Genade, genade, we gaan naar de Parade! Citroen, citroen, dat moeten we vaker doen. Alle gekheid op een stokje: Heks heeft een heerlijke dag! In een rokje.

‘Ik haat mezelf, ik haat mezelf, ik haat mezelf…. Waarom kan ik nu gewoon nooit eens op tijd zijn? Ik haat mezelf, ik haar mezelf, ik haat mezelf…..’ tiert Heks. Ze vliegt op haar logge Batavis door de stad op weg naar huis om een kortingscoupon op te halen, die ik nota bene klaar heb gelegd. Bovenop mijn tas. Toch weer vergeten……

Was ik zonet nog keurig op tijd om mijn vriendinnetje Trui en haar dochter Vlinder op perron 5b te treffen, nu is het maar de vraag of ik het allemaal red. Vloekend raas ik opnieuw naar het station. Prop mijn fiets in de berging. Ren zo hard mogelijk op sukkeldraf door de toegangspoortjes…….

Heks is op tijd, maar de trein is verlaat. Nu missen we onze aansluiting. Mijn hoofd is een chaotisch slagveld, zoals altijd als ik me heb moeten haasten. Stress is funest voor mij. Mijn door ME veroorzaakte inspanningsintolerantie verdraagt nu eenmaal geen stress.

Gelukkig heb ik zondag echt helemaal niks gedaan. Slechts rusten en energie sparen.

De trein komt er aan. We zoeken een plekje. Zo, nu eerst even een boterhammetje naar binnen werken. Ik rommel in mijn tas. Huh? Waar is nu die kortingscoupon? Niet meer te vinden……

Onderweg verloren!

‘Vlinder is haar OV-kaart vergeten, nu kan ze niet met korting reizen op jouw kaart……’ ‘Oh jee, vandaag gaat alles mis, meisjes…..’ Inderdaad. We missen onze aansluiting in Amsterdam Zuid. We hadden beter een trein later kunnen nemen. De directe boemel richting Utrecht…….

In Utrecht lopen we vervolgens finaal de verkeerde kant op. Maar uiteindelijk zijn we dan op de Parade! Heks trakteert op de toegang, zonder coupon. Gelukkig kost het allemaal geen drol hier. Trui koopt kaartjes voor de show van  Ellen Ten Damme. Daar gaan we in elk geval heen.

We dwalen over het terrein. Er is van alles te doen. Eerst maar iets drinken. We strijken neer op een terras en gaan aan de Sangria! Met Tapas!

Uiteindelijk zien we buiten de geweldige voorstelling van showbeest en podiumdier Ellen ten Damme nog een voorstelling. Vaudeville theater met Don Quichot in de rol van Thierry Baudet. Hilarisch!!!!!

De tijd vliegt voorbij. We scharrelen over het terrein, eten nog ergens een hapje. Heks staat eindeloos in de rij bij een Taco-tent. Hier kan ik iets binnen mijn dieet scoren, maar hoe kan het nu dat de sproetenvrouw achter me in de rij nu drie plaatsen voor me staat?

Pal voor me staat een geitensok met schapenhaar. Deuzelig staat ze te dagdromen. Niet op te letten. Of weet ik veel. Hierdoor stroomt er via de zijkant van kraam een groep van twintig stijf gepermanente menopauzale taarten met identieke ANWB jassen aan voor haar de rij in.  Stiekem sluipend op hun degelijke Wolky’s: Het beste en meest veilige voorbehoedsmiddel hier ter lande.

Tienerzwangerschappen zouden de wereld uit zijn, als alle pubermeisjes zich verplicht hierop zouden moeten voortbewegen. Veel effectiever dan hoofddoek of kuisheidsgordel. Maar comfortabel dat ze lopen! Heks heeft ze ook regelmatig aan haar voeten. Er is dan ook al jaren geen man in mijn buurt te bekennen.

I rest my case.

Ik geef de dame voor me een strenge blik. Ja, is ze nu gek geworden? Mij een beetje voor de kat zijn viool laten wachten. ‘Mevrouw, u laat iedereen voor gaan, ik wil ook eten bestellen….’ Gelaten blaat ze terug vanuit haar krentenbaard. En nog laat ze iedereen voor gaan. Er staan alweer tien knarren op Wolky’s klaar. Ik loop om het schaap heen naar de balie. Dring dus ook voor! Zoek het lekker uit!

