te moe voor woorden na zalige dagen met etentjes, cadeautjes en lots of love! Prinselijke marionet probeert indruk te maken en Zorro lacht me lief toe zonder masker…. Gelukkig ook wat tegenslag :-( , voor het evenwicht….:-)

mooie lieve mannen

Mijn tweelingbroer (rechts) met zijn tweelingziel

Vanmiddag kwam toch echt de man met de houten hamer. Wat wil je, na zo’n intensieve week. Gelukkig had ik vanavond geen dringende bezigheden. Dus een beetje dweilen en dommelen. Spelen met het kleine spul. Vooral weinig bewegen. Zometeen moet ik nog even in actie komen, het varkentje moet er nog uit. Ik zie er tegenop. Moet echt moed verzamelen.

Gisterenavond laat opende ik een alarmerend mailtje. Een klacht vanuit een zangproject over een vriendin van me, ze zou te luidruchtig en druk zijn…. Ik was geschokt. Niet zozeer vanwege het verzoek tot dimmen, maar vanwege … ja wat nu eigenlijk?

marionet en boeddha

Kijk eens wat een prachtig kereltje

Toen ik haar later sprak bleek ik er meer mee te zitten dan zij. Het zette me aan het denken. Drukke luidruchtige mensen versus stille zuigende Willys. De eerste groep roept makkelijk ergernis op: Ze zijn duidelijk zichtbaar te aanwezig, geven te veel.

De tweede groep schopt het vaak veel verder, blijft langer buiten het schot van de algemene ergernis…. Het is passiever, soms onzichtbaar gedrag. De andere kant van diezelfde médaille.  Daar heb ik nou soms last van. Mensen, die door zich heel klein te maken alle aandacht wegzuigen. Als een zwart gat. Misschien moet ik ook eens ergens gaan klagen…..

IMG_0500 IMG_0499 IMG_0498

Gisterenavond alweer een etentje bij een Italiaan. Deze keer kon ik erheen kruipen, het is hier om de hoek. Mijn tweelingbroer en zijn geliefde kwamen me om half zeven ophalen. Eerst kreeg ik een prachtig cadeau van hen, een oude marionet uit Thailand. Gedrieën liepen we naar het restaurant, met de nodige kwinkslagen en lachsalvo’s.

Binnen gingen ze tegenover me zitten, zodat ik van hen beiden volop kon genieten! Het grappige is, dat ik de geliefde van mijn tweelingbroer langer ken dan mijn broer. En ook langer, dan dat mijn broer zijn geliefde kent. Ja, rara hoe kan dat?

ringen, zelfgemaakte ringen, vriendschap, liefde, trouw

Zelfgemaakte liefdesringen

Lang geleden speelde ik een paar jaar met de geliefde in een jeugdtheatergroep van de Haagse Comedy. Het was een superleuke club mensen , we trokken intensief met elkaar op.  En we verloren elkaar later uit het oog.

marionet

En een woeste snor

Een paar jaar later ontdekten mijn broer en ik, dat we tweeling zijn tijdens een studiereis met de vakgroep Theaterwetenschap in Berlijn. Het werd veroorzaakt door een glas champagne op de vroege morgen in een enorm warenhuis gevolgd door in een roes aanschafte identieke kleding……In feite is het onze beste rol ooit. Velen vinden ons zelfs sprekend op elkaar lijken.

Alweer heel wat jaren terug kwam mijn tweelingbroer met zijn nieuwe vriend op mijn verjaardagsfeest. De man kwam me vaag bekend voor, vooral zijn stem. Opeens vroeg hij met dat mooie diepe geluid’ Zeg Heks, heb jij vroeger bij de Haagse Comedy gespeeld?’ “Menno Vossenhol’, riep ik uit, dat was zijn laatste glansrol… Zo vond ik hem na al die jaren terug binnen mijn theatrale familie!

