Gaslighting (Wikipedia) is een een vorm van manipulatie die als doel heeft om mensen te laten twijfelen aan het eigen gezonde verstand door de werkelijkheid ronduit te ontkennen of door zichzelf bloedserieus tegen te spreken zonder een spier te vertrekken. Heks leest ‘Het Gaslight Effect, verborgen narcisme’ van Dr Robin Stern. Een eye opener van heb ik jou daar!!!!!

Vorige week springt er een boek uit de kast van de boekwinkel recht mijn armen in. Ik sta er een beetje versuft naar te staren. Het Gaslight Effect? Op de afdeling spirituele boeken? Wat is het overigens een piepkleine afdeling geworden. Ingeklemd tussen psychologie en idioterie. Het boek brandt in mijn handen.

De hele hieropvolgende week verdwijn ik in dit fantastische boek van Dr. Robin Stern. De auteur heeft een juweeltje afgeleverd. Nog nooit heb ik zo goed begrepen wat gaslighten nu eigenlijk is, hoe je het kunt opmerken en vooral hoe je ervan af komt. Nog niet zo gemakkelijk, dat laatste. Meestal moet je integraal van de gaslightende persoon af.

Heks is vanaf haar prille jeugd intensief gegaslight. Door diverse mensen. Het boek slaat dan ook in als een bom. Jemienee. Geen wonder dat ik na elke familiaire aangelegenheid zo uitgeput kapot moe ben. Geen wonder dat de wanhoop toeslaat als ik alleen al aan mijn naaste bloedverwanten denk. Geen wonder dat elk contact met mijn nabije clan voelt als verstrikt raken in het hol van de leeuw. Onveilig. Verwarrend.

Zo’n vijfentwintig jaar geleden had ik genoeg van dit fenomeen. Ik was net het familiebedrijf uit gegaslight. Zat zwaar overspannen thuis, zonder geld, want ik moest niet zo zeuren en gewoon stug door blijven werken. Mijn gloeiende best blijven doen. Ondanks het gepest.

Anderhalf jaar lang zat ik overspannen thuis en betaalden ze me niet uit, die paar naaste familieleden. Ik moest maar zien hoe ik mijn vaste lasten betaalde en hoe ik aan eten kwam.

Gelukkig kreeg ik zo weinig salaris van mijn verwanten, dat ik nog een kleine aanvullende uitkering had van de Sociale Dienst. Daar betaalde ik de huur van. Verder leefde ik enige tijd van de wind. De ME, die ik net een beetje had overwonnen na jarenlang in bed liggen, stak volop de kop op door alle stress.

Pas toen ik zonder meer gelijk kreeg van de rechter moesten ze me alsnog betalen. ‘Ach, die rechters geven ook maar iedereen gelijk,’ was de reactie van 1 van mijn gaslichters jaren later. Net Trump. Twee druppels water. Die veegt ook zijn kont af met de rechtstaat. Als het hem uit komt.

Ik zal nooit begrijpen hoe je je eigen vlees en bloed op zo’n manier kunt proberen klein te krijgen, maar feit is dat het is gebeurd.

Het was het zoveelste ellendige feit. Studeren zonder beurs, omdat je ouders te rijk zijn. Dus je te pletter werken om die studie dan maar zelf te betalen, omdat zij nauwelijks iets bijdragen. Een klein bedrag lenen en dat dan heel veel later 2 keer moeten terugbetalen…..

Maar zij willen wel met de eer strijken naar de buitenwereld toe. Waardoor je zelfs verwijten krijgt van een jaloerse zus, dat je je studie helemaal betaald hebt gekregen. Zijzelf kreeg haar opleiding overigens wel bekostigd. Geen lening. Niks daarvan. Ook een feit.

Feit op feit, ik ben de tel kwijt. 

Jarenlang heb ik al die feiten zorgvuldig weggepoetst. Ik wilde leuke ouders en een aardige broer en zusterlijke zussen. Dus als ik weer eens aan den lijve ondervond hoe het is om te worden opgevoed door een rasnarcist in een gaslightende omgeving legde ik de schuld bij mezelf. Ik moest gewoon beter mijn best doen.

Ik heb zo’n moeilijk mens trouw bijgestaan, 24/7, toen hij erg ziek werd en had echt heel veel verdriet, toen hij overleed……

Vervolgens heb ik me jaren later ontworsteld aan verdere tirannie. De rechter moest er zelfs aan te pas komen. Helaas ben ik via een achterdeur weer naar binnen gevist. Je bent toch mijn ….. enzo. Bladiebla. Vergeven en vergeten dan maar weer. Iemand een nieuwe kans geven….

Had ik het maar nooit gedaan. Had ik maar flink afstand bewaard! Mijn meest bekwame gaslighter heeft hierna in mij haar meesterwerk gezien. Een sublieme constructie heeft ze stiekempjes door de jaren heen in elkaar geknutseld om Heks volledig aan banden te leggen. Haar haar autonomie te ontnemen. Haar op latere leeftijd klein te krijgen. Dat eigenwijze kutkind met die stomme ingebeelde ziekte…….

Uit wraak, omdat de gaslightee zich heeft getracht van deze gaslighter los te maken? Na jarenlang als een soort moderne slavin haar persoonlijke verlengstuk te zijn geweest? Haar rechterhand en steunpilaar na het overlijden van haar partner? Haar boksbal en praatpaal?

Omdat ze het heeft gewaagd er haar eigen gedachtengoed op na te houden? Is er jaloezie in het spel? Op dat volgens haar ‘meest getalenteerde kind’, dat er volgens haar ‘niks mee doet’? Afstraffen dan maar?

Vergelding? Middels geld?

En: Het was bijna gelukt!

Twee jaar geleden was Heks de wanhoop nabij. Gemangeld door een paar nabije narcisten. In de hoek gedreven door haar gaslichter. Klein gemaakt. Bang gemaakt.