Ik bestel met zekere overtuiging en bravour mijn taco eerder dan zij. Niet dat het helpt. Al die menopauzale regenjasjes hebben precies hetzelfde besteld als Heks. Sta ik weer eindeloos te wachten…… De geitensok heeft dan haar maaltje al op!

Oh, wat ben ik toch assertief tegenwoordig. Of op zijn minst niet pleaserig. Ik sta er vaak zelf van te kijken. Vroeger had ik me in duizend bochten gewrongen om de geitensok (en de kool) te sparen. Haar een goed gevoel te bezorgen. Ook al is ze niet erg aardig tegen Heks. Alles in het werk om haar niet te kwetsen…….

Na het eten lopen we een rondje over het terrein. Ik voel me heerlijk op deze plek. Tussen al die dramatische types. Kijk, daar zit er weer eentje voor een caravan. Een oude over de top opgemaakte vrouw met hoog op getoupeerd, wit geblondeerd piekhaar. In een knalgele soepjurk.

Ik kijk recht in haar ontevreden smoelwerk. Haha, wat trekt ze een kop! Ze komt me vaag bekend voor, zoals ze met haar aanplakwimpers naar me wappert. Snel lees ik op een bord wat het gekke mens te bieden heeft.

“Dag Heks,’ zegt ze opeens met een keiharde schorre doorrookte welbekende stem. Ik schrik me dood. ‘Oh, ben je het echt?’ bijt ik haar toe. Eerlijk gezegd dacht ik dat de vrouw vanuit de verte slechts sterk leek op Troela, een oude rasechte vijandin van Heks. Die ik in het verleden altijd heb geprobeerd te pleasen. Wat me regelmatig kwam te staan op een regelrechte schijtpartij recht in mijn gezicht.

Ik heb die parg al jaren niet meer gezien en dat bevalt me goed. Ik wil dan ook helemaal niet weten wat ze hier doet. Dat valt haar vies tegen. Zij wil duidelijk een praatje maken over haar succesvolle zelf. Op de Parade! Met een act! Chagrijnig en vitterig reageert ze op mijn eerdere opmerking. Die is niet goed gevallen.

Dag Troela,’ groet Heks afgemeten. Ik loop door. Laat ze maar de rambam krijgen, die zuipende helleveeg. Dat gemene secreet.

Jarenlang heeft ze in een liefdesrelatie van Heks lopen stoken. Onder mijn neus probeerde ze mijn narcistische geliefde bijvoorbeeld af te lebberen. Haar slangentong sissend buitenboord. Gefluisterde verleiding in zijn willige narcisten-oor. Het is dat hij fysiek van haar walgde, anders had ze hem mooi afgepakt……

‘Wat zou ze hier doen?’ vraagt mijn vriendin zich af. ‘Ik vermoed zingen, levensliederen, vreselijk natuurlijk. Ze zingt zo vals als een kraai…..’

‘Kom we gaan in de zweefmolen,’ roepen we vervolgens om beurten. Even later laten we ons door de enorme reus van een kerel, die de molen exploiteert, opgooien. We zwieren alle kanten op. Heerlijk. Heks vergeet alle zorgen, muizenissen waaien weg. Het restje somberheid, ontstaan tijdens onze gesprekken op de heenweg over het klimaat, smelt als sneeuw voor de zon…..

Even na negenen snellen we richting station. Mijn vriendin is ook kapot moe. Na een weekend fietsen door Nederland en een dag op de Parade is de koek echt op. ‘Ik maak nog regelmatig fouten in het managen van mijn energie,’ geeft ze toe. Zij heeft na een val van de fiets ook veel minder lepeltjes van dat broodnodige spul te besteden per dag. En dat is zo moeilijk! I know!

In een vloek en een zucht zijn we weer in Leiden. Heks moet nog een rondje fietsen met haar hondje. Ik ben dus nog eventjes bezig, voordat ik kan uitpuffen. Zoals altijd na een inspannende dag stuiter ik nog uren door het huis. Ik slaap pas om een uurtje of drie, vier.