Tijdens het diner vertelden mijn vrienden dat ze ringen hebben uitgewisseld. Zelf gemaakt (!) voor elkaar. Zomaar, omdat ze van elkaar houden.

spelend poesje, kitten, katje speelt met konijn

Poesje speelt met konijn

Ook deze dag had weer een fijne verrassing in petto. Vanmiddag kwam er een heksenvriendin op bezoek met een grote geurende roos. Ik word verwend!

man met hoed, dorpspastoor

Bicycle repairman in Zorro vermomming:

 

Heks pinkt traantje weg bij optreden Golden Oldies. Van ergernis ook, wat een zuigtelevisie is het toch weer. Maar zingen blijft geweldig! Young at Heart en Lust for life, bejaardenrockers naar mijn hart…

Golden Oldies in Carré

Golden Oldies in Carré

Vanavond lag ik te moe voor woorden onbeweeglijk TV te kijken. Balkon geveegd bij wijze van therapeutische huishoudelijke handeling. De Golden Oldies traden op in  Carré. In dit programma met Ruben Nicolai wordt een groep bejaarden tot hoogbejaarden in een half jaar klaar gestoomd voor een optreden als  rockkoor. In dit enorme theater. Met alles erop en eraan.

Young at Heart

Young at Heart Chorus: Voor dit koor breekt publiek de tent af

Ik ken de oorsprong van dit fenomeen. In de Verenigde Staten bestaat al meer dan 30 jaar zo’n koor. Ze treden op in gevangenissen en ziekenhuizen. Er is een geweldige documentaire over dit koor, The Young at Heart Chorus,  gemaakt, toen ze dertig jaar bestonden. Het geeft een prachtig beeld van de voorbereidingen op hun jubileum. En een inkijkje in deze speciale club mensen.

The Young at Heart Chorus

Young at Heart Chorus: Optreden in gevangenis

Voor elk optreden vallen er wel een paar dooien. Dit  ontmoedigt hen in het geheel niet. Hooguit maakt het hen nog meer toegewijd aan dit bezingen van de dag van vandaag. Voor elk koorlid is Young at Heart heel belangrijk. Hun hele leven draait om de repetities en ontwikkelingen rondom de optredens. Het repertoire is best pittig.

solo Young at Heart Chorus

Young at Heart Chorus: Soms geeft iemand een solo

Er ontstaan ook soms wrijvingen met de dirigent, die de lat behoorlijk hoog legt. Toch willen de dames en heren dat ook. Onderschat hen vooral niet. Daar worden ze pas echt pissig van! Verder zijn er de gewone intriges en ontwikkelingen, zoals in elke willekeurige groep mensen. Maar ook ontroeren ze keiharde jonge criminelen tot tranen toe tijdens een optreden in zo’n enorme Amerikaanse bajes.

Golden Oldies

Golden Oldies: Bevrijdingsfestival Den Haag

De Nederlandse versie is helemaal over de top. Volgende week zitten de desbetreffende bejaarden verwezen in hun rusthuis na een bombardement van aandacht en daarna een oorverdovend niets. De stilte komt na de storm in dit geval. Voor de kijkcijfers worden de levens van willekeurige binnen de doelgroep passende mensen helemaal overhoop gegooid en daarna is het weer klaar. Het doel is bereikt, iedereen huilt, zelfs heks ondanks ergernis. Leve de kijkcijfers en volgende project.

Wie kunnen we nu weer eens aan het zingen, dansen, zuipen, neuken of huilen krijgen op de nationale televisie?

The Young at Heart Chorus

The Young at Heart Chorus

Er is in Nederland gelukkig ook zo’n zelfde soort project, maar dan integer. Het betreft een popkoor voor senioren in dit geval, Lust for Life genaamd. Man Bijt Hond heeft er wel eens vijf weken verslag van gedaan, maar daar blijft het bij. Toevallig ken ik Karin Wagenaar, de vrouw, die dit heeft opgezet. Ik mag een keertje komen kijken. Ik hoef me daarvoor niet te haasten, want het blijft gewoon bestaan. Voor zichzelf, omdat het zo heerlijk is om samen te zingen.

popkoor Lust for Life

Lust for Life!!!!!!

Dat kon je ook zien bij die Golden Oldies. Wat zongen ze de sterren van de hemel! Wat een energie! Wat een leven in de brouwerij!!!! Gewoon gemeen, dat het afgelopen is voor hen.

Misschien kunnen ze zich opgeven bij het koor van mijn vriendin. Het is niet zo gepamperd en overdone als de TVversie, maar minstens zo leuk!

Lust for Life popkoor

Ik lust de dag rauw

Succes, roem en gekke praatjes: Justin Bieber, Jensen en Peter Jan Rens weten er alles van. Gunnen als pleister op de wonde van het afgescheiden zelf….