Om onverklaarbare redenen waren al mijn overheidssubsidies ingetrokken. Maar ook de andere geldkranen gingen plotsklaps dicht. Er bleken allerlei processen op de achtergrond te spelen, die het daglicht niet kunnen verdragen met als resultaat, dat Heks per 1 januari 2018 behoorlijk zonder geld zou komen te zitten.

Er is wel geld, maar Heks kan er niet bij. Mag er niet bij. Hoewel van mij.

Het magische meesterwerk van mijn gaslichter! Ze heeft me eindelijk waar ze me hebben wilde: Totaal afhankelijk of in de goot. Dan heb je weinig keuze. Helaas kan ze er zelf niet meer van genieten. Haar mentale vermogens hebben haar verlaten……

Maar nog steeds weet die meestermanipulator me te pakken te nemen: Als ik haar soms toch nog eens tracht op te zoeken, rent ze heel hard voor me weg. Jas aan en de deur uit! Geholpen door haar partner. Alsof ik de duivel ben…….

Wat een fantastisch boek ben ik aan het lezen. Op elke bladzijde herkenning. Eindelijk snap ik waarom ik toch zo lang de gaslight-tango heb gedanst met al die narcisten, psychopaten en gaslichters in mijn leven……

Heks is van de harmonie en de verbinding geweest. Heks voelt zich sinds ze piepklein is al snel verantwoordelijk. En ik ga altijd uit van het goede in de mens en dat iemand kan veranderen.  Hoewel daar een beetje de klad in gekomen is. Ook wilde ik altijd een goede dochter, zuster, vriendin of wat dan ook zijn voor mijn dierbaren. Ik wilde dan ook al die onterechte beschuldigingen aan mijn adres weerleggen.

Ik ben niet dom, dik, anorectisch, lelijk, te gevoelig, labiel, gek, lui, ongevoelig, te trouw, ontrouw, bezitterig, een lellebel, burgertrut, te laat, onverantwoordelijk, een duivelskind of wat ik ook naar mijn kop heb gekregen. Ik ben geen slecht mens….

Ik hou nu eenmaal vrij gemakkelijk van mensen. Ik heb een liefdevol hart in mijn donder. Ik heb vaak heel veel en langdurig en eindeloos loyaal van mijn kwelgeesten gehouden!

De inzichten, die ik krijg uit het boek voeren me terug naar allerlei verwarrende taferelen in mijn verleden. Hoe ik jarenlang onterecht heel slecht over mezelf dacht. Hoe ik dingen kreeg ingefluisterd om me op het verkeerde been te zetten. Om de poten onder mijn stoel vandaan te zagen…….  

Op mijn veertiende legde mijn moeder me bijvoorbeeld uit hoe het volgens haar was gegaan met recente gezinstherapie, geïnitieerd door hevige aanhoudende invaliderende hoofdpijnen van Heks gepaard gaande met een verslaving aan valium.

Die valium heb ik mezelf overigens niet voorgeschreven. Ik was pas negen toen dit hoofdstuk in mijn leven begon…..

‘Jij moest van die therapeuten op je kamer gaan zitten als je koppijn kreeg en toen was het zo afgelopen met jouw gemanipuleer om de hele familie naar je hand te zetten met je hoofdpijn……..’

Wat er werkelijk was gebeurd hoorde ik een paar decennia later per toeval van een oom: ‘Tijdens de gezinstherapie hebben ze jouw vader apart genomen. Je oudste zus mocht na 1 sessie niet meer meekomen, omdat ze zo vreselijk dominant was tegenover jou. Je kreeg van haar geen millimeter.’

‘En tegen je vader hebben ze gezegd, dat hij echt hoognodig iets aan zichzelf moest gaan doen. Dat hij bezig was zijn middelste dochter volledig kapot te maken. Maar hij vond dat onzin. Met hem was niets aan de hand vond hij. Jij moest maar naar een gezinsvervangend tehuis en daar zijn ze ook een tijdje mee bezig geweest om dat voor elkaar te krijgen…..’

Ja, dat herinner ik me nog goed. Die dreiging van deportatie. Mijn vader gedroeg zich in mijn optiek overigens opvallend goed tijdens de gezinstherapie. Geen lijfstraffen, geen geschreeuw. Blijkbaar was zijn meest vriendelijke benadering van Heks al alarmerend genoeg voor het team psychologen achter de doorkijkspiegel……

Een heel ander voorbeeld. Heks rijdt zo’n twintig jaar geleden 1200 kilometer om op dringend verzoek eens langs te gaan bij haar mamaatje in de Dordogne. Ze heeft daar een prachtig huis aangeschaft gelegen op een eigen berg. ‘Kom nu toch eens kijken, Heks.’

Dus rijd ik met mijn pijnlijke ME-lijf en een zeer krap budget dat hele kolere end om haar op te zoeken. Zonder TomTom, het is alweer een tijd geleden. Ik zoek me suf, nauwelijks geholpen door een zeer rudimentaire routebeschrijving van haar partner. Ik kom om half negen ’s avonds aan. Een half uur later dan gepland.

‘Je bent te laat,’ krijg ik de wind van voren, ‘We hebben een restaurant geboekt en nu komen we niet op tijd. Jij ook altijd. Waarom kom je nu weer te laat? Mopper, scheld, schijt, scheld….’

En een halve dag later, om half negen ’s morgens: ‘Het komt helemaal niet uit dat je hier nu bent. We wilden vandaag net een dagje naar Biarritz gaan.’ (Ik word niet uitgenodigd om mee te gaan) Ja, precies vandaag willen ze er een dagje saampjes op uit: Ze verblijven tenslotte maar zo’n 4 tot 5 maanden per jaar op hun berg.