Vandaag doe ik geen bal. Alleen de hond uitlaten. Eten koken heb ik geen puf voor. Dat komt volgende week wel weer een keer.

 

 

Gebrekkig sprekende Marokkaan met vet accent werpt stigmatiserende smet op verder prima voorstelling van Het Nationale Toneel. Met jubilerende Anne Wil Blankers in de hoofdrol!

madame Rosa, nationale toneel, anne wil blankersmadame Rosa, nationale toneel, anne wil blankers

Gisterenavond om twaalf voor acht haast ik me op naaldhakken naar de kassa van de Schouwburg. Het is om de hoek. Dus de kwelling is van korte duur. Fiederelsje staat me op te wachten met de kaartjes. We gaan de jubileumvoorstelling zien van Anne Wil Blankers: ‘Madame Rosa‘.

Anne Wil Blankers, Madame Rosa, Nationale Toneel

‘Het komt niet vaak voor, Heks, maar we zijn de jongsten hier,’ fluistert mijn vriendin. Ik kijk om me heen. Inderdaad, je kunt over de grijze permanentjes lopen! We geven onze jassen af bij de garderobe. Truien, dassen en andere kledingstukken in geval van Fiederelsje…. En haasten ons naar boven. We zitten in de engelenbak. Achter een pilaar. Gelukkig is ‘ie niet zo dik…….

Anne Wil Blankers, Madame Rosa, Nationale ToneelAnne Wil Blankers, Madame Rosa, Nationale Toneel

Achter me vraagt een vrouw of ze even in mijn programmaboekje mag kijken. Maar natuurlijk. In de pauze blijkt dit een goede vriendin van mijn moeder te zijn. Ik ken haar ook goed, want als student sopte ik wekelijks haar huis van boven tot onder om een centje bij te verdienen. Wat leuk om elkaar weer te zien!

‘Hoe vind je het stuk?’ vraagt ze, ‘Mij valt het een beetje tegen, ik heb haar wel eens in sterkere rollen gezien! Koningin Wilhelmina bijvoorbeeld, geweldig!’ Wij zijn ook niet wild enthousiast. Terwijl het toch boeiend is. Alleen de dramaturgische keuze om een hoofdrolspeler zijn tekst in  gebroken Nederlands met een vet Marokkaans accent te laten vertolken is volstrekt onbegrijpelijk in de context van het stuk. Het haalt heel veel kracht weg uit het verhaal  en maakt het een beetje belachelijk.

Anne Wil Blankers,  Koningin WilhelminaAnne Wil Blankers,  Koningin Wilhelmina

‘Misschien praat die acteur gewoon zo ‘, ginnegappen we na afloop. En inderdaad. Als we later in de foyer nog een glas wijn drinken, komen de spelers binnendruppelen. De tegenspeler van Anne Wil horen we boven de rest uit kletsen met een stevig Marokkaans accent.

Voor je nu denkt, dat ik me in de gelederen van die Indische jongen Wilders schaar met dit verhaal, zal ik toelichten waarom dit op zich prachtige accent doorvoeren in het stuk met toevoeging van gebroken taalgebruik en een onwaarschijnlijke prosodie, mijns inziens een belachelijke keuze is. En bepaald geen reclame voor de intelligentie van Marokkanen…..

Het stuk speelt in Parijs. De jongen is ongetwijfeld een Algerijn in de oorspronkelijke tekst. Want Algerijnen wonen nu eenmaal bij bosjes in Parijs. De jongen, Mohammed, woont al sinds zijn vierde bij een perfect sprekende, goed articulerende vrouw, Madame Rosa. Hij is nu zestien.

Ik weet, dat het taalverwervingsproces zich grotendeels op jonge leeftijd voltrekt, maar het is volstrekt onwaarschijnlijk, dat deze jongeman zo weinig heeft bijgeleerd in die twaalf jaar en woorden verhaspelt. En nog steeds met zo’n sterk accent spreekt. Hij is in feite opgevoed door deze vrouw.