Justin Bieber

Voor de Beliebers hier…..

Vandaag Indiaas gezongen! Dat betekende heel vroeg op. Versliep ik me ook nog na dat slaperige weekend! Tijdens de ochtendrituelen bromde de TV op de achtergrond het laatste ‘nieuws’ in een ontbijtprogramma.

Justin Bieber en het Anne Frankhuis. Hij liet daar een wonderlijk misplaatst berichtje achter, waaruit blijkt hoezeer deze succesvolle jongeman het spoor af en toe bijster is. Hele wereld valt over hem heen.

Justin Bieber

Wat is dat toch met die grote witte onderbroeken van die jongen?

Vanavond zag ik iets wat moet doorgaan voor een interview met Meneer Kaktus. Ofwel Jensen zat Peter Jan Rens te jennen met zijn nieuwe zeer jeugdige liefde en het jarenlang uitblijven van succes.

Rens probeerde toch gebruik van alle aandacht te maken en lanceerde energiek allerlei nieuwe ideeën. Gegarandeerde kijkcijferkanonnen…. Direct getorpedeerd door zijn lepe logge tegenstander. Tenenkrommend.

meneer Kaktus

Meneer Kaktus

Toch boeit het me om te zien, wat succes met de mensheid doet. Als falende amoebe heb ik natuurlijk een onbevangen blik. Die wordt niet gehinderd door enige vorm van welslagen waar dan ook in….

Wanneer mensen worden geïnterviewd die iets hebben gewonnen, gepresteerd of anderszins succesvol zijn, zeggen ze vaak, zo niet altijd: ‘Ik blijf gewoon mezelf’. Let er maar eens op… Vaak zijn dat mensen, die een ongelofelijke weg hebben afgelegd om zich te bewijzen.

Het is niet gezegd, dat ze zichzelf daardoor ook hebben leren kennen. Dus wie blijven ze dan? Het klinkt altijd ongelofelijk grappig in mijn oren….’Blijf jij maar gewoon jezelf’, denk ik dan,’ Wie dat dan ook is.’

Meneer Kaktus, Kweenie en Mevrouw Stemband

Met Kweenie en Mevrouw Stemband

Leuker is het natuurlijk om boven jezelf uit te stijgen. Niet het afgescheiden zelf te ervaren, maar juist wat verbindt. “Conflicten ontstaan voor een groot deel doordat we de ander zien als een ander en niet als één met onszelf.” Aldus mijn Boeddhistische scheurkalender vandaag.

Thay, Thich Nath Hanh, zegt altijd dat we afmoeten van ons minderwaardigheidscomplex,  meerderwaardigheidscomplex en gelijkheidscomplex. Kortom: We moeten af van het afgescheiden zelf. Je bent meer de ander wel, dan niet….. Ja, daar sta je dan met je roem en gekke praatjes.

Thich Nath Hanh met bell

Ting! Stilte uitnodigen

Dan is er gelukkig nog ‘gunnen’. Dit vergeten begrip kan zoveel goed doen als iemand succesvol is. En heel belangrijk voor ons zuinige volkje: Het kost niks!!!! Mocht het succes voor de ander ophouden of uitblijven, dan ontbreekt door dit gulle gunnen doorgaans de behoefte om dit medemens af te zeiken. Helaas gaat dit royale gegun de mensheid vaak niet al te best af …

Uit het leven gegrepen: Iemand bemachtigt een geweldige nieuwe baan: Een oud-collega uit zure twijfels omtrent de capaciteiten van de gelukkige.

Thich Nath Hanh

Zichzelf gebleven? Zijn non-self zul je bedoelen!

Of iemand krijgt een fantastische auto cadeau. Een vriend maakt een meesmuilende opmerking over de herkomst van het geschenk. Of een vriendin roept verontwaardigd ‘Ik wil dat iemand mij een auto geeft!’

Met gunnen delen we in de vreugde en het verlost ons even van ons afgescheiden zelfje.  Gunnen is de sleutel tot een succesvolle tevredenheid met niets. Het Grote Niets, waar we Iets van menen te weten…..

Thich Nath Hanh, walking mindfully

Zo heb ik ook vaak meegewandeld met Thay

interbeing-bw-exact