Zo kan het gebeuren dat ik om half 11 weer in de auto richting Nederland zit. Het hele end weer terug moet rijden, zonder zelfs maar te zijn uitgerust van de heenreis. Een jaar later nodigt ze me zonder blikken of blozen weer uit in haar tweede huis. ‘Kom je weer gezellig langs in Frankrijk?’ 

‘Wat win je hiermee?’ vraag je je misschien af. Ik vermoed iets in de trant van ‘Ja, Heks is ook vorige zomer langs geweest. Dat was heel gezellig. We zijn nog uit eten geweest!’ richting buitenwereld. Waar ik hoopte op een echt gezellig samenzijn…..

Gaslighting, die vorm van manipulatie die als doel heeft om mensen te laten twijfelen aan het eigen gezonde verstand door de werkelijkheid ronduit te ontkennen of door zichzelf bloedserieus tegen te spreken zonder een spier te vertrekken. Of door grove leugens te verspreiden om er zelf beter op te staan.

Heks was altijd een prima zondebok. Ook in allerlei vriendschappen heeft dit fenomeen een enorme rol gespeeld. De voorbeelden tuimelen over elkaar heen in mijn hoofd. Voor mijn verbijsterde ogen, waar de schellen van zijn afgevallen……

Mensen, die me jarenlang in de tang houden met onware verhalen. ‘Nee, ik ben niet verliefd op je,’ bijvoorbeeld en zodoende lekker dichtbij kunnen komen als goede vriend.  En ondertussen jou met zo’n stiekeme niet aflatende verliefdheid een schuldgevoel bezorgen van heb ik jou daar.

Zo leuk is het namelijk niet om iemand systematisch af te wijzen.

Maar je kunt er niets mee, want het is niet zo. Echt niet, Hoe durf je het te suggereren? En dan op een moment dat je zwak bent en omver ligt proberen toe te slaan…… 

Of een geliefde, die je constant beschuldigt van vreemdgaan, terwijl je geen idee hebt waar hij het over heeft. Maar uiteindelijk ga je je wel slecht en vies voelen door al die aantijgingen en verdachtmakingen. En als je vervolgens aangerand wordt door 1 van zijn vreselijke vrienden, durf je het niet te vertellen uit angst voor nog meer beschuldigingen en ruzies……

Een zogenaamde vriendin, die je opeens systematisch te grazen neemt. Je dingen verwijt, waar je met je pet niet bij kunt. ‘Zit je weer lekker slank te zijn?’ als je zo’n dame probeert gelukkig nieuwjaar te wensen. Blijkt ze met kerst vijfentwintig kilo te zijn aangekomen…..

Dat kun je door de telefoon natuurlijk niet zien. Vervolgens heb jij anorexia volgens deze psychologe van de koude grond. En bij een volgend etentje met de vriendinnenclub kookt ze expres iets, wat jij niet mag eten met je achterlijke aanstellerige dieet. En dat wrijft ze er ook nog even lekker in met een triomfantelijk gezicht……

Ik ken het gevoel van mezelf volledig opzij zetten heel goed. Alsof je letterlijk verdund en dat is ook zo. Je levensenergie wordt afgetapt door zulke lieden. Verdwijnt. Raakt opgesoupeerd.

Het is me echt zo vaak gebeurd. Heks is echt de perfecte gaslightee! Ben ik toch nog ergens goed in!

Het goede nieuws is, dat er voor gaslighten 2 mensen nodig zijn. Je kunt er dus uitstappen. Zodra het je geen zak meer interesseert wat je gaslightende geliefde, vriendin of familielid van je denkt ben je vrij.

 

Heks is bijna zover. Het kan me bijna geen zak meer schelen wat de clan van me denkt. Een kleine uitzondering hier en daar. Zoals een geliefde tante. Die dan ook direct weer wordt bewerkt door een gaslightende zus. Zodat ze slecht over Heks denkt……

Gaslightende vrienden heb ik allemaal de deur gewezen. Na eerst te hebben geprobeerd om het gaslighten te stoppen. Hetgeen bepaald niet altijd lukt.

Maar soms lukt het wel. Een oude gaslighter van me heeft zijn leven gebeterd. Gedroeg hij zich jarenlang tegenover mij als een supereikel, voor zijn huidige dierbaren is het een schat. Zelfs Heks wordt tegenwoordig regelmatig door hem geholpen.

‘Ik was vroeger helemaal niet goed voor je,’ geeft hij onlangs plotseling toe. Vanuit het blinde niks. Ik had jaren geleden al de hoop opgegeven deze woorden ooit uit zijn mond te horen.

Een cadeautje gewoonweg. De persoon in kwestie heeft er bijna dertig jaar over gedaan om hier achter te komen en het vervolgens uit te spreken, maar het is gebeurd! En ik ben er blij mee!

‘Heb mededogen met jezelf en met je gaslichter,’ benadrukt de schrijfster Robin Stern aan het eind van het boek, ‘Je gaslighter is vaak zelf ook enorm gegaslight in het verleden. Bovendien hebben de meesten totaal niet in de gaten, wat ze aan het doen zijn. Het zijn zeer onzekere en bange mensen, die zich sterker voelen door een ander te gaslighten…..’

Het is wel eenzaam zonder vangnet. Dat vind ik moeilijk. Ik ben eigenlijk een enorm mensenmens. Het liefst had ik een warme achterban. Maar liever zo dan met allerlei gaslightende idioten over de vloer. Het komt wel goed met Heks. Ooit.  

Wakker worden van een droom: Heldere dromen zijn geen bedrog. Toch? Heks droomt een tegenvraag. Nu het antwoord nog…….

Afgelopen week word ik wakker van een droom. Dat is over het algemeen een teken dat die droom me iets te vertellen heeft. Maar wat droomde ik dan? Slaapdronken prent ik mezelf de beelden in. Ik creëer een paar triggers op cruciale plekken, zodat ik me morgenochtend de droom min of meer kan herinneren. 