Anne Wil Blankers,  Koningin Wilhelmina Anne Wil Blankers,  Koningin Wilhelmina

Omdat hij een grote rol heeft is deze miskleun hinderlijk aanwezig gedurende het gehele stuk. Anne Wil is weer fantastisch. Vijftig jaar op de planken! Wat een prachtige vrouw is het toch! Ik heb haar veel zien spelen in de tijd, dat ik was verbonden met een jeugdgroep van De Haagse Comedie.  Als zij het toneel op kwam lopen veranderde alles. De energie van het stuk ging direct omhoog! Toen ook al.

Anne Wil Blankers,  Koningin Wilhelmina

Uiteindelijk hebben we dus een heerlijke avond. Mijn vriendin trekt al haar truien en jassen weer aan. Een paar grote sjaals en een enorme bontmuts moeten haar hoofd vorstvrij houden op de fiets naar huis. Heks loopt de steeg uit en is thuis. Lekker toch, wonen in het centrum van dit lieve stadje.

Anne Wil Blankers,  Anne Wil Blankers, Madame Rosa, Nationale Toneel

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in ‘Museum Het Leids Wevershuis’. Zaterdagmiddag is de vernissage en Heks is erbij!

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Zaterdagmiddag meld ik me bij Frogs. Ik ben vijf minuten te laat. Knorrig sputterend kijkt hij me aan. We gaan naar de vernissage van een tentoonstelling van zijn oudste vriend Trueman (Fred Rohde ). Hij wil niks missen!

Gelukkig is de tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis. Op een steenworp afstand van het huis van mijn goede vriend. We gooien het varkentje bij Frogs naar binnen en gaan op pad.

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Al we in de straat arriveren is het niet moeilijk op te maken waar de tentoonstelling is: De ramen van het Wevershuisje hangen vol afdrukken. Hartelijk worden we verwelkomd. We zijn gelukkig ruim op tijd.

Met een heerlijk gaasje wijn in de hand luisteren we naar de inleidende woorden van Dirk Ketting, een bekende fotograaf en oude bekende van Trueman. Na de opening haasten we ons naar de zolder van het huisje. Hier is een kleine voorstelling, verzorgd door vrienden van True en Trueman. Onder de schamele dakpannen genieten we van een intrigerende performance. ‘Echo-Kinesis Transient’. Verzorgd door Natasha en Irene. Prachtig verfilmd door Jiang Zhenghua:

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Heks zit naast Blonde Buurman. Als het is afgelopen kletsen we eens uitgebreid bij. Het is altijd heerlijk om hem te spreken, deze oude vriend. Hij houdt er verrukkelijke denkbeelden op na. Een Docter Philachtige levensvisie, maar zonder het gelul.

‘Wat je voelt is waar’, zegt hij altijd. En ‘Zie mensen voor wat ze zijn. Leveren ze je een klotestreek, ga er dan gewoon vanuit, dat ze niet zullen schromen het nog eens te doen.’

Vandaag is hij heel aardig voor me. ‘Heks’, zegt hij, ‘Jij stond vroeger altijd naar Jan en Alleman te luisteren, met eindeloos geduld.’ Hij trekt een gezicht. Ziet mijn gezicht betrekken. ‘Niet dat dat verkeerd is hoor.’ ‘Ja, maar ik doe dat nog!’, verzucht ik, ‘Alleen hanteer ik een veel beter deurbeleid.’

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Ik kijk naar mijn oude vriend. Hij glimlacht. Ok, Blonde B. Het kan beter, ik weet het….. Maar ja, alles op zijn tijd.

Intussen is Trueman begonnen met een speech. Hij bedankt zijn vrouw True. Zij heeft dit allemaal in gang gezet. Zij heeft met eindeloze toewijding zijn hele archief doorgespit. Deze bevlogen kunstenares heeft de hele tentoonstelling bedacht en ingericht. Ze heeft een keur aan vrijwilligers op de been gekregen en aangestuurd om deze ode aan haar man te realiseren. Een daad van Grote Liefde.

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

‘Weet je wat nu zo bijzonder is’, zegt Trueman, ‘Mijn vrouw heeft foto’s zodanig geëxposeerd, dat ikzelf versteld sta. Heb ik die foto’s gemaakt? Ja, ik weet dat ik ze nam, maar zij heeft het inzicht gehad om ze in een geheel nieuw perspectief te plaatsen!’ Dat is nu echte liefde. Mijn vriendin True heeft kans gezien om meerwaarde te geven aan het toch al zo prachtige werk van haar man. Terecht wordt ze flink in het zonnetje gezet.

