Ik sus mezelf en hou me koest. Vanbinnen bang. Vanbuiten woest. Zit aan mijn leunstoel vastgeroest! Zolang ik maar niet ernstig hoest……..Geen zin meer om nog zwaar te tillen, geen lust om anderen te villen, maar wat ik wel zou willen vanbinnen, is me verbinden, echt verbinden…..

Dit stuurde een heksenvriendinnetje me. Ik ben er echt blij mee!

Wat gewoon doorgaat is de ME. Heks is zorgmijder geworden, net als velen met mij. Het is zelfs op het nieuws. Hartpatiënten worden opgeroepen om toch vooral wel te komen als ze klachten hebben. ‘Ja, ik zal me daar gek zijn, me wagen in het hol van de leeuw….’ hoor je deze risicogroep massaal denken.

Heks heeft ook dergelijke gedachten. Mijn hartje klopt dan probleemloos, mijn immuunsysteem rammelt in zijn voegen. Zonder Corona. Ik heb geen idee, wat dat haperende systeem met dat virus kan. Wie weet heb ik het al gehad. Met super milde klachten. Heks heeft altijd klachten. Al dertig jaar. Dus misschien heb ik het helemaal niet gemerkt.

Een paar weken geleden heb ik  een griepje onder de leden. Precies in het weekend. Ik zie sowieso niemand natuurlijk. Behalve de thuiszorg. Ik heb dan net een nieuwe, een jongeman. De eerste en derde keer komt hij niet vanwege griep. Was het griep? We weten het niet.

Heks heeft het weekend na zijn tweede dienst dus keelpijn, hoofdpijn, buikpijn en kriebelhoest. Ook val ik een keertje bijna flauw en heb ik het een dag behoorlijk benauwd. Maar het duurt kort, een paar dagen. Het gewone griepvirus waart ook rond. De kans is groot, dat ik daar een staartje van mee heb gepikt.

Intussen heb ik iemand ontdekt in mijn naaste omgeving, die het Coronavirus heeft doorgemaakt. Een ijzersterke  jongedame. Ze is 3 weken strontziek geweest. Milde klachten heet dat. Zo’n anderhalve dag Spaans benauwd en nu nog, al ruim anderhalve week klachtenvrij, zo slap als een vaatdoek.

Vorige week haalt ze mijn hondje op. Zij zit in het vaste VikThor dreamteam. Mijn ventje heeft een heerlijke dag met zijn favoriete vriendinnetje. Bij de voordeur draag ik hem over. Met mondkapje op. We houden voor de zekerheid nog een tijdje afstand.

De berichten over hoe lang het duurt, voordat je het virus niet meer kunt verspreiden, nadat je klachtenvrij bent, zijn verwarrend. In Nederland zeggen ze 24 uur. Ik krijg een artikel toegestuurd, waarin bevindingen staan van recent onderzoek. Al het onderzoek naar dit ziektebeeld is natuurlijk recent.

Het virus is tot een week na de laatste klachten aangetroffen bij volledig genezen mensen. Nog maar even voorzichtig dus.

Stiekempjes is Heks blij, dat ze iemand kent, die al antistoffen tegen deze plaag in haar systeem heeft. Voor het geval de boel hier toch mis gaat. Dan durft er in ieder geval iemand mijn huis in om de beestjes eten te geven. En ze haalt VikThor op. Die mag dan een tijdje bij mijn zus logeren…..

Heks wil graag wat positiever uit de hoek komen. Maar ja, ik ben geen poppenkastpop. Ik worstel dagelijks met een lastig lijf in mijn eentje. Ik zie geen behandelaar meer, veel te link vind ik. Maar intussen zakt mijn lijf wel een beetje in. Ik doe mijn best, maar mijn rare gare spieren raken meer en meer verkrampt. Mijn zenuwstelsel is volstrekt van de kook.

‘Hoe gaat het daar, Heks?’ app’t de fysiotherapeut. ‘Prima hoor, alleen 2 centimeter smaller geworden in de schoudergordel. Ik denk door verkramping… ‘ grapt Heks terug. Het is niet eens echt gelogen. Ook mijn kuiten zijn gekrompen. Ik trek me letterlijk in mijn lijf terug.

Ik zou best beter willen worden, hoor. Dat is het niet. Heks is al dertig jaar bezig met dat project. Het is echter niet zo, dat ik verwacht door deze crisis opeens van mijn ziekte te genezen. Wel van mezelf. Dat is altijd een groot streven van me.

Maar wat ik voornamelijk heb geleerd van mijn ziekte door de jaren heen, is dat het is zoals het is. Dat er wonderen bestaan, maar dat ze aan mijn deur voorbij gaan. Dat ik wel door keihard ploeteren, diëten en voedingssupplementen, dit niveau heb bereikt. Ik lig niet met sondevoeding in mijn neus en een flatus uit mijn kont in een verpleeghuis.

Goddank, want daar moet je nu echt niet zijn met een aggenebbis immuunsysteem.

Het kan ook pure mazzel zijn dat ik nog steeds rond loop te springen. Dus niet tengevolge van mijn niet aflatende inspanningen. Van het ‘mijn best doen‘. Van mijn positieve levenshouding. Ik acht de kans, dat mijn inspanningen er niks mee te maken hebben, best hoog.

Evenzogoed krijg ik met enige regelmaat een lekkere terugval. Dat hoort bij de pathologie van ME. ‘De kunst is om daarvan niet in paniek te raken,’ vertelde een reumatoloog me ooit in verband hiermee. Een kunstje, dat ik nooit echt goed onder de knie heb gekregen.

