Krijg de hik! Heks krijgt een lekkere prik in haar mik! Uit onverwachte hoek komt er toch een vitale dosis mijn kant op. Misschien krijg ik dodelijke trombose, ik neem het risico op de koop toe. Je moet er eventjes voor op pad, Heks, maar dan heb je ook wat!

Schrijf, Heks, schrijf. En blijf.

Vorige week zit ik met de Blonde allemaal financiële kutklusjes te doen. We hebben allebei een zelftest gedaan. Ondanks de uitslag houden we toch afstand. Zo betrouwbaar zijn die testen nu ook weer niet.

Eerst serveer ik een lekkere lunch. ‘Kijk eens, wat ik van de slager heb gekregen?’ zwaai ik met een enorme rookworst. Zo uit de ketel gevist door mijn gigantische worstdraaiende vriend. Mijn hondjes hebben al een flink stuk verorberd, maar er is nog zeker driekwart worst over….

‘Ik had al een stuk rookworst gekocht, voordat ik de worstenman tegenkwam, dus vandaag hebben we een absoluut worstoverschot…’ grap ik. Een worstoverschot. Of je worst lust.

De Blonde is blij. Hij is dol op de rookworst van van der Zon. Vind je het gek? De beste worst van Nederland. Vinden mijn viervoeters ook.

Hoe zit het nu met jouw vaccinatie, heb je daar al iets over gehoord?’ de Blonde maakt zich zorgen over Heks. Er is nog geen zicht op een prik. ‘Bel gewoon nog een keertje naar de huisarts. Dat doen wij ook af en toe…’ moedigt hij me aan om nog eens te informeren bij de praktijk, waar ik sinds jaar en dag een paar keer per week prikken in armen, benen en billen laat jassen.

Behalve het afgelopen jaar, sinds ik zorgmijder ben.

Heks belt met de assistente. Ik leg nog maar eens uit, dat ik dat virus niet moet krijgen. Of ze al iets weten? Sta ik op een lijst hier of daar? Opeens krijg ik een grote mond van de assistente. Mijn toon bevalt haar niet. Ik schrik me een ongeluk, mijn toon? Komt er een rare toon uit mijn mond?

‘Je klonk misschien wat heftig wanhopig,’ zucht de Blonde, als ik hem er naar vraag. Hij zat er per slot van rekening bij, toen er een valse toon uit mijn mond klonk. Buiten mijn weten om. Heks moet duidelijk een toontje lager zingen.

Zo krijg ik dan een uitschijter, maar geen verdere informatie. ‘Ik zal het nog een keertje opschrijven,’ zegt de assistente. Maar waar op? Toch een lijst? En wat?

Ze worden natuurlijk gek gebeld. Alle huisartsen hebben hier last van. Niet iedereen gaat er even gelukkig mee om.

‘Ping,’ doet mijn telefoon. Een berichtje van zo’n huisarts, een vriendin van Heks. Prikt zich een slag in de rondte. Is zelf nog herstellende van Corona. Opgelopen in de frontlinie.

‘Al een prikje gehad?’ informeert ze terloops. ‘Nee, nog geen nieuws, heb je er soms eentje over?’ grap ik terug. Even later gaat de telefoon.

‘Heks, jij stuurt me dat appje en tegelijkertijd komt er van een collega het bericht, dat ze nog een dagdosis over heeft. Wat een toeval!!!!!! Dus als je wilt….. Je moet wel helemaal naar Rijswijk!’ roept mijn vriendin in de hoorn. Heks springt een gat in de lucht!

Picnic staat precies op dat moment voor de deur. Een enorme berg boodschappen wordt bezorgd. Ik sjouw alles naar binnen en stop razendsnel het rauwe vlees voor de hondjes in de vriezer. Ik mik bederfelijke dingen in de koelkast. Ga op zoek naar mijn rijbewijs. Moet een flink stuk lopen om bij de auto te komen……

Een kwartiertje later ben ik op pad. Het is druk op de weg. Ik ben veel later dan gepland bij de huisartsenpraktijk in Rijswijk. Maar de arts heeft gelukkig op me gewacht…… De praktijk is pal naast de dierenarts waar VikThor zijn bionische poot aan te danken heeft!