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Mijn vriendin, die het gewoonlijk bepaald niet schuwt om in het centrum van de belangstelling te staan, wuift vandaag alle lof luchtig weg. Het is de dag van haar man. Hij staat in middelpunt. Bovendien moet ze alweer ergens ingrijpen, iemand verwelkomen of uitlaten. Kortom: Ze heeft het druk.

Wat een heerlijke expositie. Ook het huisje op zich is al een bezoekje waard. Komt dat zien mensen!

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

‘Gloria, in het veld zit Theo!’ Koreaans kinderkerstdiner in Huize Heks. Oude tradities in een nieuw jasje en nieuwe tradities op de koop toe!

Heks met neven en nichten, koreaans fondue, kerstdiner, lekker lachen

Vorig jaar is er een nieuwe traditie geboren. Nu kun je natuurlijk pas spreken van een traditie, als er herhaling optreedt. Dus eigenlijk is er pas dit jaar echt sprake van traditie. We hebben het ook officieel afgesproken aan het eind van de avond: Elk jaar in de kerstvakantie Koreaans fonduen bij Tantetje Heks door neven en nichten en een incidentele adoptie neef!

Heks met neven en nichten, koreaans fondue, kerstdiner, lekker lachen

In de kerstvakantie werken deze jonge familieleden bij mijn broer in het vuurwerk. Ze sjouwen zich het apelazerus en hebben nauwelijks vrije tijd. Behalve één avond. De zondagavond tussen kerst en oudjaar zijn alle winkels gesloten. In hun werkkloffie haasten ze zich dan naar Huize Heks om zich eens goed te laten verwennen.

Heks met neven en nichten, koreaans fondue, kerstdiner, lekker lachen

Heks heeft al een lekkere pan bouillon gekookt, maar het snijwerk krijgt ze vandaag niet voor elkaar. Geen probleem. De jongelui storten zich en masse op snijplanken en schalen. Binnen een kwartier staat alles klaar en kunnen we aan de borrel met hapjes. Door al dat werken hebben ze een zeer gezonde eetlust, dat kan ik je wel vertellen. Het duurt dan ook niet lang, voordat we aan tafel gaan.

Heks met neven en nichten, koreaans fondue, kerstdiner, lekker lachenHeks met neven en nichten, koreaans fondue, kerstdiner, lekker lachen

Het is een genot om hen zo bezig te zien. Vol enthousiasme worden de schalen leeggemaakt. Mijn oudste neef gaat zich te buiten aan een geweldig heet sausje. De anderen vinden het ook lekker, maar hij lepelt het zo naar binnen! Een echte neef van zijn tante, ik ben ook dol op pikant!

Heks met neven en nichten, koreaans fondue, kerstdiner, lekker lachen Heks met neven en nichten, koreaans fondue, kerstdiner, lekker lachen

Wat een rijkdom, zo’n tafel met jongelui. Ik voel me een gezegend mens vanavond. Ik word weer eens goed bijgepraat over hun drukke leven. Wat zijn ze alweer groot. Waar blijft de tijd, dat ik verkleed als cowgirl met een paar kleine indianen naar een tentoonstelling in Volkenkunde over Native Americans ging? Voor mij is het als de dag van gisteren, maar de kids herinneren zich er niets meer van.

‘Wel weet ik nog, dat we altijd eerst naar de Australische ijswinkel gingen, als we kwamen logeren, tante Heks’, zegt een van hen. ‘En dan direct door naar de fopwinkel.’ Ze beginnen op te sommen, wat we daar allemaal op de kop tikten. Nepsigaretten, kunstdrollen, suikerklontjes met spinnen. Er rouleert nog een grote plak levensechte kots in de familie afkomstig uit de koker van Heks.