Er word aan de deur gebeld. Als ik open doe staan er een aantal mij onbekende mensen met kinderen op de stoep. Ze zijn verre ‘familie’ van me, zo beweren ze. En ze hebben het moeilijk. Direct beginnen ze daarover te vertellen. ‘Waarom komen jullie uitgerekend naar mij toe?’ vraagt Heks gis. Ze krijgt geen antwoord. De mij vreemde familieleden ratelen door over hun ellende.

‘Waarom komen jullie uitgerekend naar mij toe? Hoe komen jullie op dat idee?’ Ik vraag het gewoon nog maar eens. En opnieuw krijg ik geen antwoord. Hardnekkig blijven ze spuien en spuien. Een beerput gaat open. De drek loopt uit hun bek langs hun nek. Wat gek.

Opnieuw vraag ik waarom ze nu uitgerekend hierheen zijn gekomen? Ik blijf het vragen. Ik luister niet naar hun gezeik. Ik wil nu wel eens weten waarom er altijd mensen met ellende op mijn stoep staan. Onbekenden. Of vage kennissen. Of verre familieleden waar ik nog nooit van gehoord heb.

Dan schiet ik wakker. Wat een gekke droom. Raar hoor. En wat reageerde ikzelf vreemd. Normaal gesproken zit iemand allang bij me binnen als ie een zielig gezichtje trekt. Ik reageer heel anders dan ik van mezelf gewend ben in de droom. Of misschien is er echt iets aan het veranderen in Heks. Misschien krijg ik eindelijk grip op iets wat me al jaren nekt…..

‘Jij zit altijd maar naar Jan en Alleman’s ellende te luisteren Heks,’ zei mijn ex van honderd jaar geleden Blonde Buurman onlangs tegen me. ‘Ik herinner me nog goed hoe je destijds in de kroeg werkte en geduldig alle vreselijke verhalen van allerlei dronken idioten stond aan te horen. Ik ken je niet anders!’

Goh, deed ik dat toen ook al? Ja. Ik deed het al als kind. Ook toen sprong ik in de bres voor kids die gepest werden. Ik wierp me op als hun beschermster. Ik luisterde geduldig naar hopeloze verhalen over verschrikkelijke thuissituaties. Maar over mijn eigen situatie repte ik met geen woord…..

De paragnost Peter van der Hurk wees me ook al op die eigenschap. Volgens hem moet ik er maar geld voor gaan vragen. ‘Zet een tafeltje neer met een naambordje erop. En laat mensen betalen voor je een consult. Jij kunt bovendien ook nog eens genezen met je handen. Gewoon een praktijk openen, dan ben je zo uit de sores….!’

Gemakkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Je kunt moeilijk opeens uit het blinde niks een rekening presenteren als je weer eens eindeloos naar een droevig verhaal hebt zitten luisteren. Of iemand mateloos hebt zitten bevestigen. Het zou me een deining geven!

Voorlopig neem ik een uitgebreide luistervakantie. De komende tijd ben ik niet bereikbaar in dat opzicht. Ik ben als het ware eventjes in gesprek. Met mezelf wel te verstaan. Dus ik neem andermans problemen niet meer aan. Dat is wat de droom me vertelt.

Er is iets wezenlijks aan het verschuiven vanbinnen. Een op zich goede eigenschap is tegen me gaan werken. Niet best natuurlijk. Dat moet toch anders kunnen! Daar word nu aan gewerkt……

Ga je dan nooit meer naar iemand luisteren? Word je vanaf nu Oostindisch doof Heks? Sta je bij het minste of geringste aandacht vragende rotverhaal stampvoetend met je vingers in je oren omdat je niet wilt horen?

Wie weet. Ik denk niet dat het zo’n vaart zal lopen, waarschijnlijk is het tijdelijk, maar zeg nooit nooit.

Vorstelijk uitstapje vol zoete traktaties en weidse vergezichten: Welkome afwisseling van verwoed navelstaren……

We zoeken elkaar regelmatig op

Ik ben nog geen week in het klooster als ik met een lid van mijn internationale familie op stap ga. Een pittige tante uit Missisippi met een heerlijk recalcitrant karakter. Heks gaat een paar boodschappen halen in een ‘Winkel Walhalla’: Een berg supermarchés op een kluitje. Ook wil ik een blogje posten. Eén van de weinige, die ik produceer tijdens mijn reis.

Het is het uitje waarbij een vogel zich doodvliegt tegen mijn auto. Dit werpt natuurlijk een smet op de gezellige middag…..

Daar staat mijn kanariepiet

Mijn nieuwe vriendin trekt regelmatig met me op. Er is sprake van grote sympathie tussen ons. ‘Heks, toen jij die eerste dag binnenkwam met je cowboylaarzen en hoed, dacht ik meteen: “Met die dame kan ik het vast goed vinden!” En kijk eens: Ik had gelijk!’ Tevreden grijnst ze me toe.

Helaas krijgt mijn maatje het na de eerste tien dagen moeilijk. Zo’n retraite duurt best lang. Er zijn dagen dat je helemaal tureluurs wordt van al dat navelstaren. Er komen allerlei emoties los waar je ook niet op zit te wachten, vaak ben je jarenlang druk bezig geweest om die ellende juist te onderdrukken!

Halverwege de rit gaan er bovendien ook nog eens een heleboel mensen naar huis. Er komen weer nieuwe deelnemers bij. Ook onze familie wordt getroffen door dat fenomeen: Een aantal leden zijn opeens weg en er komen wildvreemde mensen voor in de plaats.

Vroeger was dit niet zo, dan bleef iedereen gewoon de volle drie weken. Op een enkele uitzondering na. De opgebouwde energie bleef zodoende intact. Heel belangrijk in groepsprocessen!

Heks heeft minder last van het gebeuren, want ik heb me volledig ingesteld op het feit dat alles altijd weer anders is. Niets is blijvend. Zelfs niet in een klooster. Toch vindt ook Heks het jammer dat zovelen naar huis gaan. Van sommige mensen heb ik niet eens afscheid genomen!