De prik zit er in no time in. Heks moet een kwartiertje wachten, voor het geval ik in een anafylactische shock raak. Dan kan ik direct tegengif krijgen, of gereanimeerd worden bijvoorbeeld.

Op de terugweg voel ik een last van mijn schouders glijden. De prik zit er in! Over drie weken ben ik voor 60 procent beschermd tegen dat kloterige virus. Half juni krijg ik de volgende dosis. In juli ben ik bevrijd! Kan ik weer afspreken met mijn dierbaren. Zonder sneltest. Lekker knuffelen en kleffen. Na anderhalf jaar droog staan. Heerlijk!

Donderdagavond schenk ik een glas wijn in om het te vieren. Ik bel de Don. Hij is zo blij voor me. Zijn prik komt er ook aan. We zijn dubbel blij.

‘Hele volksstammen zeggen die vaccinatie af, Heks,’ zegt mijn vriendinnetje Trui, die onverwacht even op de koffie komt. We zitten lekker op mijn balkonnetje in het zonnetje. ‘Zo komen we natuurlijk nooit van dat virus af,’ verzucht ze vervolgens, ‘Krijg je weer allemaal mutaties…..’

Ja, die angst voor trombose. Als ik dat onverhoeds krijg, dan zie ik mezelf maar als martelaar voor de goede zaak. De kans, dat je door de bliksem wordt getroffen is overigens vele malen groter. Of dat je wordt doodgebeten door een hond. Of dat je dood gaat aan Corona……

Mensen, die de vaccinatie afzeggen zitten soms vier keer per jaar in het vliegtuig. Of ze hebben hun hele lange leven lang de anticonceptiepil geslikt. Beiden goed voor een flinke extra kans op trombose.

‘Ik leef met het idee, dat ik vanaf nu elk jaar zo’n vaccinatie moet gaan halen,’ verzucht ik gelaten. Het laatste jaar is de wereld van glas geworden. Alle idioterie is zichtbaar. Open en bloot. De mens als irrationeel wezen. In volle glorie. Wij mensen zijn onze eigen ergste vijand.

Maar ik heb mooi die prik in mijn mik! Krijg de hik! Ik ben er een paar dagen goed appelig van. Zo stijf als een plank. Doodmoe en halfzacht. het kan me niet schelen. Het ergste is voorbij. Tenzij ik op de valreep toch nog dat ellendige virus op loop. Even volhouden nog. Nog eventjes heel voorzichtig zijn.

Ik sus mezelf en hou me koest. Vanbinnen bang. Vanbuiten woest. Zit aan mijn leunstoel vastgeroest! Zolang ik maar niet ernstig hoest……..Geen zin meer om nog zwaar te tillen, geen lust om anderen te villen, maar wat ik wel zou willen vanbinnen, is me verbinden, echt verbinden…..

Dit stuurde een heksenvriendinnetje me. Ik ben er echt blij mee!

Wat gewoon doorgaat is de ME. Heks is zorgmijder geworden, net als velen met mij. Het is zelfs op het nieuws. Hartpatiënten worden opgeroepen om toch vooral wel te komen als ze klachten hebben. ‘Ja, ik zal me daar gek zijn, me wagen in het hol van de leeuw….’ hoor je deze risicogroep massaal denken.

Heks heeft ook dergelijke gedachten. Mijn hartje klopt dan probleemloos, mijn immuunsysteem rammelt in zijn voegen. Zonder Corona. Ik heb geen idee, wat dat haperende systeem met dat virus kan. Wie weet heb ik het al gehad. Met super milde klachten. Heks heeft altijd klachten. Al dertig jaar. Dus misschien heb ik het helemaal niet gemerkt.

Een paar weken geleden heb ik  een griepje onder de leden. Precies in het weekend. Ik zie sowieso niemand natuurlijk. Behalve de thuiszorg. Ik heb dan net een nieuwe, een jongeman. De eerste en derde keer komt hij niet vanwege griep. Was het griep? We weten het niet.