Dusssssss. Ik sus mezelf en hou me koest. Vanbinnen bang. Vanbuiten woest. Zit aan mijn leunstoel vastgeroest! Zolang ik maar niet ernstig hoest……..

Mindfulness is geen stuk gereedschap om je doel te bereiken, het is een weg!

 

20140618-212614-77174818.jpg

Vandaag zei Thay weer hele mooie dingen in zijn talk. Verhelderende woorden over het fenomeen mindfulness. Een modeverschijnsel van heb ik jou daar tegenwoordig. Kijk maar om je heen. De cursussen vliegen om je oren. Mindful zakendoen bijvoorbeeld. Hier worden mensen met veel geld voor veel geld getraind om nog meer van dat aardse goedje naar zich toe te harken…..

Of mindfulness in het onderwijs. Bewezen betere resultaten. Hogere cijfers, sneller afstuderen. Dus ook hier kan het weer veel voordeel opleveren.
Heks kreeg bij aankomst, nog voor ze de kans kreeg om uit haar auto te stappen aan het begin van deze retraite een drammerige Amerikaanse dame over zich heen gewalst. Haar boodschap was, dat ik mijn Tens apparaat, een soort uitwendige pijnstiller, aan de wilgen moest hangen. Het was namelijk mogelijk mijn ongemak weg te mediteren…..

Ook gisteren hoorde ik mensen dingen beweren, die deze gedachtengang onderschrijven. En ik hoorde anderen ermee worstelen. ‘Doe ik iets verkeerd, als ik ziek word?’ Verwarrend, want wat is nu eigenlijk minfulness/ leven in aandacht? En wat kun je er nu werkelijk mee?

Thay wist snel helderheid te brengen in de chaos aan inzichten. ‘Mindfulness is geen stuk gereedschap, waarmee je snel rijk kunt worden. Of kunt genezen. Of betere resultaten kunt behalen in wat dan ook. HET IS EEN WEG!’

20140618-212053-76853379.jpg

Je kunt er juiste inzichten en geluk mee genereren.
Al het andere is ‘wrong mindfulness’ . Het levert verkeerde inzichten op en leidt tot verkeerde actie.

Op zich is Thich Nath Hanh er wel voorstander van om iedereen mindfulness aan te leren. Zolang het maar gaat om het verlichten van lijden.

‘Iedereen heeft hulp nodig, want iedereen lijdt. Zelfs de Boeddha|’

Er is een hele discussie gaande in mindful-land of het not done is om militairen deze training te geven. ‘Ik kan dat niet doen’, zeggen de docenten. ‘Ik ga toch niet iemand leren om in het hier en nu te komen en te focussen om vervolgens een ander mens neer te knallen?’

‘Militairen lijden ook. Als je hen bij hun adem brengt, door middel van de juiste aandacht, krijgen ze waarschijnlijk het inzicht dat het beter is om niemand neer te schieten…. ‘, zegt Thay.

Hij vertelt hoe in de Vietnam oorlog hele volksstammen militairen uit vijandige kampen elkaar in de smiezen hadden, vervolgens flink in de lucht schoten, hun lunch opaten en aftaaiden…. Het was aan de orde van de dag. Hun superieuren werden er wanhopig van…. De manschappen in beide kampen hadden het juiste inzicht, dat de vijand ook een mens was. Met familie, een gezin….. En zij hadden geen mindfulnesstraining gehad. Deze inzichten ontstaan ook spontaan……

Ja, onze lieve leraar was weer goed op dreef vandaag. Mij heeft hij een prachtig geschenk gegeven. Als ik weer een een betweter op mijn nek krijg met de boodschap, dat ik mijn ziekte aan mezelf te danken heb, omdat ik niet goed bezig ben roep ik gewoon: leven in aandacht is een weg, geen stuk gereedschap.

Het is zoals Drupad zingen, de vorm van Indiase zang, die ik beoefen. Je zingt niet van A naar B. Dat klinkt als het gebalk van een ezel. Je zingt de hele weg. En daar moet je je aandacht dus heel goed bijhouden. Maar in dat zingen, dat er helemaal zijn, ligt geluk verborgen. Altijd!

En ook als je zo’ n halvezolenlijf hebt als ik, kun je op die manier elke dag momenten van enorm geluk ervaren. Nu bijvoorbeeld begint de retraite zijn tol te eisen. Gisteren had ik buikloop. Het heerst onder de bezoekers van de retraite, dus ik heb het gelijk te pakken. Ik heb keelpijn en ben verkouden. Dat doet ook de ronde.

Dan heb ik een soort eczeem op handen en voeten, geen idee hoe ik daaraan kom. De warmte? Mijn linkerooglid is ontstoken, dus ik zie er niet uit. En er begint een koortslip op te komen, als resultaat van al die verminderde weerstand.

Dit alles naast mijn gewone gedoe. Het vervelende is het extra werk, dat het met zich meebrengt. Naar de wc rennen, warme kompressen op mijn oog. Apotheek opzoeken. Morgen waarschijnlijk een dokter consulteren….

Maarrrrrrr: toch heb ik een geweldige dag gehad vandaag. Ik heb mijn oranje zonnebril opgezet, dan zie je dat oog wat minder. Bloemetjesschoenen aan je voeten leiden de aandacht ook flink af. En het was ook nog een beetje feest hier in onze Hamlet. Om fondsen te werven voor een verbouwing hebben de monniken en nonnen opgetreden voor ons. Fantastisch. Maar daarover vertel ik morgen. Het is al laat. Plotseling kan ik hier wel online. Geen idee hoe dat nu weer kan. Maar ik neem het er maar even van……

Kalligrafieën Copyright Eglise Bouddhiste Unifiee

20140618-213037-77437319.jpg