Mijn maatje echter krijgt het echt te zwaar. Zozeer zelfs dat ze een tripje naar Amsterdam plant. Onbezonnen bestelt ze een ticket om vanuit Bordeaux een weekendje heen en weer te vliegen. ‘Kun je me zaterdag naar het station brengen?’ vraagt ze plotseling.

Daar ga ik natuurlijk niet aan meewerken. ‘Vraag maar aan een zuster,’ adviseer ik haar vriendelijk. Ik heb een beter idee: Het is tijd voor een kleine roadtrip met mijn nieuwe vriendinnetje. Uit ervaring weet ik dat je daar geweldig van kunt opknappen.

We besluiten em te smeren als we les hebben in een ander klooster. Na de dharmatalk gaan we ervan tussen in mijn kanariepiet. ‘Oh, wat heerlijk,’ hoor ik naast me een heel blij meisje verzuchten, ‘Ik ben nog geen seconde alleen van het terrein afgeweest, behalve die keer dat we boodschappen gingen doen…..’

Vlak bij het klooster is een klein slaperig plaatsje op een berg. Heks kent het wel. Ik heb er ooit schoenen gekocht met mijn vriendin de non. Schoenen met bloemen. Rare schoenen. Geen exemplaren die je denkt aan te treffen in zo’n suf provinciestadje van niks.

Ik sleep mijn vriendin mee naar dit schoenenparadijs. Stomverbaasd wurmt ze zich door deze volgestouwde winkel van Sinkel. Naast schoeisel verkopen ze ook speelgoed en vishengels. We passen enthousiast een aantal bizarre modellen en natuurlijk vind ik weer een perfect fijn fleurig schoenenpaar.

We halen fruit en andere boodschappen, treuzelen een tijdje in een brocante. Jeetje, wat verkopen ze in Frankrijk toch een prachtige oude spulletjes voor bijna niks. Ik scoor een prachtige koperen kaarsenstandaard vol krullen en bloemen.

Een absolute bezienswaardigheid in Duras is het kasteel. Prominent ligt het aan de rand van de stad, uitkijkend over een enorm dal. We besluiten het te bezoeken. Bij een lieve werkstudente kopen we een toegangsbewijs en een koptelefoon met rondleiding. Op ons gemak slenteren we het hele kasteel rond, van de kelder tot het dak. Daar aanbeland krijgen we als bonus een oogverblindend uitzicht! Een verpletterend panorama. Ademloos laten we het landschap op ons inwerken.

Verder hebben we veel lol samen. Zo’n kasteel spreekt natuurlijk tot de verbeelding. We stellen ons van alles voor, daarin gestimuleerd door de rare verhalen uit onze koptelefoon. Mijn god, wat een idioten hebben hier gewoond. Zoals altijd verbaast Heks zich weer over extreme decadentie en misbruik van macht. De wereld staat er bol van. Nu, vroeger en naar ik vrees ook de toekomst.

Amerika heeft een uitstekend voorbeeld van dit verschijnsel in de race voor de functie van president. De dubieuze Troefkaart van de republikeinen. (Trump betekent troef. Wat mij betreft betekent het Snoef…..)  Een narcist als presidentskandidaat. Idioterie ten top natuurlijk: Een gestoorde gek aan de top……

Jammer dat Trump geen genoegen neemt met een positie als kasteelheer op het franse platteland. Daar kan hij beduidend minder kwaad dan in Washington.

De nieuwe Trumptower?

Als we het hele bouwwerk hebben verkend is het tijd voor een ijsje. In het stadje is een geweldige ijssalon. Wel tachtig soorten liggen uitgestald in een vitrine, ook een flink aantal smaken geschikt voor consumptie door Heks met haar achterlijke dieet. We bestellen een paar enorme bollen en een kopje koffie. Verrukt smikkelen we van het zalige goedje.

‘Ik neem er nog eentje,’ verzaligd likt mijn tafelgenoot langs haar lippen. Zonder problemen werkt ze nog een bol naar binnen. Ik lig intussen al een beetje om van al die suiker, dus ik laat het hierbij. Heks is allang blij dat ze een keertje mee kan doen. Meestal kijk ik de andere kant op als mensen zich te buiten gaan aan zalige zoetigheid zoals taart, toetjes en ijsjes.

Er zit altijd wel iets in dat ik niet mag en bovendien verdraag ik suiker niet goed. Zoals iedereen overigens, maar de meeste mensen hebben dat totaal niet in de gaten….. Die denken dat ze ergens anders zo moe van worden. Of schimmelig. Of dik……

Suf van de suiker en eufoor van ons geweldige uitje rijden we terug naar Lower Hamlet. ‘Dank je wel voor deze heerlijke middag,’ zeggen we tegen elkaar. Mijn vriendinnetje is weer helemaal bijgetrokken. De dag volgend op onze trip is ze druk bezig om haar vlucht naar Amsterdam te cancelen. Ze hoeft niet meer te vluchten.

Ze is net als ik: Arrived. Home!

Duras22

 

 

Kattenvriendinnen smeden snode plannen: Nieuwe nestjes vol snorrende kittens. Heks levert een paar krolse poezen. Aan het benodigde kattenzaad wordt hard gewerkt. En kattenkwaad volgt vanzelf…….

 

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  alerte houding

Siep, de dochter van Pippi en ThayThay, de kleindochter van Snuitje en Ferguut, het zusje van Bolster…..

 

‘Hey Heks, ben in de buurt. Zal ik even langs komen voor kopje koffie of thee?’ Ik kijk naar het sms’je van mijn kattenvriendinnetje Joy. Ja, leuk. Ik liep vandaag net aan haar te denken. Het is alweer eventjes geleden, dat we elkaar hebben gezien.