Heks met neven en nichten, koreaans fondue, kerstdiner, lekker lachen

‘De fopwinkel is opgeheven’, zeg ik. Ze kijken teleurgesteld. Ik begrijp het. Sommige dingen mogen nooit veranderen. De Australiër moet gewoon dat lekkere ijs blijven verkopen, na het eten moeten we iets flaneren ( familieterm voor flamberen afkomstig van een nichtje op jeugdige leeftijd) en de fopwinkel mag er niet mee ophouden…..

Vanavond wordt er natuurlijk geflambeerd, wat dacht je!

En gelukkig hebben we ook weer een nieuwe traditie. Een Koreaanse Kerstdiner in Huize Heks voor neven en nichten. ‘Halleluja’ en ‘Glohohohoria, in het veld zit Theo!’ (verbastering van In Excelsis Deo door een neefje op jeugdige leeftijd)

Heks met neven en nichten, koreaans fondue, kerstdiner, lekker lachen

 

Zwarte Pieten spreken incognito af in de kerk. Er valt veel te bespreken zonder het toeziend oog van Sint. Die zit al lang weer in Spanje…… Maar Degene, Die Er Zal Zijn is er! Zoals altijd……

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Wat een heerlijke dag had Heks vandaag. Vanmorgen bijtijds uit de veren, hondje uitlaten en dan naar de kerk. In het park krijg ik al een sms van mijn jeugdvriend Pluim. Hij zit al in god’s huis op me te wachten. Ik moet me haasten! Snel fiets ik naar huis, geef Varkentje eten, smeer wat lippenstift op mijn gezicht en hop, de deur weer uit.

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Als ik de kerk binnenkom word ik direct omhelst door deze leuke man. Gezamenlijk lopen we naar achteren, waar een glimmende Jip en Janneke ons verwelkomen. ‘Ze denken, dat je m’n nieuwe vriend bent’, fluister ik in zijn oor. En inderdaad. Enthousiast stellen ze zich voor tijdens een gaatje in de liturgie. ‘Wat zie je er stralend uit, Heks’, zeggen ze. We helpen het misverstand uit de wereld….

Later drinken we uitgebreid koffie met mijn vrienden. Dan besluiten we naar het strand te gaan. In Huize Heks gebruiken we een snelle lunch, daarna het hondje in de auto en gaan. Het is heerlijk weer. Vanouds buffelen we tegen de wind in en kletsen honderduit. Wij zijn samen opgegroeid, maar ontdekken hoe weinig we werkelijk weten van hoe het leven toen voor ons was. Gek eigenlijk. Je kent elkaar door en door, maar hebt geen weet van hele belangrijke gebeurtenissen indertijd.

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmutstwee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Veel te snel vliegt de middag voorbij. We rijden terug naar Leiden, nog steeds in diep gesprek. ‘Wat heerlijk, Heks, om je weer te zien.’ ‘Dat vind ik ook, lieve Pluim.’

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

In de auto maken we nog snel een paar foto’s. Helemaal vergeten op het strand. Als ik ze later bekijk, moet ik lachen. Zoals altijd zitten we lekker gek te doen. Goh, wat hebben we toch altijd pret gehad samen. Een tienjarig jubileum als Zwarte Piet, compleet met aangeboden etentje, hebben we erop zitten. Op de kleuterschool van zijn moeder.

Ze was dol op deze enthousiaste Pieten-combi, maar we waren tevens haar nachtmerrie…. We deden echt hele stoute dingen. Keihard met strooigoed smijten. Kinderen lekker opjutten, zodat ze goed druk waren. Konijnen loslaten in de klas. Of ik stopte Pluim in de poppenwieg. Die was niet berekend op een volwassen man….

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmutstwee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Blonde Buurman weet er alles van, hij is een keertje Sint geweest in deze context. Eerst moest hij al op een paard rijden, niet echt zijn hobby. Vervolgens had hij te maken met twee onhandelbare ADHD-Pieten. Tot onze verbazing en grote vreugde kon hij voor geen meter orde houden. Het dak ging eraf ! Ik meen met te herinneren, dat we ook daadwerkelijk op het dak zijn geklommen die dag, niet geheel zonder gevaar…..

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Daar dachten we overigens geen seconde bij na: We werden nogal overmoedig in elkaars gezelschap. Onze Pieten-chemie is nog springlevend blijkt, tijdens het maken van de foto’s. Maar over daken klimmen zit er niet meer in vrees ik.