Heks heeft het weekend na zijn tweede dienst dus keelpijn, hoofdpijn, buikpijn en kriebelhoest. Ook val ik een keertje bijna flauw en heb ik het een dag behoorlijk benauwd. Maar het duurt kort, een paar dagen. Het gewone griepvirus waart ook rond. De kans is groot, dat ik daar een staartje van mee heb gepikt.

Intussen heb ik iemand ontdekt in mijn naaste omgeving, die het Coronavirus heeft doorgemaakt. Een ijzersterke  jongedame. Ze is 3 weken strontziek geweest. Milde klachten heet dat. Zo’n anderhalve dag Spaans benauwd en nu nog, al ruim anderhalve week klachtenvrij, zo slap als een vaatdoek.

Vorige week haalt ze mijn hondje op. Zij zit in het vaste VikThor dreamteam. Mijn ventje heeft een heerlijke dag met zijn favoriete vriendinnetje. Bij de voordeur draag ik hem over. Met mondkapje op. We houden voor de zekerheid nog een tijdje afstand.

De berichten over hoe lang het duurt, voordat je het virus niet meer kunt verspreiden, nadat je klachtenvrij bent, zijn verwarrend. In Nederland zeggen ze 24 uur. Ik krijg een artikel toegestuurd, waarin bevindingen staan van recent onderzoek. Al het onderzoek naar dit ziektebeeld is natuurlijk recent.

Het virus is tot een week na de laatste klachten aangetroffen bij volledig genezen mensen. Nog maar even voorzichtig dus.

Stiekempjes is Heks blij, dat ze iemand kent, die al antistoffen tegen deze plaag in haar systeem heeft. Voor het geval de boel hier toch mis gaat. Dan durft er in ieder geval iemand mijn huis in om de beestjes eten te geven. En ze haalt VikThor op. Die mag dan een tijdje bij mijn zus logeren…..

Heks wil graag wat positiever uit de hoek komen. Maar ja, ik ben geen poppenkastpop. Ik worstel dagelijks met een lastig lijf in mijn eentje. Ik zie geen behandelaar meer, veel te link vind ik. Maar intussen zakt mijn lijf wel een beetje in. Ik doe mijn best, maar mijn rare gare spieren raken meer en meer verkrampt. Mijn zenuwstelsel is volstrekt van de kook.

‘Hoe gaat het daar, Heks?’ app’t de fysiotherapeut. ‘Prima hoor, alleen 2 centimeter smaller geworden in de schoudergordel. Ik denk door verkramping… ‘ grapt Heks terug. Het is niet eens echt gelogen. Ook mijn kuiten zijn gekrompen. Ik trek me letterlijk in mijn lijf terug.

Ik zou best beter willen worden, hoor. Dat is het niet. Heks is al dertig jaar bezig met dat project. Het is echter niet zo, dat ik verwacht door deze crisis opeens van mijn ziekte te genezen. Wel van mezelf. Dat is altijd een groot streven van me.

Maar wat ik voornamelijk heb geleerd van mijn ziekte door de jaren heen, is dat het is zoals het is. Dat er wonderen bestaan, maar dat ze aan mijn deur voorbij gaan. Dat ik wel door keihard ploeteren, diëten en voedingssupplementen, dit niveau heb bereikt. Ik lig niet met sondevoeding in mijn neus en een flatus uit mijn kont in een verpleeghuis.

Goddank, want daar moet je nu echt niet zijn met een aggenebbis immuunsysteem.

Het kan ook pure mazzel zijn dat ik nog steeds rond loop te springen. Dus niet tengevolge van mijn niet aflatende inspanningen. Van het ‘mijn best doen‘. Van mijn positieve levenshouding. Ik acht de kans, dat mijn inspanningen er niks mee te maken hebben, best hoog.

Evenzogoed krijg ik met enige regelmaat een lekkere terugval. Dat hoort bij de pathologie van ME. ‘De kunst is om daarvan niet in paniek te raken,’ vertelde een reumatoloog me ooit in verband hiermee. Een kunstje, dat ik nooit echt goed onder de knie heb gekregen.

Dusssssss. Ik sus mezelf en hou me koest. Vanbinnen bang. Vanbuiten woest. Zit aan mijn leunstoel vastgeroest! Zolang ik maar niet ernstig hoest……..