IMG_7681 Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  slapend in broodmand
Niet veel later zitten we met thee en koekjes aan de grote keukentafel in Huize Heks. Allereerst worden natuurlijk alle poezenbeesten uitgebreid geaaid en besproken. Joy heeft de dochter van Pippi geadopteerd. Ik kan me geen betere kattenmoeder voorstellen, dan deze lieve schat. Behalve ondertekende dan….. En Trui en Steenvrouw niet te vergeten!

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  in etui

Ze is net zo klein als haar moeder en oma

Ik hoor de laatste nieuwtjes over Siep, dat kleine pittige poesje. En over de aanstaande verhuizing naar een groter pand. ‘Mijn hunk heeft enorm veel punten gespaard, binnen het studentenhuisvesting-systeem. Daardoor kunnen we binnenkort doorstromen naar een royale woning.’ Ze woont nu piepklein, maar wel op een hele leuke plek. In de met kroegjes bezaaide Kaiserstraat.

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  slapend , helemaal uitgerekt

Die zwarte boskattenpoten heeft ze echt van haar vader….

‘We hebben een heel leuk appartementje aangeboden gekregen op de Oude Singel. Kijk!’ Op haar telefoon zie ik een prachtig historisch pand voorbijkomen. ‘Ha, dat is hier om de hoek! Leuk! Bijna op je oude locatie.’ Toen ik haar leerde kennen, woonde ze in een mega studentenhuis, niet ver van mijn huis.

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  alerte houding, oren plat

precies haar oma

‘Als we gaan verhuizen, willen we er eigenlijk nog een poesje bij. Maar helaas is Siep gesteriliseerd nadat ze zo ziek was van een baarmoederontsteking…..’

Alsof ze een punt wil maken komt Pippi met haar buik over de grond schuivend aangekroeld. Ze maak daarbij allerlei geluiden, die ik maar al te goed herken: ze is krols. Gisteren een klein beetje. Maar de woorden van mijn vriendin lijken een verlangen in dit kleine poezenmeisje te hebben wakker gemaakt. Opeens is ze één en al hormoon……

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  alerte houding

Wat is ze toch knap

‘Van mij mag ze nog een nestje, hoor. Ze is zo’n geweldige moeder. Ik vond indertijd haar zwangerschap, bevalling en kraamtijd zo bijzonder! Ze is best eenzelvig vergeleken met mijn andere katten. Maar toen hebben we een hele goeie band gekregen! Maar ja, alle katers in de buurt zijn gecastreerd….’

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  vliegend op voeten van man

Flying Tiger

 

‘Oh, ik weet wel een kater, die niet geholpen is, ik heb hem net eten gegeven. Hij is van een vriendin en woont hier niet ver vandaan, in de Mirakelsteeg.’ Dat vind ik een goed teken. Het is toch altijd een wondertje, zo’ n nest kittens!

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  zit zich te wassen, wijdbeens

Zo zit dit meisje er wel vaker bij, heb ik gehoord

Ze stuurt gelijk een sms’je naar de vriendin. Ook een andere zaadkandidaat, de kat van de bovenbuurman van Joy, wordt benaderd. En een dag later krijg ik bericht, dat er nog een gegadigde dekkater is in de enorme miauwende vriendenkring van dit kattenvrouwtje.

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  in doos

Siepje, wat ben je toch een plaatje

Zo zitten we dan allemaal snode plannetjes te smeden voor nieuwe kattengezinsuitbreiding. ‘We hebben al een naam voor het eventuele nieuwe poesje: Sop! Dan wordt het Siep en Sop!’ ‘Haha, ik ken mensen, die hun katten, broer en zus, Broekje en Rokje hebben genoemd!’ Je kunt je altijd lekker uitleven bij de naamgeving van je have……

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  zittend op theeblad

Ze houdt je graag van het werk

Heks gaat de kittens, als alle plannen slagen tenminste, deze keer allemaal weggeven. Hoe moeilijk dat ook weer zal worden. Ik heb al drie adresjes.

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  op de uitkijk voor het raam

Dit is moeder Pippi, ze kijkt altijd een beetje chagrijnig

‘Die lap mag van mij ook nog een nest. Steenvrouw wil graag een kitten van Leonoor. Meestal wordt ze pal na Pippi krols.’ Het zal bij katten wel net zoiets zijn als bij ons vrouwmensen. Subtiele geurafscheiding zorgt ervoor, dat de vruchtbaarheidscycli gelijk gaan lopen……

Cyperse kat, , Kokeshi,

De mogelijk nieuwe partner van Pippi: Kokeshi

Dus wie weet is het hier binnenkort wel een enorm huishouden van Jan Steen, waar je struikelt over de kittens…..

Bij het afscheid onderhandelt Joy over een terechte tegenprestatie voor het leveren van al dit kattenzaad: ‘ik krijg natuurlijk wel de eerste keus, Heks!’ Dat spreekt voor zich!

Vrolijk samenzijn met kattenvriendin: De dochter van mijn kat Pippi boft maar met haar kattenvrouwtje! Alle poezen geaaid en helemaal bijgepraat. Waarover? Onze monsters natuurlijk!

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,  slapend

Cyperse kat, Siep, mooi poesje,

Cyperse kat, SiepCyperse kat, Siep, mooi poesje,  slapend

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in ‘Museum Het Leids Wevershuis’. Zaterdagmiddag is de vernissage en Heks is erbij!

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Zaterdagmiddag meld ik me bij Frogs. Ik ben vijf minuten te laat. Knorrig sputterend kijkt hij me aan. We gaan naar de vernissage van een tentoonstelling van zijn oudste vriend Trueman (Fred Rohde ). Hij wil niks missen!

Gelukkig is de tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis. Op een steenworp afstand van het huis van mijn goede vriend. We gooien het varkentje bij Frogs naar binnen en gaan op pad.