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmutstwee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Heks pinkt traantje weg bij optreden Golden Oldies. Van ergernis ook, wat een zuigtelevisie is het toch weer. Maar zingen blijft geweldig! Young at Heart en Lust for life, bejaardenrockers naar mijn hart…

Golden Oldies in Carré

Golden Oldies in Carré

Vanavond lag ik te moe voor woorden onbeweeglijk TV te kijken. Balkon geveegd bij wijze van therapeutische huishoudelijke handeling. De Golden Oldies traden op in  Carré. In dit programma met Ruben Nicolai wordt een groep bejaarden tot hoogbejaarden in een half jaar klaar gestoomd voor een optreden als  rockkoor. In dit enorme theater. Met alles erop en eraan.

Young at Heart

Young at Heart Chorus: Voor dit koor breekt publiek de tent af

Ik ken de oorsprong van dit fenomeen. In de Verenigde Staten bestaat al meer dan 30 jaar zo’n koor. Ze treden op in gevangenissen en ziekenhuizen. Er is een geweldige documentaire over dit koor, The Young at Heart Chorus,  gemaakt, toen ze dertig jaar bestonden. Het geeft een prachtig beeld van de voorbereidingen op hun jubileum. En een inkijkje in deze speciale club mensen.

The Young at Heart Chorus

Young at Heart Chorus: Optreden in gevangenis

Voor elk optreden vallen er wel een paar dooien. Dit  ontmoedigt hen in het geheel niet. Hooguit maakt het hen nog meer toegewijd aan dit bezingen van de dag van vandaag. Voor elk koorlid is Young at Heart heel belangrijk. Hun hele leven draait om de repetities en ontwikkelingen rondom de optredens. Het repertoire is best pittig.

solo Young at Heart Chorus

Young at Heart Chorus: Soms geeft iemand een solo

Er ontstaan ook soms wrijvingen met de dirigent, die de lat behoorlijk hoog legt. Toch willen de dames en heren dat ook. Onderschat hen vooral niet. Daar worden ze pas echt pissig van! Verder zijn er de gewone intriges en ontwikkelingen, zoals in elke willekeurige groep mensen. Maar ook ontroeren ze keiharde jonge criminelen tot tranen toe tijdens een optreden in zo’n enorme Amerikaanse bajes.

Golden Oldies

Golden Oldies: Bevrijdingsfestival Den Haag

De Nederlandse versie is helemaal over de top. Volgende week zitten de desbetreffende bejaarden verwezen in hun rusthuis na een bombardement van aandacht en daarna een oorverdovend niets. De stilte komt na de storm in dit geval. Voor de kijkcijfers worden de levens van willekeurige binnen de doelgroep passende mensen helemaal overhoop gegooid en daarna is het weer klaar. Het doel is bereikt, iedereen huilt, zelfs heks ondanks ergernis. Leve de kijkcijfers en volgende project.

Wie kunnen we nu weer eens aan het zingen, dansen, zuipen, neuken of huilen krijgen op de nationale televisie?

The Young at Heart Chorus

The Young at Heart Chorus

Er is in Nederland gelukkig ook zo’n zelfde soort project, maar dan integer. Het betreft een popkoor voor senioren in dit geval, Lust for Life genaamd. Man Bijt Hond heeft er wel eens vijf weken verslag van gedaan, maar daar blijft het bij. Toevallig ken ik Karin Wagenaar, de vrouw, die dit heeft opgezet. Ik mag een keertje komen kijken. Ik hoef me daarvoor niet te haasten, want het blijft gewoon bestaan. Voor zichzelf, omdat het zo heerlijk is om samen te zingen.

popkoor Lust for Life

Lust for Life!!!!!!

Dat kon je ook zien bij die Golden Oldies. Wat zongen ze de sterren van de hemel! Wat een energie! Wat een leven in de brouwerij!!!! Gewoon gemeen, dat het afgelopen is voor hen.

Misschien kunnen ze zich opgeven bij het koor van mijn vriendin. Het is niet zo gepamperd en overdone als de TVversie, maar minstens zo leuk!

Lust for Life popkoor

Ik lust de dag rauw