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Al we in de straat arriveren is het niet moeilijk op te maken waar de tentoonstelling is: De ramen van het Wevershuisje hangen vol afdrukken. Hartelijk worden we verwelkomd. We zijn gelukkig ruim op tijd.

Met een heerlijk gaasje wijn in de hand luisteren we naar de inleidende woorden van Dirk Ketting, een bekende fotograaf en oude bekende van Trueman. Na de opening haasten we ons naar de zolder van het huisje. Hier is een kleine voorstelling, verzorgd door vrienden van True en Trueman. Onder de schamele dakpannen genieten we van een intrigerende performance. ‘Echo-Kinesis Transient’. Verzorgd door Natasha en Irene. Prachtig verfilmd door Jiang Zhenghua:

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Heks zit naast Blonde Buurman. Als het is afgelopen kletsen we eens uitgebreid bij. Het is altijd heerlijk om hem te spreken, deze oude vriend. Hij houdt er verrukkelijke denkbeelden op na. Een Docter Philachtige levensvisie, maar zonder het gelul.

‘Wat je voelt is waar’, zegt hij altijd. En ‘Zie mensen voor wat ze zijn. Leveren ze je een klotestreek, ga er dan gewoon vanuit, dat ze niet zullen schromen het nog eens te doen.’

Vandaag is hij heel aardig voor me. ‘Heks’, zegt hij, ‘Jij stond vroeger altijd naar Jan en Alleman te luisteren, met eindeloos geduld.’ Hij trekt een gezicht. Ziet mijn gezicht betrekken. ‘Niet dat dat verkeerd is hoor.’ ‘Ja, maar ik doe dat nog!’, verzucht ik, ‘Alleen hanteer ik een veel beter deurbeleid.’

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Ik kijk naar mijn oude vriend. Hij glimlacht. Ok, Blonde B. Het kan beter, ik weet het….. Maar ja, alles op zijn tijd.

Intussen is Trueman begonnen met een speech. Hij bedankt zijn vrouw True. Zij heeft dit allemaal in gang gezet. Zij heeft met eindeloze toewijding zijn hele archief doorgespit. Deze bevlogen kunstenares heeft de hele tentoonstelling bedacht en ingericht. Ze heeft een keur aan vrijwilligers op de been gekregen en aangestuurd om deze ode aan haar man te realiseren. Een daad van Grote Liefde.

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

‘Weet je wat nu zo bijzonder is’, zegt Trueman, ‘Mijn vrouw heeft foto’s zodanig geëxposeerd, dat ikzelf versteld sta. Heb ik die foto’s gemaakt? Ja, ik weet dat ik ze nam, maar zij heeft het inzicht gehad om ze in een geheel nieuw perspectief te plaatsen!’ Dat is nu echte liefde. Mijn vriendin True heeft kans gezien om meerwaarde te geven aan het toch al zo prachtige werk van haar man. Terecht wordt ze flink in het zonnetje gezet.

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Mijn vriendin, die het gewoonlijk bepaald niet schuwt om in het centrum van de belangstelling te staan, wuift vandaag alle lof luchtig weg. Het is de dag van haar man. Hij staat in middelpunt. Bovendien moet ze alweer ergens ingrijpen, iemand verwelkomen of uitlaten. Kortom: Ze heeft het druk.

Wat een heerlijke expositie. Ook het huisje op zich is al een bezoekje waard. Komt dat zien mensen!

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis.

Lekke band en de fietsenmaker op vakantie. Inspirerende ontmoeting met een flexibele dame. Van peuteren in de ziel naar meer uitwendige herstelwerkzaamheden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA naaimachine_kleinLa_Saison_1869_evening_and_reception_gowns

Vandaag eindelijk geen nat pak gehaald tijdens mijn ochtendronde. Wel is mijn band lek. en de fietsenmaker is met vakantie, terwijl zijn winkel wordt verbouwd. Dus ik moet mijn heil elders zoeken, maar ik ben gewoon te lui om naar het eind van de straat te lopen. Daar zit nog een fietsenmaker. Het stikt van de fietsenmakers in de binnenstad, het is gewoon een plaag. Maar als je ze nodig hebt zijn ze dicht of met vakantie. Typisch.

images-202 meetlintJolanda2ztabl5.jpg

Mopper, mopper. Weer zo godvergeten moe vandaag. Zou ik soms toch iets onder de leden hebben? Een vaag virusje ofzo? Frogs was ook al in de lappenmand afgelopen week, dus het zou maar zo kunnen. Omdat ik van mezelf al zo vaak halfzacht ben weet ik soms niet of ik met een griepje of m’n eigen halvezoligheid te maken heb, als ik me niet goed voel.

kleding maken.thumbnail Foto-KPJZZX4N 16383014-De-coupeuse-Posie-Graeme-Evans

Op weg naar huis kom ik een vroegere thuiszorgdame van me tegen. Destijds een studente psychologie, nu alweer lang afgestudeerd. Wat leuk om haar weer te zien! We kletsen bij over haar wederwaardigheden op de arbeidsmarkt. Moeilijk, moeilijk. De banen liggen niet voor het oprapen. ‘Ik werk momenteel bij ‘De Gouden Schaar”‘, vertrouwt ze me toe. Ja, je moet ongelofelijk flexibel zijn om aan de bak te komen tegenwoordig…. Petje af, hoor. Wat een inzet!

Unknown-58beroepenplaatjesCA8CTOST

Vanavond ga ik het Leidse filmfestival bezoeken met de cowboy. We hebben een leuke film uitgezocht. Althans, daar zie het naar uit. Eerst nog even een paar uur slapen, dan de fysiotherapeut. Worden mijn ledematen weer vastgeplakt. Groot kans, dat ik dan weer helemaal bijgetrokken ben. En dan een heerlijk avondje uit. Gewoon hier in dit lekkere suffe provinciestadje…..

mesby_2

Heks ontploft tijdens bezoek indicatie adviseur. IK BEN TOCH NIET GEK !!!!!!!

ben nog niet echt wakker

Veel te vroeg belt hij aan

Vanmorgen vroeg stond de indicatie adviseur van de thuiszorg op de stoep. Deze zaak heb ik in 2007 aanhangig gemaakt en nu was het dan zover. Er kwam iemand kijken. Huisbezoek! De man was hier al eens eerder over de vloer geweest voor een ander akkefietje. Ik had toen net die whiplash opgelopen en hij dacht dat ik aan de drank was. Huh? Ja, echt waar.

Of de roe....

Krijg ik lekkers? Hulp bij koken bijvoorbeeld?

Nu vroeg hij me of ik therapie gaf. Vanwege alle klankschalen, die werkeloos tegen de muur staan. Huh? Ja, echt waar.

Wil hij soms een behandeling?

Hoe komt zo’n man erop?

Ik ben ’s morgens altijd uiterst brak, dus zulke gekke vragen gooien me uit evenwicht. En dat is nu net de bedoeling, denk ik. Toch wist ik hem duidelijk te maken, dat meer hulp uiterst gewenst is. Ik moet het daarvan hebben, het huishouden doet nu eenmaal niet zichzelf.

En nog een beetje bla

Meut meut meut

‘Nou’, zei hij,’ U moet natuurlijk ook werken aan genezing. Dus cognitieve therapie!’ Ter plekke ontplofte ik. Hoepel nou eens op met die cognitieve therapie. Het is fysiek heel zwaar, want je moet erbij sporten. Ook is het bewezen niet effectief bij ME patiënten. Het werkt zelfs averechts… De enige die er beter van worden zijn de psychologen zelf. Ze vangen 50.000 euro per patiënt.

bladiebla

Blabla, ja, hier word iedereen moe van

Ik heb dat hele traject al eens doorlopen bij gezondheidspsychologen en weet er alles van. Ik heb geen jeugdtrauma meer over om op te kieskauwen. Aan het eind kreeg ik een enorme stapel evaluatieformulieren. Ik vulde in, dat het niet had geholpen en dat ik me fysiek zo mogelijk nog beroerder voelde. Hun conclusie was, dat ik zo ongeveer genezen was. Huh? Ja, echt waar.

Dan knap je wel op!!!!! Sukkel...

Je moet gewoon niet zoveel piekeren!!

Tijdens mijn ontploffing belde Steenvrouw aan. Zij kwam me bijstaan, maar die man was zo godsgruwelijk vroeg, dat zij te laat was. Ik blijf tijdens zulke ontploffingen wel correct, die man doet ook maar zijn werk. Ik moet hem wel te vriend houden…

Daarom heb ik hem vanmiddag wat literatuur gestuurd. Studies over cognitieve therapie en ME. En een goed verklaringsmodel van het ontstaan van deze ziekte door een biochemicus. (http://www.steungroep.nl/archief/populair/ortho072ME-CVS-te-behandelen.pdf).

Maar geen Nederlandse arts, die hiervan afweet, het is een Bananenrepubliek hier!

Het beste verklaringsmodel tot nog toe !!!

Kunnen ze bij WMO hun tanden op stukbijten. Zodat ze die niet in mij zetten.

Tegen Steenvrouw even lekker gescholden op de gang van zaken. En daarna over naar de orde van de dag. Bij de fysiotherapeut bleek, dat in mijn linkerschouder iets omgedraaid  zat. Op een gegeven moment schoot het weer op zijn plek en het gewricht was weer bruikbaar. Geen wonder, dat ik bijna niet meer in m’n jas kom momenteel. Als ik fysio Pieter met de gouden handjes toch niet had…..

daar bof ik dan weer mee

Gouden handjes

Dus weer helemaal aan elkaar gezet ben ik mijn verhaaltje voor Anneke gaan schrijven. Het was lastiger, dan ik had gedacht. Grappige anekdotes genoeg, maar het zijn juist de kleine gewone dingen, die zich moeilijk laten vertellen. En die ik het meest ga missen. Het is wel gelukt uiteindelijk. Het wordt vast een mooi afscheid.

Foto174

Afscheid is een beetje sterven. Sterven is waanzinnig afscheid…..

opgenomen

Weggevlogen

Vanmorgen werd ik weer wakker gebeld door Jet, een veel later tijdstip nu. Met pijn in mijn hart schrijf ik het op: Tanneke is vannacht gestorven. Het was nog een hele strijd, dat afscheid. Zij was bepaald niet onbekend met de dood. Haar hondje Beer heeft een afgekloven knuffel en die noemde ze Het Kadaver… Ook wist ze als geen ander, dat het een overgang is.

Afscheid nemen is zo verrekte moeilijk. Vooral als het zo definitief is. Afgelopen nacht was onrustig. Pas heel laat viel ik in slaap. Dat heb je als heks, ik ben bekend met dat tussengebied.

in de hemel...

Het is er vast een gezellige boel

Vanavond heb ik nog een feestje bij de Wilde Boerenzoon. Dat is altijd supergezellig, vrienden van lang geleden. Maar ik blijf lekker thuis, in mijn huis vol bloemen. En brandende kaarsen. Wolkjes wierook.

het gebroddel in de modder

Afgelopen met het aardse gerups

Volgende week wordt nog een hele intensieve week. Maandag ga ik zingen bij Jan-Hendrik. Leven dendert gewoon verder.

Vanmiddag kocht ik een staatslot. Eindcijfer? Doe maar vandaag, 93, 9 maart. Terwijl ik het wegborg bedacht ik me dat Tanneke  93 wilde worden. Dat is niet gelukt. Ze verliet ons op 9/3…

Vanavond koester ik, ja wat? De intensiteit van dit afscheid. Deze schat was een zielsvriendin. Ik ga haar heeeeeeeeeeel erg missen.

Zo leerde ik haar kennen

TANNEKE